Glory of Puruṣottama: Pañcatīrthī Observance and Narasiṃha Worship

Verse 1

मोहिन्युवाच । कस्मिन्कालें द्विजश्रेष्ठ गंतव्यं पुरुषोत्तमे । विधिना केन कर्तव्या पंचतीर्थ्यपि मानद ॥ १ ॥

Wika ni Mohinī: “O pinakamainam sa mga dvija, kailan nararapat pumunta sa Puruṣottama? At sa anong itinakdang paraan dapat isagawa ang Pañcatīrthī—ang limang banal na tīrtha—O tagapagkaloob ng dangal?”

Verse 2

एकैकस्य च तीर्थस्य स्नाने दाने च यत्फलम् । देवताप्रेक्षणे चैव ब्रूहि सर्वं पृथक् पृथक् ॥ २ ॥

Ipaliwanag mo sa akin, nang hiwa-hiwalay at ganap, ang gantimpalang banal—sa bawat tīrtha—mula sa paliligo at pagbibigay, at gayundin mula sa pagdarśana o pagtanaw sa diyos doon.

Verse 3

वसुरुवाच । निराहारः कुरुक्षेत्रे पादेनैकेन यस्तपेत् । जितेंद्रियो जितक्रोधः सप्तसंवत्सरायुतम् ॥ ३ ॥

Sabi ni Vasu: “Sinumang mag-ayuno at magsagawa ng tapasya sa Kurukṣetra—nakatayo sa iisang paa—may pagpipigil sa mga pandama at nagwagi sa galit, sa loob ng pitong ayuta ng mga taon (napakahabang panahon), (nagkakamit ng pambihirang gantimpala).”

Verse 4

दृष्ट्वा सकृज्ज्येष्ठशुक्लद्वादश्यां पुरुषोत्तमम् । कृतोपवासः प्राप्नोति ततोऽधिकतरं फलम् ॥ ४ ॥

Sa pagdanas ng banal na darśana kay Puruṣottama (Panginoong Viṣṇu) kahit minsan sa maliwanag na Dvādaśī ng buwan ng Jyeṣṭha, ang taong nagsagawa ng upavāsa (banal na pag-aayuno) ay nakakamit ng bunga ng kabutihang higit pa roon.

Verse 5

तस्माज्ज्येष्ठे तु सुभगे प्रयत्नेन सुसंयतैः । स्वर्गलोकेप्सुभिर्मर्त्यैर्द्रष्टव्यः पुरुषोत्तमः ॥ ५ ॥

Kaya nga, sa mapalad na buwan ng Jyeṣṭha, ang mga mortal na may pagpipigil at disiplina, na taimtim na nagsisikap at nagnanais ng mga daigdig na makalangit, ay nararapat maghanap ng darśana ni Puruṣottama.

Verse 6

पंचतीर्थीं च विधिवत्कृत्वा ज्येष्ठे नरोत्तमः । द्वादश्यां शुक्लपक्षस्य पश्येत्तं पुरुषोत्तमम् ॥ ६ ॥

O pinakamainam sa mga tao, matapos isagawa nang wasto ang pañca-tīrthī (limang banal na paliligo) sa buwan ng Jyeṣṭha, sa Dvādaśī ng maliwanag na kalahati ng buwan ay dapat niyang masdan si Puruṣottama.

Verse 7

ये पश्यंत्यव्ययं देवं द्वादश्यां पुरुषोत्तमम् । ते विष्णुलोकमासाद्य न च्यवंते कदाचन ॥ ७ ॥

Ang mga nakakakita sa walang-kupas na Diyos—si Puruṣottama—sa Dvādaśī ay makararating sa Viṣṇuloka at kailanma’y hindi mahuhulog mula roon.

Verse 8

तस्माज्ज्येष्ठे प्रयत्नेन गंतव्यं विधिनंदिनि । कृत्वा सम्यक्पंचतीर्थीं द्रष्टव्यः पुरुषोत्तमः ॥ ८ ॥

Kaya nga, O Vidhinandini, sa buwan ng Jyeṣṭha ay dapat maglakbay nang may taimtim na pagsisikap; matapos maisagawa nang wasto ang pañca-tīrtha, dapat masdan si Puruṣottama.

Verse 9

सुदूरस्थोऽपि प्रीतात्मा कीर्तयेत्पुरुषोत्तमम् । अहन्यहनि शुद्धात्मा सोऽपि विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ९ ॥

Kahit nasa malayo, ang taong may pusong mapagmahal na araw-araw umaawit ng papuri kay Puruṣottama, at nagiging dalisay ang loob, siya man ay makararating sa tahanan ni Viṣṇu.

Verse 10

यात्रां करोति कृष्णस्य श्रद्धया यः समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं व्रजेन्नरः ॥ १० ॥

Ang sinumang may pananampalataya at nakatuon ang isip na magsagawa ng banal na paglalakbay para kay Panginoong Kṛṣṇa, ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at tutungo sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 11

चक्रं दृष्ट्वा हरेर्दूरात्प्रासादोपरि संस्थितम् । सहसा मुच्यते पापान्नरो भक्त्या प्रणम्य तम् ॥ ११ ॥

Kapag nakita mula sa malayo ang cakra ni Hari na nakatindig sa tuktok ng templo, ang taong yumuyuko at sumasamba rito nang may debosyon ay agad napapalaya sa mga kasalanan.

Verse 12

पंचतीर्थीविधिं वक्ष्ये श्रृणु मोहिनि सांप्रतम् । यस्यां कृतायां मनुजो माधवस्य प्रियो भवेत् ॥ १२ ॥

Ngayon, O Mohinī, makinig: ipaliliwanag ko ang paraan ng panatang Pañcatīrthī; kapag naisagawa ito, ang tao ay magiging minamahal ni Mādhava (Panginoong Viṣṇu).

Verse 13

मार्गंडेयह्रदं गत्वा स्नात्वा चोदङ्मुखः शुचिः । निमज्जेत्तत्र त्रीन्वारानिमं मंत्रमुदीरयेत् ॥ १३ ॥

Pumaroon sa Lawa ni Mārkaṇḍeya at maligo; kapag dalisay at nakaharap sa hilaga, lumubog doon nang tatlong ulit habang binibigkas ang mantrang ito.

Verse 14

संसारसागरे मग्नि पापग्रस्तमचेतनम् । त्राहि मां भगनेत्रघ्न त्रिपुरारे नमोऽस्तु ते ॥ १४ ॥

Ako’y lumubog sa dagat ng samsara, pinahihirapan ng kasalanan at nawalan ng malay—iligtas Mo ako, O pumatay sa mata ni Bhaga, O kaaway ng Tripura; pagpupugay sa Iyo.

Verse 15

नमः शिवाय शांताय सर्वपापहराय च । स्नानं करोमि देवेश मम नश्यतु पातकम् ॥ १५ ॥

Pagpupugay kay Śiva na mapayapa at tagapag-alis ng lahat ng kasalanan. O Panginoon ng mga deva, isinasagawa ko ang banal na paliligo; nawa’y mapawi ang aking pagkakasala.

Verse 16

नाभिमात्रे जले स्थित्वा विधिवद्देवता ऋषीन् । तिलोदकेन मतिमान्पितॄनन्यांश्च तर्पयेत् ॥ १६ ॥

Nakatayo sa tubig hanggang pusod, ang marunong ay dapat, ayon sa wastong ritwal, maghandog ng tarpana sa mga deva at mga ṛṣi; at sa tubig na may linga (tila-udaka) ay bigyang-kasiyahan din ang mga pitṛ at ang iba pa.

