Concept · Manusmriti
พรหมัน in the Manusmriti
ब्रह्मन्Named in 32 verses
In this book
- Named as
- Brahman, Veda
Every verse that names พรหมัน
32 verses
- 1.93
ด้วยเหตุแห่งการกำเนิดจากอวัยวะอันสูงสุด ความเป็นผู้ใหญ่ (ความอาวุโส) และการทรงไว้ซึ่งพรหมัน (ความรู้/อำนาจทางเวท) ตามหลักธรรมแล้ว พราหมณ์เป็นผู้เป็นใหญ่เหนือระเบียบแห่งสรรพสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นทั้งหมดนี้
- 1.98
การกำเนิดของวิปร (พราหมณ์) เองถูกกล่าวว่าเป็นรูปธรรมอันยั่งยืนของธรรมะ (dharma); เพราะเขาถูกกล่าวว่าเกิดขึ้นเพื่อประโยชน์แห่งธรรมะ และถูกถือว่าเหมาะสมต่อภาวะพรหมภูยะ (brahmabhūya) คือ “ความเป็นพรหมัน”
- 2.70
ในบริบทแห่งการศึกษาพระเวท ศิษย์—เมื่อทำอาจมนะ (ācamana) แล้ว หันหน้าไปทางทิศเหนือให้เป็นไปตามศาสตรบัญญัติ และประนมมือเป็นอัญชลีต่อพรหมัน (brahmāñjali)—พึงได้รับการสอน; เขาควรนุ่งห่มอย่างเบาและมีการสำรวมอินทรีย์
- 2.74
พึงเปล่งปรณวะ (โอม) อันเป็นของพรหมันเสมอ ทั้งในตอนต้นและตอนท้าย; สิ่งที่กระทำโดยไม่เปล่งโอมถูกกล่าวว่า “รั่วไหล” (สูญเปล่า) และถือว่าสูญสิ้นทั้งก่อนและหลัง
- 2.81
มหาวยาหฤติทั้งสามซึ่งมีอักษรโอมเป็นบทนำเป็นสิ่งไม่เสื่อมสลาย; และสาวิตรีสามบาทพึงเข้าใจว่าเป็น “ปากของพรหมัน” กล่าวคือเป็นเครื่องมือหลักแห่งถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ในการสวดพระเวท
- 2.82
ตามคัมภีร์ ผู้ใดศึกษาคำสอนนี้วันแล้ววันเล่าเป็นเวลาสามปีโดยไม่ประมาท ย่อมบรรลุพรหมันสูงสุด—เป็นดุจลมและทรงรูปแห่งอากาศ (อากาศะ) ।
- 2.83
คัมภีร์กล่าวว่า พยางค์เดียวเป็นพรหมันสูงสุด; ปราณายามะ (การควบคุมลมหายใจ) เป็นตบะสูงสุด; และในบรรดา (การสวดภาวนา) สาวิตรี (คายตรี) ไม่มีสิ่งใดสูงกว่า; อีกทั้งความสัตย์จริงย่อมประเสริฐยิ่งกว่าความเงียบ (เมานะ) ।
- 2.84
คัมภีร์ระบุว่า กิจกรรมตามพระเวททั้งปวง เช่น การบูชาไฟ (จุโหติ) และการประกอบยัญ (ยชติ) ล้วนเสื่อมสลายได้; ตรงกันข้าม อักษระ (สิ่งไม่เสื่อมสูญ) ซึ่งรู้ได้ยาก พึงเข้าใจว่าเป็นพรหมัน และเป็นปรชาปติด้วย ।
- 2.106
ในพิธีประจำวัน (ไนตยกะ) นั้น คัมภีร์กล่าวว่าไม่มีอนธยายะ เพราะพิธีนั้นถูกจดจำว่าเป็น ‘พรหมสัตร’ เป็นการบูชาที่เป็นกุศล โดยถวายเป็นอาหุติแด่พรหมัน พร้อมทั้งประกอบถ้อยคำ/สูตร ‘วษฏ’ ที่เกี่ยวเนื่องกับอนธยายะ
- 2.116
