
Sukta 10.125
Vāk Ambhṛṇī (Ambhṛṇī-devī), per Anukramaṇī tradition.
Vāc (Speech/Word) as Devī; encompassing all deities.
Triṣṭubh (standard attribution for much of RV 10.125; verify by scan).
ఋగ్వేదం 10.125 ప్రసిద్ధమైన దేవీ-సూక్తం. ఇందులో వాక్ (వాక్కు/వాణి) తానే సర్వవ్యాపినీ దివ్యశక్తిగా, ప్రతి దేవుడితోనూ ప్రతి విశ్వకార్యంతోనూ కలిసి వాటిని నిలబెట్టే శక్తిగా, మొదటి పురుషంలో మాట్లాడుతుంది. ప్రేరిత వాక్కు అధికారాన్ని ప్రసాదించి, మనిషిని ఋషిగా లేదా బ్రహ్మగా చేస్తుందని, ఆ వాణి స్వర్గభూములను మించి విస్తరిస్తుందని ఈ సూక్తం ప్రకటిస్తుంది. సృష్టి, జ్ఞానం, రాజ్యాధికారం/సార్వభౌమత్వం వెనుకనున్న ఆధ్యాత్మిక సూత్రం వాక్నే అని ఇది వెల్లడిస్తుంది.
Mantra 1
अहं रुद्रेभिर्वसुभिश्चराम्यहमादित्यैरुत विश्वदेवैः । अहं मित्रावरुणोभा बिभर्म्यहमिन्द्राग्नी अहमश्विनोभा ॥
నేను రుద్రులతోను వసువులతోను సంచరిస్తాను; నేను ఆదిత్యులతోను సమస్త దేవులతోను కూడ నడుస్తాను. నేను మిత్రుని వరుణుని—ఇద్దరినీ ధరిస్తాను; నేను ఇంద్రుని అగ్నిని ధరిస్తాను; నేను అశ్వినౌ—ఇద్దరినీ ధరిస్తాను.
Mantra 2
अहं सोममाहनसं बिभर्म्यहं त्वष्टारमुत पूषणं भगम् । अहं दधामि द्रविणं हविष्मते सुप्राव्ये यजमानाय सुन्वते ॥
నేను అడ్డంకులను సంహరించే సోమాన్ని ధరిస్తాను; నేను త్వష్టృను, అలాగే పూషణుని భగుని కూడా ధరిస్తాను. హవిస్ అర్పించువానికై నేను ధనాన్ని స్థాపిస్తాను—సుప్రరక్షతో కూడినదిగా—సోమాన్ని పిండే యజమానునికై.
Mantra 3
अहं राष्ट्री संगमनी वसूनां चिकितुषी प्रथमा यज्ञियानाम् । तां मा देवा व्यदधुः पुरुत्रा भूरिस्थात्रां भूर्यावेशयन्तीम् ॥
నేను రాష్ట్ర్రీ—సామ్రాజ్ఞి, వసువుల సంగమని; నేను చైతన్య-జ్ఞాత్రి, యజ్ఞయోగ్యులలో ప్రథమ. దేవులు నన్ను అనేక స్థలాలలో స్థాపించారు—నన్ను విస్తృతంగా స్థిరపరచి, నన్ను అనేక రూపాలలోను అనేక సత్త్వాలలోను ప్రవేశింపజేస్తూ.
Mantra 4
मया सो अन्नमत्ति यो विपश्यति यः प्राणिति य ईं शृणोत्युक्तम् । अमन्तवो मां त उप क्षियन्ति श्रुधि श्रुत श्रद्धिवं ते वदामि ॥
నావల్లనే అతడు సత్యపోషకమైన అన్నాన్ని భుజిస్తాడు—జాగృత దృష్టితో చూసేవాడు, ప్రాణశక్తితో శ్వసించేవాడు, ఉచ్చరిత వాక్యాన్ని వినేవాడు. నన్ను ఎరుగని వారు నాకెదురుగా నివసించినా నన్ను పొందరు. ఓ శ్రోతా, విను—విను; శ్రద్ధతో హృదయంలో ధరించవలసిన వాక్యాన్ని నేను నీకు చెబుతున్నాను.