Verse 17

स्नात्वैवं च तथाचम्य ततो गच्छेच्छिवालयम् । प्रविश्य देवतागारं कृत्वा तं त्रिः प्रदक्षिणम् ॥ १७ ॥

Pagkatapos maligo nang gayon at magsagawa ng ācamana (ritwal na pag-inom ng tubig para sa paglilinis), dapat magtungo sa templo ni Śiva. Pagpasok sa dambana, magsagawa ng pradakṣiṇā nang tatlong ulit.

Verse 18

मूलमंत्रेण संपूज्य मार्कंडेयेशमादरात् । अघोरेण तु मंत्रेण प्रणिपत्य क्षमापयेत् ॥ १८ ॥

Sa pamamagitan ng mūla-mantra, sambahin nang may paggalang si Mārkaṇḍeyeśa. Pagkaraan, sa Aghora-mantra, magpatirapa at humingi ng kapatawaran.

Verse 19

त्रिलोचन नमस्तेऽस्तु नमस्ते शशिभूषण । त्राहि मां पुंडरीकाक्ष महादेव नमोऽस्तुते ॥ १९ ॥

Pagpupugay sa Iyo, O May Tatlong Mata; pagpupugay sa Iyo, O Tagapagdala ng Buwan. Iligtas Mo ako, O Panginoong may matang-lotus—O Mahādeva, ako’y yumuyuko sa Iyo.

Verse 20

मार्कण्डेयह्रदे त्वेवं स्नात्वा दृष्ट्वा च शंकरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ २० ॥

Sa ganitong paraan, ang sinumang maligo sa Lawa ni Mārkaṇḍeya at masilayan si Śaṅkara ay magkakamit ng kapala na katumbas ng bunga ng sampung handog na Aśvamedha.

Verse 21

पापैः सर्वैर्विनिर्मुक्तः शिवलोकं स गच्छति । तत्र भुक्त्वा वरान्भोगान्यावदाभूतसंप्लवम् ॥ २१ ॥

Malaya sa lahat ng kasalanan, siya’y tutungo sa daigdig ni Śiva. Doon, matapos tamasahin ang mararangal na ligaya, mananatili siya hanggang sa pagkalusaw ng sanlibutan.

Verse 22

इह लोकं समासाद्य भवेद्विप्रो बहुश्रुतः । शांकरंयोगमासाद्य ततो मोक्षमवाप्नुयात् ॥ २२ ॥

Pagdating sa mundong pantao, ang isang brāhmaṇa ay nagiging lubhang marunong. Pagkaraan, sa pag-abot sa yoga ni Śaṅkara, makakamtan niya ang mokṣa, ang paglaya.

Verse 23

कल्पवृक्षं ततो गत्वा कृत्वा तं त्रिः प्रदक्षिणम् । पूजयेत्परया भक्त्या मंत्रेणानेन तं वटम् ॥ २३ ॥

Pagkatapos, pumunta sa punong Kalpavṛkṣa na tumutupad ng hiling, at ikutin ito nang tatlong ulit (pradakṣiṇa). Sambahin ang punong balete/banyan na iyon nang may sukdulang bhakti, gamit ang mismong mantrang ito.

Verse 24

ॐ नमोऽव्यक्तरूपाय महते नतपालिने । महोदकोपविष्टाय न्यग्रोधाय नमोऽस्तु ते ॥ २४ ॥

Om—pagpupugay at pagpapatirapa sa Iyo na ang anyo’y di nahahayag, ang Dakilang Isa, tagapangalaga ng mga yumuyuko. Pagpupugay sa Iyo na nakaluklok sa malawak na tubig, O Nyagrodha, ang kosmikong balete; nawa’y ang aking paggalang ay mapasa Iyo.

Verse 25

अवसस्त्वं सदा कल्पे हरेश्चायतने वटे । न्यग्रोध हर मे पापं कल्पवृक्ष नमोऽस्तु ते ॥ २५ ॥

O punong balete, ikaw ay laging nananahan sa bawat kapanahunan sa banal na tahanan ni Hari. O Nyagrodha, pawiin mo ang aking mga kasalanan; O Kalpavriksha, punong tumutupad ng hiling, pagpupugay sa iyo.

Verse 26

भक्त्या प्रदक्षिणं कृत्वा गत्वा कल्पवटं नरः । सहसोज्झति पापौघं जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ २६ ॥

Sa debosyon, matapos ang mapitagang pag-ikot (pradakshina) at pagpunta sa Kalpavata, agad na naihuhulog ng tao ang baha ng kasalanan—gaya ng ahas na naglalagas ng lumang balat.

Verse 27

छायां तस्य समाक्रम्य कल्पवृक्षस्य मोहिनि । ब्रह्मह्त्यां नरो जह्यात्पापेष्वन्येषु का कथा ॥ २७ ॥

O Mohini, sa pagpasok lamang sa lilim ng punong tumutupad ng hiling na iyon, maitatakwil ng tao maging ang kasalanang brahma-hatya (pagpatay sa Brahmin); paano pa ang iba pang kasalanan.

Verse 28

दृष्ट्वा कृष्णांगसंभूते ब्रह्मतेजोमयं परम् । न्यग्रोधाकृतिकं विष्णुं प्रणिपत्य च वैधसि ॥ २८ ॥

Nang makita ang Kataas-taasang Vishnu—na nagmula sa sariling katawan ni Krishna, puspos ng ningning ng Brahman, at nag-anyong punong Nyagrodha—si Brahma, anak ni Vidhatri, ay nagpatirapa at nagbigay-galang.

Verse 29

राजसूयाश्वमेधाभ्यां फल प्राप्नोति चाधिकम् । तथा कुलं समुद्धृत्य विष्णुलोकं स गच्छति ॥ २९ ॥

Nakakamit niya ang gantimpalang higit pa kaysa bunga ng mga handog na Rājasūya at Aśvamedha; at matapos ding iahon ang kanyang angkan, siya’y tutungo sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 30

वैनतेयं नमस्कृत्य कृष्णस्य पुरतः स्थितम् । सर्वपापविनिर्मुक्तस्ततो विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ३० ॥

Sa pagyukod at pagpupugay kay Vainateya (Garuda) na nakatayo sa harap ni Kṛṣṇa, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan; at pagkaraan ay mararating niya ang lungsod ni Viṣṇu (Vaikuṇṭha).

Verse 31

दृष्ट्वा वटं वैनतेयं यः पश्येत्पुरुषोत्तमम् । संकर्षणं सुभद्रां च स याति परमां गतिम् ॥ ३१ ॥

Sinumang makakita sa banal na punong banyan at kay Vainateya (Garuda), at pagkaraan ay masilayan si Puruṣottama (Viṣṇu/Kṛṣṇa) kasama si Saṃkarṣaṇa (Balarāma) at si Subhadrā—siya’y makaaabot sa sukdulang hantungan.

Verse 32

प्रविश्यायतनं विष्णोः कृत्वा तं त्रिः प्रदक्षिणम् । संकर्षणं सुभद्रां च भक्त्या पूज्य प्रसादयेत् ॥ ३२ ॥

Pagpasok sa santuwaryo ni Panginoong Viṣṇu, dapat itong ikutin nang tatlong ulit; saka sambahin si Saṅkarṣaṇa at si Subhadrā nang may bhakti at humingi ng kanilang mapagpalang prasāda.

Verse 33

नमस्ते हलधृङ्नाम्ने नमस्ते मुसलायुध । नमस्ते रेवतीकांत नमस्ते भक्तवत्सल ॥ ३३ ॥

Pagpupugay sa Iyo na tanyag bilang Tagapagdala ng araro; pagpupugay sa Iyo na ang sandata ay ang pamalo. Pagpupugay sa Iyo, minamahal ni Revatī; pagpupugay sa Iyo, mapagmahal na tagapangalaga ng mga deboto.

