Concept · Manusmriti

พรหมัน in the Manusmriti

ब्रह्मन्Named in 32 verses

In this book

Named as
Brahman, Veda
  1. Adhyāya 12
  2. Adhyāya 212
  3. Adhyāya 32
  4. Adhyāya 45
  5. Adhyāya 51
  6. Adhyāya 63
  7. Adhyāya 92
  8. Adhyāya 101
  9. Adhyāya 111
  10. Adhyāya 123

Every verse that names พรหมัน

32 verses

  1. 1.93

    ด้วยเหตุแห่งการกำเนิดจากอวัยวะอันสูงสุด ความเป็นผู้ใหญ่ (ความอาวุโส) และการทรงไว้ซึ่งพรหมัน (ความรู้/อำนาจทางเวท) ตามหลักธรรมแล้ว พราหมณ์เป็นผู้เป็นใหญ่เหนือระเบียบแห่งสรรพสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นทั้งหมดนี้

  2. 1.98

    การกำเนิดของวิปร (พราหมณ์) เองถูกกล่าวว่าเป็นรูปธรรมอันยั่งยืนของธรรมะ (dharma); เพราะเขาถูกกล่าวว่าเกิดขึ้นเพื่อประโยชน์แห่งธรรมะ และถูกถือว่าเหมาะสมต่อภาวะพรหมภูยะ (brahmabhūya) คือ “ความเป็นพรหมัน”

  3. 2.70

    ในบริบทแห่งการศึกษาพระเวท ศิษย์—เมื่อทำอาจมนะ (ācamana) แล้ว หันหน้าไปทางทิศเหนือให้เป็นไปตามศาสตรบัญญัติ และประนมมือเป็นอัญชลีต่อพรหมัน (brahmāñjali)—พึงได้รับการสอน; เขาควรนุ่งห่มอย่างเบาและมีการสำรวมอินทรีย์

  4. 2.74

    พึงเปล่งปรณวะ (โอม) อันเป็นของพรหมันเสมอ ทั้งในตอนต้นและตอนท้าย; สิ่งที่กระทำโดยไม่เปล่งโอมถูกกล่าวว่า “รั่วไหล” (สูญเปล่า) และถือว่าสูญสิ้นทั้งก่อนและหลัง

  5. 2.81

    มหาวยาหฤติทั้งสามซึ่งมีอักษรโอมเป็นบทนำเป็นสิ่งไม่เสื่อมสลาย; และสาวิตรีสามบาทพึงเข้าใจว่าเป็น “ปากของพรหมัน” กล่าวคือเป็นเครื่องมือหลักแห่งถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ในการสวดพระเวท

  6. 2.82

    ตามคัมภีร์ ผู้ใดศึกษาคำสอนนี้วันแล้ววันเล่าเป็นเวลาสามปีโดยไม่ประมาท ย่อมบรรลุพรหมันสูงสุด—เป็นดุจลมและทรงรูปแห่งอากาศ (อากาศะ) ।

  7. 2.83

    คัมภีร์กล่าวว่า พยางค์เดียวเป็นพรหมันสูงสุด; ปราณายามะ (การควบคุมลมหายใจ) เป็นตบะสูงสุด; และในบรรดา (การสวดภาวนา) สาวิตรี (คายตรี) ไม่มีสิ่งใดสูงกว่า; อีกทั้งความสัตย์จริงย่อมประเสริฐยิ่งกว่าความเงียบ (เมานะ) ।

  8. 2.84

    คัมภีร์ระบุว่า กิจกรรมตามพระเวททั้งปวง เช่น การบูชาไฟ (จุโหติ) และการประกอบยัญ (ยชติ) ล้วนเสื่อมสลายได้; ตรงกันข้าม อักษระ (สิ่งไม่เสื่อมสูญ) ซึ่งรู้ได้ยาก พึงเข้าใจว่าเป็นพรหมัน และเป็นปรชาปติด้วย ।

  9. 2.106

    ในพิธีประจำวัน (ไนตยกะ) นั้น คัมภีร์กล่าวว่าไม่มีอนธยายะ เพราะพิธีนั้นถูกจดจำว่าเป็น ‘พรหมสัตร’ เป็นการบูชาที่เป็นกุศล โดยถวายเป็นอาหุติแด่พรหมัน พร้อมทั้งประกอบถ้อยคำ/สูตร ‘วษฏ’ ที่เกี่ยวเนื่องกับอนธยายะ

