Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 29
प्रेताः पिशाचा रक्षांसि वृथालापरतं नरम् । आविशंति तदाविष्टो वक्ताबद्धं पुनः पुनः
pretāḥ piśācā rakṣāṃsi vṛthālāparataṃ naram | āviśaṃti tadāviṣṭo vaktābaddhaṃ punaḥ punaḥ
பிரேதங்கள், பிசாசுகள், ராட்சசர்கள் வீணும் அர்த்தமற்ற பேச்சில் மூழ்கிய மனிதனுள் புகுகின்றனர்; அவர்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் மீண்டும் மீண்டும் கட்டுப்பாடின்றி குழப்பமாகப் பேசுவான்.
Narrative context (Maheshvara Khanda tradition: Sūta/Lomaharṣaṇa relating a dialogue)
Listener: Bhārata (addressed figure)
Scene: A man compulsively talking, eyes unfocused; shadowy pretas/piśācas/rākṣasas enter as smoky forms around his head and mouth; the teacher-guardian points sternly, indicating the cause and consequence—speech without restraint leading to possession-like incoherence.
FAQs
Guarding one’s speech is dharma; addiction to futile talk is portrayed as spiritually dangerous and destabilizing.
No specific tīrtha is named in this verse; the focus is ethical discipline (speech-restraint) within the Purāṇic teaching.
No explicit ritual is prescribed here; the implied discipline is vāg-niyama—restraint and purity of speech.