Verse 34

नमस्ते बलिनां श्रेष्ठ नमस्ते धरणीधर । प्रलंबारे नमस्तेऽस्तु त्रीहि मां कृष्णपूर्वज ॥ ३४ ॥

Pagpupugay sa Iyo, pinakadakila sa mga makapangyarihan; pagpupugay sa Iyo, tagapasan ng daigdig. O pumatay kay Pralamba, pagpupugay sa Iyo—ingatan Mo ako, O nakatatandang kapatid ni Kṛṣṇa.

Verse 35

एवं प्रसाद्य चानंतमजेयं त्रिदशार्चितम् । कैलासशिखराकारं चंद्रकांतवराननम् ॥ ३५ ॥

Sa gayon, matapos payapain ang Walang-Hanggan—di-madadaig at sinasamba ng mga deva—(namalas niya) Siya na ang anyo’y tulad ng tuktok ng Kailāsa, at ang marikit na mukha’y nagniningning sa liwanag ng batong buwan.

Verse 36

नीलवस्त्रधरं देवं फणाविकटमस्तकम् । महाबलं हलधरं कुंडलैकविभूषितम् ॥ ३६ ॥

Magnilay sa banal na Panginoon na nakadamit bughaw, na ang ulo’y maringal dahil sa nakabukang talukbong ng ahas; ang Makapangyarihan na may dalang araro, at pinalamutian ng iisang hikaw.

Verse 37

रौहिणेयं नरो भक्त्या लभेदभिमतं फलम् । सर्वपापैर्विनिर्मुक्तो विष्णुलोकं च गच्छति ॥ ३७ ॥

Ang sinumang sumamba kay Rauhiṇeya nang may bhakti ay makakamtan ang ninanais na bunga; napalaya sa lahat ng kasalanan, siya’y makararating din sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 38

आभूतसंप्लवं यावद्भुक्त्वा तत्र स्वयं बुधः । पुण्यक्षयादिहागत्य प्रवरो योगिनां कुले ॥ ३८ ॥

Doon, ang pantas ay nananatili at tinatamasa ang bunga ng kabutihan hanggang sa paglusaw ng sanlibutan ng mga nilalang. Kapag naubos ang kanyang merit, babalik siya sa mundong ito at isisilang bilang dakila sa angkan ng mga yogin.

Verse 39

ब्राह्मणप्रवरो भूत्वा सर्वशास्त्रार्थपारगः । ज्ञानं तत्र समासाद्य मुक्तिं प्राप्नोति दुर्लभाम् ॥ ३९ ॥

Sa pagiging isang dakilang brāhmaṇa at ganap na bihasa sa kahulugan ng lahat ng śāstra, natatamo roon ang tunay na kaalaman; at sa kaalamang iyon, nakakamit ang bihirang kalayaan—mokṣa.

Verse 40

एवमभ्यर्च्य हलिनं ततः कृष्णं विचक्षणः । द्वादशाक्षरमंत्रेण पूजयेत्सुसमाहितः ॥ ४० ॥

Pagkatapos sambahin nang gayon si Halin (Balarāma), ang mapanuring deboto ay dapat sumunod na sambahin si Kṛṣṇa, na may matatag na pagninilay, sa pamamagitan ng labindalawang-pantig na mantra.

Verse 41

द्विषट्कवर्णमंत्रेण भक्त्या ये पुरुषोत्तमम् । पूजयंति सदा धीरास्ते मोक्षं प्राप्नुवन्ति वै ॥ ४१ ॥

Yaong mga matatag at marurunong na deboto na laging sumasamba kay Puruṣottama nang may bhakti sa pamamagitan ng labindalawang-pantig na mantra, tunay na nakakamit ang mokṣa.

Verse 42

न तां गतिं सुरा यांति योगिनो नैव सोमपाः । यां गतिं यांति विधिजे द्वादशाक्षरतत्पराः ॥ ४२ ॥

Hindi naaabot ng mga deva, ni ng mga yogin, ni ng mga umiinom ng Soma ang kalagayang iyon; ang kalagayang tunay na nararating ng mga nakatuon sa labindalawang-pantig na mantra, O isinilang kay Brahmā.

Verse 43

तस्मात्तेनैव मंत्रेण भक्त्या कृष्णं जगद्गुरुम् । संपूज्य गंधपुष्पाद्यैः प्रणिपत्य प्रसादयेत् ॥ ४३ ॥

Kaya nga, sa mismong mantrang iyon, dapat sambahin nang may bhakti si Kṛṣṇa, ang Guru ng sanlibutan; matapos ialay ang pabango, mga bulaklak, at iba pa, magpatirapa at humingi ng Kanyang prasāda, ang mapagpalang kaloob.

Verse 44

जय कृष्ण जगन्नाथ जय सर्वाघनाशन । जय चाणूरकेशिघ्नजय कंसनिषूदन ॥ ४४ ॥

Tagumpay kay Kṛṣṇa, Panginoon ng sansinukob; tagumpay sa Tagapuksa ng lahat ng kasalanan. Tagumpay sa pumatay kina Cāṇūra at Keśin; tagumpay sa dumurog kay Kaṃsa.

Verse 45

जय पद्मपलाशाक्ष जय चक्रगदाधर । जय नीलांबुदश्याम जय सर्वसुखप्रद ॥ ४५ ॥

Tagumpay sa Panginoong may matang tulad ng dahon ng lotus; tagumpay sa may hawak ng discus at pamalo. Tagumpay sa maitim na gaya ng bughaw na ulap-ulan; tagumpay sa Tagapagkaloob ng lahat ng ligaya at ginhawa.

Verse 46

जय देव जगत्पूज्य जय संसारनाशन । जय लोकपते नाथ जय वांछाफलप्रद ॥ ४६ ॥

Tagumpay sa Banal na sinasamba ng daigdig; tagumpay sa Tagapuksa ng gapos ng saṃsāra. Tagumpay sa Panginoon ng mga daigdig, O Nātha; tagumpay sa Tagapagkaloob ng bungang minimithi ng mga deboto.

Verse 47

संसारसागरे घोरे निःसारे दुःखफेनिले । क्रोधग्राहाकुले रौद्रे विषयोदकसंप्लवे ॥ ४७ ॥

Sa nakapanghihilakbot na karagatan ng saṃsāra—walang tunay na diwa, umiikot sa bula ng pagdurusa—siksik sa mga buwaya ng poot, mabagsik, at binabaha ng tubig ng mga bagay na pandama.

Verse 48

नानारोगोर्मिकलिले मोहावर्तसुदुस्तरे । निमग्नोऽहं सुरश्रेष्ठ त्राहि मां पुरुषोत्तम ॥ ४८ ॥

Nalubog ako sa putik ng sari-saring karamdaman, nasadlak sa mahirap tawiring ipuipo ng pagkalito; ako’y lumulubog na. O pinakadakila sa mga deva, O Puruṣottama—iligtas Mo ako.

Verse 49

एवं प्रसाद्य देवेशं वरदं भक्तवत्सलम् । सर्वपापहरं देवं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ४९ ॥

Kaya nito, matapos palugdan ang Panginoon ng mga diyos—ang Tagapagkaloob ng biyaya, mapagmahal sa mga deboto, tagapag-alis ng lahat ng kasalanan, at tagapagbigay ng bunga ng bawat marangal na hangarin—natatamo ng tao ang ninanais na bunga.

