Adhyaya 11

Verse 1

सूत उवाच । इति प्रोक्ता तदा देवि विस्मयोत्फुल्ललोचना । रोमांचकञ्चुका सुभ्रूः पुनः पप्रच्छ भूसुराः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, தேவீ வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன், ரோமாஞ்சம் நிறைந்த உடலுடன், அழகிய புருவங்களுடன், மீண்டும் அந்த தெய்வ முனிவரை வினவினாள்.

Verse 2

देव्युवाच । धन्याऽहं कृतपुण्याऽहं तपः सुचरितं मया । यदेष क्षेत्र महिमा महादेवान्मया श्रुतः

தேவி கூறினாள்—நான் பாக்கியவதி, புண்ணியவதி; என் தவம் நன்றாக நிறைவேறியது, ஏனெனில் மகாதேவரிடமிருந்து இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை நான் கேட்டேன்.

Verse 3

भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । पृष्टं तु यन्मया पूर्वं तत्सर्वं कथितं हर

பகவனே, தேவர்களின் தேவனே, சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரகனே! நான் முன்பு கேட்ட அனைத்தையும் நீ கூறிவிட்டாய், ஹரனே.

Verse 4

पुनश्च देवदेवेश त्वद्वाक्यामृतरंजिता । न तृप्तिमधिगच्छामि देवदेव महेश्वर

ஆயினும், தேவர்களின் தேவனே, உன் வாக்கிய அமுதால் மகிழ்ந்தாலும் நான் திருப்தி அடையவில்லை—தேவதேவனே, மகேஸ்வரனே.

Verse 5

किंचित्प्रष्टुमनाश्चास्मि प्रभासक्षेत्रविस्तरम् । तन्मे कथय कामेश दयां कृत्वा जगत्प्रभो

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் விரிவைப் பற்றி நான் இன்னும் சிறிது கேட்க விரும்புகிறேன். ஓ காமேசா, ஓ ஜகத்ப்ரபோ, கருணை செய்து அதை எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 6

ईश्वर उवाच । पृथिव्या मध्यगर्भस्थं जंबूद्वीपमिति स्मृतम् । तच्च वै नवधा भिन्नं वर्षभेदेन सुन्दरि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பூமியின் நடுக்கருவில் ஜம்பூத்வீபம் உள்ளது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஓ அழகியே, அது வர்ஷப் பிரிவினால் நிச்சயமாக ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 7

तस्याद्यं भारतं वर्षं तच्चापि नवधा स्मृतम् । नवयोजनसाहस्रं दक्षिणोत्तरमानतः

அவற்றில் முதன்மையானது பாரத-வர்ஷம்; அதுவும் ஒன்பதாக நினைக்கப்படுகிறது. தெற்கிலிருந்து வடக்கு வரை அதன் அளவு ஒன்பதாயிரம் யோஜனைகள்.

Verse 8

अशीतिश्च सहस्राणि पूर्वपश्चायतं स्मृतम् । उत्तरे हिमवानस्ति क्षीरोदो दक्षिणे स्मृतः

கிழக்கிலிருந்து மேற்குவரை அதன் விரிவு எண்பதாயிரம் (யோஜனைகள்) என்று கூறப்படுகிறது. வடக்கில் ஹிமவான் உள்ளது; தெற்கில் க்ஷீரோத (கடல்) என்று நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे देवि भारतं क्षेत्रमुत्तमम् । कृतं त्रेता द्वापरं च तिष्यं युगचतुष्टयम्

ஓ தேவியே, இந்தப் பரப்பிற்குள் பாரதமே மிகச் சிறந்த க்ஷேத்திரம். இங்கேயே க்ருத, த்ரேதா, த்வாபர, திஷ்ய (கலி) எனும் நான்கு யுகங்கள் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 10

अत्रैवैषा युगावस्था चतुर्वर्णश्च वै जनः । चत्वारि त्रीणि च द्वे च तथैवैक शरच्छतम्

இங்கேயே யுகங்களின் ஒழுங்கு நிலை உள்ளது; இங்கேயே மக்கள் நான்கு வர்ணங்களாக அமைந்துள்ளனர். க்ருத, த்ரேதா, த்வாபர, கலி யுகங்களின் அளவு முறையே நான்கு, மூன்று, இரண்டு, ஒன்று ‘சரத்-சதம்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 11

जीवन्त्यत्र नरा देवि कृतत्रेतादिषु क्रमात् । यदेतत्पार्थिवं पद्मं चतुष्पत्रं मयोदितम्

தேவி! இங்கே மனிதர்கள் க்ருத, த்ரேதா முதலிய யுகங்களில் முறையாக (தக்க ஆயுள்-தர்மத்துடன்) வாழ்கின்றனர். நான் கூறிய இந்தப் புவி-தாமரை நான்கு இதழ்களுடையது.

Verse 12

वर्षाणि भारताद्यानि पत्राण्यस्य चतुर्द्दिशम् । भारतं केतुमालं च कुरु भद्राश्वमेव च

பாரதம் முதலிய வர்ஷங்கள் இந்த (பூமி-ரூப) தாமரையின் இதழ்கள்; அவை நான்கு திசைகளிலும் விரிந்துள்ளன—பாரதம், கேதுமாலம், குரு, பத்திராஷ்வம்.

Verse 13

भारतं नाम यद्वर्षं दाक्षिणात्यं मयोदितम् । दक्षिणापरतो यस्य पूर्वेण च महोदधिः । हिमवानुत्तरेणास्य कार्मुकस्य यथा गुणः

‘பாரதவர்ஷம்’ எனப்படும் நாட்டை நான் தெற்குநிலம் என்று கூறினேன். அதன் கிழக்கிலும், தெற்கு மற்றும் மேற்கிலும் மகாசமுத்திரம் உள்ளது; வடக்கில் ஹிமவான் உள்ளது—ஆகவே அது வில்லின் நாணைப் போன்ற வடிவம் உடையது.

Verse 14

तदेतद्भारतं वर्षं सर्वबीजं वरानने । तत्कर्मभूमिर्नान्यत्र संप्राप्तिः पुण्यपापयोः

வரானனே! இந்த பாரதவர்ஷமே எல்லா பலன்களுக்கும் விதைமூலம். இதுவே கர்மபூமி; வேறு எங்கும் செயல் வழியாகப் புண்ணியம்-பாவம் இவ்வாறு பெறப்படாது.

Verse 15

देवानामपि देवेशि सदैवैष मनोरथः । अपि मानुष्यमाप्स्यामो भारते प्रत्युत क्षितौ

தேவேசி! தேவர்களுக்கும் எப்போதும் இதுவே அருமையான ஆசை— ‘பாரதப் பூமியிலுள்ள இப்பூமியில் மனிதப் பிறவி எமக்கு கிடைக்கட்டும்’ என்று.

Verse 16

भद्राश्वेऽश्वशिरा विष्णुर्भारते कूर्मसंस्थितः । वराहः केतुमाले च मत्स्यरूपस्तथोत्तरे

பத்ராஷ்வ வருஷத்தில் விஷ்ணு அஸ்வசிரா (ஹயக்ரீவ) ரூபமாக விளங்குகிறார்; பாரத வருஷத்தில் கூர்ம ரூபமாக நிலைபெற்றுள்ளார்; கேதுமாலத்தில் வராக ரூபமாகவும், வடதிசையில் மத்ஸ்ய ரூபமாகவும் தோன்றுகிறார்.

Verse 17

तेषु नक्षत्रविन्यासाद्विषयाः समवस्थिताः । चतुर्ष्वपि महादेवि विग्रहो नव पादकः

அந்தப் பகுதிகளில் நக்ஷத்திரங்களின் அமைப்பின்படி துறைகள்/பிரதேசங்கள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளன. மகாதேவி! நான்கு திசைகளிலும் வெளிப்பட்ட விக்ரகம் ஒன்பது பாதங்கள் (ஒன்பது பகுதிகள்) உடையது.

Verse 18

भारतो यो महादेवि कूर्मरूपेण संस्थितः । नक्षत्रग्रहविन्यासं तस्य ते कथयाम्यहम्

மகாதேவி! கூர்ம ரூபமாக நிலைபெற்றுள்ள இந்த பாரதத்தின் நக்ஷத்திர-கிரக அமைப்பை இப்போது உமக்கு நான் கூறுகிறேன்.

Verse 19

प्राङ्मुखो भगवान्देवो कूर्मरूपी व्यवस्थितः । आक्रम्य भारतं वर्षं नवभेदमिदं प्रिये

அன்பே! கிழக்கு நோக்கி நிற்கும் பகவான் தேவன் கூர்ம ரூபமாக நிலைத்து, பாரதவருஷத்தை ஆட்கொண்டு நிற்கிறான்; இந்தப் பிரிய தேசம் ஒன்பது பிரிவுகளாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 20

नवधा संस्थितस्यास्य नक्षत्राणि निबोध मे । कृत्तिका रोहिणी सौम्यं तृतीयं कूर्मपृष्ठिगम्

ஒன்பது பகுதிகளாக அமைந்த இப் பாரதத்தின் நக்ஷத்திரங்களை என்னிடமிருந்து அறிக. கிருத்திகை, ரோஹிணி, சௌம்யம் (மிருகசீரிடம்)—இம்மூன்றும் கூர்மத்தின் முதுகில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 21

रौद्रं पुनर्वसुः पुष्यं नक्षत्रत्रितयं मुखे । आश्लेषाख्यं तथा पैत्रं फाल्गुनी प्रथमा प्रिये

ரௌத்ரம் (ஆர்த்ரா), புனர்வசு, புஷ்யம்—இந்த நக்ஷத்திரத் திரயம் கூர்மத்தின் முகத்தில் உள்ளது. பின்னர் ஆச்லேஷா, பைத்ரம் (மகா) மற்றும் முதல் பால்குனி (பூர்வா), அன்பே.

Verse 22

नक्षत्रत्रितयं पादमाश्रितं पूर्वदक्षिणम् । फाल्गुनी चोत्तरा हस्तं चित्रा चर्क्षत्रयं स्मृतम्

தென்-கிழக்கு பாதத்தில் நக்ஷத்திரத் திரயம் தங்கியுள்ளது. அங்கே உத்தர பால்குனி, ஹஸ்தம், சித்ரா—இம்மூன்றும் நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 23

कूर्मस्य दक्षिणे कुक्षौ चर्क्षपादं तथाऽपरम् । स्वाती विशाखा मैत्रं च नैरृते त्रितयं स्मृतम्

கூர்மத்தின் தென் பக்க வயிற்றுப் பகுதியில் நக்ஷத்திர அமைப்பின் இன்னொரு பகுதி உள்ளது. தென்-மேற்கில் ஸ்வாதி, விசாகா, மைத்ரம் (அனுராதா)—இத்திரயம் நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 24

ऐंद्रं मूलं तथाषाढा पृष्ठे तु त्रितयं स्मृतम् । आषाढा श्रवणं चैव धनिष्ठा चात्र शब्दिता

முதுகில் ஐந்திரம் (ஜ்யேஷ்டா), மூலம், ஆஷாடா—இத்திரயம் நினைவுகூரப்படுகிறது. இங்கே ஆஷாடா, ஸ்ரவணம், தனிஷ்டா என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 25

नक्षत्रितयं पादे वायव्ये तु यशस्विनि । वारुणं चैव नक्षत्रं तथा प्रोष्ठपदाद्वयम्

யசஸ்வினியே! வடமேற்குப் பாதத்தில் நக்ஷத்திரத் திரயம் உள்ளது—வாருண நக்ஷத்திரம் (சதபிஷஜ்) மற்றும் புரோஷ்டபதா இரட்டை (பூர்வா-உத்தரா)।

Verse 26

कूर्मस्य वामकुक्षौ तु त्रितयं संस्थितं प्रिये । रेवती चाश्विदैवत्यं याम्यं चर्क्षमिति त्रयम् । ईशपादे समाख्यातं शुभाशुभफलं शृणु

