Adhyaya 202: Description of Infernal Punishments and the Ripening of Karmic Consequences

Verse 1

अथ नारकिदण्डनकर्मविपाकवर्णनम् ॥ ऋषिरुवाच ॥ विस्मयस्तु मया दृष्टस्तस्मिन्नद्भुतदर्शनः ॥ चित्रगुप्तस्य सन्देशो धर्मराजेन धीमताḥ ॥

والآن يأتي وصفُ عقوباتِ نارَكا (الجحيم) ونُضجِ ثمارِ الأعمال. قال الرِّشي: لقد شهدتُ هناك أمراً مُدهشاً ذا منظرٍ عجيب. وكان ثَمَّ توجيهٌ من تشتراغوبتا (Citragupta) صادرٌ عن دارماراجا الحكيم.

Verse 2

प्राप्नुवन्ति फलं ते वै ये च क्षिप्ताः पुरा जनाः ॥ अग्निना वै प्रतप्तास्ते बद्धा बन्धैः सुदारुणैः ॥

أولئك الناس الذين أُلقي بهم هناك من قبل ينالون حقّاً ثمرتهم؛ يُلتهبون بالنار ويُقيَّدون بقيودٍ شديدة القسوة.

Verse 3

सन्तप्ताः बहवो ये ते तैस्तैः कर्मभिरुल्बणैः ॥ श्यामाश्च दशनाभिर्ये त्विमं शीघ्रं प्रमापय ॥

كثيرون منهم يُعذَّبون بحرِّ أعمالهم الفادحة، كلٌّ بحسب كَرْمِه. وأنتنَّ أيتها السُّوداوات (الجلّادات)، بأسنانكنَّ: أهلكنَ هذا سريعاً.

Verse 4

दुराचारं पापरतं निर्घृणं पापचेतसम् ॥ श्वानस्तु हिंसका ये च भक्षयन्तु दुरात्मकम् ॥

لتفترسه الكلابُ العنيفةُ، ذلك الخبيث: سيّئ السلوك، مولَعٌ بالإثم، عديمُ الرحمة، ذو عقلٍ آثم.

Verse 5

पितृघ्नो मातृगोह्नस्तु सर्वदोषसमन्वितः ॥ आरोप्य शाल्मलीं घोरां कण्टकैस्तैर्विपाटय ॥

وأما قاتلُ الأبِ والأمِّ والبقرة—المتلبِّسُ بكلِّ الآثام—فأصعِدوه على شجرةِ الشَّالملي (śālmalī) الرهيبة، ومزِّقوه بتلك الأشواك.

Verse 6

एनं पाचय तैलस्य घृतक्षौद्रस्य वा पुनः ॥ तप्तद्रोण्यां ततो मुञ्च ताम्रतप्तखले पुनः ॥ नराधममिमं क्षिप्त्वा प्रदीप्ते हव्यवाहने ॥ ततो मनुष्यतां प्राप्य ऋणैस्तत्र प्रदीप्यते ॥

“Cook this wretched man in oil—or again in ghee and honey. Then cast him into a heated trough, and again upon a copper plate made hot. Having hurled this basest of men into the blazing fire, he later attains human birth again, and there he is tormented by debts.”

Verse 7

शयनासनहर्त्तारमग्निदायी च यो नरः ॥ वैतरण्यामयं चैव क्षिप्यतामचिरं पुनः ॥

“The man who steals beds and seats, and the one who gives (i.e., sets) fire—let him be swiftly cast again into the Vaitaraṇī-related torment.”

Verse 8

पापकर्मायमत्यर्थं सर्वतीर्थविनाशकः ॥ तस्य प्रदीप्तः कीलोऽयं वह्नितप्तोऽतिदुःस्पृशः ॥

“This man is exceedingly devoted to sinful acts, a destroyer (in effect) of all tīrthas. For him there is this blazing stake, fire-heated and exceedingly painful to touch.”

Verse 9

ग्रामयाजनकं विप्रमध्रुवं दाम्भिकं शठम् ॥ बद्ध्वा तु बन्धने घोरे दीयतां तु न किञ्चन ॥

“As for the brāhmaṇa who performs sacrifices for villages (improperly), who is unsteady, hypocritical, and deceitful—having bound him in a dreadful bondage, let nothing at all be given (to him).”

