Niralamba
நிராலம்ப உபநிஷத் (அதர்வவேதம்) சந்நியாச உபநிஷத்துகளில் சுருக்கமானதாயினும் ஆழமான அத்வைத நூல். ‘நிராலம்ப’ என்பது வெளிப்புற ஆதாரங்கள் (செல்வம், பதவி) மட்டுமல்ல, உள்ளார்ந்த நுண் ஆதாரங்கள் (தியானப் பொருள், சித்திகள், கருத்துப் பற்றுதல்) ஆகியவற்றையும் விடுத்து, சுயப்ரகாசமான ஆத்ம-பிரம்மத்தில் நிலைபெறுதல். இங்கு சந்நியாசம் சமூக மாற்றமல்ல; கர்த்தா-போக்தா அகங்காரமும் தேகாபிமானமும் கைவிடப்படுதல் என விளக்கப்படுகிறது. ‘நேதி-நேதி’ விவேகத்தால் தேகம்-இந்திரியம்-ப்ராணன்-மனம்-புத்தி ஆகியவற்றிலிருந்து ஆத்மா வேறெனக் காட்டி, சாட்சி சைதன்யமே உண்மை என வலியுறுத்துகிறது. த்வைதப் பாவம் தணிந்தால் சமத்துவம், அசங்கம், அபயம் இயல்பாகிறது. மோக்ஷம் செய்கையால் உண்டாகுவது அல்ல; அவித்யா ஆதாரங்கள் நீங்கும்போது நேரடி ஆத்மஞானமே விடுதலை.
Start ReadingKey Teachings
Nirālamba (supportless) realization: abiding as Ātman/Brahman without reliance on objects, concepts, or identities
Saṃnyāsa as inner renunciation: dropping doership/enjoyership and the sense of possession, not merely changing external life
Advaita ontology: Brahman alone is real; the world is experienced through māyā/avidyā and superimposition (adhyāsa)
Neti-neti dis-identification: the Self is distinct from body, senses, prāṇa, mind, and intellect; it is the witnessing consciousness
Aparokṣa-jñāna: liberation through immediate knowledge, not through ritual action or accumulated merit
Asanga (non-attachment) and samatā (equanimity): the liberated stance amid pleasure/pain, honor/dishonor
Fearlessness (abhaya) as a mark of realization: when the second (dvaita) is negated, fear dissolves
Guru–śiṣya instruction and śravaṇa–manana–nididhyāsana: hearing, reflection, and contemplative assimilation leading to steady abidance
Renunciation of subtle supports: letting go of siddhis, visions, and even meditative “objects” to rest in pure awareness
Verses of the Niralamba
40 verses with Sanskrit text, transliteration, and translation.
Verse 1
ॐ नमः शिवाय गुरवे सच्चिदानन्दमूर्तये । निष्प्रपञ्चाय शान्ताय निरालम्बाय तेजसे ॥ निरालम्बं समाश्रित्य सालम्बं विजहाति यः । स संन्यासी च योगी च कैवल्यं पदमश्नुते ॥१॥
ஓம்—சிவஸ்வரூபமான குருவிற்கு வணக்கம்; அவர் சச்சிதானந்த மூர்த்தி, நிஷ்ப்ரபஞ்சன், சாந்தன், நிராலம்பன், தேஜோமயன். நிராலம்பத்தைச் சரணடைந்து சாலம்பமான (ஆதார சார்ந்த) அனைத்தையும் துறப்பவன் சந்நியாசியும் யோகியும் ஆவான்; அவன் கைவல்யப் பதத்தை அடைவான்॥௧॥
Nirālamba Brahman (supportless Absolute) as the basis of sannyāsa, yoga, and kaivalya/mokṣaVerse 2
एषामज्ञानजन्तूनां समस्तारिष्टशान्तये । यद्यद्बोद्धव्यमखिलं तदाशङ्क्य ब्रवीम्यहम् ॥२॥
அஞ்ஞானத்தில் உள்ள இவ்வுயிர்களின் எல்லா அரிஷ்டங்களும் (தடைகள்-துயர்கள்) சாந்தியடைய, முழுமையாக அறிய வேண்டியதெல்லாம் நான்—ஆசங்க்யன்—உரைக்கிறேன்॥௨॥
Ajñāna as the root of suffering; teaching (upadeśa) aimed at śānti through knowledgeVerse 3
किं ब्रह्म । क ईश्वरः । को जीवः । का प्रकृतिः । कः परमात्मा । को ब्रह्मा । को विष्णुः । को रुद्रः । क इन्द्रः । कः शमनः । कः सूर्यः । कश्चन्द्रः । के सुराः । के असुराः । के पिशाचाः । के मनुष्याः । काः...