பிரியையே! கூர்மத்தின் இடப்பக்க வயிற்றில் நக்ஷத்திரத் திரயம் உள்ளது—ரேவதி, அஷ்வினி தெய்வத்தையுடைய நக்ஷத்திரம், மற்றும் யாம்ய (தெற்கு) நக்ஷத்திரம்—இம்மூன்று. இவை ஈசப் பாதத்துக்குரியவை; இவற்றின் சுப-அசுப பலனை கேள்।

Verse 27

यस्यर्क्षस्य पतिर्यो वै ग्रहस्तद्धैन्यतो भयम् । तद्देशस्य महादेवि तथोत्कर्षे शुभागमः

மகாதேவியே! எந்த நக்ஷத்திரத்திற்குப் எந்த கிரகம் அதிபதியோ, அந்தக் கிரகம் பீடிக்கப்பட்டால் அந்த நாட்டில் துன்பத்தால் பயம் உண்டாகும்; அதே கிரகம் வலிமை பெறின் அந்த நிலத்திற்கு சுபப் பயன் வரும்।

Verse 28

एष कूर्मो मयाख्यातो भारते भगवानिह । नारायणो ह्यचिंत्यात्मा यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम्

இவ்வாறு பாரதத்தில் இத்தெய்வீக கூர்மனை நான் விளக்கியேன். இவரே அசிந்த்ய ஸ்வரூபமான நாராயணன்; இவர்மேல் அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 29

मेषवृषौ हृदो मध्ये मुखे च मिथुनादिकौ । प्राग्दक्षिणे तथा पादे कर्कसिंहौ व्यवस्थितौ

இதயத்தின் நடுவில் மேஷமும் ரிஷபமும் அமைந்துள்ளன; முகத்தில் மிதுனம் முதலிய ராசிகள் உள்ளன. அதுபோல தென்கிழக்குப் பாதத்தில் கடகமும் சிம்மமும் நிலைத்துள்ளன।

Verse 30

सिंहकन्यातुलाश्चैव कुक्षौ राशित्रयं स्मृतम् । धटोऽध वृश्चिकाश्चोभौ पादे दक्षिणपश्चिमे

சிம்மம், கன்னி, துலாம்—இந்த மூன்று ராசிகளும் அதன் குக்ஷியில் (பக்கத்தில்) உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது. கீழே தென்-மேற்கு பாதத்தில் கும்பமும் விருச்சிகமும் இரண்டும் அமைந்துள்ளன.

Verse 31

पुच्छे तु वृश्चिकश्चैव सधनुश्च व्यवस्थितः । वायव्ये वामपादे च धनुर्ग्राहादिकं त्रयम्

வால்பகுதியில் விருச்சிகமும் தனுசும் அமைந்துள்ளன. வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் இடப்பாதத்தில் தனுசு முதலாக மகராதி மூன்றும் ஒழுங்காக வைக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 32

कुम्भ मीनौ तथा चास्य उत्तरां कुक्षिमाश्रितौ । मीनमेषौ महादेवि पादे पूर्वोत्तरे स्थितौ

கும்பமும் மீனமும் அதன் வடக்கு குக்ஷியில் (பக்கத்தில்) தங்கியுள்ளன. ஓ மகாதேவி, மீனமும் மேஷமும் வடகிழக்கு பாதத்தில் அமைந்துள்ளன.

Verse 33

कूर्म्मदेशांस्तथर्क्षाणि देशेष्वेतेषु वै प्रिये । राशयश्च तथर्क्षेषु ग्रहा राशिव्यवस्थिताः

அன்பே, கூர்மதேசத்தின் பகுதிகளும் நக்ஷத்திரங்களும் இவ்விடங்களில் இவ்வாறு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. அதுபோல நக்ஷத்திரங்களில் ராசிகள், ராசிகளின்படி கிரகங்கள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளன.

Verse 34

तस्माद्ग्रहर्क्षपीडासु देशपीडां विनिर्दिशेत् । तत्र स्नानं प्रकुर्वंति दानं होमादिकं तथा

ஆகவே கிரக-நக்ஷத்திர பீடைகள் ஏற்பட்டால், அதற்கேற்ப அந்தப் பகுதியின் பீடையும் குறிப்பிட வேண்டும். அங்கு மக்கள் ஸ்நானம், தானம், ஹோமம் முதலியவற்றைச் செய்கின்றனர்.

Verse 35

स एष वैष्णवः पादो देवि मध्ये ग्रहोऽस्य यः । नारायणाख्योऽचिंत्यात्मा कारणं जगतः प्रभुः

தேவி, இது வைஷ்ணவப் பாதம்; இதன் நடுவில் உள்ள கிரகம் நாராயணன் எனப் பெயர்பெற்ற, அசிந்த்ய ஸ்வரூபன், உலகின் காரணமும் ஆண்டவனும் ஆவான்.

Verse 36

भौमशुक्रबुधेंद्वर्कबुधशुक्रमहीसुताः । गुरुमंदासुराचार्या मेषादीनामधीश्वराः

செவ்வாய், சுக்கிரன், புதன், சந்திரன், சூரியன், மீண்டும் புதன், சுக்கிரன், செவ்வாய்; மேலும் குரு, சனி, அசுராசாரியன்—இவர்களே மேஷம் முதலிய ராசிகளின் அதிபதிகள் என உரைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 37

एवंविधो महादेवि कूर्मरूपी जनार्द्दनः । तस्य नैऋतपादे तु सौराष्ट्र इति विश्रुतः

மகாதேவி, இவ்வாறு ஆமைவடிவில் உள்ள ஜனார்தனன் கூறப்படுகிறான்; அவனது நைருதி பாதத்தில் ‘சௌராஷ்டிரம்’ எனப் புகழ்பெற்ற நாடு உள்ளது.

Verse 38

स चैवं नवधा भिन्नः पुरभेदेन सुंदरि । तस्य यो नवमो भागः सागरस्य च सन्निधौ

அழகியவளே, நகரப் பிரிவுகளால் அந்தப் புனிதப் பரப்பு இவ்வாறு ஒன்பதாகப் பிரிக்கப்படுகிறது; அதில் ஒன்பதாம் பகுதி கடலின் மிக அருகில் உள்ளது.

Verse 39

प्रभास इति विख्यातो मम देवि प्रियः सदा । योजनानां दशद्वे च विस्तीर्णः परिमण्डलम्

தேவி, அது ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; எப்போதும் எனக்கு அன்பானது; அதன் வட்டப் பரப்பு பன்னிரண்டு யோஜனங்கள் விரிந்துள்ளது.

Verse 40

मध्येस्य पीठिका प्रोक्ता पंचयोजनविस्तृता । तन्मध्ये मद्ग्रहं देवि तिष्ठत्युदधिसंनिधौ

அதன் நடுவில் ஐந்து யோஜனை விரிவுடைய ‘பீடிகை’ என்று கூறப்படுகிறது. தேவி, அதற்குள் கடல் சன்னிதியில் என் புனித வாசஸ்தலம் நிலைகொண்டுள்ளது.

Verse 41

तस्य मध्ये महादेवि लिंगरूपो वसाम्यहम्

அதன் உச்ச நடுவில், மகாதேவி, நான் லிங்க ரூபமாக வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 42

कृतस्मरात्पश्चिमतो धनुषां च शतत्रये । वसामि तत्र देवेशि त्वया सह वरानने

கிருதஸ்மராவின் மேற்கே, மூன்றுநூறு வில் தூரத்தில், தேவేశி, வரானனே, நான் அங்கே உன்னுடன் சேர்ந்து வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 43

तन्मे स्थानं महादेवि कैलासादपि वल्लभम् । गोचर्ममात्रं तत्रापि महागोप्यं वरानने

மகாதேவி, என் அந்த இடம் கைலாசத்தையும் விட எனக்கு மிகவும் பிரியமானது. அது பசுத்தோல் அளவுக்கே இருந்தாலும், வரானனே, அது மிக ரகசியமானது.

Verse 44

अकथ्यं देवदेवेशि तव स्नेहात्प्रकाशितम् । एतत्प्राभासिकं क्षेत्रं प्रभया दीपितं मम

தேவதேவேசி, இது சொல்லற்கரியது; ஆயினும் உன்னிடத்துச் ச्नेஹத்தால் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. இந்தப் பிராபாசிகக் க்ஷேத்திரம் என் பிரபையால் ஒளிர்கிறது.

Verse 45

तेन प्रभासमित्युक्तमादिकल्पे वरानने । द्वितीये तु प्रभा लब्धा सर्वैर्देवैः सवासवैः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! ஆதிகல்பத்தில் இதனால் இதற்கு ‘பிரபாசம்’ எனப் பெயர் வந்தது. இரண்டாம் யுகத்தில் இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் இங்கு தெய்வீக ஒளியைப் பெற்றனர்.

Verse 46

मम प्रभाभा देवेशि तेन प्राभासिकं स्मृतम् । प्रभाववन्तो देवेशि यत्र संति महासुराः

தேவேசி! இது என் சொந்தத் தேஜஸின் ஒளியே; ஆகையால் இது ‘பிராபாசிகம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. தேவர்களின் அம்மையே! இங்கு வல்லமைமிக்க, சக்தி நிறைந்த மஹாசுரர்களும் உள்ளனர்.

Verse 47

अथवा तेन लोकेषु प्रभासमिति कीर्त्यते । प्रथमं भासते देवि सर्वेषां भुवि तेजसाम् । तीर्थानामादितीर्थं यत्प्रभासं तेन कीर्त्तितम्

அல்லது இதே காரணத்தால் உலகங்களில் இது ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. தேவி! பூமியில் உள்ள எல்லா ஒளிகளிலும் இது முதலில் பிரகாசிக்கிறது. தீர்த்தங்களில் ஆதித் தீர்த்தமாதலால் இதை ‘பிரபாசம்’ என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 48

प्रकृष्टं भानुरथवा भासितो विश्वकर्मणा । यत्र साक्षात्प्रभापातो जातः प्राभासिकं ततः

அல்லது அங்கே சூரியன் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்கிறது; விஸ்வகர்மன் ஒளியூட்டியதுபோல். மேலும் அங்கே நேரடியாக ‘பிரபாபாதம்’ நிகழ்ந்ததால் அது ‘பிராபாசிகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 49

अथवा दक्षसंशप्तेनेन्दुना निष्प्रभेणच । तत्र देवि प्रभा लब्धा तेन प्राभासिकं स्मृतम् । प्रोद्दधे भारती देवी ह्यौर्वाग्निं वडवानलम्

அல்லது: தக்ஷனின் சாபத்தால் ஒளியிழந்த சந்திரன், தேவி, அங்கேயே மீண்டும் தன் பிரகாசத்தைப் பெற்றான்; ஆகையால் அது ‘பிராபாசிகம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. அங்கேயே பாரதி தேவி அவுர்வாக்னி—வடவானலத்தை—வெளிப்படுத்தினாள்.

Verse 50

अथवा तेन देवेशि प्रभासमिति कीर्त्यते । प्रकृष्टा भारती ब्राह्मी विप्रोक्ता श्रूयतेऽध्वनि । सदा यत्र महादेवि प्रभासं तेन कीर्तितम्

அல்லது அந்தக் காரணத்தினாலேயே, தேவேசி, இது ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. வழியிலே விப்ரர்கள் உரைத்த பிராஹ்மீ, உயர்ந்த பாரதி (புனித வாக்கு) கேட்கப்படுகிறது; எங்கு எப்போதும் பிரபை நிலவுகிறதோ, மகாதேவி, அதனால் ‘பிரபாசம்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 51

प्रोल्लसद्वीचिभिर्भाति सर्वदा सागरः प्रिये । तेन प्रभास नामेति त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

அன்பே, அங்கே கடல் எழும் அலைகளால் எப்போதும் ஒளிர்கிறது; ஆகவே ‘பிரபாசம்’ என்ற பெயர் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 52

प्रत्यक्षं भास्करो यत्र सदा तिष्ठति भामिनि । तेन प्रभास नामेति प्रसिद्धिमगमत्क्षितौ

ஒளிமிகு பெண்ணே, எங்கு சூரியன் நேரில் இருப்பதுபோல் எப்போதும் தங்குகிறானோ; அதனால் ‘பிரபாசம்’ என்ற பெயர் பூமியில் புகழடைந்தது.