ผู้ใดได้มาซึ่งพรหมัน (ความรู้พระเวท) ด้วยการศึกษาโดยมิได้รับอนุญาต ผู้นั้นย่อมถูกนับว่าเกี่ยวข้องกับความผิดชื่อว่า “พรหมสเตยะ” (การลักพรหมัน) และกล่าวกันว่าย่อมตกสู่นรก
- 2.144
ผู้ใดปกป้อง/ครอบคลุมหูทั้งสองโดยสัตย์จริงด้วยพรหมัน (ความรู้ศักดิ์สิทธิ์) ผู้นั้นพึงรู้ว่าเป็นดุจมารดาและบิดา; ไม่พึงประทุษร้ายต่อผู้นั้นไม่ว่าเมื่อใด
- 2.164
ด้วยวินัยตามลำดับเช่นนี้ ศิษย์ทวิชผู้ขัดเกลาตนแล้วพึงค่อย ๆ สั่งสมตบะอันเกื้อหนุนต่อการบรรลุพรหมัน (ความรู้พระเวท) ขณะพำนักอยู่กับอาจารย์
- 2.173
สำหรับผู้ที่ได้ผ่านพิธีอุปนยนะแล้ว ประเพณียอมรับการสั่งสอนอย่างเป็นทางการว่าด้วยวัตรของศิษย์ (vrata); และในทำนองเดียวกัน การรับเอาพรหม (คือการศึกษาพระเวท) พึงกระทำตามลำดับขั้น โดยชอบด้วยวิธีที่กำหนดไว้
- 2.244
พราหมณ์ผู้ปรนนิบัติครู (ศุศรูษา) จนสิ้นอายุแห่งกาย ย่อมไปโดยตรง (อัญชสา) สู่สัทมะอันนิรันดร์ของพรหมัน
- 3.89
คัมภีร์กำหนดว่า พึงถวายบลีแด่ศรี ณ ส่วนศีรษะ (ของที่อยู่อาศัย/ที่นอน) และถวายแด่ภัทรกาลี ณ ส่วนปลายเท้า; ส่วนบลีสำหรับพรหมันและวาสโตษปติ พึงนำไปถวาย ณ กึ่งกลางบริเวณที่ตั้งเรือน.
- 3.154
บุคคลที่ระบุว่า “ควรหลีกเลี่ยง” (ในกิจการครัวเรือนและปฏิสัมพันธ์ทางสังคม-ศาสนา) ได้แก่ ผู้ป่วยด้วยยักษมัน (วัณโรค/โรคซูบผอม), ผู้เลี้ยงสัตว์/คนเลี้ยงโค (ปศุปาละ), ปริเวตตา (พี่ชายที่แต่งงานก่อนทั้งที่น้องยังไม่ได้แต่ง), นิรากฤติ…
- 4.99
ไม่พึงศึกษา [คัมภีร์เวท] อย่างไม่ชัดเจน; ไม่พึงทำในที่มีบุคคลศูทร (Śūdra) อยู่ใกล้; และไม่พึงทำในยามปลายราตรีเมื่ออ่อนล้า เมื่อได้ศึกษา ‘พรหมัน’ (brahman: วาจาศักดิ์สิทธิ์/ความรู้ศักดิ์สิทธิ์) แล้ว พึงกลับไปนอนอีกครั้ง
- 4.110
ภายหลังรับ (อาหารหรือทาน) ในเรือนของผู้ประกอบพิธีเอก็อดทิษฏะ (พิธีศราทธะเฉพาะราย) ทวิชผู้รู้ไม่พึงสาธยาย “พรหมัน” (พระเวท) ตลอดสามวัน; และในช่วงสูกตกะที่เกี่ยวกับพระราชา และสูกตกะที่เกี่ยวกับราหู ก็เช่นเดียวกัน
- 4.111
ตราบเท่าที่กลิ่นและเครื่องทา (เลปะ) อันเกี่ยวเนื่องกับพิธีเอกานุทิษฏะ/พิธีศพยังคงติดอยู่บนกายของวิปรผู้รู้ ตราบนั้นไม่พึงสาธยาย “พรหมัน” (พระเวท)
- 4.149
เมื่อระลึกถึงชาติ/ฐานะเดิม บุคคลย่อมกลับมาฝึกปฏิบัติพรหมัน (พรหมวิทยา/ความรู้ศักดิ์สิทธิ์) อีกครั้ง; และด้วยการฝึกพรหมันอย่างไม่ขาดสาย ย่อมบรรลุสุขอันไม่สิ้นสุด