சாங்க்யன் கேட்டான்—பிரம்மம் என்ன? ஈஸ்வரன் யார்? ஜீவன் யார்? பிரகృతి என்ன? பரமாத்மா யார்? பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், இந்திரன், யமன், சூரியன், சந்திரன் யார்? தேவர்கள், அசுரர்கள், பிசாசுகள் யார்? மனிதர்கள், பெண்கள், மிருகங்கள் முதலியவை யாவை? ஸ்தாவரம் என்ன? பிராமணர் முதலியோர் யார்? ஜாதி என்ன? கர்மம் என்ன, அகர்மம் என்ன? ஞானம் என்ன, அஞ்ஞானம் என்ன? சுகம் என்ன, துக்கம் என்ன? ஸ்வர்க்கம் என்ன, நரகம் என்ன? பந்தம் என்ன, மோக்ஷம் என்ன? உபாச்யன் யார்? சிஷ்யன் யார்? வித்வான் யார், மூடன் யார்? ஆசுரம் என்ன? தபஸ் என்ன? பரமப் பதம் என்ன? கிராஹ்யம் என்ன, அகிராஹ்யம் என்ன? சந்நியாசி யார்?—என்று கேட்டு, அவன் பதிலளித்தான்: ‘பிரம்மம்’॥௩॥
Sarva-prapañca as reducible to Brahman; non-dual resolution of all categories (tattva-vicāra culminating in Brahman)Verse 4
स होवाच— महदहङ्कारपृथिव्यप्तेजोवाय्वाकाशत्वेन बृहद्रूपेणाण्डकोशेन कर्मज्ञानार्थरूपतया भासमानम् अद्वितीयम् अखिलोपाधिविनिर्मुक्तं तत् सकलशक्त्युपबृंहितम् अनाद्यनन्तं शुद्धं शिवं शान्तं निर्गुणम् इत्यादि...
அவர் கூறினார்— அந்தச் சைதன்யமே பிரம்மம்; அதையே ஈசுவரன் என்றும் கூறுவர். அது மகத், அகங்காரம், ப்ருதிவி, ஜலம், தேஜஸ், வாயு, ஆகாசம் ஆகிய வடிவங்களாகவும், விராட் அண்டகோசம் எனும் பெருவடிவமாகவும், கர்மம், ஞானம் மற்றும் அவற்றின் விஷயங்களாகவும் ஒளிர்கிறது; ஆயினும் அது அத்விதீயம், எல்லா உபாதிகளிலிருந்தும் விடுபட்டது, சகல சக்திகளாலும் நிறைந்தது, அனாதி-அனந்தம், சுத்தம், சிவம், சாந்தம், நிர்குணம்; இவ்வாறான சொற்களால் சொல்லப்படினும் பரமார்த்தத்தில் அனிர்வசனீயம்॥४॥
Brahman/Īśvara as non-dual Consciousness; upādhi-vinirmukti; nirguṇa-svarūpaVerse 5
ब्रह्मैव स्वशक्तिं प्रकृत्यभिधेयामाश्रित्य लोकान् सृष्ट्वा प्रविश्यान्तर्यामित्वेन ब्रह्मादीनां बुद्धीन्द्रियनियन्तृत्वाद् ईश्वरः॥ जीव इति च ब्रह्मविष्ण्वीशानेन्द्रादीनां नामरूपद्वारा स्थूलोऽहमिति मिथ...