Verse 50

पीनांसं द्विभुजं कृष्णं पद्मपत्रायतेक्षणम् । महोरस्कं महाबाहुं पीतवस्त्रं शुभाननम् ॥ ५० ॥

Si Kṛṣṇa ay may malapad na balikat, dalawang bisig, at maitim na anyo; ang mga mata’y gaya ng talulot ng lotus; malapad ang dibdib, makapangyarihan ang mga bisig, nakadamit ng dilaw, at may mapalad at maamong mukha.

Verse 51

शंखचक्रगदापाणिं मुकुटांगदभूषणम् । सर्वलक्षणसंयुक्तं वनमालाविभूषितम् ॥ ५१ ॥

Sa Kanyang mga kamay ay may hawak na kabibe (śaṅkha), diskong banal (cakra), at pamalo (gadā); pinalamutian ng korona at mga armlet; taglay ang lahat ng mapalad na tanda, at pinagniningning ng vanamālā, ang kuwintas ng mga bulaklak sa gubat.

Verse 52

दृष्ट्वा नरोंऽजलिं कृत्वा दंडवत्प्रणिपत्य च । अश्वमेधसहस्राणां फलं प्राप्नोति मोहिनि ॥ ५२ ॥

O Mohinī, ang taong pagkakita sa banal na presensiyang ito ay magtitiklop ng mga kamay at magpapatirapa nang lubos na gaya ng daṇḍavat, ay nagkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng isang libong Aśvamedha.

Verse 53

यत्फलं सर्वतीर्थेषु स्नाने दाने प्रकीर्तितम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५३ ॥

Anumang kabutihang sinasabing nagmumula sa pagligo at pagbibigay-dāna sa lahat ng banal na tīrtha, natatamo rin ng tao ang gayong bunga sa pagtanaw kay Kṛṣṇa at pagyukod sa Kanya.

Verse 54

यत्फलं सर्ववेदेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति नरः कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५४ ॥

Anumang kabanalan na nakukuha sa lahat ng Veda at sa lahat ng mga yajña—yaon ding bunga ang nakakamit ng tao sa pamamagitan lamang ng pagyukod at pagpupugay kay Śrī Krishna.

Verse 55

यत्फलं सर्वदानेषु व्रतेषु नियमेषु च । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५५ ॥

Anumang bunga ng kabanalan mula sa lahat ng pagkakawanggawa, mga panata, at mga pagtalima sa disiplina—yaon ding bunga ang nakakamit sa pagtanaw kay Śrī Krishna at pagyukod sa Kanya.

Verse 56

यत्फलं ब्रह्मचर्येण सम्यक् चीर्णेन कीर्तितम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५६ ॥

Anumang gantimpala na ipinahayag na nagmumula sa wastong pagsasagawa ng brahmacarya (banal na disiplina ng kalinisan)—yaon ding gantimpala ang nakakamit sa pagtanaw kay Śrī Krishna at pag-aalay ng mapitagang pagpupugay.

Verse 57

गार्हस्थ्येन यथोक्तेन यत्फलं समुदाहृतम् । नरस्त्फलमाप्नोति दृष्ट्वा चीर्णेन कीर्तितम् ॥ ५७ ॥

Anumang bunga na ipinahayag para sa wastong pagsasagawa ng disiplina ng maybahay (gārhasthya)—yaon ding bunga ang nakakamit ng tao sa pagtanaw lamang sa taong nagsagawa nito, gaya ng nasabi.

Verse 58

यत्फलं वनवासेन वानप्रस्थस्य कीर्तितम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा चीर्णेन कीर्तितम् ॥ ५७ ॥

Anumang espirituwal na bunga na ipinahayag para sa vānaprastha na namumuhay sa gubat—yaon ding bunga ang nakakamit sa pagtanaw lamang sa nagsuot ng kasuotang balat-kahoy (cīra), gaya ng ipinahayag.

Verse 59

सन्यासेन यथोक्तेन यत्फलं समुदाहृतम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा चीर्णेन कीर्तितम् ॥ ५९ ॥

Anumang bunga ng pagpapala na ipinahayag para sa sannyāsa na isinagawa ayon sa itinakda—ang tao ay nakakamit ang gayong bunga kahit sa pagtanaw lamang sa isang nagsagawa nito, gaya ng ipinahayag.

Verse 60

किं चात्र बहुनोक्तेन माहात्म्यं तस्य भामिनि । दृष्ट्वा कृष्णं नरोभक्त्या मोक्षं प्राप्नोति दुर्लभम् ॥ ६० ॥

Ano pa ang masasabi rito, O marikit na ginang, tungkol sa kadakilaan nito? Ang tao, sa bhakti, sa pagtanaw kay Krishna ay nakakamit ang moksha na napakahirap makuha.

Verse 61

पापैर्विमुक्तः शुद्धात्मा कल्पकोटिसमुद्भवैः । श्रिया परमया युक्तः सर्वैः समुदितो गुणैः ॥ ६१ ॥

Malaya sa mga kasalanan, dalisay ang kaluluwa, taglay ang mga kabutihang naipon sa loob ng milyun-milyong kalpa; siya’y kaisa ng pinakadakilang Śrī at ganap sa lahat ng birtud.

Verse 62

सर्वकामसमृद्धेन विमानेन सुवर्चसा । त्रिःसप्तकुलमृद्धृत्य नरो विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ६२ ॥

Taglay ang maningning na vimāna na tumutupad sa lahat ng hangarin, ang tao—matapos iahon ang tatlong ulit na pito (dalawampu’t isa) salinlahi ng angkan—ay nagtutungo sa tahanan ni Viṣṇu.

Verse 63

ततः कल्पशतं यावद्बुक्त्वा भोगान्मनोरमान् । गंधर्वाप्सरसैः सार्धं यथा विष्णुश्चतुर्भुजः ॥ ६३ ॥

Pagkaraan nito, sa loob ng sandaang kalpa, tinatamasa ang kaaya-ayang ligaya kasama ng mga Gandharva at Apsara; siya’y nagniningning na tulad ni Viṣṇu na may apat na bisig.

Verse 64

च्युतस्तस्मादिहायातो विप्राणां प्रवरे कुले । सर्वज्ञः सर्ववेदी च जायते गतमत्सरः ॥ ६४ ॥

Nahulog mula sa kalagayang iyon, siya’y dumarating at isinisilang sa mundong ito sa isang marangal na angkan ng mga Brahmana; isinisilang siyang nakaaalam ng lahat, bihasa sa lahat ng Veda, at malaya sa inggit.

Verse 65

स्वधर्मनिरतः शांतो दाता भूतहिते रतः । आसाद्य वैष्णवं ज्ञानं ततो मुक्तिमवाप्नुयात् ॥ ६५ ॥

Ang taong nakatuon sa sariling dharma, mapayapa, mapagkaloob, at abala sa kapakanan ng lahat ng nilalang—pagkamit ng kaalamang Vaiṣṇava—ay saka nagtatamo ng paglaya.

Verse 66

ततः संपूज्य मंत्रेण सुभद्रां भक्तवत्सलाम् । प्रसादयेच्च विधिजेप्रणिपत्य कृतांजलिः ॥ ६६ ॥

Pagkaraan, matapos sambahin nang wasto si Subhadrā—na mapagmahal sa mga deboto—sa pamamagitan ng itinakdang mantra, ang nakaaalam ng ritwal ay dapat humingi ng kanyang biyaya, yumuyuk na may paggalang at nakatiklop ang mga kamay.

