Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 121
तस्या मयोद्यतः पादो न तु देहे निपातितः । बाल्याद्वा यदि वा मोहात्तद्भवान्क्षंतुमर्हति
tasyā mayodyataḥ pādo na tu dehe nipātitaḥ | bālyādvā yadi vā mohāttadbhavānkṣaṃtumarhati
அவள்மேல் நான் பாதத்தை உயர்த்தினேன்; ஆனால் அது அவள் உடலில் விழவில்லை. இது சிறுபிள்ளைத்தனம் அல்லது மயக்கம் காரணமாக இருந்தால், தயை செய்து மன்னியருளுங்கள்.
Yama
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A penitent son with raised foot halted mid-motion, hands folded in apology toward an elder or divine protector; the moment freezes between impulse and restraint.
FAQs
Acknowledging fault and seeking forgiveness is dhārmic; intention and restraint matter even when harm is not completed.
The episode is part of the Prabhāsa-kṣetra māhātmya’s sacred storytelling.
No explicit rite; the verse expresses a prāyaścitta-like attitude (repentance and request for pardon).