Opening the text

মুখ্য বিষয়: কাল (সময়) ক বিশ্ব-সাৰ্বভৌমত্ব ৰূপে ধৰি, অথৰ্বণীয় চিকিৎসা, গৃহস্থালীৰ স্থিৰতা আৰু যজ্ঞীয় শুদ্ধতা/নিয়ম-শৃঙ্খলাৰ জৰিয়তে মানুহৰ সমগ্ৰতা লাভৰ বাবে তাক ব্যৱহাৰ কৰা। উপ-বিষয়সমূহ: (১) কাম (ইচ্ছা) ক আদিম সৃজনশীল প্ৰেৰণা হিচাপে ধৰি সমৃদ্ধিৰ দিশে প্ৰবাহিত কৰা, (২) ইন্দ্ৰিয়, প্ৰাণ আৰু অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গৰ পুনঃ-একত্ৰীকৰণ (আত্ম-কেন্দ্ৰিত দেহগত অখণ্ডতা), (৩) অগ্নিক গৃহপতি আৰু ব্ৰতপা ৰূপে—গৃহৰ সুৰক্ষা আৰু আচার-অনুষ্ঠানৰ তত্ত্বাৱধান, (৪) দুঃস্বপ্ন/দুষ্বপ্ন্য শান্তিকৰণ—স্বপ্ন-শকুন, ভয় আৰু মৃত্যুৰ-সন্নিহিত সীমান্ত অৱস্থা, (৫) যজ্ঞক শুভ-ক্রম আৰু নিয়মৰ আধাৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা।
AVŚ 19.51 এটা সৰু কিন্তু শক্তিশালী চিকিৎসা-মন্ত্ৰ; ই সংকোচন, পীড়া বা স্থানচ্যুতিৰ পৰা ইন্দ্ৰিয় আৰু প্ৰাণবায়ুসমূহক (প্ৰাণ/অপান/ব্যাণ) “অযুগ” কৰি মুক্ত কৰে আৰু ātman-ক সংগঠক কেন্দ্ৰ হিচাপে পুনঃস্থাপন কৰি ব্যক্তিক পুনৰ একত্ৰিত কৰে। ইয়াত অন্তৰ্নিহিত সম্পূৰ্ণতাৰ এক সূত্ৰ (ātman সহ প্ৰাণ/অপান/ব্যাণ) ক এক মান্য যাজ্ঞিক অনুমোদনৰ সৈতে যুগল কৰা হৈছে, যিয়ে চিকিৎসা-ক্ৰিয়াত দেৱ-অনুমোদিত, নিৰাপদ শাৰীৰিক স্পৰ্শ/হস্তক্ষেপক ক্ষমতাবান কৰে।
এই সৰু সূক্তত কাম (ইচ্ছা) ক সৃষ্টিৰ আদিম সৃজন-প্ৰেৰণা—“মনৰ প্ৰথম বীজ”—ৰূপে আহ্বান কৰা হৈছে, আৰু সেই কৌসমিক জননশক্তিক যজমানৰ বাবে স্পষ্ট সমৃদ্ধিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়। ব্যক্তিগত আকাঙ্ক্ষাক সৃষ্টিৰ প্ৰথম উদ্দীপনাৰ সৈতে সঙ্গতি কৰাই, শ্লোকসমূহে লক্ষ্যক দূৰৰ পৰাও সুলভ, পৰস্পৰ-প্ৰতিসঁবাদী, আৰু শেষত “অক্ষয়” (অবিনাশী/অবিচ্ছিন্ন) কৰি তুলিবলৈ উদ্দেশ্য কৰে; কামক উদ্দেশ্য কৰি দিয়া আহুতিয়ে ইয়াক সীল/নিশ্চিত কৰে।