Verse 67

नमस्ते सर्वगे देवि नमस्ते शुभसौख्यदे । त्राहि मां पद्मपत्राक्षि कात्यायनि नमोऽस्तु ते ॥ ६७ ॥

Pagpupugay sa Iyo, O Diyosa na sumasaklaw sa lahat; pagpupugay sa Iyo, tagapagkaloob ng mapalad na kaligayahan. Iligtas Mo ako, O may matang tulad ng talulot ng lotus—O Kātyāyanī, nawa’y laging pagpupugay sa Iyo.

Verse 68

एवं प्रसाद्य तां देवीं जगद्धात्रीं जगद्धिताम् । बलदेवस्य भगिनीं सुभद्रां वरदां शिवाम् ॥ ६८ ॥

Sa gayon, matapos palugdan ang Diyosang iyon—si Subhadrā, tagapagtaguyod at tagapagpala ng daigdig, kapatid ni Baladeva, mapalad, nagbibigay ng biyaya at banal—(natatamo ng tao ang kanyang kalinga).

Verse 69

कामगेन विमानेन नरो विष्णुपुरं व्रजेत् । आभूतसंप्लवं यावत्क्रीडित्वा तत्र देववत् ॥ ६९ ॥

Ang tao ay makararating sa Viṣṇupura sa pamamagitan ng vimāna na tumutupad ng nais; at doon, naglalaro na parang isang deva, mananatili siya hanggang sa paglusaw na kosmiko ng mga nilalang.

Verse 70

इह मानुषतां प्राप्तो ब्राह्मणो वेदविद्भवेत् । प्राप्य योगं हरेस्तत्र मोक्षं च लभते ध्रुवम् ॥ ७० ॥

Dito, matapos makamit ang kapanganakang-tao, ang isang brāhmaṇa ay nagiging tagapagtanto ng Veda; at doon, sa pag-abot ng yoga ng pakikipag-isa kay Hari, tiyak niyang matatamo ang mokṣa.

Verse 71

निष्क्रम्य देवतागारात्कृतकृत्यो भवेन्नरः । प्रणम्यायतने पश्चाद्व्रजेत्तत्र समाहितः ॥ ७१ ॥

Pagkalabas mula sa dambana ng Diyos, dapat maramdaman ng tao na natupad na ang kanyang tungkulin; saka muling yumuk sa loob ng banal na pook, at umalis na may payapa at natitipong isipan.

Verse 72

इंद्रनीलमयो विष्णुर्यत्रास्ते वालुकावृतः । अंतर्धानेऽपि तं नत्वा ततो विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ७२ ॥

Kung saan nananahan si Viṣṇu sa anyong indranīla (asul na sapiro), natatabingan ng buhangin—kahit Siya’y nakatago sa paningin, dapat pa ring yumuk sa Kanya, at saka magtungo sa Viṣṇupura.

Verse 73

सर्वदेवमयो देवो हिरण्यकशिपूद्धरः । यत्रास्ते नित्यदा देवि सिंहार्द्धकृतविग्रहः ॥ ७३ ॥

O Diyosa, doon ang Panginoon—na naglalaman ng lahat ng mga deva at siyang nag-angat at lumipol kay Hiraṇyakaśipu—ay nananahan magpakailanman, taglay ang anyong kalahating leon.

Verse 74

भक्त्या दृष्ट्वा तु तं देवं प्रणम्य नृहरिं शुभे । मुच्यते पातकैर्मर्त्यः समस्तैर्नात्र संशयः ॥ ७४ ॥

O mapalad na ginang, kapag namasdan ang Panginoong Nṛhari nang may bhakti at yumukod sa Kanya, ang mortal ay napapalaya sa lahat ng kasalanan—walang pag-aalinlangan.

Verse 75

नरसिंहस्य ये भक्त्या भवंति भुवि मानवाः । न तेषां दुष्कृतं किंचित्फलं च स्याद्यदीप्सितम् ॥ ७५ ॥

Yaong mga tao sa lupa na nagiging deboto ni Narasiṃha nang taos na bhakti—walang masamang gawa nila ang nagbubunga, at ang anumang biyayang ninanais ay nagkakatotoo.

Verse 76

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन नरसिंहं समाश्रयेत् । धर्मार्थकाममोक्षाणां फलं यस्मात्प्रयच्छति ॥ ७६ ॥

Kaya nga, sa lahat ng pagsisikap, dapat kumupkop sa Narasiṃha, sapagkat Siya ang nagkakaloob ng bunga ng dharma, artha, kāma, at mokṣa.

Verse 77

तस्मात्तं ब्रह्मतनये भक्त्या संपूजयेत्सदा । मृगराजं महावीर्यं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ७७ ॥

Kaya nga, O anak ni Brahmā, laging sambahin nang may bhakti ang Haring Leon na may dakilang lakas, na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng ninanais.

Verse 78

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः स्त्रियः शूद्रांत्यजादयः । संपूज्य तु सुरश्रेष्ठं भक्ताः सिंहवपुर्द्धरम् ॥ ७८ ॥

Ang mga Brāhmaṇa, Kṣatriya, Vaiśya, mga babae, Śūdra, maging ang mga antyaja at iba pa—nang maayos na sumamba sa Pinakamataas sa mga deva, kay Nṛsiṃha na may anyong leon, sila’y naging mga deboto Niya.

Verse 79

मुच्यंते चाशुभाहुःखाज्जन्मकोटिसमुद्भवात् । संपूज्य तं सुरश्रेष्ठं प्राप्नुवंत्यभिवांछितम् ॥ ७९ ॥

Sila’y napapalaya mula sa di-mabuting dalamhati at pagdurusang naipon sa milyun-milyong kapanganakan; at sa wastong pagsamba sa pinakadakila sa mga deva, natatamo nila ang ninanais.

Verse 80

देवत्वममरेशत्वं धनेशत्वं च भामिनि । यक्षविद्याधरत्वं च तथान्यच्च प्रयच्छति ॥ ८० ॥

O marikit na ginang, ipinagkakaloob nito ang pagka-deva, ang paghahari sa mga walang-kamatayan, ang katayuan bilang Panginoon ng Kayamanan, at maging ang pagiging Yaksha o Vidyadhara—kasama pa ang iba pang gayong mga biyaya.

Verse 81

श्रृणुष्व नरसिंहस्य प्रभावं विधिनंदिनि । अजितस्याप्रमेयस्य भुक्तिमुक्तिप्रदस्य च ॥ ८१ ॥

O minamahal na anak ni Vidhī (Brahmā), pakinggan mo ang kadakilaan ni Narasiṃha—ang Di-Magagapi at Di-Masusukat na Panginoon, na nagkakaloob ng bhukti (ligaya sa daigdig) at mukti (ganap na kalayaan).

Verse 82

कः शक्नोति गुणान्वक्तुं समस्तांस्तस्य सुव्रते । सिंहार्द्धकृतदेहस्य प्रवक्ष्यामि समासतः ॥ ८२ ॥

O ikaw na may dakilang panata, sino ang makapagsasalaysay nang ganap ng lahat ng Kanyang mga katangian? Tungkol sa Kanya na ang anyo’y kalahating leon, magsasalita ako nang maikli at buod.

Verse 83

याः काश्चित्सिद्धयश्चात्र श्रूयंते दैवमानुषाः । प्रसादात्तस्य ताः सर्वाः सिद्ध्यंते नात्र संशयः ॥ ८३ ॥

Anumang mga siddhi na naririnig dito—maging pang-deva man o pang-tao—lahat ay natatamo sa pamamagitan ng Kanyang biyaya; walang pag-aalinlangan dito.

Verse 84

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले दिवितोये सुरे नगे । प्रसादात्तस्य देवस्य भवत्यव्याहता गतिः ॥ ८४ ॥

Sa langit, sa lupa, at sa kailaliman—sa gitna ng mga deva, mga nilalang na makalangit, at lahing nāga—sa biyaya ng Diyos na iyon, ang paglalakbay ng tao ay nagiging walang hadlang.