பிரம்மமே ‘பிரகృతి’ எனப்படும் தன் சக்தியை ஆதாரமாகக் கொண்டு உலகங்களைப் படைத்து அவற்றில் புகுகிறது; மேலும் அந்தர்யாமியாக இருந்து பிரம்மா முதலியோரின் புத்தி, இந்திரியங்களை ஆளுவதால் ‘ஈசுவரன்’ என அழைக்கப்படுகிறது. மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசானன், இந்திரன் முதலியோரின் நாம-ரூபங்களின் வழி ‘நான் ஸ்தூல உடலே’ என்ற மித்யா அத்யாசத்தால் ‘ஜீவன்’ எனப்படுகிறது. அந்த ‘நான்’ ஒன்று என்றாலும் உடல் வேறுபாடு, உடல்-ஆரம்பக வேறுபாடு காரணமாக பல ஜீவர்களாகத் தோன்றுகிறது॥५॥
Īśvara (antaryāmin) and jīva as adhyāsa; ekātman appearing as manyVerse 6
प्रकृतिरिति च ब्रह्मणः सकाशान् नानाविचित्रजगन्निर्माणसामर्थ्यबुद्धिरूपा ब्रह्मशक्तिरेव प्रकृतिः॥६॥
‘பிரகृति’ என்பது— பிரம்மத்திலிருந்து தோன்றும், பலவகை விசித்திரமான உலகத்தை உருவாக்கும் திறன்-ரூபமான புத்தி/சாத்தியமாக விளங்கும் பிரம்மசக்தியே; அதுவே பிரகृति॥६॥
Prakṛti/Māyā as Brahma-śakti; śakti-śaktimat relationVerse 7
परमात्मेति च देहादेः परतरत्वाद् ब्रह्मैव ॥७॥
தேகம் முதலிய எல்லா உபாதிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர் ‘பரமாத்மா’; அவரே பிரம்மமே ஆவார்॥७॥
Atman–Brahman identity; transcendence of upādhis (body etc.)Verse 8
परमात्मा स ब्रह्मा स विष्णुः स इन्द्रः स शमनः स सूर्यः स चन्द्रः । ते सुरास्ते असुरास्ते पिशाचास्ते मनुष्यास्ताः स्त्रियस्ते पश्वादयः । तत्स्थावरं ते ब्राह्मणादयः । सर्वं खल्विदं ब्रह्म नेह नानास्ति क...
பரமாத்மாவே பிரம்மா; அவரே விஷ்ணு; அவரே இந்திரன்; அவரே ஷமனன் (யமன்); அவரே சூரியன்; அவரே சந்திரன்; அவரே தேவர்கள்; அவரே அசுரர்கள்; அவரே பிசாசுகள்; அவரே மனிதர்கள்; அவரே பெண்கள்; அவரே மிருகாதிகள்; அவரே நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) உலகம்; அவரே பிராமணாதிகள். நிச்சயமாக இவை அனைத்தும் பிரம்மமே; இங்கு சிறிதும் பல்வேறு தன்மை இல்லை॥८-९॥
Non-duality (advaita); sarvaṃ brahma; unity underlying names and formsVerse 9
परमात्मा स ब्रह्मा स विष्णुः स इन्द्रः स शमनः स सूर्यः स चन्द्रः । ते सुरास्ते असुरास्ते पिशाचास्ते मनुष्यास्ताः स्त्रियस्ते पश्वादयः । तत्स्थावरं ते ब्राह्मणादयः । सर्वं खल्विदं ब्रह्म नेह नानास्ति क...