Verse 10

जिह्वा अस्य छिद्यतां शीघ्रं वाचा दुष्टस्य पापिनः ॥ गम्यागम्यं पुरा येन विज्ञातं न दुरात्मना ॥

“Let his tongue be cut off swiftly—this sinner whose speech is wicked—by whom formerly what should and should not be approached was not recognized, that evil-minded one.”

Verse 11

कृतं लोभाभिभूतेन कामसम्मोहितेन च ॥ तस्य छित्वा ततो लिङ्गं क्षारमग्निं च दीपय ॥

“(This was) done by one overcome by greed and deluded by desire. Therefore, having cut off his organ, then kindle caustic alkali and fire (against him).”

Verse 12

इमं तु खलकं कृत्वा दुरात्मा पापकाणिम् ॥ दायादा बहवो येन स्वार्थहेतोर्विनाशिताः ॥

“But having made this person a scoundrel—evil-minded and doing evil—by whom many heirs were ruined for the sake of his own self-interest.”

Verse 13

इमं वार्धुषिकं विप्रं सर्वत्राङ्गेषु भेदय ॥ तथायं यातनां यातु पापं बहु समाचरन् ॥

“This brāhmaṇa who lives by usury—pierce him in all his limbs. Thus let him undergo torment, having practiced much wrongdoing.”

Verse 14

सुवर्णस्तेयिनं पापं कृतघ्नं च तथा नरम् ॥ क्रूरं पितृहणं चैनं ब्रह्मघ्नेषु समीकरु ॥

“This sinner who steals gold, and likewise the ungrateful man—cruel, and a slayer of his father—place him among the brahma-killers (i.e., in the category of the gravest offenders).”

Verse 15

अस्थि छित्वा ततः क्षिप्रं क्षारमग्निं च दापय ॥ इमं तु विप्रं खादन्तु तीक्ष्णदंष्ट्राः सुदारुणाः ॥

“Having then swiftly cut his bones, apply caustic alkali and fire. And let the exceedingly dreadful ones with sharp fangs devour this brāhmaṇa.”

Verse 16

पिशुनं हि महाव्याघ्राः पञ्च घोराः सुदारुणाः ॥ इमं पचत पाकेषु बहुधा मर्मभेदिनम्

حقًّا، المُغتابُ—فلتطبخه «النمورُ العظام» الخمسةُ الرهيبةُ الشديدةُ القسوة في جحيمِ الطهي بطرائقَ شتّى، عذابًا ينفذُ إلى المَقاتِلِ ومواطنِ الحياة.

Verse 17

येनाग्निरुज्झितः पूर्वं गृहीत्वा च न पूजितः ॥ इमं पापसमाचारं वीरघ्नमतिपापिनम्

ومن كان قد طرح النارَ المقدّسةَ من قبل—بعد أن أخذها ولم يُكرمها—فذاك ذو سلوكٍ آثم، قاتلٌ للكرام، بالغُ الإثم…

Verse 18

सर्वेषां तु पशूनां यो नित्यं धारयते जलम् ॥ न त्राता न च दाता च पापस्यास्य दुरात्मनः

وأمّا من يحبس الماءَ دائمًا عن جميع الحيوانات—فلا حاميَ ولا مُعطيَ لهذا الآثمِ الخبيثِ النفس.

Verse 19

अदानव्रतिनो विप्रा वेदविक्रयिणस्तथा ॥ सर्वकर्माणि कुर्युर्हि दीयते न च किञ्चन

أيها البراهمة، من نذروا نذرَ الامتناع عن العطاء، وكذلك بائعو الفيدا—وإن أدّوا جميع الشعائر، فلا يُعطى منهم في الحقيقة شيءٌ البتّة.

Verse 20

तोयभाजनहर्तारं भोजनं योऽनिवारयत् ॥ हन्यतां सुदृढैर्दण्डैर्यमदूतैर्महाबलैः

مَن يسرقُ إناءَ الماء، ومَن يمنعُ الطعامَ أن يُعطى—فليُضرَبا بعِصيٍّ شديدةِ الصلابة على يدِ رُسُلِ يَما ذوي القوةِ العظيمة.