  10. 2.116

    ผู้ใดได้มาซึ่งพรหมัน (ความรู้พระเวท) ด้วยการศึกษาโดยมิได้รับอนุญาต ผู้นั้นย่อมถูกนับว่าเกี่ยวข้องกับความผิดชื่อว่า “พรหมสเตยะ” (การลักพรหมัน) และกล่าวกันว่าย่อมตกสู่นรก

  11. 2.144

    ผู้ใดปกป้อง/ครอบคลุมหูทั้งสองโดยสัตย์จริงด้วยพรหมัน (ความรู้ศักดิ์สิทธิ์) ผู้นั้นพึงรู้ว่าเป็นดุจมารดาและบิดา; ไม่พึงประทุษร้ายต่อผู้นั้นไม่ว่าเมื่อใด

  12. 2.164

    ด้วยวินัยตามลำดับเช่นนี้ ศิษย์ทวิชผู้ขัดเกลาตนแล้วพึงค่อย ๆ สั่งสมตบะอันเกื้อหนุนต่อการบรรลุพรหมัน (ความรู้พระเวท) ขณะพำนักอยู่กับอาจารย์

  13. 2.173

    สำหรับผู้ที่ได้ผ่านพิธีอุปนยนะแล้ว ประเพณียอมรับการสั่งสอนอย่างเป็นทางการว่าด้วยวัตรของศิษย์ (vrata); และในทำนองเดียวกัน การรับเอาพรหม (คือการศึกษาพระเวท) พึงกระทำตามลำดับขั้น โดยชอบด้วยวิธีที่กำหนดไว้

  14. 2.244

    พราหมณ์ผู้ปรนนิบัติครู (ศุศรูษา) จนสิ้นอายุแห่งกาย ย่อมไปโดยตรง (อัญชสา) สู่สัทมะอันนิรันดร์ของพรหมัน

  15. 3.89

    คัมภีร์กำหนดว่า พึงถวายบลีแด่ศรี ณ ส่วนศีรษะ (ของที่อยู่อาศัย/ที่นอน) และถวายแด่ภัทรกาลี ณ ส่วนปลายเท้า; ส่วนบลีสำหรับพรหมันและวาสโตษปติ พึงนำไปถวาย ณ กึ่งกลางบริเวณที่ตั้งเรือน.

  16. 3.154

    บุคคลที่ระบุว่า “ควรหลีกเลี่ยง” (ในกิจการครัวเรือนและปฏิสัมพันธ์ทางสังคม-ศาสนา) ได้แก่ ผู้ป่วยด้วยยักษมัน (วัณโรค/โรคซูบผอม), ผู้เลี้ยงสัตว์/คนเลี้ยงโค (ปศุปาละ), ปริเวตตา (พี่ชายที่แต่งงานก่อนทั้งที่น้องยังไม่ได้แต่ง), นิรากฤติ…

  17. 4.99

    ไม่พึงศึกษา [คัมภีร์เวท] อย่างไม่ชัดเจน; ไม่พึงทำในที่มีบุคคลศูทร (Śūdra) อยู่ใกล้; และไม่พึงทำในยามปลายราตรีเมื่ออ่อนล้า เมื่อได้ศึกษา ‘พรหมัน’ (brahman: วาจาศักดิ์สิทธิ์/ความรู้ศักดิ์สิทธิ์) แล้ว พึงกลับไปนอนอีกครั้ง

  18. 4.110

    ภายหลังรับ (อาหารหรือทาน) ในเรือนของผู้ประกอบพิธีเอก็อดทิษฏะ (พิธีศราทธะเฉพาะราย) ทวิชผู้รู้ไม่พึงสาธยาย “พรหมัน” (พระเวท) ตลอดสามวัน; และในช่วงสูกตกะที่เกี่ยวกับพระราชา และสูกตกะที่เกี่ยวกับราหู ก็เช่นเดียวกัน

  19. 4.111

    ตราบเท่าที่กลิ่นและเครื่องทา (เลปะ) อันเกี่ยวเนื่องกับพิธีเอกานุทิษฏะ/พิธีศพยังคงติดอยู่บนกายของวิปรผู้รู้ ตราบนั้นไม่พึงสาธยาย “พรหมัน” (พระเวท)

  20. 4.149

    เมื่อระลึกถึงชาติ/ฐานะเดิม บุคคลย่อมกลับมาฝึกปฏิบัติพรหมัน (พรหมวิทยา/ความรู้ศักดิ์สิทธิ์) อีกครั้ง; และด้วยการฝึกพรหมันอย่างไม่ขาดสาย ย่อมบรรลุสุขอันไม่สิ้นสุด