பரமாத்மாவே பிரம்மா; அவரே விஷ்ணு; அவரே இந்திரன்; அவரே ஷமனன் (யமன்); அவரே சூரியன்; அவரே சந்திரன்; அவரே தேவர்கள்; அவரே அசுரர்கள்; அவரே பிசாசுகள்; அவரே மனிதர்கள்; அவரே பெண்கள்; அவரே மிருகாதிகள்; அவரே நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) உலகம்; அவரே பிராமணாதிகள். நிச்சயமாக இவை அனைத்தும் பிரம்மமே; இங்கு சிறிதும் பல்வேறு தன்மை இல்லை॥८-९॥
Non-duality (advaita); Brahman as the sole reality underlying all categoriesVerse 10
जातिरिति च। न चर्मणो न रक्तस्य न मांसस्य न चास्थिनः। न जातिरात्मनो जातिर्व्यवहारप्रकल्पिता॥१०॥
‘ஜாதி’ என்பது—அது தோலினதும் அல்ல, இரத்தினதும் அல்ல, மாம்சினதும் அல்ல, எலும்பினதும் அல்ல. ஆத்மாவிற்கு ஜாதி இல்லை; ஜாதி என்பது உலகியல்பட்ட நடைமுறைக்காக கற்பிக்கப்பட்ட அமைப்பு॥१०॥
Ātman as non-physical and beyond social identity (adhyāropa/apavāda; dehātma-buddhi negation)Verse 11
कर्मेति च—क्रियमाणेन्द्रियैः कर्मण्यहं करोमीत्यध्यात्मनिष्ठतया कृतं कर्मैव कर्म। अकर्मेति च—कर्तृत्वभोक्तृत्वाद्यहङ्कारतया बन्धरूपं जन्मादिकारणं नित्यनैमित्तिकयागव्रततपोदानादिषु फलाभिसन्धानं यत्तदकर्म...
‘கர்மம்’—இந்திரியங்கள் செயலில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், ‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற ஆத்மநிஷ்டையுடன் செய்யப்படுவது தான் (உண்மையான) கர்மம். ‘அகர்மம்’—கர்த்தൃത്വம், போக்தൃത്വம் முதலிய அகங்காரத்தால் பந்தமாகி பிறப்பு முதலியவற்றிற்குக் காரணமாகுவது; மேலும் நித்ய-நைமித்திக யாகம், விரதம், தவம், தானம் முதலியவற்றில் பலனை நோக்கும் எண்ணம்—அதே அகர்மம் எனப்படுகிறது॥১১-১২॥
Karma vs akarma; doership (kartṛtva) and bondage; niṣkāma-karma oriented to adhyātma-niṣṭhāVerse 12
कर्मेति च—क्रियमाणेन्द्रियैः कर्मण्यहं करोमीत्यध्यात्मनिष्ठतया कृतं कर्मैव कर्म। अकर्मेति च—कर्तृत्वभोक्तृत्वाद्यहङ्कारतया बन्धरूपं जन्मादिकारणं नित्यनैमित्तिकयागव्रततपोदानादिषु फलाभिसन्धानं यत्तदकर्म...
‘கர்மம்’—இந்திரியங்கள் செயலில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், ‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற ஆத்மநிஷ்டையுடன் செய்யப்படுவது தான் (உண்மையான) கர்மம். ‘அகர்மம்’—கர்த்தൃത്വம், போக்தൃത്വம் முதலிய அகங்காரத்தால் பந்தமாகி பிறப்பு முதலியவற்றிற்குக் காரணமாகுவது; மேலும் நித்ய-நைமித்திக யாகம், விரதம், தவம், தானம் முதலியவற்றில் பலனை நோக்கும் எண்ணம்—அதே அகர்மம் எனப்படுகிறது॥১১-১২॥
Karma vs akarma; doership (kartṛtva) and bondage; niṣkāma-karma oriented to adhyātma-niṣṭhāVerse 13
ज्ञानमिति च देहेन्द्रियनिग्रहसद्गुरूपासनश्रवणमनननिदिध्यासनैर्यद्यदृग्दृश्यस्वरूपं सर्वान्तरस्थं सर्वसमं घटपटादिपदार्थमिवाविकारं विकारेषु चैतन्यं विना किञ्चिन्नास्तीति साक्षात्कारानुभवो ज्ञानम् ॥१३॥
‘ஞானம்’ என்பது—தேகமும் இந்திரியங்களும் அடக்கப்படுதல், சத்குரு உபாசனை, மேலும் ஸ்ரவண-மனன-நிதித்யாசனங்களால் உண்டாகும் சாக்ஷாத்கார அனுபவம்; அதாவது, த்ரஷ்டா-த்ருஷ்ய ரூபமாய் தோன்றுவது அனைத்தும் எல்லோருள்ளும் உள்ள அந்தர்யாமியாகவும், எல்லாவற்றிலும் சமமாகவும், குடம்-துணி போன்ற பொருட்களைப் போல அவிகாரமாகவும் உள்ளது; மேலும் எல்லா விகாரங்களிலும் சைதன்யத்தைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை என்று நேரடியாக உணர்வதே ஞானம்.