Verse 53

प्रकृष्टं भाविनां सर्वं कामं तत्र ददाम्यहम् । तेन प्रभासनामेति तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

நம்பிக்கையுடன் அணுகுவோர்க்கு அங்கே நான் எல்லா உயர்ந்த விருப்பங்களையும் அருள்கிறேன்; ஆகவே ‘பிரபாசம்’ எனும் தீர்த்தம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 54

कल्पभेदेन नामानि तथैव सुरसुन्दरि । निरुक्तभेदैर्बहुधा भिद्यंते कारणैः प्रिये । प्रभासमिति यन्नाम दातव्यं निश्चलं स्मृतम्

வானழகியே, கல்ப வேறுபாட்டால் பெயர்களும் அதுபோல மாறுகின்றன; அன்பே, பலவகை நிருக்த (வ்யுத்பத்தி) வேறுபாடுகளால் காரணங்களினால் பெயர்கள் பல விதமாகப் பிரிகின்றன. ஆயினும் நிலையாக வழங்க வேண்டிய பெயர் ‘பிரபாசம்’ என்பதே—என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 55

अप्तत्त्वे संस्थितं देवि विष्णोराद्यकलेवरे । इति ते कथितं देवि संक्षेपात्क्षेत्रकारणम्

தேவி! இது அப்-தத்துவத்தில், விஷ்ணுவின் ஆதிமூல வடிவில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகவே, தேவி, இத்திருக்க்ஷேத்திரத்தின் காரணத்தைச் சுருக்கமாக உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 56

पुनस्ते कथयाम्यद्य यत्पृच्छसि वरानने । तद्ब्रूहि शीघ्रं कल्याणि यत्ते मनसि वर्तते

அழகிய முகத்தையுடையவளே! நீ கேட்பதையே இன்று மீண்டும் உனக்குச் சொல்கிறேன். கல்யாணி, விரைவாகச் சொல்—உன் மனத்தில் இருப்பதை வெளிப்படுத்து.

Verse 57

देव्युवाच । अस्मिन्कल्पे यथा जातं क्षेत्रं प्राभासिकं हर । तन्मे विस्तरतो ब्रूहि उत्पत्तिं कारणं तथा

தேவி கூறினாள்: ஹரா! இக்கல்பத்தில் பிராபாசிகக் க்ஷேத்திரம் எவ்வாறு தோன்றியது? அதன் தோற்றமும் காரணமும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்வாயாக.

Verse 58

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यथावत्क्षेत्रकारणम् । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ஈசுவரன் கூறினார்: தேவி, கேள்; இக்க்ஷேத்திரத்தின் காரணத்தை முறையாக விளக்குகிறேன். இதைக் கேட்ட மனிதன் பக்தியால் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 59

आदिक्षेत्रस्य माहात्म्यं रहस्यं पापनाशनम् । कथयिष्ये वरारोहे तव स्नेहेन भामिनि

வராரோஹே, பாமினி! உன்னிடத்திலுள்ள அன்பினால் நான் ஆதிக்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியத்தை—அதன் இரகசியத்தையும் பாபநாசகத்தையும்—உனக்குச் சொல்வேன்.

Verse 60

अस्मिन्कल्पे तु यद्देवि आदावेव वरानने । स्वायंभुवे मनौ तत्र ब्रह्मणः सृजतः पुरा

தேவி, இக்கல்பத்தின் தொடக்கத்திலேயே, வரானனே, ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலத்தில், பழங்காலத்தில் பிரம்மா படைப்பை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தபோது।

Verse 61

दक्षिणाल्लोचनाज्जातः पूर्वं सूर्य इति प्रिये । ततः कालान्तरे तस्य भार्ये द्वे च बभूवतुः

பிரியே, பிரம்மாவின் வலது கணிலிருந்து முதலில் சூரியன் தோன்றினான்; பின்னர் காலப்போக்கில் அவனுக்கு இரண்டு துணைவியரும் ஏற்பட்டனர்।

Verse 62

तयोस्तु राज्ञी द्यौर्ज्ञेया निक्षुभा पृथिवी स्मृता । सौम्यमासस्य सप्तम्यां द्यौः सूर्येण च युज्यते

அவர்களில் த்யௌஃ அரசியாக அறியப்படுகிறாள்; நிக்ஷுபா பூமி என நினைக்கப்படுகிறாள். சௌம்ய மாதத்தின் சப்தமியில் த்யௌஃ சூரியனுடன் இணைகிறாள்।

Verse 63

माघमासे तु सप्तम्यां मह्या सह भवेद्रविः । भूश्चादित्यश्च भगवान्गच्छते संगमं तदा

மাঘ மாதத்தின் சப்தமியில் ரவி பூமியுடன் இணைகிறான். அப்போது பகவான் ஆதித்யனும் பூதேவியும் சங்கமஸ்தலத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 64

ऋतुस्नाता मही तत्र गर्भं गृह्णाति भास्करात् । द्यौर्जलं सूयते गर्भं वर्षास्वास्विह भूतले

அங்கே பருவநீராடிய பூமி பாஸ்கரனிடமிருந்து கரு (விதை) பெறுகிறது; த்யௌஃ நீருருவான கருவை இங்கே பூமித்தளத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மழையாகப் பிறப்பிக்கிறாள்।

Verse 65

ततस्त्रैलोक्यवृत्त्यर्थं मही सस्यानि सूयते । सस्योपयोगात्संहृष्टा जुह्वत्याहुतिभिर्द्विजाः

அப்போது மூவுலகப் போஷணத்திற்காகப் பூமி தானியங்களை விளைவிக்கிறது. அந்த விளைச்சலின் பயன்பாட்டால் மகிழ்ந்த இருபிறப்பினர் யாகத்தில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்கின்றனர்.

Verse 66

स्वाहाकारस्वधाकारैर्यजंति पितृदेवताः । निःक्षुधः कुरुते यस्माद्गर्भौषधिसुधाऽमृतैः

‘ஸ்வாஹா’ ‘ஸ்வதா’ என்ற உச்சாரங்களால் பித்ரு தேவதைகள் வழிபடப்படுகின்றனர். கர்ப்பத்தின் மூலிகை, சுதா, அமிர்தம் போன்ற போஷணத்தால் உயிர்களை பசியற்றவர்களாக்கும் அவள் ‘பசியழிப்பவள்’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 67

मर्त्यान्पितॄंश्च देवांश्च तेन भूर्निक्षुभा स्मृता । यथा राज्ञी च संजाता यस्य चेयं सुता मता

மனிதர்களையும் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் கூடத் தாங்கி போஷிப்பதால் பூமி ‘நிக்ஷுபா’—பசியைத் தடுக்கிறவள்—என்று நினைக்கப்படுகிறாள். அரசகுலத்தில் ராணி பிறப்பதுபோல், அவள் எவரிடமிருந்து தோன்றினாளோ அவருடைய மகளாகக் கருதப்படுகிறாள்.

Verse 68

अपत्यानि च यान्यस्यास्तानि वक्ष्याम्यशेषतः । मरीचिर्ब्रह्मणः पुत्रो मारीचः कश्यपः स्मृतः

இப்போது அவளுடைய சந்ததியை ஒன்றும் விடாமல் கூறுகிறேன். மரீசி பிரம்மாவின் புதல்வன்; மரீசி வம்சத்தில் தோன்றிய கச்யபன் ‘மாரீச’ என்று நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 69

तस्माद्धिरण्यकशिपुः प्रह्रादस्तस्य चात्मजः । प्रह्रादस्य सुतो नाम्ना विरोचन इति स्मृतः

அவரிடமிருந்து ஹிரண்யகசிபு தோன்றினான்; அவனுடைய மகன் பிரஹ்லாதன். பிரஹ்லாதனின் மகன் ‘விரோசனன்’ என்ற பெயரால் நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 70

विरोचनस्य भगिनी संज्ञा या जननी तु सा । हिरण्यकशिपोः पौत्री दितेः पुत्रस्य सा स्मृता

விரோசனனின் சகோதரி ‘ஸஞ்ஞா’ எனப் புகழ்பெற்றவளே தாயானாள். அவள் ஹிரண்யகசிபுவின் பேத்தி; திதியின் புதல்வன் வழியில் பிறந்தவளென நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 71

सा विश्वकर्मणः पत्नी प्राह्लादी प्रोच्यते बुधैः

அவள் விஸ்வகர்மாவின் மனைவி; ஞானிகள் அவளை ‘ப்ராஹ்லாதீ’ என்று கூறுகின்றனர்.

Verse 72

अथ नाम्नातिरूपेति मरीचिदुहिता शुभा । पत्नी ह्यंगिरसः सा तु जननी च बृहस्पतेः

அடுத்து மரீசியின் மங்களமான மகள் ‘அதிரூபா’ என்ற பெயருடையவள். அவள் அங்கிரஸின் மனைவியாகவும், ப்ருஹஸ்பதியின் தாயாகவும் ஆனாள்.

Verse 73

बृहस्पतेस्तु भगिनी विश्रुता ब्रह्मवादिनी । प्रभासस्य तु सा पत्नी वसूनामष्टमस्य वै

ப்ருஹஸ்பதியின் சகோதரி, பிரம்மவாதினியாகப் புகழ்பெற்றவள், வசுக்களில் எட்டாவது பிரபாசனின் மனைவியானாள்.

Verse 74

प्रसूता विश्वकर्माणं सर्वशिल्पवतां वरम् । स चैव नाम्ना त्वष्टा तु पुनस्त्रिदशवार्द्धकिः

அவள் விஸ்வகர்மாவை பெற்றாள்; அவர் எல்லா கலைஞர்களிலும் சிறந்தவர். அவர் ‘த்வஷ்டா’ என்ற பெயராலும், தேவர்களின் தெய்வீக சிற்பியாகவும் அறியப்படுகிறார்.

Verse 75

देवाचार्यस्य तस्येयं दुहिता विश्वकर्मणः । सुरेणुरिति विख्याता त्रिषु लोकेषु भामिनी

இவள் அந்த தெய்வ ஆசாரியன் விஸ்வகர்மாவின் மகள். ‘சுரேணு’ எனப் புகழ்பெற்று, மூவுலகிலும் ஒளிவீசும் நங்கை ஆவாள்.

Verse 76

प्रह्रादपुत्री या प्रोक्ता भार्या वष्टुस्तु सा स्मृता । तस्यां स जनयामास पुत्रीस्ता लोकमातरः

பிரஹ்லாதனின் மகள் எனச் சொல்லப்படுபவள், த்வஷ்ட்ரின் மனைவியாக நினைக்கப்படுகிறாள். அவளிடத்தில் அவர் உலகமாதர்களெனப் போற்றப்படும் மகள்களைப் பெற்றார்.

Verse 77

राज्ञी संज्ञा च द्यौस्त्वष्ट्री प्रभा सैव विभाव्यते । तस्यास्तु वलया छाया निक्षुभा सा महीयसी

அந்த அரசி ‘ஸஞ்ஞா’; அவள் ‘த்யௌः’, ‘த்வஷ்ட்ரீ’, ‘பிரபா’ என்றும் அறியப்படுகிறாள். அவளிடமிருந்து ‘வலயா’, ‘சாயா’, மேலும் மகத்தான ‘நிக்ஷுபா’ தோன்றினாள்.