Verse 85

असाध्यं तस्य देवस्य नास्त्यत्र सचराचरे । नरसिंहस्य सुभगे सदा भक्तानुकंपिन ॥ ८५ ॥

O pinagpala, sa buong sansinukob na may gumagalaw at di-gumagalaw, walang anumang imposible para sa Diyos na iyon—si Narasimha—na laging mahabagin sa Kanyang mga deboto.

Verse 86

विधानं तस्य वक्ष्यामि भक्तानामुपकारकम् । येन प्रसीदते चासौ सिंहार्द्धकृतविग्रहः ॥ ८६ ॥

Ngayon ay ipahahayag ko ang pamamaraan—na kapaki-pakinabang sa mga deboto—na sa pamamagitan nito Siya, na ang anyo’y kalahating leon, ay nagiging mapagpala at nalulugod.

Verse 87

यत्तत्वं तस्य देवस्य तदज्ञातं सुरासुरैः । शाकयावकमूलैस्तु फलपिण्याकसक्तुभिः ॥ ८७ ॥

Ang tattva, ang ubod na katotohanan ng Diyos na iyon, ay di nalalaman maging ng mga deva at asura; gayunman Siya’y dapat sambahin sa payak na handog—gulay, sebada, mga ugat, prutas, latak ng langis, at inihaw na harina ng butil.

Verse 88

पयोभक्ष्येण वा भद्रे वर्तते साधकेश्वरः । कासकौपीनवासाश्च ध्यानयुक्तो जितेन्द्रियः ॥ ८८ ॥

O mahinahon, ang natamong sādhaka, na tila panginoon sa pagsasanay, ay nabubuhay kahit sa gatas lamang; nakasuot ng magaspang na tela at bahag, nakalubog sa pagninilay, at napasuko ang mga pandama.

Verse 89

अरण्ये विजने देशे नदीसंगमपर्वते । सिद्धक्षेत्रे चोषरे च नरसिंहाश्रमे तथा ॥ ८९ ॥

Sa gubat, sa isang liblib na pook, sa tagpuan ng mga ilog, sa bundok, sa siddha-kṣetra, sa tigang at ilang na lupain, at gayundin sa ashram ni Narasiṃha—doon dapat isagawa ang itinakdang pagsasanay espirituwal.

Verse 90

प्रतिष्ठाप्य स्वयं चापि पूजांकृत्वा विधानतः । उपपातकवान्देवि महापातकवानपि ॥ ९० ॥

O Diyosa, maging ang may dalang munting kasalanan—o kahit ang nagkasala ng mabigat—ay nalilinis kapag siya mismo ang nagtatatag (ng anyo ng Diyos) at saka sumasamba ayon sa itinakdang ritwal.

Verse 91

मुक्तो भवेत्पातकेभ्यः साधको नात्र संशयः । कृत्वा प्रदक्षिणं तत्र नरसिंहं प्रपूजयेत् ॥ ९१ ॥

Ang nagsasagawa ng sadhana ay mapapalaya sa mga kasalanan—walang pag-aalinlangan. Pagkaraang magsagawa ng pradakṣiṇa (pag-ikot na may paggalang) doon, dapat sambahin nang wasto si Narasiṃha.

Verse 92

गंधपुष्पादिभिर्धूपैः प्रणम्य शिरसा प्रभुम् । कर्पूरचंदनाक्तानि जातीपुष्पाणि मस्तके ॥ ९२ ॥

Maghandog ng pabango, mga bulaklak at insenso, at yumukod na ang ulo’y sumasamba sa Panginoon. Pagkatapos, ilagay sa ulo ang mga bulaklak ng sampagita na pinahiran ng kamper at sandalwood.

Verse 93

प्रदद्यान्नरसिंहस्य ततः सिद्धिः प्रजायते । भगवान्सर्वकार्येषु न क्वचित्प्रतिदूयते ॥ ९३ ॥

Sa pag-aalay kay Panginoong Narasiṃha, sumisilang ang siddhi (tagumpay). Ang Bhagavān, sa lahat ng gawain, kailanman ay hindi tumatalikod sa deboto.

Verse 94

न शक्तास्तं समाक्रांतुं ब्रह्मरुद्रादयः सुराः । किं पुनर्दानवा लोके सिद्धगंधर्वमानुषाः ॥ ९४ ॥

Kahit ang mga diyos—si Brahmā, si Rudra, at ang iba pa—ay hindi kayang salakayin o daigin Siya. Lalong hindi kaya ng mga Dānava sa mundong ito, ni ng mga Siddha, Gandharva, at mga tao.

Verse 95

विद्याधरां यक्षगणाः सकिन्नरमहोरगाः । ते सर्वे प्रलयं यांति दिव्या दिव्याग्नितेजसा ॥ ९५ ॥

Ang mga Vidyādhara, ang mga pangkat ng Yakṣa, kasama ang mga Kinnara at ang mga dakilang ahas—silang lahat—ay napapawi sa pralaya, nilalamon ng makalangit na ningning ng banal na apoy.

Verse 96

सकृज्जप्त्वाग्निशिखया हन्यात्सर्वानुपद्रवान् । त्रिर्जप्त्वा कवचं दिव्यं संरक्षेद्दैत्यदानवात् ॥ ९६ ॥

Sa pagbigkas ng Agniśikhā nang minsan lamang, napupuksa ang lahat ng kapahamakan; at sa pagbigkas ng banal na kavaca nang tatlong ulit, ang isa’y lubos na napangangalagaan laban sa mga daitya at dānava.

Verse 97

भूतात्पिशाचाद्रक्षोभ्यो ये चान्ये परिपंथिनः । त्रिर्जप्तं कवचं दिव्यमभेद्यं च सुरासुरैः ॥ ९७ ॥

Laban sa mga bhūta, piśāca, rākṣasa, at sa lahat ng iba pang humahadlang, ang banal na kavaca na ito—kapag binigkas nang tatlong ulit—ay nagiging di-mababali, kahit ng mga diyos at asura.

Verse 98

योजनद्वादशांतस्तु देवो रक्षति सर्वदा । नरसिंहो महाभागे महाबलपराक्रमः ॥ ९८ ॥

Sa loob ng labindalawang yojana, ang banal na Panginoon ay laging nag-iingat—si Narasiṃha, O marangal na ginang, na may dakilang lakas at kabayanihang di-matitinag.

Verse 99

ततो गत्वा बिलद्वारमुपोष्य रजनत्रयम् । पलाशकाष्ठैः प्रज्वाल्य भगवज्जातवेदसम् ॥ ९९ ॥

Pagkaraan, pumunta sa bungad ng yungib at mag-ayuno sa loob ng tatlong gabi; saka sindihan ang Banal na Apoy ng Bhagavān—si Jātavedas, ang banal na Agni—gamit ang kahoy na palāśa (flame-of-the-forest).

Verse 100

पालाशसमिधं तत्र जुहुयात्त्रिमधुप्लुताम् । द्वेऽयुते कंजनयने शकटश्चैव साधकः ॥ १०० ॥

Doon, maghandog sa apoy ng mga panggatong na palāśa na binabad sa tatlong uri ng pulot. O Panginoong may matang-lotus! Kapag natapos ang dalawampung libong handog, ang sādhaka ay nagiging ganap ang bisa, na wari’y karitong kayang magdala ng bunga ng ritwal.