Jñāna (ātma-brahma-sākṣātkāra); dṛg-dṛśya-viveka; caitanya as the substratum of all vikārasVerse 14
अज्ञानमिति च रज्जौ सर्पभ्रान्तिरिवाद्वितीये सर्वानुस्यूते सर्वमये ब्रह्मणि देवतिर्यङ्नरस्थावरस्त्रीपुरुषवर्णाश्रमबन्धमोक्षोपाधिनानात्मभेदकल्पितं ज्ञानमज्ञानम् ॥१४॥
‘அஞ்ஞானம்’ என்பது—கயிற்றில் பாம்பு எனும் மயக்கம் போல—எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவி எல்லாமாய் நிற்கும் அத்வைத பிரம்மனில், தேவர், விலங்கு, மனிதர், நிலைபொருள், பெண், ஆண், வர்ண-ஆச்ரமம், பந்தம்-மோட்சம் முதலிய உபாதிகளால் அனாத்மாவின் வேறுபாடுகளை கற்பித்து அறிதல்; அத்தகைய ‘அறிவு’தான் அஞ்ஞானம்.
Avidyā/Māyā; adhyāsa (superimposition); upādhi-kalpita bheda in nondual BrahmanVerse 15
सुखमिति च सच्चिदानन्दस्वरूपं ज्ञात्वा आनन्दरूपा या स्थितिः सैव सुखम् ॥१५॥
‘சுகம்’ என்பது சத்-சித்-ஆனந்த ஸ்வரூபமான தத்துவத்தை அறிந்து (சாக்ஷாத்கரித்து) ஆனந்த ரூபமாக நிலைபெறும் அந்த நிலைதான்; அதுவே சுகம்.
Ānanda as Brahman/Ātman-svarūpa; sukha as abiding (sthiti) in realized sat-cit-ānandaVerse 16
दुःखमिति अनात्मरूपः विषयसङ्कल्प एव दुःखम् ॥१६॥
“துக்கம்” என்பது—அநாத்ம-வடிவமான விஷய-சங்கல்பமே உண்மையான துக்கம் ॥१६॥
Anātman / saṅkalpa (object-construction) as the basis of duḥkha; avidyāVerse 17
स्वर्ग इति च सत्संसर्गः स्वर्गः । नरक इति च असत्संसारविषयजनसंसर्ग एव नरकः ॥१७॥
“சுவர்க்கம்” என்பது சத்சங்கமே சுவர்க்கம்; “நரகம்” என்பது அசத்—சம்சார விஷயாசக்தரின் சங்கமே நரகம் ॥१७॥
Saṅga (association) as a determinant of saṃsāra vs. sādhana; sat/ asat vivekaVerse 18
बन्ध इति च अनाद्यविद्यावासनया जातोऽहमित्यादिसङ्कल्पो बन्धः ॥१८॥
“பந்தம்” என்பது—அநாதி அவித்யா வாசனையால் எழும் ‘நான்’ முதலான சங்கல்பமே பந்தம் ॥१८॥
Bandha as ahaṃkāra/adhyāsa rooted in anādi avidyā and vāsanāVerse 19
पितृमातृसहोदरदारापत्यगृहारामक्षेत्रममता संसारावरणसङ्कल्पो बन्धः ॥१९॥
தந்தை, தாய், உடன்பிறந்தோர், மனைவி, பிள்ளைகள், வீடு, தோட்டம், நிலம் முதலியவற்றின் மீது ‘மமதை’ எனும் பற்றாக எழும், சம்சாரத்தை மூடும் சங்கல்பமே பந்தம்.
