Sukta 146

Mantra 1

अरण्यान्यरण्यान्यसौ या प्रेव नश्यसि । कथा ग्रामं न पृच्छसि न त्वा भीरिव विन्दती३ँ ॥

โอ้ อรัณยานี (Araṇyānī) โอ้ อรัณยานี—ผู้ซึ่งอยู่ ณ ที่นั้นและเลือนหายไปประหนึ่งลื่นไถลจากสายตา เหตุใดท่านจึงไม่ถามหาหมู่บ้านเล่า? ความหวาดกลัวหาได้พบท่านไม่ ราวกับท่านอยู่นอกอำนาจแห่งความสั่นสะท้าน.

Mantra 2

वृषारवाय वदते यदुपावति चिच्चिकः । आघाटिभिरिव धावयन्नरण्यानिर्महीयते ॥

เมื่อจิจกิกะ (ciccika) ร้องตอบต่อ “เสียงคำรามดุจพฤษภ” (vṛṣārava) ที่กำลังเข้าใกล้ และทำให้สรรพสิ่งแตกตื่นวิ่งพล่านประหนึ่งถูกกระหน่ำด้วยเสียงกระทบอึงคะนึง เมื่อนั้น อรัณยานี (Araṇyānī) เทวีแห่งพงไพรยิ่งใหญ่ไพศาล—รุ่งเรืองด้วยชีวิตที่ไหวระริกในป่า.

Mantra 3

उत गाव इवादन्त्युत वेश्मेव दृश्यते । उतो अरण्यानिः सायं शकटीरिव सर्जति ॥

และที่นั่น ราวกับฝูงโคกำลังกินหญ้า; และราวกับเห็นเรือนอยู่. อีกทั้งอรัณยานี (Araṇyānī) ยามเย็นปล่อยเสียงออกมา ดุจเสียงเกวียนครวญครางเอี๊ยดอ๊าด—เป็นนิมิตแห่งชีวิตที่เคลื่อนไหวในความวิเวกกว้างใหญ่.

Mantra 4

गामङ्गैष आ ह्वयति दार्वङ्गैषो अपावधीत् । वसन्नरण्यान्यां सायमक्रुक्षदिति मन्यते ॥

“โคแน่แท้—ผู้นี้ร้องเรียก!” “ไม้แน่แท้—ผู้นี้โค่นลงแล้ว!” ผู้ที่อาศัยอยู่ในอรัณยานี (Araṇyānī) ครั้นยามเย็นย่อมคิดว่า “มีผู้ใดร้องขึ้น” ดังนี้ ป่าจึงแปรความรู้สึกโดดเดี่ยวให้เป็นการปรากฏแห่งชีวิต.

Mantra 5

न वा अरण्यानिर्हन्त्यन्यश्चेन्नाभिगच्छति । स्वादोः फलस्य जग्ध्वाय यथाकामं नि पद्यते ॥

อรัณยานี (Araṇyānī) มิได้ทำร้าย—เว้นแต่ผู้อื่นจะเข้ามาประชิดด้วยความเป็นศัตรู ครั้นได้กินผลอันหวานแล้ว นางก็นอนลงตามปรารถนา จิตสำนึกอันกว้างใหญ่ไม่เบียดเบียนผู้ใด นอกจากผู้เข้ามาด้วยความมุ่งร้าย

Mantra 6

आञ्जनगन्धिं सुरभिं बह्वन्नामकृषीवलाम् । प्राहं मृगाणां मातरमरण्यानिमशंसिषम् ॥

มีกลิ่นหอมดุจเครื่องทา หอมฟุ้งชื่นใจ อุดมด้วยอาหาร และมิได้ถูกไถครอบงำ—ข้าพเจ้าขอประกาศไว้เบื้องหน้าเพื่อสรรเสริญ อรัณยานี (Araṇyānī) มารดาแห่งสัตว์ป่า