Verse 78

सा तु भार्या भगवती मार्तंडस्य महात्मनः । साध्वी पतिव्रता देवी रूपयौवनशालिनी

அவள் பகவதியான மகாத்மா மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) மனைவி—சாத்வி, பதிவிரதை தேவியாக, அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள்.

Verse 79

न तु तां नररूपेण भार्यां भजति वै पुरा । आदित्यस्येह तप्तत्वं महता स्वेन तेजसा

ஆனால் முற்காலத்தில் அவர் மனித உருவில் மனைவியுடன் கூடவில்லை; ஏனெனில் இங்கு ஆதித்யன் தன் மகத்தான தேஜஸால் மிகுந்து எரியவைத்தான்.

Verse 80

गात्रेष्वप्रतिरूपेषु मासिकांतमिवाभवत् । संज्ञा च रविणा दृष्टा निमीलयति लोचने । यतस्ततः सरोषोऽर्कः संज्ञां वचनमब्रवीत्

அவளுடைய அங்கங்கள் வடிவழிந்ததுபோல் ஆனது; மாதவிடாய் முடிவில் துன்புறுபவள்போல். ரவி சஞ்ஞையைப் பார்த்தவுடன் அவள் கண்களை மூடினாள். இதை மீண்டும் மீண்டும் கண்டு கோபித்த அர்க்கன் சஞ்ஞையிடம் சொன்னான்.

Verse 81

रविरुवाच । मयि दृष्टे सदा यस्मात्कुरुषे नेत्रसंक्षयम् । तस्माज्जनिष्यसे मूढे प्रजासंयमनं यमम्

ரவி கூறினான்—நீ என்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எப்போதும் உன் கண்களுக்கு சேதம் செய்கிறாய்; ஆகவே, மயங்கியவளே, உயிர்களை அடக்கும் யமனை நீப் பெறுவாய்.

Verse 82

ईश्वर उवाच । ततः सा चपला दृष्टिं देवी चक्रे भयाकुला । विलोलितदृशं दृष्ट्वा पुनराह च तां रविः

ஈசுவரன் கூறினான்—அப்போது தேவி அச்சத்தால் கலங்கி, சஞ்சலமான பார்வையைக் கொண்டாள். அவளின் தளர்ந்த கண்களைப் பார்த்த ரவி மீண்டும் அவளிடம் பேசினான்.

Verse 83

रविरुवाच । यस्माद्विलोलिता दृष्टिर्मयि दृष्टे त्वया पुनः । तस्माद्विलोलां तनयां नदीं त्वं प्रसविष्यसि

ரவி கூறினான்—என்னைப் பார்த்தபோது உன் பார்வை மீண்டும் அலைந்தது; ஆகவே ‘விலோலா’ எனும் அசைவான மகள்—ஒரு நதி—நீ பெறுவாய்.

Verse 84

ईश्वर उवाच । ततस्तस्यास्तु संजज्ञे भर्तृशापेन तेन वै । यमश्च यमुना चेयं प्रख्याता सुमहानदी । तृतीयं च सुतं जज्ञे श्राद्धदेवं मनुं शुभम्

ஈசுவரன் கூறினான்—அப்போது கணவனின் அந்த சாபத்தினால் அவள் யமனையும், மகாநதியாகப் புகழ்பெற்ற இந்த யமுனையையும் பெற்றாள். மூன்றாவது மகனாக, சிராத்தத்தின் அதிதேவனான சுப மனுவையும் பெற்றாள்.

Verse 85

सापि संज्ञा रवेस्तेजो गोलाकारं महाप्रभम् । असहन्ती च सा चित्ते चिन्तयामास वै तदा

சஞ்ஞையும் சூரியனின் மாபெரும், கோளவடிவமான மகாப்ரப ஒளியைத் தாங்க இயலாமல், அப்போது உள்ளத்தில் ‘என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று சிந்தித்தாள்.

Verse 86

किं करोमि क्व यास्यामि क्व गतायाश्च निर्वृतिः । भवेन्मम कथं भर्ता कोपमर्क्कश्च नेष्यति

“நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? போய்விட்டால் எனக்கு அமைதி எங்கே? என் கணவர் எவ்வாறு சமாதானமாவார், மேலும் கோபித்த அர்க்கன் (சூரியன்) என்னைத் தொடராமல் எவ்வாறு இருப்பான்?”

Verse 87

इति संचिन्त्य बहुधा प्रजापतिसुता तदा । बहु मेने महाभागा पितृसंश्रयमेव च

இவ்வாறு பலவிதமாக சிந்தித்த ப்ரஜாபதியின் பாக்கியமிகு மகள், அப்போது தந்தையின் சரணமே சிறந்தது என்று உறுதி செய்தாள்.

Verse 88

ततः पितृगृहं गन्तुं कृतबुद्धिर्यशस्विनी । छायामयीमात्मतनुं प्रत्यंगमिव निर्मिताम्

அப்போது புகழ்மிக்க தேவி தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்து, தன்னிடமிருந்தே நிழல்மயமான ஒரு உடலை உருவாக்கினாள்—அங்கம் அங்கமாக எதிருருவைப் போல.

Verse 89

सम्मुखं प्रेक्ष्य तां देवीं स्वां छायां वाक्यमब्रवीत्

தன் நிழலை நேருக்கு நேர் நோக்கி, தேவி அவளிடம் இவ்வாறு உரைத்தாள்.

Verse 90

संज्ञोवाच । अहं यास्यामि भद्रं ते स्वकं च भवनं पितुः । निर्विकारं त्वया त्वत्र स्थेयं मच्छासनाच्छुभे

சஞ்ஞை கூறினாள்—உனக்கு மங்களம் உண்டாக; நான் என் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்வேன். ஓ சுபையே, என் ஆணையின்படி நீ இங்கேயே மாற்றமின்றி நிலைத்திரு।

Verse 91

इमौ च बालकौ मह्यं कन्या च वरवर्णिनी । संभाव्या नैव चाख्येयमिदं भगवते त्वया

இந்த இரு சிறுவர்களையும், அழகிய நிறமுடைய இந்த கன்னியையும் என்னுடையவர்களெனக் கருதி பேணிக் காப்பாய். மேலும் இவ்விஷயத்தை பகவான் (சூரியன்) அவர்களுக்கு நீ சொல்லாதே।

Verse 92

पृष्टयापि न वाच्यं ते तथैतद्गमनं मम । तेनास्मि नामसंज्ञेति वाच्यसे तत्प्रतिष्ठया

கேட்டாலும் இவ்விஷயத்தையும், என் புறப்பாட்டையும் நீ சொல்லக்கூடாது. ஆகவே அந்த ஏற்பாட்டின் நிலைபெறுதலால் நீ ‘சஞ்ஞை’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுவாய்।

Verse 93

छायोवाच । आ केशग्रहणाद्देवि आ शापान्नैव कर्हिचित् । आख्यास्यामि मतं तुभ्यं गम्यतां यत्र वांछितम्

சாயை கூறினாள்—தேவி, முடி பிடித்தல் முதல் சாபம் வரையிலும் நான் எப்போதும் இதை வெளிப்படுத்தமாட்டேன். உன் எண்ணத்தையே பின்பற்றுவேன்; நீ விரும்பும் இடத்திற்குச் செல்।

Verse 94

ईश्वर उवाच । इत्युक्ता सा तदा देवी जगाम भवनं पितुः । ददर्श तत्र त्वष्टारं तपसा धूतकल्मषम्

ஈசுவரன் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த தேவி தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அங்கே தவத்தால் பாவமாசு நீங்கிய த்வஷ்டாவை அவள் கண்டாள்।

Verse 95

बहुमानाच्च तेनापि पूजिता विश्वकर्मणा । वर्षाणां च सहस्रं तु वसमाना पितुर्गृहे । तस्थौ पितृगृहे सा तु किंचित्कालमनिंदिता

மிகுந்த மரியாதையுடன் விஸ்வகர்மாவும் அவளை சீரிய முறையில் பூஜித்து வரவேற்றான். குற்றமற்ற தேவி தந்தையின் இல்லத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, சில காலம் அங்கேயே தங்கினாள்.

Verse 96

ततस्तां प्राह चार्वंगीं पिता नातिचिरोषिताम् । स्तुत्वा तु तनयां प्रेम्णा बहुमानपुरःसरम्

பின்னர் தந்தை, அதிக நாள் தங்காத அழகிய அங்கங்களையுடைய மகளிடம் பேசினார். மரியாதையுடன் முன்பாக, அன்போடு மகளைப் புகழ்ந்து பின்னர் உரைத்தார்.

Verse 97

विश्वकर्मोवाच । त्वामेव पश्यतो वत्से दिनानि सुबहून्यपि । मुहूर्तार्द्धसमानि स्युः किं तु धर्मो विलुप्यते

விஸ்வகர்மா கூறினார்—குழந்தையே, உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் பல நாட்களும் எனக்கு அரை முஹூர்த்தம் போலத் தோன்றுகின்றன; ஆனால் தர்மம் சிதைகிறது.

Verse 98

बांधवेषु चिरं वासो नारीणां न यशस्करः । मनोरथा बांधवानां नार्या भर्तृगृहे स्थितिः

பெண்கள் தம் உறவினரிடத்தில் நீண்ட காலம் தங்குவது புகழை அளிப்பதல்ல. உறவினரின் விருப்பம்—பெண் கணவனின் இல்லத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 99

सा त्वं त्रैलोक्यनाथेन भर्त्रा सूर्येण संयुता । पितुर्गृहे चिरं कालं वस्तुं नार्हसि पुत्रिके

நீ மூவுலக நாதனான சூரியனை கணவனாக இணைந்தவள். ஆகவே மகளே, தந்தையின் இல்லத்தில் நீண்ட காலம் தங்குதல் உனக்குச் சரியல்ல.

Verse 100

तत्त्वं भर्तृगृहं गच्छ दृष्टोऽहं पूजितासि मे । पुनरागमनं कार्यं दर्शनाय शुचिस्मिते

ஆகையால் நீ உன் கணவரின் இல்லத்திற்குச் செல். நான் உன்னைத் தரிசித்தேன்; நீ எனை வழிபட்டாய். ஓ தூய புன்னகையுடையவளே, என் தரிசனத்திற்காக மீண்டும் வருக.

Verse 101

ईश्वर उवाच । इत्युक्ता सा तदा पित्रा गच्छगच्छेति सा पुनः । संपूजयित्वा पितरं वडवारूपधारिणी

ஈசுவரன் கூறினார்—தந்தை ‘செல், செல்’ என்று கூறியபோது, அவள் மீண்டும், குதிரைமாதா வடிவம் கொண்டவளாய், தந்தையை முறையாகப் பூஜித்து வணங்கினாள்.

Verse 102

मेरोरुत्तरतस्तत्र वर्षं यद्धनुषाकृति । उत्तराः कुरवो लोके प्रख्याता ये यशस्विनि

மேருவின் வடக்கில் வில்லின் வடிவமுடைய அந்த வர்ஷம் (நாடு) உள்ளது; அங்கே உலகில் புகழ்பெற்ற உத்தர குருக்கள் வாழ்கின்றனர், ஓ யசஸ்வினி தேவியே.

Verse 103

तत्र तेपे तपः साध्वी निराहाराऽश्वरूपिणी । एतस्मिन्नंतरे देवि तस्याश्छाया विवस्वतः

அங்கே அந்த சாத்வி குதிரைமாதா வடிவம் கொண்டு, உணவின்றித் தவம் செய்தாள். இதற்கிடையில், ஓ தேவியே, அவளின் சாயை விவஸ்வான் (சூரியன்) அருகில் இருந்தது.

Verse 104

समीपस्था तदा देवी संज्ञाया वाक्यतत्परा । तस्यां च भगवान्सूर्यो द्वितीयायां दिवस्पतिः

அப்போது தேவியான சாயை, ஸஞ்ஞையின் சொல்லுக்கு இணங்க, அருகில் தங்கினாள். மேலும் அந்த இரண்டாவளிடமே பகவான் சூரியன், பகற்பதி, கணவனாகவே வாழ்ந்தான்.