Mantra 5
अहमेव स्वयमिदं वदामि जुष्टं देवेभिरुत मानुषेभिः । यं कामये तंतमुग्रं कृणोमि तं ब्रह्माणं तमृषिं तं सुमेधाम् ॥
నేనే—నా స్వశక్తితోనే—ఈ వాక్యాన్ని పలుకుతున్నాను; ఇది దేవులకు కూడా, మనుష్యులకు కూడా ప్రీతికరం. నేను ఎవరిని కోరుతానో, అతనినే ఉగ్రుడిగా, బలవంతుడిగా చేస్తాను; అతనినే బ్రహ్మా, అతనినే ఋషి, అతనినే సుమేధా (స్పష్టబుద్ధి గలవాడు)గా చేస్తాను.
Mantra 6
अहं रुद्राय धनुरा तनोमि ब्रह्मद्विषे शरवे हन्तवा उ । अहं जनाय समदं कृणोम्यहं द्यावापृथिवी आ विवेश ॥
నేను రుద్రునికోసం ధనుస్సును ఎక్కుపెడతాను—బ్రహ్మ-ద్వేషిని బాణంతో సంహరించుటకు. మనుష్యునికోసం నేను సమర-ఉత్సాహం, విజయ-తేజస్సును సృష్టిస్తాను; నేను ద్యావా-పృథివీ—ఆకాశం మరియు భూమి—లో ప్రవేశించి నివసిస్తాను.
Mantra 7
अहं सुवे पितरमस्य मूर्धन्मम योनिरप्स्वन्तः समुद्रे । ततो वि तिष्ठे भुवनानु विश्वोतामूं द्यां वर्ष्मणोप स्पृशामि ॥
ఈ సత్త్వపు శిఖరంపై పితరుని నేను ప్రసవింపజేస్తాను; నా గర్భము జలములలో, సముద్రపు అంతర్భాగంలో ఉంది. అక్కడి నుండి నేను లేచి సమస్త భువనములలో వ్యాపిస్తాను; నా విరాట్ దేహ-మహిమతో ఆ పరలోకమైన ద్యులోకాన్ని స్పృశిస్తాను.
Mantra 8
अहमेव वात इव प्र वाम्यारभमाणा भुवनानि विश्वा । परो दिवा पर एना पृथिव्यैतावती महिना सं बभूव ॥
వాయువులాగా నేను ముందుకు సాగుతాను; సమస్త భువనములను పట్టుకొని అధీనపరచుకుంటాను. ద్యులోకానికి అవతల, ఈ భూమికి అవతల—నా మహిమచేత నేను ఇంత విరాటుగా అవుతాను.
Vāk declares her intimate companionship with all divine hosts and her role as the supporter of the major gods (10.125.1).
She reveals herself as the power behind worship, strength, and inspired cognition, distributing gifts and making chosen individuals mighty—brahmā, ṛṣi, and sumedhā (notably 10.125.5).
The hymn reaches a cosmic self-revelation: Vāk expands and moves like the Wind, grasping all worlds—surpassing heaven and earth in her magnitude (10.125.8).
The vision settles into the recognition that Speech is not merely human utterance but a universal, divine agency pervading ritual, knowledge, and existence.
ahaṃ rudrebhir vasubhiś carāmi
aham eva svayam idaṃ vadāmi
aham eva vāta iva pra vāmi
It is a hymn where the goddess Vāk (Speech) speaks in the first person, saying she supports all gods and powers the universe through inspired, truthful word.
Because the hymn says she moves with every class of deity and upholds major gods like Indra, Agni, Mitra, and Varuṇa—showing Speech as the common divine force behind them.
It is recited to purify and strengthen speech, chanting, teaching, and prayer—often at dawn or near the sacred fire—seeking clarity, inspiration, and truthfulness.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.