Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 43
त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्मजालं न विंदितम् । त्रैलोक्येऽपि मयाऽप्यस्ति गूढं तत्स्यात्कथं विधे । यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा । तस्याहं मध्यगो मूढ तैलं यद्वत्तिलांतगम्
tvaṃ vetsi śaṃkareṇaitatkarmajālaṃ na viṃditam | trailokye'pi mayā'pyasti gūḍhaṃ tatsyātkathaṃ vidhe | yatkiñcittriṣu lokeṣu jaṃgamaṃ sthāvaraṃ tathā | tasyāhaṃ madhyago mūḍha tailaṃ yadvattilāṃtagam
நீ ‘நான் அறிந்தேன்’ என எண்ணுகிறாய்; ஆனால் இந்தக் கர்மவலை சங்கரனாலும் அறியப்படவில்லை. மூவுலகிலும் எனக்கே சில மறைவானவை உண்டு; அப்படியிருக்க, ஏ விதாதா, அனைத்தையும் எவ்வாறு அறிய முடியும்? மூவுலகில் உள்ள அசையும்-அசையாத அனைத்தினுள்ளும் நான் நடுவில் நிலைகொள்கிறேன்—எள்ளினுள் மறைந்த எண்ணெய்போல், ஏ மூடனே!
Brahmā (addressing Śiva; self-referential cosmological speech within the episode)
Type: kshetra
Scene: A contemplative tableau: Śiva speaking to Brahmā (Vidhātṛ), with the universe symbolically shown—moving beings, trees, mountains—while a sesame seed motif illustrates hidden oil, signifying immanence.
FAQs
Karma is subtle and difficult to fully comprehend; the divine presence pervades beings invisibly, like oil within sesame.
The verse is part of the origin-story sequence in Nāgarakhaṇḍa that leads to the sanctification and fame of Rudraśiraḥ tīrtha.
No explicit ritual is prescribed; the verse is doctrinal, explaining the subtlety of karma and immanence.