Sukta 124

Mantra 1

इमं नो अग्न उप यज्ञमेहि पञ्चयामं त्रिवृतं सप्ततन्तुम् । असो हव्यवाळुत नः पुरोगा ज्योगेव दीर्घं तम आशयिष्ठाः ॥

హే అగ్నీ, మా ఈ యజ్ఞానికి సమీపంగా రా—ఇది గమనంలో పంచయామం, విస్తారంలో త్రివృతం, నెయ్యడంలో సప్తతంతువు. నీవు మా హవ్యవాహనుడవై, మా ముందుగా నడువు; మరియు దీర్ఘకాలిక వెలుగువలె, దీర్ఘంగా వ్యాపించిన ఈ తమస్సును పరచి (దూరం) చేయి.

Mantra 2

अदेवाद्देवः प्रचता गुहा यन्प्रपश्यमानो अमृतत्वमेमि । शिवं यत्सन्तमशिवो जहामि स्वात्सख्यादरणीं नाभिमेमि ॥

అదేవుని నుండి దేవుని వైపు నేను వెళ్తున్నాను—ప్రచేత (జాగృత) బలంతో ప్రేరితుడై, గుహలోని రహస్య మార్గంలో ప్రయాణిస్తూ; ముందుగా దర్శిస్తూ అమృతత్వాన్ని పొందుతున్నాను. అశివమైనదాన్ని—అది శివమని కనిపించినా—నేను విడిచిపెడుతున్నాను; పాత సఖ్యతను దాటి, అరణి వద్దకు, నాభి-మూలానికి వెళ్తున్నాను—అక్కడే అగ్ని జన్మిస్తాడు.

Mantra 3

पश्यन्नन्यस्या अतिथिं वयाया ऋतस्य धाम वि मिमे पुरूणि । शंसामि पित्रे असुराय शेवमयज्ञियाद्यज्ञियं भागमेमि ॥

ఇతర (శక్తి) యొక్క అతిథిని, విశాల-పక్షాల గమనాన్ని చూస్తూ, ఋతస్య అనేక ధామాలను నేను కొలిచి స్థాపిస్తున్నాను. పితా—అసుర (ప్రభుత్వశక్తి)—కు శివమైన మంగళాన్ని నేను స్తుతిస్తున్నాను; అయజ్ఞియాన్ని విడిచి, యజ్ఞియ భాగం వైపు నేను వెళ్తున్నాను.

Mantra 4

बह्वीः समा अकरमन्तरस्मिन्निन्द्रं वृणानः पितरं जहामि । अग्निः सोमो वरुणस्ते च्यवन्ते पर्यावर्द्राष्ट्रं तदवाम्यायन् ॥

అనేక సంవత్సరాలు నేను ఈ (పాత క్రమం) లోపలే నివసించాను; ఇప్పుడు ఇంద్రుని ఎంచుకొని తండ్రిని విడిచిపెడుతున్నాను. అగ్ని, సోముడు, వరుణుడు నీ నుండి దూరమవుతున్నారు; రాజ్యవ్యవస్థ తిరుగుముఖం పడుతోంది—ఆ (కొత్త) అధికారం-ప్రాంతాన్ని పొందీ రక్షించీ నేను వచ్చాను.

Mantra 5

निर्माया उ त्ये असुरा अभूवन्त्वं च मा वरुण कामयासे । ऋतेन राजन्ननृतं विविञ्चन्मम राष्ट्रस्याधिपत्यमेहि ॥

ఆ అసురులు నిజమైన శక్తిని కోల్పోయారు; నీవు కూడా, ఓ వరుణా, నన్ను కోరుతున్నావు. ఓ రాజా, ఋతం ద్వారా అనృతాన్ని వడకట్టి తొలగిస్తూ, నా రాజ్యాధిపత్యానికి/సర్వాధికారానికి రా.

Mantra 6

इदं स्वरिदमिदास वाममयं प्रकाश उर्वन्तरिक्षम् । हनाव वृत्रं निरेहि सोम हविष्ट्वा सन्तं हविषा यजाम ॥

ఇదే స్వః (ప్రకాశం); ఇదే నిజంగా వాంఛనీయమైన మేలు; ఇదే స్వచ్ఛమైన దీప్తితో విస్తరించిన అంతరిక్షం. మేము వృత్రుణ్ని సంహరిస్తాం—ఓ సోమా, బయలుదేరు/ప్రకటించు; హవిస్-రూపంగా ఇక్కడ ఉన్న నిన్ను, అదే హవిసుతో మేము యజిస్తాము.

Mantra 7

कविः कवित्वा दिवि रूपमासजदप्रभूती वरुणो निरपः सृजत् । क्षेमं कृण्वाना जनयो न सिन्धवस्ता अस्य वर्णं शुचयो भरिभ्रति ॥

కవి తన కవిత్వశక్తితో దివిలో తన రూపాన్ని స్థాపించాడు; అప్రతిహత సామర్థ్యముగల వరుణుడు జలాలను విడుదల చేశాడు. క్షేమం (శాంతి, భద్రత) మరియు సురక్షిత విస్తారాన్ని కల్పిస్తూ—తల్లులవలె, నదులవలె—ఆ శుచి (పవిత్ర) ధారలు అతని దీప్త వర్ణాన్ని ధరించి మోస్తున్నాయి.

Mantra 8

ता अस्य ज्येष्ठमिन्द्रियं सचन्ते ता ईमा क्षेति स्वधया मदन्तीः । ता ईं विशो न राजानं वृणाना बीभत्सुवो अप वृत्रादतिष्ठन् ॥

అవి అతని జ్యేష్ఠ ఇంద్రియం—అతని ఇంద్ర-శక్తి—తో కలుస్తాయి; ఇక్కడ స్వధయా (తమ అంతర్నియమం) చేత మదించి నివసిస్తాయి. ప్రజలు రాజును ఎంచుకున్నట్లే అవనినే ఎంచుకుంటాయి; వృత్ర-ఆవరణం నుండి విముఖమై, దానినుండి వేరుగా నిలిచాయి.

Mantra 9

बीभत्सूनां सयुजं हंसमाहुरपां दिव्यानां सख्ये चरन्तम् । अनुष्टुभमनु चर्चूर्यमाणमिन्द्रं नि चिक्युः कवयो मनीषा ॥

వారు అతనిని ‘హంస’ అని అంటారు—విముఖపరచు శక్తులతో సంయుక్తుడై—దివ్య జలాల సఖ్యంలో సంచరించువాడని. అనుష్టుభాన్ని అనుసరించి, కదలికలోకి వస్తున్న ఛందో-లయాన్ని అనుసరించి—కవులు మనీషా (ప్రేరిత బుద్ధి) చేత ఇంద్రుని గుర్తించారు.