Verse 21

वेणुदण्डकशाभिश्च लोहदण्डैस्तथैव च ॥ जलमस्मै न दातव्यं भोजनं च कथञ्चन

“With bamboo-staff whips, and likewise with iron rods—water is not to be given to him, nor food in any way.”

Verse 22

तस्मा अन्नं च पानं च न दातव्यं कदाचन ॥ हतविश्वास्य हन्तारं वह्नौ शीघ्रं प्रपाचय

“Therefore, neither food nor drink is ever to be given. The killer of one whose trust has been violated—cook him quickly in fire.”

Verse 23

ब्रह्मदेयं हृतं येन तं वै शीघ्रं विपाचय ॥ बहुवर्षसहस्राणि पातये कर्म विस्तरे

“He by whom a brahmadeya endowment has been taken away—cook him quickly indeed; for many thousands of years make him fall (there), with the karmic process extended.”

Verse 24

समुत्तीर्णं ततः पश्चात्तिर्यग्योनौ प्रपातये ॥ सूक्ष्मदेहविपाकेषु कीटपक्षिविजातिषु

“After he has come through that (state), thereafter cast him into an animal womb—into ripenings in subtle bodies, among various kinds of insects and birds.”

Verse 25

क्लिष्टो जातिसहस्रैस्तु जायते मानुषस्ततः ॥ तत्र जातो दुरात्मा च कुलेषु विविधेषु च

“Afflicted through thousands of births, he is then born as a human; and, born there, that wicked-minded one (arises) in various families as well.”

Verse 26

हिंसारूपेण घोरेण ब्रह्मवध्यां प्रदापयेत् ॥ राज्ञस्तु मारकं घोरं ब्रह्मघ्नं दुष्कृतं तथा

بهيئةٍ مروِّعة من العنف يُجعل المرء يذوق العقوبة الجحيمية المسماة «براهمافَدْهْيا»؛ وكذلك فإن جريمة قتل الملك—وهي بمنزلة قتل البراهمن (براهمَهَتْيا)—تُعَدُّ وزرًا فادحًا شديدًا.

Verse 27

गोग्हातको ह्ययं पापः कूटशाल्मलिमारुहेत् ॥ कृष्यते विविधैर्घोरै राक्षसैर्घोरदर्शनैः

هذا الآثم، قاتل البقرة، يُجبر على تسلّق شجرة «شالملي» الحادّة؛ ثم تُجرّه شياطين الرَّاكْشَسَة المخيفة، ذوو منظرٍ مرعب، جرًّا.

Verse 28

पूतिपाकेषु पच्येत जन्तुभिः संप्रयोजितः ॥ ब्रह्मवध्याच्चतुर्भागैर्मृगत्‍वं पशुतां गतः

يُطبَخ في جحيم «بوتيباكا» (Pūtipāka) وقد سُلِّطت عليه الكائنات؛ وبمعاناة أربعة أقسام من «براهمافَدْهْيا» يبلغ حالَ الحيوان الوحشي، هابطًا إلى البهيمية.

Verse 29

उद्विग्नवासं पतितं यत्र यत्रोपपद्यते ॥ पापकर्मसमुद्विग्नो जातो जातः पुनःपुनः

أينما وُلد من جديد، يقع في معيشةٍ قلِقة مضطربة؛ ومن شدة انزعاجه بأعماله الآثمة يُولَد مرارًا وتكرارًا، مرة بعد مرة، في اضطراب.

Verse 30

अयं तिष्ठति किं पापः पितृघाती दुरात्मवान् ॥ ते तु वर्षशतं साग्रं भक्षयन्तु विचेतसः

لِمَ يبقى هذا الآثم هنا، قاتلَ أبيه، خبيثَ النفس؟ فلتلتهمه تلك الكائنات عديمةُ العقل مئةَ سنةٍ كاملةً وزيادة.