Verse 105

संज्ञेयमिति मन्वानो रूपौदार्येण मोहितः । तस्यां च जनयामास द्वौ पुत्रौ कन्यकां तथा

“இவளே ஸஞ்ஞை” என எண்ணி, அவளது ரூப-மகிமையால் மயங்கிய சூரியன் அவளிடத்தில் இரண்டு புதல்வர்களையும் ஒரு புதல்வியையும் பெற்றான்।

Verse 106

पूर्वं यस्तु मनोस्तुल्यः सावर्णिस्तेन सोऽभवत् । यः सूर्यात्प्रथमं जातः पुत्रयोः सुरसुन्दरि

ஓ சுரசுந்தரி! முன்பு மனுவுக்கு ஒப்பானவன் ‘ஸாவர்ணி’ எனப் புகழ்பெற்றான்; சூரியனிடமிருந்து பிறந்த இரு புதல்வர்களில் முதலில் பிறந்தவன் (இவ்வாறு கூறப்பட்டது)।

Verse 107

द्वितीयो योऽभवच्चान्यः स ग्रहोऽभूच्छनैश्चरः । कन्या ऽभूत्तपती या तां वव्रे संवरणो नृपः

இரண்டாவதாகப் பிறந்த மற்றொரு புதல்வன் கிரகதேவன் சனைச்சரன் (சனி) ஆனான். பிறந்த புதல்வி தபதி—அவளை அரசன் ஸம்வரணன் மணம்வரித்தான்।

Verse 108

तापीनाम नदी चेयं विंध्यमूलाद्विनिःसृता । नित्यं पुण्यजला स्नाने पश्चिमोदधिगामिनी

இந்த நதி ‘தாபி’ எனப் பெயர்பெற்றது; விந்திய மலை அடிவேரிலிருந்து வெளிப்பட்டது. இதன் நீரில் நீராடுதல் எப்போதும் புண்ணியமளிக்கும்; இது மேற்கு கடலை நோக்கி ஓடுகிறது।

Verse 109

अन्या चैव तथा भद्रा जाता पुत्री महाप्रभा । संज्ञा तु पार्थिवी छाया आत्मजानां यथाकरोत्

மேலும் ‘பத்ரா’ என்ற மற்றொரு புதல்வி பிறந்தாள்; அவள் மஹாப்ரபையால் ஒளிவீசினாள். ஆனால் ஸஞ்ஞையின் புவியிலான நிழல் (சாயா) அந்தக் குழந்தைகளைத் தன் விருப்பம்போல் நடத்தினாள்।

Verse 110

स्नेहं न पूर्वजातानां तथा कृतवती सती । लालनाद्युपभोगेषु विशेषमनुवासरम्

அந்த சதீ முன்பிறந்த பிள்ளைகளிடம் அத்தகைய அன்பை காட்டவில்லை. தழுவல் முதலிய பராமரிப்பு, இன்பங்களில் நாள்தோறும் வேறுபாடு செய்தாள்.

Verse 111

यथा स्वेष्वनुवर्तेत न तथान्येषु भामिनी । मनुस्तु क्षांतवांस्तस्या भविष्यो यो हि पार्वति

ஓ பாமினி! அவள் தன் பிள்ளைகளை விருப்பம்போல் கவனித்தாள்; பிறரை அப்படிச் செய்யவில்லை. ஆயினும், ஓ பார்வதி, வருங்கால மனுவான மனு அவள் நடத்தையைப் பொறுத்தான்.

Verse 112

मेरौ तिष्ठति सोऽद्यापि तपः कुर्वन्वरानने । सर्वं तत्क्षांतवान्मातुर्यमस्तस्या न चक्षमे

ஓ வரானனே! அவன் இன்றும் மேரு மலையில் தவம் செய்து நிற்கிறான். தாயால் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அவன் பொறுத்தான்; ஆனால் யமன் அதைத் தாங்கவில்லை.

Verse 113

बहुशो याचमानस्तु छाययाऽतीव कोपितः । स वै कोपाच्च बाल्याच्च भाविनोऽर्थस्य वै बलात्

பலமுறை வேண்டினாலும் அவன் சாயையின்மேல் மிகக் கோபமுற்றான். கோபமும் இளமைத் துடிப்பும், நிகழவிருந்த விதியின் வலிமையும் அவனைத் தள்ளின.

Verse 114

ताडनाय ततः कोपात्पादस्तेन समुद्यतः । तथा पुनः क्षांतिमता न तु देहे निपातितः

அப்போது கோபத்தில் அடிக்க அவன் தன் பாதத்தை உயர்த்தினான். ஆனால் மீண்டும் பொறுமையுடன், அவள் உடல்மேல் அதை இறக்கவில்லை.

Verse 115

पदा संतर्जयामास छायां संज्ञासुतो यमः

சஞ்ஞையின் புதல்வன் யமன் தன் பாதத்தால் சாயையை மிரட்டினான்।

Verse 116

तं शशाप ततश्छाया क्रुद्धा सा पार्थिवी भृशम् । किंचित्प्रस्फुरमाणोष्ठी विचलत्पाणिपल्लवा

அப்போது பூமியின் அரசியெனத் தோன்றிய சாயை மிகக் கோபமுற்று அவனைச் சபித்தாள்; அவளது உதடுகள் சிறிது நடுங்க, மென்மையான கைகள் துடித்தன।

Verse 117

छायोवाच । पितुः पत्नीममर्याद यन्मां तर्जयसे पदा । भुवि तस्मादयं पादस्तवाद्यैव पतिष्यति

சாயை கூறினாள்—“அரியாத ஒழுக்கமற்றவனே! உன் தந்தையின் மனைவியான என்னை நீ பாதத்தால் மிரட்டுகிறாய்; ஆகவே இன்று உன் அதே பாதம் தரையில் விழும்.”

Verse 118

ईश्वर उवाच । यमस्तु तेन शापेन भृशं पीडितमानसः । मनुना सह धर्मात्मा पित्रे सर्वं न्यवेदयत्

ஈசுவர் கூறினார்—அச்சாபத்தால் யமனின் மனம் மிகுந்த துயருற்றது; தர்மாத்மா யமன் மனுவுடன் சேர்ந்து தந்தையிடம் அனைத்தையும் அறிவித்தான்।

Verse 119

यम उवाच । तातैतन्महदाश्चर्यं न दृष्टमिह केनचित् । माता वात्सल्यमुत्सृज्य शापं पुत्रे प्रयच्छति

யமன் கூறினான்—“தந்தையே! இது மிகப் பெரிய அதிசயம்; இங்கு யாரும் கண்டதில்லை—தாய் பாசத்தைத் துறந்து தன் மகனுக்கே சாபம் அளிப்பது।”

Verse 120

स्नेहेन तुल्यमस्मासु माताद्य नैव वर्त्तते । विसृज्य ज्यायसो यस्मात्कनीयःसु बुभूषति

இன்று எங்கள் தாய் எங்களிடம் சமமான அன்புடன் நடப்பதில்லை; மூத்தவனை விட்டு இளையவனுக்கு அருள் செய்ய விரும்புகிறாள்.

Verse 121

तस्या मयोद्यतः पादो न तु देहे निपातितः । बाल्याद्वा यदि वा मोहात्तद्भवान्क्षंतुमर्हति

அவள்மேல் நான் பாதத்தை உயர்த்தினேன்; ஆனால் அது அவள் உடலில் விழவில்லை. இது சிறுபிள்ளைத்தனம் அல்லது மயக்கம் காரணமாக இருந்தால், தயை செய்து மன்னியருளுங்கள்.

Verse 122

शप्तोऽहं तात कोपेन तया सुत इति स्फुटम् । अतो न मह्यं जननी सा भवेद्वदतां वर

தந்தையே, அவள் கோபத்தில் ‘நீ என் மகன்’ என்று வெளிப்படையாக என்னைச் சபித்தாள். ஆகவே அவள் எனக்கு தாய் ஆக முடியாது, வாக்கில் சிறந்தவரே.

Verse 123

निगुर्णेष्वपि पुत्रेषु न माता निर्गुणा भवेत् । पादस्ते पततां पुत्र कथमेतत्तयोदितम्

மகன்கள் குணமற்றவர்களாயினும் தாய் குணமற்றவளாக ஆகக் கூடாது. ‘மகனே, உன் பாதம் விழட்டும்’ என்று அவள் எப்படிச் சொன்னாள்?

Verse 124

तव प्रसादाच्चरणो न पतेद्भगवन्यथा । मातृशापादयं मेऽद्य तथा चिंतय गोपते

பகவனே, உங்கள் அருளால் என் பாதம் விழாதபடியாக அருள்வீராக. இது இன்று தாயின் சாபத்தால் ஏற்பட்டது; கோபதே, இதைத் தக்கவாறு சிந்தித்து தீர்மானியுங்கள்.

Verse 126

रविरुवाच । असंशयं महत्पुत्र भविष्यत्यत्र कारणम् । येन ते ह्याविशत्क्रोधो धर्मज्ञस्य महात्मनः

ரவி கூறினார்—மகாபுத்திரனே, ஐயமின்றி இங்கு ஒரு பெரிய காரணம் உள்ளது; தர்மத்தை அறிந்த மகாத்மையான உன்னையும் கோபம் ஆட்கொண்டது।

Verse 127

न युक्तमेतन्मिथ्या तु कर्तुं मातुर्वचस्तव । किंचित्ते संविधास्यामि पुत्रस्नेहादनुग्रहम्

உன் தாயின் சொல்லை பொய்யாக்குவது உனக்குச் சரியல்ல. மகன் மீது உள்ள பாசத்தால் உன் நலனுக்காக நான் ஒரு வழி அமைத்து அருள் செய்வேன்।

Verse 128

कृमयो मांसमादाय प्रयास्यंति महीतलम् । कृतं तस्या वचः सत्यं त्वं च त्रातो भविष्यसि

புழுக்கள் மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு மண்ணுக்குள் சென்று விடும். இவ்வாறு அவளது வாக்கு மெய்யாகும்; நீயும் காக்கப்படுவாய்।

Verse 129

ईश्वर उवाच । आदित्यस्त्वब्रवीच्छायां किमर्थं तनयेषु वै । तुल्येष्वप्यधिकः स्नेह एकत्र क्रियते त्वया

ஈசுவரன் கூறினார்—ஆதித்யன் சாயையிடம்: ‘மகன்கள் எல்லாம் சமமானவர்களாக இருந்தும், நீ ஒருவனிடமே அதிக பாசம் ஏன் காட்டுகிறாய்?’ என்று கேட்டான்.

Verse 130

नूनं न चैषां जननी त्वं संज्ञा क्वापि सा गता । विकलेष्वप्यपत्येषु न माता शापदा भवेत्

நிச்சயமாக நீ இவர்களின் உண்மையான தாய் அல்ல; சஞ்ஞா எங்கோ சென்றுவிட்டாள். பிள்ளைகள் குறையுடையவர்களாக இருந்தாலும் தவறினாலும், தாய் சாபம் அளிப்பவளாக இருக்கக் கூடாது.

Verse 131

अपि दोषसहस्राणि यदि पुत्रः समाचरेत् । प्राणद्रोहेऽपि निरतो न माता पापमाचरेत् । तस्मात्सत्यं मम ब्रूहि मा शापवशगा भव

மகன் ஆயிரம் குற்றங்கள் செய்தாலும், உயிர்க்கொலைக்கே ஆசைப்பட்டாலும், தாய் பாவம் செய்யக் கூடாது. ஆகவே எனக்கு உண்மையைச் சொல்; சாபத்தின் வசப்படாதே.

