Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 71
या नारी दुर्भगा वन्ध्या काणा रूपविवर्जिता । साऽपि त्वद्दर्शनादेव भविष्यति सुरूपधृक् । प्रजावती सुभोगाढ्या सुभगा नात्र संशयः
yā nārī durbhagā vandhyā kāṇā rūpavivarjitā | sā'pi tvaddarśanādeva bhaviṣyati surūpadhṛk | prajāvatī subhogāḍhyā subhagā nātra saṃśayaḥ
எந்தப் பெண் துர்பாக்யவதி, வന്ധ்யை, ஒற்றைக்கண் உடையவள் அல்லது அழகற்றவளாக இருந்தாலும்—உமது தரிசனமात्रத்தாலே அவளும் சுரூபம் பெற்றவளாகி, பிள்ளைபேறு உடையவளாக, நல்வாழ்வு-செல்வம் நிறைந்தவளாக, சுபாக்யவதியாக மாறுவாள்; இதில் ஐயமில்லை।
Narrative voice (contextual praise within the Māhātmya)
Type: temple
Scene: Women devotees—some sorrowful, some hopeful—stand before the deity; after darśana, their faces brighten, adorned with auspicious marks; Śiva’s compassionate gaze and the presence of the Goddess suggest restoration and blessing.
FAQs
The Māhātmya frames divine darśana as transformative grace that removes misfortune and bestows auspicious flourishing.
The same Haravedī/Haravedi altar-region where Vṛṣabhadhvaja (Śiva) is praised in this chapter.
No new rite is specified beyond the central act: receiving darśana (beholding) of the deity at the sacred place.