Verse 31

ततः पाकेषु घोरेषु पच्यतां च नराधमः ॥ ततो मानुषतां प्राप्य गर्भस्थो प्रियतां पुनः

حينئذٍ فليُطبَخ أحطُّ الناس في الجحيمات المروِّعة؛ ثم إذا نالَ الإنسانية من جديد، فليعدْ إلى البقاء في الرحم مرةً أخرى، خاضعًا لتكرار الحمل.

Verse 32

व्यापन्नो दशगर्भेषु ततः पश्चाद्विमुच्यताम् ॥ तत्रापि लब्ध्वा मानुष्यं क्लेशभागी च जायताम्

فليَهلك في عشرة أرحام؛ ثم بعد ذلك فليُعتَق من تلك الحال. ومع ذلك، إذا نال ولادةً بشرية، فليولد نصيبُه العناءَ والابتلاء.

Verse 33

बुभुक्षारुग्विकारैश्च सततं तत्र पीड्यताम् ॥ पापाचारमिमं घोरं मित्रविश्वासघातकम्

هناك فليُعذَّب على الدوام بالجوع والمرض والعلل؛ ذلك الممارس للسلوك الآثم الرهيب، الخائن لثقة الصديق.

Verse 34

यन्त्रेण पीड्यतां क्षिप्रं ततः पश्चाद्विमुच्यताम् ॥ दीप्यतां ज्वलने घोरे वर्षाणां च शतद्वयम्

فليُعذَّب سريعًا بآلةٍ من آلات العقاب؛ ثم بعد ذلك فليُطلَق. وليحترق في نارٍ مروِّعة مدة مئتي سنة.

Verse 35

जायतां च ततः पश्चाच्छूनां योनौ दुरात्मवान् ॥ भ्रष्टोऽपि जायतां तस्मान्मानुषः क्लेशभाजनः

ثم بعد ذلك فليولد ذلك الخبيث في رحم الكلاب؛ وحتى بعد سقوطه في تلك الحال، فليولد منها إنسانًا من جديد، ولكن وعاءً للمعاناة.

Verse 36

वर्षाणां तु शतं पञ्च तत्र क्लिष्टो दुरात्मवान् ॥ कृमिको जायते पश्चाद्विष्ठायां कृमिकोऽपरः ॥

هناك يُعذَّب ذو النفس الخبيثة مئةً وخمسَ سنين؛ ثم يُبعث دودةً، ثم يعود فيُولد دودةً أخرى في العَذِرة.

Verse 37

शकुन्तो जायते घोरस्तत्र पश्चाद्वृको भवेत् ॥ इममग्निप्रदं घोरं काष्ठाग्नौ सम्प्रतापय ॥

هناك يولد طائراً مروِّعاً، ثم يصير بعد ذلك ذئباً. وهذا المخيف، واهبُ النار، يُحرق حينئذٍ في نارٍ موقدةٍ بالحطب.

Verse 38

स्वकर्मसु विहीनेषु पश्चाल्लब्धगतिस्तथा ॥ ततश्चाथ मृगो वापि ततो मानुषतां व्रजेत् ॥

إذا نَفِدَت آثارُ أعماله هو، نال بعد ذلك مساراً آخر للوجود؛ ثم يصير غزالاً (أو وحشاً بريّاً آخر)، وبعدها قد يمضي إلى مرتبة الإنسان.

Verse 39

तत्रापि दारुणं दुःखमुपभुङ्क्ते दुरात्मवान् ॥ सर्वदुष्कृतकार्येषु सह सङ्घातचिन्तकैः ॥

حتى هناك يذوق ذو النفس الشريرة ألماً شديداً، مع الذين يدبّرون المكائد جماعةً في كل أعمال الإثم.

Verse 40

एवं कर्मसमायुक्तास्ते भवन्तु सहस्रशः ॥ परद्रव्यापहाराश्च रौरवे पतितास्तथा ॥

وهكذا، مقيدين بمثل هذه العواقب الكارمية، ليصيروا كذلك بالآلاف؛ والذين يسرقون مالَ الغير يسقطون كذلك في رَوْرَفَة (Raurava).