Verse 132

ईश्वर उवाच । तं शप्तुमुद्यतं दृष्ट्वा छायासंज्ञा दिनाधिपम् । भयेन कंपती देवी यथावृत्तं महासती

ஈசுவர் கூறினார்—பகலின் அதிபதி சபிக்கத் தயாராக இருப்பதைக் கண்டதும், சாயா-ஸஞ்ஞா தேவி அச்சத்தால் நடுங்கினாள்; அந்த மகாசதி நடந்ததைச் சொல்லத் தயாரானாள்.

Verse 133

सा चाह तनया त्वष्टुरहं संज्ञा विभावसो । पत्नी तव त्वया पत्या पतियुक्ता दिवाकर

அவள் கூறினாள்—ஓ விபாவசு! நான் த்வஷ்ட்ரின் மகள் ஸஞ்ஞா. ஓ திவாகரா! நான் உன் மனைவி; உன்னை கணவனாக ஏற்று உன்னுடன் இணைந்தவள்.

Verse 134

इत्थं विवस्वतः सा तु बहुशः पृच्छतोऽन्यथा । न वाचा भाषते क्रुद्धः शापं दातुं समुद्यतः

விவஸ்வான் பல முறைகளில் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டும், அவள் வார்த்தையால் பதில் சொல்லவில்லை. அப்போது அவர் கோபித்து சாபம் அளிக்கத் தயாரானார்.

Verse 135

शापोद्यतकरं दृष्ट्वा सूर्यं छाया विवस्वतः । कथयामास तत्सर्वं संज्ञायाः सुविचेष्टितम्

சாபம் இடக் கை உயர்த்திய சூரியன் விவஸ்வானைக் கண்டதும், சாயா அனைத்தையும் கூறினாள்—ஸஞ்ஞாவின் நன்கு திட்டமிட்ட செயல்களின் முழு விவரத்தையும்.

Verse 136

तच्छ्रुत्वा भगवान्सूर्यो जगाम त्वष्टुरालयम् । ततः संपूजयामास तदा त्रैलोक्यपूजितम्

அதைக் கேட்ட பகவான் சூரியன் த்வஷ்ட்ரின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். அங்கே மூவுலகமும் போற்றும் த்வஷ்ட்ரை முறையாகப் பூஜித்தார்.

Verse 137

निर्दग्धुकामं रोषेण सान्त्वयामास पार्वति । भास्वंतं निजया दीप्त्या निजगेहमुपागतम् । क्व संज्ञेति च पृच्छन्तं कथयामास विश्वकृत्

கோபத்தால் எரிந்த காமனை பார்வதி சமாதானப்படுத்தினாள். பின்னர் தன் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் பாஸ்வான் தன் இல்லத்துக்கு வந்தான். ‘சஞ்ஞா எங்கே?’ என்று கேட்டபோது விஸ்வக்ருத் அவனுக்கு விளக்கினார்.

Verse 138

विश्वकर्म्मोवाच । आगतैव हि मे वेश्म भवता श्रूयतां वचः । विख्यातं तेजसाऽढ्यं त इदं रूपं सुदुःसहम्

விஸ்வகர்மன் கூறினான்—நீ என் இல்லத்துக்கு வந்துள்ளாய்; என் சொற்களை கேள். ஒளியால் நிறைந்த, புகழ்பெற்ற உன் இந்த ரூபம் மிகுந்த தாங்கமுடியாதது.

Verse 139

असहन्ती ततः संज्ञा वने चरति वै तपः । द्रक्ष्यसे तां भवानद्य स्वभार्यां शुभचारिणीम्

அதைத் தாங்க இயலாமல் சஞ்ஞா வனத்தில் தவம் செய்கிறாள். இன்று நீ உன் மனைவி, நற்குணமுடையவளை, காண்பாய்.

Verse 140

रूपार्थं चरतेऽरण्यं चरंती सुमहत्तपः । मतं मे ब्रह्मणो वाक्याद्यदि ते देव रोचते । रूपं निर्वर्त्तयाम्यद्य तव कांतं दिवस्पते

உகந்த ரூபத்தை நாடி அவள் காட்டில் தங்கி மிகுந்த தவம் செய்கிறாள். பிரம்மாவின் வாக்கின்படி என் கருத்து இது—தேவா, தினபதியே, உனக்கு விருப்பமெனில் இன்று உனக்குப் பிரியமான இனிய ரூபத்தை நான் அமைத்துத் தருவேன்.

Verse 141

ईश्वर उवाच । यतो हि भास्वतो रूपं प्रागासीत्परिमंडलम् । ततस्तथेति तं प्राह त्वष्टारं भगवान्रविः

ஈசுவரன் கூறினார்—முன்னர் பாஸ்வான் சூரியனின் வடிவு வட்டமாயிருந்ததால், பகவான் ரவி த்வஷ்டாவை நோக்கி “ததாஸ்து, அப்படியே ஆகுக” என்று உரைத்தான்.

Verse 142

विश्वकर्मात्वनुज्ञातः शाकद्वीपे विवस्वता । भृ मिमारोप्य तत्तेजः शातनायोपचक्रमे

விவஸ்வான் சூரியனின் அனுமதி பெற்று, சாகத்வீபத்தில் விஸ்வகர்மா சூரியனைச் சுழலும் கருவியில் அமர்த்தி, அந்த எரியும் தேஜஸைத் தணிக்கும் செயலைத் தொடங்கினான்.

Verse 143

भ्रमताऽशेषजगतामधिभूतेन भास्वता । समुद्रा द्रविणोपेताश्चुक्षुभुश्च समन्ततः

அனைத்து உலகங்களுக்கும் அதிபதியான அந்த ஒளிமிகு பாஸ்வான் சுழற்றப்பட்டபோது, செல்வ-ரத்தினங்கள் நிறைந்த கடல்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் கொந்தளித்து மத்தனம் போல எழுந்தன.

Verse 144

भ्रमता खलु देवेशि सचंद्रग्रहतारकम् । अधोगति महाभागे बभूवाक्षिप्तमाकुलम्

தேவேசி, அவர் சுழன்றபோது சந்திரன், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் உட்பட முழு ஆகாயவெளியும் கலங்கிப் போய், மகாபாகே, கீழே வீழ்வதுபோல் சிதறி குழம்பியது.

Verse 145

विक्षिप्तसलिलाः सर्वे बभूवुश्च तथा नदाः । व्यभिद्यंत तथा शैलाः शीर्णसानुनिबंधनाः

அனைத்து நதிகளின் நீரும் சிதறி எறியப்பட்டது; அதுபோல மலைகளும் பிளந்து, அவற்றின் சிகரங்களும் இணைப்புக் கட்டுகளும் சிதைந்து முறிந்தன.

Verse 146

ध्रुवाधाराण्यशेषाणि धिष्ण्यानि वरवर्णिनि । भ्राम्यद्रश्मिनिबद्धानि अधो जग्मुः सहस्रशः

அழகிய வர்ணமுடையவளே! துருவத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு நிலைத்திருந்த எல்லா திவ்ய நிலையங்களும், சுழலும் கதிர்களால் கட்டுண்டு, ஆயிரமாயிரமாக கீழே வீழ்ந்தன.

Verse 147

व्यशीर्यंत महामेघा घोरारावविराविणः । भास्वद्भ्रमणविभ्रांतभूम्याकाशमहीतलम्

அப்போது பயங்கர இடிமுழக்கத்துடன் ஒலித்த மாபெரும் மேகங்கள் சிதறின; பிரகாசமுடையவன் (பாஸ்வத்) சுழன்றதால் பூமி, ஆகாயம், உலகத் தரை அனைத்தும் மயக்கமுற்று அலைந்தன.

Verse 148

जगदाकुलमत्यर्थं तदाऽसीद्वरवर्णिनि । त्रैलोक्ये सकले देवि भ्रममाणे महर्षर्यः । देवाश्च ब्रह्मणा सार्द्धं भास्वंतमभितुष्टुवुः

அழகிய வர்ணமுடையவளே! அப்போது உலகம் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. தேவியே! மூன்று உலகங்களும் சுழன்றபோது, மகரிஷிகளும் பிரம்மாவுடன் கூடிய தேவர்களும் பாஸ்வத்தைப் புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 149

देवा ऊचुः । आदिदेवोऽसि देवानां जातमेतत्स्वयं तव । सर्गस्थित्यंतकालेषु त्रिधा भेदेन तिष्ठसि

தேவர்கள் கூறினர்—நீ தேவர்களுக்கும் ஆதிதேவன்; இவை அனைத்தும் உன்னிடமிருந்தே தானாக எழுந்தன. படைப்பு, நிலை, லயம் ஆகிய காலங்களில் நீ மூவகை வேறுபாட்டுடன் நிலைகொள்கிறாய்.

Verse 151

ऋषयश्च ततः सप्त वसिष्ठात्रिपुरोगमाः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः स्वस्ति स्वस्तीति वादिनः । वेदोक्तिभिरथाग्र्याभिर्वालखिल्याश्च तुष्टुवुः

பின்னர் வசிஷ்டரை முன்னணியாகக் கொண்ட ஏழு ரிஷிகள் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் ‘ஸ்வஸ்தி! ஸ்வஸ்தி!’ என்று கூறி அவரைத் துதித்தனர்; வாலகில்யர்களும் வேதவாக்கியங்களின் சிறந்த உரைகளால் புகழ்ந்தனர்.

Verse 152

वालखिल्या ऊचुः । नमस्त ऋक्स्वरूपाय सामरूपाय ते नमः । यजुःस्वरूपरूपाय साम्नां धामग ते नमः

வாலகில்யர்கள் கூறினர்— ருக் வேதத்தின் வடிவான உமக்கு வணக்கம்; சாம வேதத்தின் வடிவான உமக்கு வணக்கம். யஜுர் வேதத்தின் வடிவான உமக்கு வணக்கம்; சாமங்களின் தாமமான உமக்கு வணக்கம்.

Verse 153

ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः । शुद्धज्योतिःस्वरूपाय त्रिमूर्तायामलात्मने

ஞானமே ஒரே வடிவான உடலுடையவரும், இருளை அகற்றியவரும் அவருக்கு வணக்கம். தூய ஒளி-சொரூபனான திரிமூர்த்தி, மாசற்ற ஆத்மாவுக்கு வணக்கம்.

Verse 154

वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने । नमोऽखिलजगद्व्यापिरूपायानंतमूर्त्तये

மிகச் சிறந்தவரும், மிக வணங்கத்தக்கவரும், அனைத்துமாய பரமாத்மாவுக்கு வணக்கம். அகில உலகையும் வியாபித்த வடிவுடைய அனந்த மூர்த்திக்கு வணக்கம்.

Verse 155

सर्वकारणभूताय निष्ठाय ज्ञान चेतसाम् । नमः सूर्यस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे

அனைத்துக் காரணங்களுக்கும் மூலமானவரும், ஞானத்தில் நிலைத்த மனங்களுக்குத் திட ஆதாரமானவரும் அவருக்கு வணக்கம். சூரிய-சொரூபனாய், ஒளிமயனாய்—ஆயினும் உண்மை வடிவு புலப்படாதவருக்கு வணக்கம்.

Verse 156

भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः । सर्वस्मै हेतवे चैव संध्याज्यो त्स्नाकृते नमः

பாஸ்கரனே, உமக்கு வணக்கம்; பகலை உருவாக்குபவனே, உமக்கு வணக்கம். அனைத்திற்கும் காரணமானவருக்கு வணக்கம்; சந்தியையும் நிலவொளியையும் அளிப்பவருக்கு வணக்கம்.

Verse 157

त्वं सर्वमेतद्भगवञ्जगच्च भ्रमता त्वया । भ्रमत्याविश्वमखिलं ब्रह्मांडं सचराचरम् । त्वदंशुभिरिदं सर्वं स्पृष्टं वै जायते शुचि

ஓ பகவானே! அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் நீயே. நீ இயக்கமுறும்போது முழு பிரபஞ்சமும், சராசரங்களுடன் கூடிய இந்தப் பிரம்மாண்டமும் இயக்கமடைகிறது. உன் கதிர்களின் தொடுதலால் இவை அனைத்தும் தூய்மையும் ஒளியும் பெறுகின்றன.