Bandha (bondage) as mamatā/ahaṅkāra-based saṅkalpa; saṃsāra-āvaraṇa (veil of transmigration)Verse 20
कर्तृत्वाद्यहङ्कारसङ्कल्पो बन्धः ॥२०॥
கர்த்தൃത്വம் முதலியவற்றால் தொடங்கும் அகங்கார-ரூப சங்கல்பமே பந்தம்.
Ahaṅkāra and kartṛtva as the root of bandha; saṅkalpa as cognitive construction sustaining avidyāVerse 21
अणिमाद्यष्टैश्वर्याशासिद्धसङ्कल्पो बन्धः ॥२१॥
அணிமா முதலிய அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களை நாடும் ஆசையாக ‘சித்த’மென நிலைபெற்ற சங்கல்பமே பந்தம்.
Siddhi-vāsanā as bandha; renunciation of aiśvarya-desire; mokṣa beyond powersVerse 22
देवमनुष्याद्युपासना-कामसङ्कल्पो बन्धः ॥२२॥
தேவர்கள், மனிதர்கள் முதலியோரின் உபாசனைக்கான ஆசையால் எழும் சங்கல்பமே பந்தம்.
Bandha (bondage) through saṅkalpa (mental volition) and kāma (desire)Verse 23
यमाद्यष्टाङ्गयोगसङ्कल्पो बन्धः ॥२३॥
யமம் முதலிய அஷ்டாங்கயோகத்தைச் செய்யவேண்டும் என்ற சங்கல்பமே பந்தம்.
Saṅkalpa as the root of bondage; transcendence of doership (kartṛtva) even in yogic practiceVerse 24
वर्णाश्रमधर्मकर्मसङ्कल्पो बन्धः ॥२४॥
வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தின்படி கர்மம் செய்யவேண்டும் என்ற சங்கல்பமே பந்தம்.
Karma-bandha; transcendence of dharma-karma as ultimate through ātma-jñāna; saṅkalpa as the binding factorVerse 25
आज्ञाभयसंशयात्मगुणसङ्कल्पो बन्धः ॥२५॥
ஆணை, பயம், சந்தேகம் மற்றும் ஆத்மாவிற்கு குணாரோபணம்—இவற்றால் ஆன சங்கல்பமே பந்தம்.
Bandha (bondage) through saṅkalpa and ātma-guṇa-adhyāsa (superimposition of attributes on the Self)Verse 26
यागव्रततपोदानविधिविधानज्ञानसम्भवो बन्धः ॥२६॥
யாகம், விரதம், தவம், தானம் முதலியவற்றின் விதி-நிஷேத ‘ஞானம்’ காரணமாக எழுவது பந்தமே.
Karma-kāṇḍa–based bandha; doership (kartṛtva) sustained by vidhi-jñāna (knowledge of injunctions)Verse 27
केवलमोक्षापेक्षासङ्कल्पो बन्धः ॥२७॥
மோட்சத்தின் எதிர்பார்ப்பு/ஆசை மட்டுமே கொண்ட சங்கல்பமே பந்தம்.
Mokṣa as ever-attained (nitya-mukta) vs. desire-based seeking; subtle bandha through mokṣa-icchāVerse 28
सङ्कल्पमात्रसम्भवो बन्धः ॥२८॥
பந்தம் என்பது சங்கல்பம் மட்டுமாலே, அதாவது மனக் கற்பனையாலேயே உண்டாகிறது।
Bandha (bondage) as saṅkalpa/kalpanā; Māyā as superimposition (adhyāsa)Verse 29
मोक्ष इति च नित्यानित्यवस्तुविचारादनित्यसंसारसुखदुःखविषयसमस्तक्षेत्रममताबन्धक्षयो मोक्षः ॥२९॥
‘மோட்சம்’ என்பது—நித்தியமும் அநித்தியமும் எனும் விவேகத்தால், அநித்தியமான உலக வாழ்வின் இன்ப‑துன்பப் பொருள்‑களமாகிய அனைத்தின்மீதும் உள்ள ‘மமதை’ பந்தம் அழிதல்; அதுவே மோட்சம்।
Mokṣa; viveka (nityānitya-vastu-vicāra); mamatā-tyāga; kṣetra/kṣetrajña discriminationVerse 30
उपास्य इति च सर्वशरीरस्थचैतन्यब्रह्मप्रापको गुरुरुपास्यः ॥३०॥
‘உபாச்யன்’ என்பது குருவே—அனைத்து உடல்களிலும் நிலவும் சைதன்ய‑பிரம்மத்தை அடைவதற்கான உபாயமாக இருப்பவர்; அவரே உபாச்யன்।
Guru as upāsya; Brahman as sarva-śarīra-stha-caitanya; means to brahma-prāpti (jñāna-upadeśa)Verse 31
शिष्य इति च विद्याध्वस्तप्रपञ्चावगाहितज्ञानावशिष्टं ब्रह्मैव शिष्यः ॥३१॥
‘சிஷ்யன்’ என்பவன்—பிரபஞ்சத்தை ஊடுருவி அதை லயப்படுத்தும் ஞானத்தால், எஞ்சுவது பிரம்மம் ஒன்றே என நிலைபெறுபவனே சிஷ்யன்.