Verse 101

ततः कवल्लीविवरं प्रकटं जायते क्षणात् । ततो विशेत्तु निःशंकः कवल्लीविवरं बुधः ॥ १०१ ॥

Pagkaraan, sa isang kisapmata ay nahahayag ang isang siwang na tinatawag na Kavallī-vivara. Kaya ang marunong ay dapat pumasok sa siwang na iyon nang walang pag-aalinlangan at walang takot.

Verse 102

गच्छतः शकटस्याथ तमो मोहश्च नश्यति । राजमार्गस्तु विस्तीर्णो दृश्यते तत्र मोहिनि ॥ १०२ ॥

Habang umuusad ang kariton, napapawi ang dilim at pagkalito; O nalilinlang, doon ay malinaw na nahahayag ang maluwang na daang-hari.

Verse 103

नरसिंहं स्मरंस्तत्र पातालं विशते तदा । गत्वा तत्र जपेच्छुद्धो नरसिंहं तमव्ययम् ॥ १०३ ॥

Doon, habang inaalala si Narasiṃha, siya’y pumapasok sa Pātāla. Pagdating doon, na nalinis na, dapat niyang ulit-ulitin sa japa ang di-nasisirang Narasiṃha.

Verse 104

ततः स्त्रीणां सहस्राणि वीणाचामरकर्मणाम् । निर्गच्छँति पुराच्चैव स्वागतं ता वदंति च ॥ १०४ ॥

Pagkaraan, libu-libong kababaihan—na naglilingkod sa pagtugtog ng vīṇā at pagpaypay ng cāmara (buntot-yak)—ay lumabas mula sa lungsod at nagsabi, “Maligayang pagdating!”

Verse 105

प्रवेशयंति तं हस्ते गृहीत्वा साधकेश्वरम् । ततो रसायनं दिव्यं पाययंति सुलोचने ॥ १०५ ॥

Hinawakan nila sa kamay ang panginoon ng mga sādhaka at inakay siya papaloob; pagkatapos, O may magagandang mata, pinainom nila siya ng banal na rasāyana, ang eliksir na nagpapapanibago ng buhay.

Verse 106

पीतमात्रे दिव्यदेहो जायते सुमहाबलः । क्रीडते दिव्यकन्याभिर्यावदाभूतसंप्लवम् ॥ १०६ ॥

Pagkainom pa lamang, agad na sumilang ang isang banal na katawan na may dakilang lakas; at siya’y nakikipaglaro sa mga dalagang makalangit hanggang sa pagkalusaw ng sanlibutan.

Verse 107

भिन्नदेहो वासुदेवं नीयते नात्र संशयः । यदा न रोचयन्त्येतास्ततो निर्गच्छते पुनः ॥ १०७ ॥

Kapag humiwalay na ang kaluluwa sa katawan, tiyak na inaakay ito kay Vāsudeva. Ngunit kapag ang mga kaligayahang iyon ay hindi na nakalulugod, muli itong umaalis mula sa dako ring iyon.

Verse 108

पट्टं शूलं च खङ्गं च रोचनां च मणिं तथा । रसं रसायनं चैव पादुकांजनमेव च ॥ १०८ ॥

“(Dapat ialay/kunin) ang kasuotan, ang trisula, ang espada, ang gorocanā, at isang hiyas; gayundin ang esensiya (rasa), ang rasāyana, at pati sandalyas at añjana (koliryo).”

Verse 109

कृष्णांजलिं च सुभगे गुटिकां च मनःशिलाम् । मुंडलां चाक्षसूत्रं च षष्ठीं संजीवनीं तथा ॥ १०९ ॥

O mapalad na ginang, nararapat ihain/ihanda ang isang dakot na maitim na sangkap, isang munting bilog, at manahśilā (realgar); gayundin ang pag-aahit ng ulo, ang mala o rosaryo (akṣasūtra), ang pagtalima na tinatawag na “Ṣaṣṭhī”, at ang ritong pinangalanang “Saṃjīvanī”.

Verse 110

सिद्धां विद्यां च शास्त्राणि गृहीत्वा साधकोत्तमः । ज्वलद्वह्निस्फुलिंगोर्मिवेष्टितं त्रिदशं हृदि ॥ ११० ॥

Matapos ganap na mapagtagumpayan ang natamong kaalaman (vidyā) at ang mga kasulatang may kapangyarihan, ang pinakamahusay na sādhaka ay nagtatangan sa puso ng banal na presensya, na wari’y binalot ng mga alon at tilamsik ng naglalagablab na apoy.

Verse 111

सकृन्न्यस्तं दहेत्सर्वं वृजिनं जन्मकोटिकम् । विषेन्यस्तं विषं हन्यात्कुष्ठं हन्यात्तनौ स्थितम् ॥ १११ ॥

Kahit minsan lamang isagawa, sinusunog nito ang lahat ng kasalanang naipon sa milyun-milyong kapanganakan. Kapag inilapat sa harap ng lason, winawasak nito ang lason; at winawasak din nito ang ketong (kuṣṭha) kahit nakaugat na sa katawan.

Verse 112

सुदेहभ्रूणहत्यादि कृत्वा दिव्येन शुध्यति । महाग्रहगृहीतेषु ज्वलमानं विचिंतयेत् ॥ ११२ ॥

Kahit ang nakagawa ng mabibigat na kasalanan—gaya ng pagpatay sa sanggol sa sinapupunan—ay nalilinis sa pamamagitan ng banal na paglilinis. Para sa mga dinadapuan ng makapangyarihang graha (paghila ng planeta/espiritu), dapat pagnilayan ang naglalagablab at maningning na presensya.

Verse 113

रुदंतिं वै ततः शीघ्रं नश्येयुर्दारुणा ग्रहाः । बालानां कंठके बद्ध्वा रक्षा भवति नित्यशः ॥ ११३ ॥

Pagkaraan nito, ang mababangis na graha ay mabilis na maglalaho. Kapag itinali sa leeg ng mga bata, ito’y nagiging walang patid na pag-iingat at panangga.

Verse 114

गंडपिंडककृत्यानां नाशनं कुरुते ध्रुवम् । व्याधिघाते समिद्भिश्च घृतं क्षीरेण होभयेत् ॥ ११४ ॥

Tunay nitong winawasak ang masasamang ritwal (kṛtyā) gaya ng gaṇḍa at piṇḍaka. Upang maalis ang karamdaman, magsagawa ng homa gamit ang mga patpat na panggatong, at maghandog ng ghee na may kasamang gatas ng baka.

Verse 115

त्रिसंध्यं मासमेकं तु सर्वरोगान्विनाशयेत् । असाध्यं नास्य पश्यामि तत्वस्य सचराचरे ॥ ११५ ॥

Kapag isinagawa sa tatlong sandhyā araw-araw sa loob ng isang buwan, winawasak nito ang lahat ng karamdaman. Sa prinsipyong ito, sa buong daigdig na may gumagalaw at di-gumagalaw, wala akong nakikitang bagay na hindi maaaring matamo.

Verse 116

यां यां कामयते सिद्धिं तां तां प्राप्नोत्यपि ध्रुवम् । अष्टोत्तरशतं त्वेकं पूजयित्वा मृगाधिपम् ॥ ११६ ॥

Anumang siddhi ang ninanais ng tao, yaon din ang tiyak niyang matatamo, matapos sambahin ang Panginoon—“ang Leon sa gitna ng mga hayop”—sa isang daan at walo (108) na pag-aalay at pagpupugay.

Verse 117

मृत्तिकां सप्त वल्मीके श्मशाने च चतुष्पथे । रक्तचंदनसंमिश्रां गवां क्षीरेण लेपयेत् ॥ ११७ ॥

Kumuha ng luwad mula sa pitong punso ng anay, at kumuha rin ng (luwad) mula sa cremation ground at sa sangandaan. Haluin ito sa pulang sandalwood, at gawing pahid na paste gamit ang gatas ng baka.