Verse 158

क्रियते त्वत्करस्पर्शैर्जलादीनां पवित्रता

உன் கரஸ்பரிசம் மட்டுமே நீர் முதலிய அனைத்தையும் தூய்மையாக்குகிறது.

Verse 159

होमदानादिको धर्मो नोपकाराय जायते । तात यावन्न संयोगि जगदेतत्त्वदंशुभिः

அன்புத் தாதா! இந்த உலகம் உன் தெய்வீகக் கதிர்களுடன் ஒன்றுபடாதவரை, ஹோமம், தானம் முதலியவை உண்மையில் உபகாரமான தர்மமாக விளங்குவதில்லை.

Verse 160

ऋचस्ते सकला ह्येतास्तथा यानि यजूंषि च । सकलानि च सामानि निपतंति त्वदंगतः

இந்த எல்லா ருக் மந்திரங்களும் உன்னுடையவையே; யஜுஸ் மந்திரங்களும் அப்படியே. எல்லா சாமகானங்களும் உன் திருமேனியிலிருந்து வெளிப்பட்டு ஒலிக்கின்றன.

Verse 161

ऋङ्मयस्त्वं जगन्नाथ त्वमेव च यजुर्मयः । यतः साममयश्चैव ततो नाथ त्रयीमयः

ஓ ஜகந்நாதா! நீ ருக்மயன்; நீயே யஜுர்மயன். மேலும் நீ சாமமயனாகவும் இருப்பதால், ஓ நாதா, நீயே வேதத் திரயத்தின் திருவுருவம்.

Verse 162

त्वमेव ब्रह्मणो रूपं परं चापरमेव च । मूर्त्तामूर्त्तं तथा सूक्ष्मं स्थूलं रूपेण संस्थितः

நீயே பிரம்மத்தின் வடிவம்—பரமும் அபரமும்; நீயே மூர்த்தமும் அமூர்த்தமும், சூட்சுமமும் ஸ்தூலமும், உன் வெளிப்பாட்டு ரூபங்களில் நிலைபெற்றவன்।

Verse 163

निमेषकाष्ठादिमयः कालरूपक्षणात्मकः । प्रसीद स्वेच्छया रूपं स्वं तेजः शमनं कुरु । त्वं देव जगतां हेतोर्दुःखं सहसि दुःसहम्

நிமிஷம், காஷ்டா முதலியவற்றால் ஆன காலஸ்வரூபனே, கணநிலையாய் காலரூபமாய் இருப்பவனே—அருள்புரி. உன் விருப்பத்தால் உன் வெளிப்பாட்டை மெல்லச் செய்து, உன் தீவிரத் தேஜஸைத் தணிக்கச் செய். தேவரே, உலகங்களின் நிமித்தம் நீ அசஹ்ய துயரைத் தாங்குகிறாய்।

Verse 164

त्वं नाथ मोक्षिणां मोक्षो ध्येयस्त्वं ध्यायतां वरः । त्वं गतिः सर्वभूतानां कर्मकांडनिवर्तिनाम्

நாதனே, மோக்ஷம் நாடுவோரின் மோக்ஷம் நீயே; தியானிப்போரின் உத்தம தியானவிஷயம் நீயே; வெறும் கர்மகாண்டத்திலிருந்து விலகிய எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலமும் இலக்கும் நீயே।

Verse 165

शं प्रजाभ्योऽस्तु देवेश शन्नोऽस्तु जगतांपते

தேவேசனே, மக்களுக்குச் சுபம் உண்டாகுக; ஜகத்பதியே, எங்களுக்கும் சுபம் உண்டாகுக।

Verse 166

त्वं धाता विसृजसि विश्वमेक एव त्वं पाता स्थितिकरणाय संप्रवृत्तः । त्वय्यंते लयमखिलं प्रयाति चैतत्त्वत्तोन्यो न हि तपनास्ति सर्वदाता

நீயே ஒரே தாதாவாய் உலகத்தைப் படைக்கிறாய்; நீயே ஒரே பாதாவாய் அதன் நிலைப்பாட்டிற்காகச் செயல்படுகிறாய். முடிவில் அனைத்தும் உன்னிடமே லயமடைகிறது; உன்னைத் தவிர தபனன் (சூரியன்) இல்லை, அனைத்தையும் அளிப்பவனும் இல்லை।

Verse 167

त्वं ब्रह्मा हरिहरसंज्ञितस्त्वमिन्द्रो वित्तेशः पितृपितरंबुपः समीरः । सोमोऽग्निर्गगनमहाधरादिरूपः किं न त्वं सकलमनोरथप्रदाता

நீயே பிரம்மா; நீயே ஹரி-ஹர எனப் புகழப்படுபவன்; நீயே இந்திரன்; நீயே செல்வத்தின் அதிபதி. நீயே பித்ருக்கள், அவர்களுக்கும் தந்தை; நீயே நீர், நீயே காற்று. நீயே சோமன், நீயே அக்னி; நீயே வானம், மாபெரும் மலைகள் முதலிய எல்லா ரூபங்களும்—அப்படியிருக்க, நீயே எல்லா மனோரதங்களையும் அருள்பவன் அல்லவா?

Verse 168

यज्ञैस्त्वामनुदिनमात्मकर्म्मसक्ताः स्तुवन्तो विविधपदैर्द्विजा यजंति । ध्यायन्तः सविनयचेतसो भवन्तं योगस्थाः परमपदं प्रयांति मर्त्त्या

தினந்தோறும் தம் நியதக் கடமைகளில் ஈடுபட்ட இருபிறப்பினர் யாகங்களால் உம்மை வழிபடுகின்றனர்; பலவகைச் சொற்பதங்களால் அமைந்த ஸ்தோத்திரங்களால் உம்மைத் துதிக்கின்றனர். பணிவுள்ள உள்ளத்துடன் உம்மைத் தியானித்து, யோகத்தில் நிலைபெற்ற மனிதர்கள் பரமபதத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 169

तपसि पचसि विश्वं पासि भस्मीकरोषि प्रकटयसि मयूखैर्ह्लादयतस्यंशुगर्भैः । सृजसि कमलजन्मा पालयस्यच्युताख्यः क्षपयसि च युगांते रुद्ररूपस्त्वमेकः

தவத்தால் நீ உலகைச் சூடாக்கி முதிரச் செய்கிறாய்; அதை காக்கிறாய்; அதைச் சாம்பலாக்கவும் செய்கிறாய். ஆனந்தம் நிறைந்த ஒளிக்கதிர்களால் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தி ஒளிரச் செய்கிறாய். தாமரையில் பிறந்த பிரம்மராக நீ படைக்கிறாய்; அச்யுத விஷ்ணுவாக நீ காக்கிறாய்; யுகாந்தத்தில் ருத்ரராக நீ லயப்படுத்துகிறாய்—ஆயினும் நீ ஒருவனே.

Verse 171

विवस्वते प्रणतजनानुकम्पिने महात्मने समजवसप्तसप्तये । सतेजसे कमलकुलालिबंधवे सदा तमःपटलपटावपाटिने

வணங்குவோருக்கு அருள் காட்டும் விவஸ்வானுக்கு வணக்கம்; ஒற்றுமையான வேகத்தில் ஓடும் ஏழு குதிரைகள் உடைய மகாத்மாவுக்கு வணக்கம். ஒளிமிக்கவனாய் தாமரைத் தொகுதியின் நண்பனுக்கு வணக்கம்; எப்போதும் இருளின் திரைமடிகளைப் பிளந்து அகற்றுபவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 172

पावनातिशयसर्वचक्षुषे नैककामविषयप्रदायिने । भासुरामलमयूखमालिने सर्वभूतहितकारिणे नमः

மிகவும் தூய்மையாக்கும், அனைவருக்கும் கண்போன்ற இறைவனுக்கு வணக்கம்; பலவகை விரும்பத்தக்க பொருள்களை அருள்பவனுக்கு வணக்கம். ஒளிரும் மாசற்ற கதிர்மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனுக்கு வணக்கம்; எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 173

अजाय लोकत्रयभावनाय भूतात्मने गोपतये वृषाय । नमो महाकारुणिकोत्तमाय सूर्याय वस्तुप्रभवालयाय

அஜன், மூவுலகப் போஷகர், எல்லாப் பூதங்களின் அந்தராத்மா, உயிர்களின் காவலன், தர்மமய வृषபன் ஆகிய சூரியனுக்கு நமஸ்காரம். மகாகருணையில் சிறந்தவன், எல்லாத் தத்துவங்களின் தோற்றத்திற்கான ஆதாரமான சூரியனுக்கு வணக்கம்.

Verse 174

विवस्वते ज्ञानभृतेऽन्तरात्मने जगत्प्रतिष्ठाय जगद्धितैषिणे । स्वयंभुवे निर्मललोकचक्षुषे सुरोत्तमायामिततेजसे नमः

விவஸ்வான்—ஞானம் தாங்கியவன், அந்தராத்மா; உலகின் ஆதாரம், உலக நலன் நாடுபவன்; சுயம்பு, மாசற்ற உலகக் கண்; தேவர்களில் சிறந்தவன், அளவற்ற தேஜஸுடையவன்—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 175

क्षणमुदयाचलभालितार्च्चिः सुरगणगीतिगरिष्ठगीतः । त्वमुत मयूखसहस्रवज्जगति विकासितपद्मनाभः

ஒரு கணத்தில் உமது ஜ்வாலாமய ஒளி உதயமலையின் நெற்றியை அலங்கரிக்கிறது; தேவர்கள் கனமான ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடுகின்றனர். ஆயிரம் கதிர்களால் நீர் உலகை விழிப்பிக்கிறீர்—தாமரை மலர்வதுபோல்.

Verse 176

तव तिमिरासवपानमदाद्भवति विलोहितविग्रहता । मिहिरविभासतया सुतरां त्रिभुवनभावनमात्रपरः

இருளெனும் மதுவை அருந்திய மயக்கத்தால் உமது உருவம் செம்மை நிறமாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் மிஹிரனின் பிரகாசத்தால் நீர் முழுவதும் மூவுலகப் போஷணத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கிறீர்.

Verse 177

रथमारुह्य समावयवं रुचिरविकलितदिव्यहयम् । सततमरिबले भगवंश्चरसि जगद्धितबद्धरसः

நன்கு அமைந்த உறுப்புகளுடைய உமது ரதத்தில் ஏறி, அழகிய சோர்வற்ற தெய்வக் குதிரைகளுடன், ஹே பகவான், நீர் இடையறாது செல்கிறீர்—பகைபடையை அடக்கி, உலக நலனில் பற்றுடையவராய்.