Verse 41

कुम्भीपाकेषु निर्दग्धः पश्चाद्गर्दभतां गतः ॥ ततो जातस्त्वसौ पापः शूकरो मलभुक् तथा ॥

يُحرَق في جحيم كومبهيباكا (Kumbhīpāka)، ثم ينال حال الحمار؛ ثم يولد ذلك الآثم خنزيرًا، وكذلك آكلًا للقاذورات.

Verse 42

प्राप्नोतु विविधांस्तापान्यथा हृतधनश्च सन् ॥ क्षुधातृष्णापराक्रान्तो गर्दभो दशजन्मसु ॥

فليلقَ ألوانًا من العذاب، كمن سلب المال؛ مغلوبًا بالجوع والعطش، يصير حمارًا في عشرة ولادات.

Verse 43

मानुष्यं समनुप्राप्य चौरः भवति पापकृत् ॥ परोपघाती निर्लज्जः सर्वदोषसमन्वितः ॥

وحين ينال من جديد مولدًا بشريًا، يصير ذلك الآثم لصًّا؛ مؤذيًا للآخرين، وقحًا، جامعًا لكل عيب.

Verse 44

वृक्षशाखावलम्बोऽत्र ह्यधःशीर्षः प्रजायते ॥ अग्निना पच्यतां पश्चाल्लुब्धो वै पुरुषाधमः ॥

هنا يُولَد مُعلَّقًا بغصن شجرة ورأسه إلى أسفل؛ ثم إن ذلك الرجل الدنيء الطمّاع يُطبَخ بالنار بعد ذلك.

Verse 45

पूर्वैश्च सूकरो भूत्वा नकुलो जायते पुनः ॥ विमुक्तश्च ततः पश्चान्मानुष्यं लभते चिरात् ॥

وبعد أن كان من قبل خنزيرًا، يولد ثانيةً نمسًا (mongoose)؛ ثم بعد أن يُعتَق، ينال الميلاد البشري بعد زمن طويل.

Verse 46

धिक्कृतः सर्वलोकेन कूटसाक्ष्यनृतव्रतः ॥ न शर्म लभते क्वापि कर्मणा स्वेन गर्हितः

مُدانٌ عند جميع الناس—مَن كان نذرُه الكذبَ ويُدلي بشهادةٍ مُزوَّرة—لا ينال سكينةً في أي موضع، إذ يلومه فعلُه نفسه.

Verse 47

इमं ह्यानृतितकं दुष्टं क्षेत्रहारकमेव च ॥ स्वकर्म दुष्कृतं यावत्तावद्दुःखं भुनक्त्वसौ

حقًّا، هذا الكاذب الخبيث—وكذلك سالبُ الأرض—ما دامت سيئتُه من عمله قائمة، فبقدرها يذوق العذاب.

Verse 48

कर्मण्येकैकशश्चायं स तु तिष्ठत्वयं पुनः ॥ वर्षलक्षं न सन्देहस्ततस्तिष्ठत्वयं पुनः

عن كلِّ فعلٍ على حدة، فليلبث هناك مرةً بعد مرة؛ لمئةِ ألفِ سنةٍ—لا ريب—ثم بعد ذلك فليلبث ثانيةً.

Verse 49

ततो जातिः स्मरेत्सर्वास्तिर्यग्योनिं समाश्रितः ॥ जायतां मानुषः पश्चात्क्षुधया परिपीडितः

ثم إذا دخل رحمَ الحيوان تذكّر جميع ولاداته؛ وبعد ذلك يُولد إنسانًا، مُعذَّبًا بالجوع.

Verse 50

सर्वकामविमुक्तस्तु सर्वदोषसमन्वितः ॥ क्वचिज्जात्यां भवेदन्धः क्वचिद्बधिर एव च

محرومًا من كلِّ المقاصد المرغوبة، ومصحوبًا بكلِّ عيب، يكون في بعض الولادات أعمى؛ وفي أخرى يكون حقًّا أصمّ أيضًا.