Verse 118

सिंहस्य प्रतिमां कृत्वा प्रमाणेन षडंगुलाम् । भूर्जपत्रे विशेषेण लिखेद्रोचनया तथा ॥ ११८ ॥

Matapos gawin (o itakda) ang anyo ng leon na may sukat na anim na aṅgula ayon sa pamantayan, iguhit ito—lalo na sa balat ng punong birch—gamit ang rocanā, ang dilaw na pigment, sa itinakdang paraan.

Verse 119

नरसिंहस्य कंठे तु बद्ध्वा चैव समंत्रवत् । जपेत्संख्याविहीनं तु पूजयित्वा जलाशये ॥ ११९ ॥

Matapos itali ito sa leeg ni Narasiṃha ayon sa wastong paraan, kalakip ang mantra, magsagawa ng japa nang walang itinakdang bilang; pagkaraang sumamba, gawin ito sa may imbakan ng tubig na banal (lawa o tangke).

Verse 120

यावन्मंत्रं तु जपति सप्ताहं संयतेन्द्रियः । जलाकीर्णा मुहूर्तेन जायते सर्वमेदिनी ॥ १२० ॥

Hangga’t ang taong may pagpipigil sa pandama ay bumibigkas ng mantrang iyon sa loob ng isang buong linggo, sa isang kisapmata’y mapupuno ng tubig ang buong daigdig.

Verse 121

अथवा शुद्धवृक्षाग्रे नरसिंहं तु पूजयेत् । जप्त्वा चाष्टशतं तत्त्वं वर्षं तद्विनिवारयेत् ॥ १२१ ॥

O kaya, sa paanan ng isang dalisay na punong banal ay sambahin si Narasiṃha; at matapos bigkasin ang mantra nang 108 ulit, sa gayon ay mapipigil ang mapaminsalang ulang iyon sa loob ng isang taon.

Verse 122

तमेव पिंजके बद्ध्वा भ्रामयेत्साधकोत्तमः । महावातो मुहूर्तेन आगच्छेन्नात्र संशयः ॥ १२२ ॥

Sa pagbigkis sa Kanya lamang sa loob ng hawla at pag-ikot nito, ang pinakamainam na sādhaka ay dapat magsagawa ng ritwal; sa loob ng isang muhūrta, sisiklab ang isang malakas na hangin—walang pag-aalinlangan.

Verse 123

पुनश्च वारयन्सिक्तां सप्तजप्तेन वारिणा । अथ तां प्रतिमां द्वारे निखनेद्यस्य साधकः ॥ १२३ ॥

Pagkaraan, muli itong wisikan ng tubig na binigkasan ng mantra nang pitong ulit; at saka ibaon ng sādhaka ang imahen na iyon sa may pintuan ng taong pinag-aalayan ng ritwal.

Verse 124

गोत्रोत्सादो भवेत्तस्य उद्धृते चैव शांतिदः । तस्माद्वै ब्रह्मतनये पूजयेद्भक्तितः सदा ॥ १२४ ॥

Para sa kanya, magkakaroon ng pagkapahamak ng angkan; ngunit kapag naibalik, ang kapayapaan ay tunay na ipinagkakaloob. Kaya’t laging sambahin nang may bhakti ang anak ni Brahmā.

Verse 125

मृगराजं महावीर्यं सर्वकामफलप्रदम् । दृष्ट्वा स्तुत्वा नमस्कृत्य संपूज्य नृहरिं शुभे ॥ १२५ ॥

O mapalad na ginang, matapos masilayan si Narahari—ang haring leon na makapangyarihan, tagapagkaloob ng bunga ng lahat ng hangarin—purihin Siya, yumukod sa Kanya, magbigay-galang, at sambahin si Nṛhari nang ganap na bhakti.

Verse 126

प्राप्नुवंति नरा राज्यं स्वर्गं मोक्षं च दुर्लभम् । नरसिंहं नरो दृष्ट्वा लभेदभिमतं फलम् ॥ १२६ ॥

Nakakamtan ng mga tao ang paghahari, ang langit, at maging ang bihirang mokṣa; sapagkat ang sinumang makakita kay Narasiṃha ay tatanggap ng bungang ninanais.

Verse 127

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णु लोकं च गच्छति । सकृद्दृष्टवा तु तं देवं भक्त्या सिंहवपुर्द्धरम् ॥ १२७ ॥

Malaya sa lahat ng kasalanan, siya’y tutungo sa daigdig ni Viṣṇu. Tunay, kahit minsan lamang masilayan ang Diyos na iyon—na may anyong leon—nang may bhakti, matatamo ang bungang ito.

Verse 128

मुच्यते पातकैः सर्वैः कायवाक्चित्तसंभवैः । संग्रामे संकटे दुर्गे चौख्याघ्रादिपीडिते ॥ १२८ ॥

Napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanang nagmumula sa katawan, salita, at isip—maging sa digmaan, sa oras ng panganib, sa mapanganib na lugar, o kapag pinahihirapan ng karamdaman at katulad na pagdurusa.

Verse 129

कांतारे प्राणसंदेहे विषवह्निजलेषु च । राजादिभीषु संग्रामे ग्रहरोगादिपीडिते ॥ १२९ ॥

Sa ilang na gubat kapag ang buhay ay nasa panganib; sa gitna ng lason, apoy, o tubig; sa takot sa mga hari at kapangyarihan; sa digmaan; at kapag pinahihirapan ng impluwensiya ng mga bituin, sakit, at iba pang pagdurusa—alalahanin Siya at umasa sa banal na kanlungang iyon.

Verse 130

स्मृत्वा तं यो हि पुरुषः संकटैर्विप्रमुच्यते । सूर्योदये यथा नाशं तमोऽभ्येति महत्तरम् ॥ १३० ॥

Tunay nga, ang sinumang umaalaala sa Kanya ay agad na napapalaya sa mga kapahamakan—gaya ng paglitaw ng araw na nagpapawi sa makapal na dilim.

Verse 131

तथा संदर्शने तस्य विनाशं यांत्युपद्रवाः । गुटिकां जनपाताले पादलेपरसायनम् ॥ १३१ ॥

Gayundin, sa pagtanaw pa lamang nito, ang mga kapinsalaan at kamalasan ay napapawi. Sa Pātāla, ang daigdig sa ilalim, may isang butil na pildoras (guṭikā)—isang rasāyana, ang kataas-taasang eliksir ng kahariang Pādala, ang lupain ng mga ahas/ilalim-lupa.

Verse 132

नरसिंहे प्रसन्ने तु प्राप्नोत्यन्यांश्च वांछितान् । यान्यान्कामानभिध्यायन्भजेत नृहरिं नरः ॥ १३२ ॥

Kapag nalugod si Narasiṃha, nakakamtan din ng tao ang iba pang minimithing biyaya. Kaya, habang binubulay ang anumang hangarin, dapat sambahin ng tao si Nṛhari, ang Panginoong Tao-Leon.

Verse 133

तांस्तान्कामानवाप्नोति नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ १३३ ॥

Makakamtan ng taong iyon ang mismong mga minimithing layon; walang pag-aalinlangan dito.

Verse 134

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे पुरुषोत्तममाहात्म्ये पंचपंचाशत्तमोऽध्यायः ॥ ५५ ॥

Sa ganito nagtatapos ang ikalimampu’t limang kabanata, “Ang Kaluwalhatian ni Puruṣottama,” sa Uttara-bhāga ng Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, sa pag-uusap nina Mohinī at Vasu.