এই কা’ল-সূক্তত কা’ল (সময়) ক সৰ্বোচ্চ বিশ্ব-নিয়ন্তা ৰূপে উন্নীত কৰা হৈছে—যিয়ে স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱী সৃষ্টি কৰে, অতীত আৰু ভৱিষ্যৎ বণ্টন কৰে, আৰু প্ৰজাপতিৰো জনক হিচাপে অৱস্থান কৰে। কা’লক প্ৰথম দেৱশক্তি আৰু ঋতৰ (কসমিক শৃঙ্খলা) অক্ষ হিচাপে প্ৰশংসা কৰি, এই স্তোত্ৰে সঠিক ঋতু আৰু সঠিক মুহূৰ্তৰ নিয়মনক পবিত্ৰ কৰে আৰু সকলো বস্তু মাপে আৰু গতি দিয়ে যি কসমিক নীতিত, তাতেই যজ্ঞীয় অধিকাৰক ভিত্তি স্থাপন কৰে।
AV 19.54 এটা পৰৱৰ্তী আথৰ্বণিক সৃষ্টিতত্ত্বমূলক সূক্ত, য’ত কালে (সময়) ক সৰ্বোচ্চ, ব্যক্তিৰূপী নীতি হিচাপে উন্নীত কৰা হৈছে; তাৰ পৰা জল, পবিত্ৰ শক্তি (ব্ৰহ্মন্/তপস্), দিশসমূহ আৰু সৌৰ-চক্ৰ উদ্ভৱ হয়। ই পঞ্জিকা আৰু যজ্ঞীয় শৃঙ্খলাক পবিত্ৰ কৰে, কিয়নো ই ঘোষণা কৰে যে বৈদিক বাক্ (ঋচ্, যজুস্) আৰু সকলো লোকো কালেৰ আধিপত্যৰ ভিতৰত অৱস্থিত; এইদৰে বিশ্ব-সময়ৰ সঠিক বিন্যাসৰ জৰিয়তে যজ্ঞক্ৰিয়া আৰু ৰজত্বক বৈধতা প্ৰদান কৰে।
অথৰ্ববেদ ১৯.৫৫ এটা সংক্ষিপ্ত গৃহ্য-গৃহস্থ স্তোত্ৰ, যিয়ে অগ্নিক ‘গৃহপতি’ ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি গৃহস্থালিক স্থিৰ কৰে—দৈনিক ৰক্ষক হিচাপে তেওঁ সৌমনস (সুসম্বন্ধ/সদ্ভাৱ) আৰু ধন-সমৃদ্ধিৰ পুনঃপুন বৃদ্ধি আনে। নিয়মিত জ্বলাই আহুতি দিয়া দ্বাৰা অগ্নিৰ সম্ভাৱ্য বিপজ্জনক শক্তি (বতাহত ‘বাণ’ৰ দৰে শিখা) সুৰক্ষা, দেহৰ পুষ্টি-সমৃদ্ধি, আৰু জীৱনধাৰক সমৃদ্ধিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
এই সৰু আথৰ্বণিক সূক্তটো দুস্বপ্ন-শান্তিৰ এক মন্ত্র; ইয়াত স্বপ্নক যমৰ লোকৰ পৰা উঠি অহা, মৃত্যুৰ ওচৰ-ওচৰ সীমান্তীয় দুঃখ-দুৰ্দশা হিচাপে সন্মুখীন কৰা হৈছে, যিয়ে মৰ্ত্যক ভয় আৰু বিভ্ৰান্তিলৈ ঠেলি দিয়ে। স্বপ্নৰ উৎসক নাম দি, তাক বিশ্ব-নিয়মৰ অধীনত (বৰুণ/আদিত্যসকল; ত্ৰিত আপ্ত্য) স্থাপন কৰি, আৰু তাৰ “জন্ম-প্ৰকাৰ”সমূহৰ বিষয়ে যজ্ঞীয় জ্ঞান দাবী কৰি, পাঠকে অশুভ স্বপ্ন আঁতৰাবলৈ, যশ-প্ৰতিষ্ঠা ৰক্ষা কৰিবলৈ, আৰু ওচৰৰ বৈৰী প্ৰভাৱসমূহ প্ৰতিহত কৰিবলৈ অধিকাৰ লাভ কৰে।