Verse 51

क्वचिन्मूकश्च काणश्च क्वचिद्व्याधिसमन्वितः ॥ एवं हि प्राप्नुयाद्दुःखं न च सौख्यमवाप्नुयात्

ففي بعض الأحوال يصير أخرسَ وأعورَ، وفي أخرى يُبتلى بالمرض. وهكذا حقًّا ينال العذاب ولا ينال السعادة.

Verse 52

तीव्रैरन्तर्गतैर्दुःखैर्भूमिहर्त्ता नराधमः ॥ इमं बन्धैर्दृढैर्बद्ध्वा विपाचय तथाचिरम्

مع آلامٍ باطنةٍ شديدة، اربطوا غاصبَ الأرض —أخسَّ الناس— بقيودٍ وثيقة، واجعلوه يُعذَّب زمناً طويلاً.

Verse 53

तीव्रक्षुधापरिक्लिष्टो बद्धो बन्धनयन्त्रितः ॥ दुःखान्यनुभवंस्तत्र पापकर्मा नराधमः

مُعذَّبٌ بجوعٍ شديد، مقيَّدٌ ومكبَّلٌ بالأغلال؛ هناك يذوق الآلام، ذلك الآثمُ أخسُّ الناس.

Verse 54

सप्तधा सप्त चैकां च जातिं गत्वा स पच्यते ॥ इमं शाकुनिकं पापं श्वभिर्गृध्रैश्च घातय

بعد أن يمرّ بحالاتِ ولادةٍ سبعاً —سبعاً وواحدة— يُعذَّب. هذا الصيّادُ الآثمُ للطيور، اجعلوا الكلابَ والنسورَ تقتله.

Verse 55

ततः कुक्कुटतां यातु विड्भक्षश्च दुरात्मवान् ॥ दंशश्च मशकश्चैव ततः पश्चाद्भवेत् तु सः

ثم ليذهب سيّئُ النيّة إلى حالِ الديك، آكلاً للقاذورات؛ ثم يصير ذباباً لادغاً وبعوضاً؛ وبعد ذلك، حقًّا يكون كذلك.

Verse 56

जातिकर्म सहस्रं तु ततो मानुषतां व्रजेत् ॥ इमं सौकरिकं पापं महिषा घातयन्तु तम् ॥

بعد ألف دورة من الأعمال المقترنة بالولادة، ينال عندئذٍ مرتبة الإنسان. أمّا هذا راعي الخنازير الآثم، فلتصرعه الجواميس.

Verse 57

वर्षाणां च सहस्रं तु धावमानं ततस्ततः ॥ विभिन्नं च प्रभिन्नं च शृङ्गाभ्यां पद्भिरेव च ॥

ولألف سنة يظلّ يعدو هنا وهناك—ممزّقًا ومطعونًا، تنفذه القرون وتدوسه الحوافر أيضًا.

Verse 58

तस्माद्देशात्ततो मुक्तस्ततः सूकरतां व्रजेत् ॥ महिषः कुक्कुटश्चैव शशो जम्बूक एव च ॥

فإذا أُطلق سراحه من تلك الناحية، دخل بعد ذلك في حال الخنزير؛ ثم (يكون) جاموسًا وديكًا، وكذلك أرنبًا وابنَ آوى.

Verse 59

यां यां याति पुनर्जातिं तत्र भक्ष्यो भवेत् तु सः ॥ कर्मक्षयोऽन्यथा नास्ति मया पूर्वं विनिर्मितम् ॥

أيّ ولادةٍ جديدةٍ يدخلها، ففي تلك الحال يصير فريسةً (للآخرين). ولا سبيل آخر لفناء كارمته؛ هكذا قد قضيتُ به من قبل.

Verse 60

प्राप्य मानुषतां पश्चात् पुनर्व्याधो भविष्यति ॥ अन्यथा निष्कृतिर्नास्ति जातिजन्मशतैरपि ॥

بعد أن ينال مرتبة الإنسان، سيعود فيكون صيّادًا. وإلا فلا كفّارة، ولو عبر مئات الولادات وإعادات الولادة.

Verse 61

उच्छिष्टान्नप्रदातारं पापाचारमधार्मिकम् ॥ अङ्गारैः पचतां चैनं त्रीणि वर्षशतानि च ॥

وأمّا مُعطي الطعام المتبقّي—ذو السلوك الآثم والفعل غير القويم—فليُطبخ على الجمر ثلاثمائة سنة كذلك.