Moksha (jñāna-nivṛtti of prapañca; Brahma-niṣṭhā)Verse 32
विद्वानिति च सर्वान्तरस्थस्वसंविद्रूपविद्विद्वान् ॥३२॥
‘வித்வான்’ என்பவன்—அனைவரின் உள்ளிலும் உறையும் ஸ்வஸம்வித்-சொரூபத்தை அறிந்து, அதே சொரூபமாக நிலைபெறுபவனே வித்வான்.
Ātman/Brahman as svasaṃvid (self-luminous consciousness)Verse 33
मूढ इति च कर्तृत्वाद्यहङ्कारभावारूढो मूढः ॥३३॥
‘மூடன்’ என்பவன்—கர்த்தൃത്വம் முதலிய அகங்கார-பாவத்தில் ஏறி உறைந்து, அதிலேயே உறுதியாக சிக்கியிருப்பவனே மூடன்.
Ahaṅkāra / kartṛtva as avidyā (bondage)Verse 34
आसुरमिति च ब्रह्मविष्ण्वीशानेन्द्रादीनामैश्वर्यकामनया निरशनजपाग्निहोत्रादिष्वन्तरात्मानं सन्तापयति चात्युग्ररागद्वेषविहिंसादम्भाद्यपेक्षितं तप आसुरम् ॥३४॥
‘ஆசுர’ தவம் என்பது—பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசானன், இந்திரன் முதலியோர்போல் ஐஸ்வர்யம் வேண்டுமெனும் ஆசையால் நோன்பு, ஜபம், அக்னிஹோத்திரம் முதலியவற்றால் உள்ளாத்மாவைத் துன்புறுத்துவது; மேலும் அது மிகக் கடும் ராக-த்வேஷம், வன்முறை, வஞ்சகப் பாசாங்கு முதலிய குற்றங்களுடன் கூடியதாக இருப்பது.
Tapas (austerity) and its sattvic/rajasic/tamasic (asuric) orientation; bondage through desire for aiśvaryaVerse 35
तप इति च ब्रह्म सत्यं जगन्मिथ्येत्यपरोक्षज्ञानाग्निना ब्रह्माद्यैश्वर्याशासिद्धसङ्कल्पबीजसन्तापं तपः ॥३५॥
‘தவம்’ என்பது—‘பிரம்மம் சத்தியம்; உலகம் மித்யை’ என்ற அபரோட்ச ஞானமாகிய அக்னியால், பிரம்மா முதலியோரின் ஐஸ்வர்ய ஆசையால் வலுப்பெற்ற அகங்காரச் சங்கல்பத்தின் விதையைச் சுட்டெரித்து அழித்தல்.
Aparokṣa-jñāna (direct knowledge), brahma-satya/jagat-mithyā, destruction of saṅkalpa-bīja (seed of volition)Verse 36
परमं पदमिति च प्राणेन्द्रियाद्यन्तःकरणगुणादेः परतरं सच्चिदानन्दमयं नित्यमुक्तब्रह्मस्थानं परमं पदम् ॥३६॥
‘பரம பதம்’ என்பது—பிராணன், இந்திரியங்கள், அந்தக்கரணத்தின் குணங்கள் முதலிய அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது; சத்-சித்-ஆனந்தமயம்; நித்தியமுக்த பிரம்மத்தின் நிலையிடம்—அதே பரம பதம்.
