Sukta 51

Mantra 1

यथा मनौ सांवरणौ सोममिन्द्रापिबः सुतम् । नीपातिथौ मघवन्मेध्यातिथौ पुष्टिगौ श्रुष्टिगौ सचा ॥

ดังครั้งเมื่อท่านอยู่กับมานุ สางวรณะ (Manu Sāṃvaraṇa) แล้วดื่มโสมะ (Soma) ที่คั้นแล้ว โอ้อินทระ—ฉันใดก็ฉันนั้น โอ้ผู้เอื้อเฟื้อ กับนีปาติถิ (Nīpātithi) กับเมธยาติถิ (Medhyātithi) โดยมีพลังแห่งความอุดม (puṣṭi) และพลังแห่งการสดับเชื่อฟัง (śruṣṭi) เป็นสหายร่วม.

Mantra 2

पार्षद्वाणः प्रस्कण्वं समसादयच्छयानं जिव्रिमुद्धितम् । सहस्राण्यसिषासद्गवामृषिस्त्वोतो दस्यवे वृकः ॥

ปารฺษทฺวาณะ (Pārṣadvāṇa) นำปรสฺกณฺวะ (Praskaṇva) ไปถึงจุดหมายโดยสิ้นเชิง และยกชีวริ (Jivri) ผู้ถูกทอดทิ้งให้นอนคว่ำให้ลุกขึ้น. — เขาชนะรัศมีนับพัน (คือฝูงโค) และฤๅษีผู้ได้รับความอุปถัมภ์จากท่าน ก็กลายเป็นหมาป่าต่อดัสยุ (Dasyu) กลืนกินความมืดอันเป็นศัตรู.

Mantra 3

य उक्थेभिर्न विन्धते चिकिद्य ऋषिचोदनः । इन्द्रं तमच्छा वद नव्यस्या मत्यरिष्यन्तं न भोजसे ॥

ผู้ใดมิได้พบ (จุดหมาย) ด้วยเพียงการสาธยายบทสรรเสริญ หากแต่รู้แจ้ง—ผู้ถูกแรงผลักแห่งฤๅษี (ṛṣi-codana) กระตุ้น: จงกล่าวตรงไปยังอินทระ (Indra) องค์นั้นเถิด. ขอให้ความคิดใหม่ส่งไปถึงพระองค์ เป็นสิ่งไม่เสื่อมสูญ แสวงหาความรื่นรมย์แท้ (การมีส่วนร่วม) ในฤทธานุภาพของพระองค์.

Mantra 4

यस्मा अर्कं सप्तशीर्षाणमानृचुस्त्रिधातुमुत्तमे पदे । स त्विमा विश्वा भुवनानि चिक्रददादिज्जनिष्ट पौंस्यम् ॥

เพื่อพระองค์ พวกเขาขับร้องบทสรรเสริญ ‘เจ็ดเศียร’ อันตั้งมั่นในระเบียบสามชั้น (tridhātu) ณ รอยบาทสูงสุด (pada). และแท้จริงพระองค์ทรงทำให้สรรพโลกทั้งปวงเปล่งเสียงออกมาให้ปรากฏ; ตั้งแต่ปฐมกาลนั้นเอง พลังวีรบุรุษ (pauṃsya) ก็ถือกำเนิดขึ้น.

Mantra 5

यो नो दाता वसूनामिन्द्रं तं हूमहे वयम् । विद्मा ह्यस्य सुमतिं नवीयसीं गमेम गोमति व्रजे ॥

อินทรา—ผู้ประทานทรัพย์ทั้งหลาย (vasūnāṃ) แก่พวกเรา—เราทั้งหลายขอเชื้อเชิญพระองค์มาใกล้. เพราะเรารู้ถึงสุมติ (sumatí) อันดีงามและใหม่อยู่เสมอของพระองค์; ขอให้เราบรรลุถึงวรชะ (vraja) คอกโคที่รุ่งเรือง อุดมด้วยโค (go) อันเป็นความมั่งคั่ง.

Mantra 6

यस्मै त्वं वसो दानाय शिक्षसि स रायस्पोषमश्नुते । तं त्वा वयं मघवन्निन्द्र गिर्वणः सुतावन्तो हवामहे ॥

โอ้เจ้าแห่งทรัพย์ (Vasu) ผู้ใดที่พระองค์ทรงฝึกสอนเพื่อการให้ทาน ผู้นั้นย่อมบรรลุความเพิ่มพูนแห่งทรัพย์และความอุดม (rāyas-poṣa). โอ้อินทราผู้เอื้อเฟื้อ ผู้ยินดีในบทสรรเสริญ เราผู้คั้นโสมะ (Soma) ขอเชื้อเชิญพระองค์สู่พิธีบูชา.

Mantra 7

कदा चन स्तरीरसि नेन्द्र सश्चसि दाशुषे । उपोपेन्नु मघवन्भूय इन्नु ते दानं देवस्य पृच्यते ॥

โอ้อินทรา พระองค์ไม่เคยถูกขัดขวางเลย และไม่ทรงทอดทิ้งผู้ถวาย (dāśuṣ). โอ้ผู้เอื้อเฟื้อ ครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งแล้วก็ยิ่งขึ้น ทานอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ถูกวอนขอ และผูกประสานกับเราทั้งหลาย.

Mantra 8

प्र यो ननक्षे अभ्योजसा क्रिविं वधैः शुष्णं निघोषयन् । यदेदस्तम्भीत्प्रथयन्नमूं दिवमादिज्जनिष्ट पार्थिवः ॥

เขาก้าวไปข้างหน้า; ด้วยแรงขับอันเร่งเร้า เขาฟาดฟันคริวี (Krivi) และด้วยการโจมตีของเขา ทำให้ศุษณะ (Śuṣṇa) คำรามกึกก้องจนพ่ายพัง. ครั้นเขาตรึงและแผ่ขยายฟากฟ้านั้นให้มั่นคง จากการกระทำนั้นเอง รากฐานแห่งแผ่นดินจึงบังเกิดขึ้น.

Mantra 9

यस्यायं विश्व आर्यो दासः शेवधिपा अरिः । तिरश्चिदर्ये रुशमे परीरवि तुभ्येत्सो अज्यते रयिः ॥

ผู้ใดที่สำหรับเขา ชาวอารยะ (Ārya) ทั้งมวลและดาสะ (Dāsa) ทั้งปวง กลายเป็นศัตรูผู้เฝ้าขุมทรัพย์ (ari); แม้ข้ามพ้นเส้นแบ่งกั้น เพื่ออารยะ โอผู้ส่องประกาย กระแสแห่งความอุดมก็ถูกหลั่งรินแก่ท่านผู้เดียว—ทรัพย์สมบัติ (rayi) ถูกเจิมให้แก่ท่านเท่านั้น.

Mantra 10

तुरण्यवो मधुमन्तं घृतश्चुतं विप्रासो अर्कमानृचुः । अस्मे रयिः पप्रथे वृष्ण्यं शवोऽस्मे सुवानास इन्दवः ॥

เหล่าฤๅษีผู้มุ่งเร่ง (vipra) ได้ขับขานบทสรรเสริญ อันเปี่ยมน้ำผึ้งและหยดพราวด้วยฆฤตะ (ghṛta) อันสว่างใส. ในพวกเรา ทรัพย์สมบัติ (rayi) แผ่กว้าง; ในพวกเรา พลังดุจพฤษภาเติบใหญ่—ในพวกเรา เมื่อถูกคั้นหยดออกมา หยดโสมะ (Soma) คืออินทุ (indu) ก็ไหลริน.