Verse 62

ततः शुनी भवेत् पश्चात् सूकरी च ततः परम् ॥ कर्मक्षये ततः पश्चान्मानुषी दुःखिता भवेत् ॥

ثم تصير أنثى كلب، وبعد ذلك خنزيرة. فإذا فنيت الكارما، عادت بعدئذٍ إنسانةً امرأةً مبتلاةً بالألم.

Verse 63

न च सौख्यमवाप्नोति तेन दुःखेन दुःखिता ॥ अनेन भृत्या बहवः श्रान्ताः शान्ताः प्रवाहिताः ॥

ولا تنال السعادة، إذ هي مُعذَّبة بتلك المعاناة. وبسبب هذا الخادم أُنهِك كثيرون، وأُخضعوا، وسِيقوا سوقًا.

Verse 64

भक्ष्यं भोज्यं च पानं च न तेषामुपपादितम् ॥ अनुमोदे प्रजा दृष्ट्वा लिप्समानो दुरात्मवान् ॥

لم يُقدَّم لهم طعامٌ يؤكل ولا وجباتٌ مُعَدّة ولا شراب. ولمّا رأى الناس، وافق ذلك الخبيثُ النفس إنما وهو يطمع في نيل منفعة.

Verse 65

एवं कुरुत भद्रं वो मम पार्श्वे तु दुर्मतिः ॥ रौरवे नरके घोरे सर्वदोषसमन्विते ॥

«افعلوا هكذا—ليكن لكم الخير»؛ غير أنّ ذلك سيّئ الرأي قائمٌ إلى جانبي، مُقدَّرٌ له جحيمُ رَورَفَة الرهيب، المشتمل على كلّ عيب.

Verse 66

सर्वकर्माणि कुर्वाणं क्षपयध्वं दुरासदम् ॥ वर्षाणां तु सहस्राणि तैस्तैः कर्मभिरावृतम्

يا من يقوم بجميع أنواع الأعمال، أَنهِكْ هذا القيدَ العسيرَ التغلّب عليه وامحُه. فآلافَ السنين يبقى الكائنُ مُحاطًا بتلك الأعمال نفسها.

Verse 67

प्रक्षिप्यतामयं पश्चाद्दस्युजातौ दुरात्मवान् ॥ जायतामुरगः पश्चात्ततः कर्म समाश्रयेत्

ثم ليُلقَ هذا الخبيثُ النية في مولدِ لصٍّ قاطعِ طريق؛ وبعد ذلك ليولد حيّةً. وحينئذٍ، في تلك الحال، يذوق ثمرةَ الكارما الموافقة.

Verse 68

ततः पश्चाद्भवेत्पापश्चेतरः सर्वपापकृत् ॥ सूकरस्तु भवेत्पश्चान्मेषः संजायते पुनः

بعد ذلك يصير آثمًا—كائنًا «آخر» منحطًّا، فاعلًا لكل الشرور. ثم يصير خنزيرًا بريًّا؛ ثم يولد مرة أخرى كبشًا.

Verse 69

हस्त्यश्वश्च शृगालश्च सूकरो बक एव च ॥ ततो जातस्तु सर्वेषु संसारेशु पुनः पुनः

ويصير فيلًا وحصانًا، وابنَ آوى، وخنزيرًا بريًّا، بل ورافعةً؛ ثم يولد مرارًا وتكرارًا في جميع دورات السمسارة.

Verse 70

वर्षाणामयुतं साग्रं ततो मानुषतां व्रजेत् ॥ पञ्चगर्भेषु सापत्सु पञ्च जातो म्रियेत सः

وبعد عشرة آلاف سنةٍ أخرى، ينال مرتبةَ الإنسان. غير أنّه وسط أحمالٍ محفوفةٍ بالمخاطر، يُولد خمس مرات ويموت في كل مرة.