এই সৰু আথৰ্বণিক মন্ত্রই দুষ্বপ্ন্য—দুঃস্বপ্নৰ বল আৰু অশুভ সপোনৰ অৱশিষ্ট—ক লক্ষ্য কৰি বিধিগতভাৱে ‘একত্ৰ’ কৰে, তাবিজৰ দৰে বান্ধনি খুলি/মুক্ত কৰি, ৰোগী বা গৃহস্থৰ পৰা আঁতৰলৈ স্থানান্তৰ কৰে। ই শুভ সপোন-নিমিত্তসমূহ ৰাখিবলৈ পৃথক কৰে, আৰু ক্ষতিকাৰক সপোনসমূহ শত্রুস্বৰূপ, অ-স্বজন গ্ৰাহকৰ দিশে খেদাই পঠায়, লগতে অশুভ শকুন (নিমিত্ত-পক্ষী)ৰ প্ৰকাশৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা দৃঢ়ভাৱে সীল-মোহৰ মাৰে।
এই পৰৱৰ্তী অথৰ্ববেদীয় সূক্তত যজ্ঞক জীৱন্ত, সংগঠক শক্তি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে “বছৰক বৃদ্ধি কৰায়” আৰু সময়ৰ সম্পূৰ্ণ চক্ৰজুৰি যজমানক ধাৰণ কৰে। ঘৃত আৰু বিধিমতে ভাগ-বণ্টা আহুতিৰ দ্বাৰা ই অচ্ছেদ্য প্ৰাণ, অক্ষুণ্ণ ইন্দ্ৰিয় (শ্ৰৱণ আৰু দৃষ্টি), আৰু স্থায়ী বৰ্চস (তেজ/ঔজ্জ্বল্য) বিচাৰে; লগতে সূক্তৰ সমৃদ্ধিক সামূহিক নিৰাপত্তা আৰু দৃঢ় সুৰক্ষালৈও বিস্তাৰ কৰে। শেষত সূক্তই সমগ্ৰ দেৱসমাৱেশক—ঋত্বিজ-সদৃশ দিৱ্য শক্তিসমূহ আৰু সহধৰ্মিণীসহ বিশ্বে দেৱাঃক—আহ্বান কৰি আনন্দিত হ’বলৈ, নিজ নিজ ভাগ গ্ৰহণ কৰিবলৈ, আৰু এই ক্ৰিয়াক অচ্যুত/অবিফল কৰি তুলিবলৈ অনুৰোধ কৰে।
এই সংক্ষিপ্ত আথৰ্বণিক সূক্তত অগ্নিক জীৱন্ত যজ্ঞ আৰু মৰ্ত্যলোকত উপস্থিত পবিত্ৰ বিধি-নিয়মসমূহৰ সজাগ ব্ৰতপা (ৰক্ষক) ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে। ই এক আচারগত “সুৰক্ষা-জাল”ৰ দৰে কাম কৰে: যদি কোনো নিয়ম অজানিতে ভংগ হৈ যায়, তেন্তে অগ্নিক সকলো দিশৰ পৰা সেই ঘাটতি পূৰণ কৰিবলৈ আৰু দেবতাৰ পথত সঠিক ক্ৰম আৰু ঋতু অনুসৰি যজ্ঞক আগবঢ়াই নিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়।
AV 19.60 হৈছে দেহৰ অখণ্ডতা, প্ৰাণশক্তি আৰু স্থিৰ-দৃঢ় বলৰ বাবে এক সংক্ষিপ্ত আথৰ্বণীয় আশীৰ্বাদ। ইয়াত মুখ্য ক্ষমতাসমূহ (শ্বাস/প্ৰাণ, দৃষ্টি, শ্ৰৱণ, বাক্) আৰু অংগ-প্ৰত্যংগ (বাহু, জঙ্ঘা, শংক/পিণ্ডলি, পাদ) ‘মানচিত্ৰ’ কৰি সিহঁতৰ ভিতৰত ওজস্ (বীৰ্য), জৱ (দ্ৰুতি/বেগ), আৰু প্ৰতিষ্ঠা (দৃঢ় ভিত্তি) স্থাপন কৰা হয়; লগতে আঘাত, ক্ষয় আৰু বাৰ্ধক্যৰ লক্ষণসমূহ স্পষ্টভাৱে নিবাৰণ/দূৰ কৰা হয়।
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.