Verse 178

अमृतमयेन रसेन समं विबुधपितॄनपि तर्प्पयसे । अरिगणसूदन तेन तव प्रणतिमुपेत्य लिखामि वपुः

உமது அமுதமய ரசத்தால் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் சமமாகத் திருப்திப்படுத்துகிறீர். பகைவர் கூட்டத்தை அழிப்பவனே, ஆகவே உமக்கு வணங்கி, என் உள்ளத்திலிருந்து எழும் இத்துதியை அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 179

शुभसमवर्णमयं रचितं तव पदपांसुपवित्रतमम् । नतजनवत्सल मां प्रणतं त्रिभुवनपावन पाहि रवे

ரவி, உமது திருப்பாதத் தூள் மிகப் பரிசுத்தமானது; நல்வரிகளும் இசைநயமுமாக நெய்யப்பட்ட இத்துதி உமக்கே அர்ப்பணம். வணங்குவோர்க்கு வாத்ஸல்யமுடையவனே, உமக்கு பணிந்த என்னை காத்தருள்வாய்—மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்துவோனே।

Verse 180

इति सकलजगत्प्रसूति भूतं त्रिभुवनभावनधामहेतुमेकम् । रविमखिलजगत्प्रदीपभूतं त्रिदशवरं प्रणतोऽस्मि देवदेवम्

இவ்வாறு நான் அந்த ஒரே ரவியை வணங்குகிறேன்—அவன் எல்லா உலகங்களின் பிறப்பின் மூலமாய், மூவுலகையும் தாங்கும் ஒரே காரணமும் தாமமும்; முழு பிரபஞ்சத்திற்கும் விளக்காய் ஒளிர்வவன், தேவர்களில் சிறந்தவன், தேவர்களுக்கும் தேவனானவன்।

Verse 181

ईश्वर उवाच । हाहाहूहश्च गन्धर्वो नारदस्तुंबरुस्तथा । उपगातुं समारब्धा गांधर्वकुशला रविम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஹாஹா, ஹூஹூ என்னும் கந்தர்வர்களும், நாரதனும் தும்பருவும்—காந்தர்வ இசையில் தேர்ந்தவர்கள்—ரவியைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினர்।

Verse 182

षड्जमध्यमगांधारग्रामत्रयविशारदाः । मूर्छनाभिश्च तानैश्च सुप्रयोगैः सुखप्रदम्

அவர்கள் ஷட்ஜம், மத்யமம், காந்தாரம் எனும் மூன்று கிராமங்களிலும் வல்லவர்கள்; மூர்ச்சனைகள், தானங்கள், சிறந்த பயிற்சிகளால் மனத்திற்கு இன்பம் தரும் இசையை நிகழ்த்தினர்।

Verse 183

सप्तस्वरविनिर्वृत्तं यतित्रयविभूषितम् । सप्तधातुसमायुक्तं षड्जाति त्रिगुणाश्रयम्

அந்த கீதம் ஏழு ஸ்வரங்களிலிருந்து எழுந்தது; மூன்று யதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ஏழு தாதுக்களுடன் கூடியது; ஆறு ஜாதிகளில் நிலைபெற்று, மூன்று குணங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டது.

Verse 184

चतुर्गीतसमायुक्तं चतुवर्णसमुत्थितम् । चतुर्वर्णप्रतीकारं सप्तालंकारभूषितम्

அது நான்கு வகை கீதங்களுடன் கூடியது; நான்கு வர்ணங்களிலிருந்து தோன்றியது. நான்கு வர்ணங்களின் குறியீட்டைத் தாங்கி, ஏழு அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 185

त्रिस्थानशुद्धं त्रिलयं सम्यक्कालव्यवस्थितम् । चित्ते चित्ते च नृत्ये च रसेषु लयसंयुतम्

அது மூன்று ஸ்தானங்களில் தூய்மை உடையது; மூன்று லயங்களுடன் கூடியது; காலத்தில் முறையாக அமைந்தது. மனம்-உணர்வு, நடனம், ரசங்கள் ஆகியவற்றில் லயத்துடன் இணைந்தது.

Verse 186

चतुर्विंशद्गुणैर्युक्तं जगुर्गीतं च गायनाः । विश्वार्ची च घृताची च उर्वश्यथ तिलोत्तमा

பாடகர்கள் இருபத்துநான்கு குணங்களால் நிறைந்த அந்தக் கீதத்தைப் பாடினர். விஸ்வார்சீ, க்ருதாசீ, உர்வசீ, திலோத்தமாவும் அதில் இணைந்தனர்.

Verse 187

मेनका सहजन्या च रंभा चाप्सरसां वरा । चतुर्विधपदं तालं त्रिप्रकारं लयत्रयम्

மேனகா, ஸஹஜன்யா, ரம்பா—அப்ஸரஸ்களில் சிறந்தவர்கள்—நான்கு விதப் பதங்களுடன் கூடிய தாளத்தை, மூன்று வகைகளையும், மூன்று லயங்களையும் உடன் (நிகழ்த்தினர்).

Verse 188

यतित्रयं तथाऽतोद्यं नाट्यं चैव चतुर्विधम् । ननृतुर्जगतामीशे लिख्यमाने विभावसौ

மூன்று யதிகளுடன், வாத்திய நாதத்துடன், நான்கு வகை நாடகக் கலையுடன் அவர்கள் உலகநாதனின் முன்னிலையில் நடனமாடினர். விபாவசு அக்னிதேவன் அந்தக் காட்சியை எழுதிக் கொண்டிருப்பதுபோல் சாட்சியாக இருந்தான்.

Verse 189

भावान्भावविशारद्यः कुर्वन्त्यो विधिवद्बहून् । देवदुन्दुभयः शंखाः शतशोऽथ सहस्रशः

பாவங்களில் தேர்ந்தவர்கள் விதிப்படி பல நல்வழிபாட்டு செயல்களைச் செய்தனர். அப்போது தேவதுந்துபிகளும் சங்கங்களும் நூற்றுக்கணக்காக அல்ல, ஆயிரக்கணக்காகவும் முழங்கின.

Verse 190

अनाहता महादेवि नेदिरे घननिस्वनाः । गायद्भिश्चैव गंधर्वैर्नृत्यद्भिश्चाप्सरोगणैः

மகாதேவி! அங்கு அனாஹதமாக எழுந்த ஆழ்ந்த, கனமான நாதங்கள் ஒலித்தன. கந்தர்வர்கள் பாட, அப்சரக் கூட்டங்கள் நடனமாடின.

Verse 191

अवाद्यंत ततस्तत्र वेणुवीणादिझर्झराः । पणवाः पुष्कराश्चैव मृदंगपटहानकाः

பின்னர் அந்தச் சபையில் வேணு, வீணை முதலிய ஜர்ஜர வாத்தியங்கள் ஒலித்தன. பணவம், புஷ்கரம், மிருதங்கம், பட்டஹம், ஆனகம் ஆகியனவும் முழங்கின.

Verse 192

तूर्यवादित्रघोषैश्च सर्वं कोलाहलीकृतम् । ततः कृतांजलिपुटा भक्तिनम्रात्ममूर्त्तयः

தூரிய வாத்தியங்களின் முழக்கத்தால் அனைத்தும் திருவிழா ஆரவாரமாக ஒலித்தது. பின்னர் அவர்கள் கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி, பக்தியால் தாழ்ந்த உள்ளத்துடன் நின்றனர்.

Verse 193

ततः कलकले तस्मिन्सर्वदेवसमागमे । संवत्सरं भ्रमस्थस्य विश्वकर्मा रवेस्ततः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் கூடிய அந்தக் கோலாகலச் சபையில், இடையறாது சுழலும் ரவி (சூரியன்) அருகில் விஸ்வகர்மா ஒரு முழு ஆண்டளவும் பணிவிடை செய்தான்।

Verse 194

तेजसः शातनं चक्रे स्तूयमानस्य दैवतैः । देवं चक्रे समारोप्य भ्रामयामास सूत्रभृत्

தேவர்கள் போற்றிக் கொண்டிருக்க, விஸ்வகர்மா அந்தத் தெய்வத்தின் ஒளித் திகழ்வைச் சுருக்கினார். தேவனைச் சக்கரத்தில் அமர்த்தி, நூல் தாங்கியவன் அதைச் சுழற்றினான்।

Verse 195

मृत्पिंडवत्कुलालस्य संस्पृशन्क्षुरधारया । पतंगस्य स्तवं कुर्वन्विश्वकर्मा दिवस्पतेः

குயவன் கூரிய கத்தி முனையால் மண் கட்டியைத் தொட்டு வடிவமைப்பதுபோல், பகலின் அதிபதி பதங்க (சூரியன்) புகழ் பாடியவாறே விஸ்வகர்மா அவன் ஒளியை நுட்பமாகச் சீவி அமைத்தான்।

Verse 196

तेजसः षोडशं भागं मण्डलस्थमधारयत् । शातितं तस्य तत्तेजो यावत्पादौ वरानने

அந்த ஒளியின் பதினாறில் ஒரு பங்கை அவர் சூரிய மண்டலத்திலே தாங்க வைத்தார். அழகிய முகத்தாளே, அவன் ஒளி பாதங்கள் வரையிலேயே மட்டும் குறைக்கப்பட்டது।

Verse 197

यत्तस्य ऋङ्मयं तेजस्तत्प्रभासेऽपतत्प्रिये । यजुर्मयेन देवेशि भाविता द्यौर्महाप्रभोः

அன்பே, அவனுடைய ருக் (ரிக்வேத) இயல்புடைய ஒளி பிரபாசத்தில் விழுந்தது. தேவேசி, யஜுஸ் இயல்புடைய பங்கினால் மகாப்ரபுவின் த்யௌ (வானுலகம்) வலிமை பெற்றது।

Verse 198

स्वर्गं साममयेनापि भूर्भुवःस्वरितिस्थितम् । ततस्तैस्तेजसो भागैर्दशभिः पंचभिस्तथा

சாமமயமான அங்கத்தினாலும், பூः, புவः, ஸ்வः எனத் த்ரிலோக நிலையாய் உள்ள ஸ்வர்கலோகம் நிறுவப்பட்டது. பின்னர் அந்தத் தேஜஸின் பத்து மற்றும் ஐந்து பாகங்களால் அடுத்த நிகழ்வு தொடர்ந்தது.

Verse 199

तेन वै निर्मितं चक्रं विष्णोः शूलं हरस्य च । महाप्रभं महाकायं शिबिका धनदस्य च

அவராலே விஷ்ணுவின் சக்கரமும், ஹரன் (சிவன்) உடைய சூலமும் உருவாக்கப்பட்டன; மேலும் தனதன் (குபேரன்) உடைய மாபெரும் ஒளிவீசும், பெருங்காயமான சிவிகையும் செய்யப்பட்டது.

Verse 200

दण्डः प्रेतपतेः शक्तिर्देवसेनापतेस्तथा । अन्येषां च सुराणां च अस्त्राण्युक्तानि यानि वै

பிரேதபதி (யமன்) உடைய தண்டமும், தேவசேனாபதி (கார்த்திகேயன்) உடைய சக்தியும், மேலும் பிற தேவர்களுக்கென சொல்லப்படும் எல்லா ஆயுதங்களும்—அவையும் அவராலே செய்யப்பட்டன.

Verse 201

यक्षविद्याधराणां च तानि चक्रे स विश्वकृत् । ततः षोडशमं भागं बिभर्त्ति भगवान्रविः । तत्तेजो रविभागश्च खस्थो विचरति प्रिये

அந்த விஸ்வகர்மா யக்ஷர் மற்றும் வித்யாதரருக்காகவும் அவை (உபகரணங்கள்/அலங்காரங்கள்) செய்தான். பின்னர் பகவான் ரவி அந்தத் தேஜஸின் பதினாறாம் பாகத்தைத் தாங்குகிறார்; அன்பே, ரவியின் பங்கான அந்த ஒளி வானில் உலாவுகிறது.

Verse 202

इति शातिततेजाः स श्वशुरेणातिशोभनम् । वपुर्दधार मार्त्तंडः पुष्पबाणमनोरमम्

இவ்வாறு மாமனாரின் செயலில் தேஜஸ் அடக்கப்பட்டபின், மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) மலர்க் கொத்துபோல் மனோஹரமும் மிகச் சிறப்புமிக்கதுமான உருவத்தைத் தாங்கினான்.

Verse 204

अपापां सर्वभूतानां तपसा नियमेन च । सा च दृष्ट्वा तमायांतं परपुंसो विशंकया । जगाम संमुखं तस्य अश्वरूपधरस्य च

அவள் பாவமற்றவள்; எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காகத் தவமும் நியமவிரதமும் மேற்கொண்டவள். அவன் வருவதைக் கண்டு வேறு ஆண் எனச் சந்தேகித்து, குதிரை வடிவம் கொண்ட அவனின் முன் நேராகச் சென்றாள்.