Paramapada (supreme state), Saccidānanda Brahman, transcendence of prāṇa-indriya-antaḥkaraṇa; nitya-muktiVerse 37
ग्राह्यमिति च देशकालवस्तुपरिच्छेदराहित्यचिन्मात्रस्वरूपं ग्राह्यम् ॥३७॥
‘கிராஹ்யம்’—தேசம், காலம், பொருள் ஆகிய எல்லைகளற்ற, தூய சைதன்யமாத்திர ஸ்வரூபமே உண்மையில் கிராஹ்யம். ॥३७॥
Brahman/Ātman as pure consciousness (cinmātra) beyond deśa-kāla-vastu limitationsVerse 38
अग्राह्यमिति च स्वस्वरूपव्यतिरिक्तमायामयबुद्धीन्द्रियगोचरजगत्सत्यत्वचिन्तनमग्राह्यम् ॥३८॥
‘அகிராஹ்யம்’—தன் ஸ்வஸ்வரூபத்திற்குப் புறம்பான, மாயாமயமான, புத்தி-இந்திரிய கோசரமான உலகம் உண்மை எனச் சிந்திப்பதே ‘அகிராஹ்யம்’. ॥३८॥
Māyā and jagat-mithyātva; rejection of object-world as ultimate reality; viveka between Self and non-SelfVerse 39
संन्यासीति च सर्वधर्मान्परित्यज्य निर्ममो निरहङ्कारो भूत्वा ब्रह्मेष्टं शरणमुपगम्य ‘तत्त्वमसि’, ‘अहं ब्रह्मास्मि’, ‘सर्वं खल्विदं ब्रह्म’, ‘नेह नानास्ति किञ्चन’ इत्यादिमहावाक्यार्थानुभवज्ञानाद् ‘ब्रह्...
‘ஸந்ந்யாசி’—எல்லா தர்மக் கடமைகளையும் துறந்து, மமகாரம் மற்றும் அகங்காரம் இன்றித் திகழ்ந்து, இஷ்ட சரணமான பிரம்மத்தை அடைந்து; ‘தத்த்வமஸி’, ‘அஹம் பிரஹ்மாஸ்மி’, ‘ஸர்வம் கல்விதம் பிரஹ்ம’, ‘நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சன’ முதலான மகாவாக்கியங்களின் பொருளை அனுபவஞானமாக உணர்ந்து ‘பிரஹ்மமே நான்’ என்று உறுதியாக நிச்சயித்து; நிர்விகல்ப சமாதியில் சுதந்திர யதியாகச் சஞ்சரிப்பவனே ஸந்ந்யாசி—அவனே முக்தன், பூஜ்யன், யோகி, பரமஹம்ஸன், அவதூதன், பிராமணன். ॥३९॥
Saṃnyāsa as jñāna-niṣṭhā; mokṣa through Mahāvākya-anubhava; nirvikalpa-samādhi; jīvanmuktiVerse 40
इदं निरालम्बोपनिषदं योऽधीते गुर्वनुग्रहतः सोऽग्निपूतो भवति स वायुपूतो भवति। न स पुनरावर्तते न स पुनरावर्तते। पुनर्नाभिजायते पुनर्नाभिजायत इत्युपनिषत्॥४०॥
குருவின் அருளால் இந்த நிராலம்ப உபநிஷத்தைப் பயிலும் ஒருவர் அக்னியால் தூய்மையடைகிறார்; வாயுவாலும் தூய்மையடைகிறார். அவர் மீண்டும் திரும்பி வரார், மீண்டும் திரும்பி வரார். அவர் மறுபிறவி எடுக்கார், மறுபிறவி எடுக்கார்—இதி உபநிஷத்॥४०॥
Moksha (freedom from punarāvṛtti/punarjanma) through Upaniṣadic knowledge under guru’s graceAsk anything about the Niralamba Upanishad
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Upanishads in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