Verse 71

पापस्य सुकृतस्याथ प्रजानां विनिपातने ॥ भूतानां चाप्यसम्मानं दुष्प्रहारश्च सर्वशः

وهكذا، في سقوط المخلوقات يظهر الأثر (المختلط) للإثم والبرّ؛ وفيه أيضًا امتهانٌ للكائنات، وإيذاءٌ قاسٍ من كل وجه.

Verse 72

अतः स्वयम्भुवा पूर्वं कर्मपाको यथार्थवत्

لذلك، قديمًا، بيّن سْفايَمْبْهُو (براهما) نضج الكارما كما هو على الحقيقة.

Verse 73

जात्यन्तरसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ शान्तिं न लभते चैव भूमे क्षेत्रहरो नरः

عبر آلاف الولادات الأخرى—عشرات الآلاف بل وحتى الكرورات—لا ينال السلام، يا أرض، الرجلُ الذي يغتصب الأرض.

Verse 74

आदेश्य चोभयोरस्य कर्णयोः कूटसाक्षिकः ॥ यो नरः पिशुनः कूटसाक्षी चालिकजल्पकः

يُوسَم شاهدُ الزور على كلتا أذنيه. ذلك الرجل الذي هو نمّامٌ، وشاهدُ زور، ومتكلّمٌ بالمكر—

Verse 75

कर्कटस्य तु घोरस्य नित्यक्रुद्धस्य मोचय ॥ इमं घोरे ह्रदे क्षिप्तं सर्वयाजनयाजकम्

أطلقه للسرطان الرهيب، الدائم الغضب. واقذف في هذه البحيرة المروّعة هذا القائم باليَجْنَا وكاهنَ اليَجْنَا،

Verse 76

सुवर्णस्तेयिनं चैव सुरापं चैव कारयेत् ॥ अनुभूय ततः काले ततो यक्ष्म प्रयोजयेत्

يُذيق سارقَ الذهب، وكذلك شاربَ المسكرات، عاقبةَ فعله؛ فإذا ذاقها في أوانها، أوقع به بعد ذلك داءَ السُّلّ (yakṣmā).

Verse 77

प्राप्तवान्विविधान्रोगान्संसारे चैव दारुणान् ॥ ब्रह्मस्वहारी पापोऽयं नरो लवणतस्करः

لقد ابتُلي في الوجود الدنيوي ضمن السَّمْسارا بأمراض شتّى قاسية. هذا الرجل الآثم سارقٌ لمال البراهمة؛ بل هو سارقُ الملح حقًّا.

Verse 78

ततो वर्षशते पूर्णे मुच्यते स पुनः पुनः ॥ अजितात्मा तथा पापः पिशुनश्च दुरात्मवान्

ثم إذا اكتملت مئةُ سنةٍ أُطلق سراحه مرارًا وتكرارًا. (ومع ذلك) فهو غيرُ قاهرٍ لنفسه، آثمٌ، نمّامٌ، سيّئُ الطوية.

Verse 79

प्रबद्धः सुचिरं कालं मम लोकं गतो नरः ॥ जायतां स चिरं पापो मार्जारस्तेन कर्मणा

مقيَّدًا لزمنٍ طويلٍ جدًّا، يذهب ذلك الرجل إلى عالمي. فليولدْ ذلك الآثم، بسبب ذلك الفعل، قطًّا لمدّةٍ طويلة.

Verse 80

भिन्नचारित्रदुःशीला भर्त्तुर्व्यलीककारिणी ॥ आयसान्पुरुषान्सप्त ह्यालिङ्गतु समन्ततः

امرأةٌ فاسدةُ السيرة سيّئةُ الخُلُق، تخادع زوجَها: فلتعانقْ سبعةَ رجالٍ من حديدٍ من كلّ جانب.

Verse 81

अपौगण्डो म्रियेत्पञ्च कर्मशेषक्षये तु सः ॥ ततो मानुषतां याति चैष कर्माविनिर्णयः

قبل أن يبلغ سنَّ المراهقة يموت خمس مرّات؛ فإذا فَنِيَت بقيةُ الكارما وانقضى أثرُها، نال عندئذٍ مرتبةَ الإنسان. وهذا هو الحُكم في شأن الكارما.