Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 60
शर्व उवाच । शरीरे मम तन्वंगी सिते भास्यसितद्युतिः । भुजंगीवासिता शुभ्रे संश्लिष्टा चन्दने तरौ
śarva uvāca | śarīre mama tanvaṃgī site bhāsyasitadyutiḥ | bhujaṃgīvāsitā śubhre saṃśliṣṭā candane tarau
சர்வன் கூறினான்—ஒல்லிய அங்கங்களையுடையவளே, வெண்மையுடையவளே! என் உடலில் உன் ஒளி, பிரகாசமான வெண்மையில் கருமைச் சாயல் கலந்ததுபோல் தோன்றுகிறது—வெளிர் சந்தனமரத்தைப் பற்றிக் கொண்ட ஒளிரும் பாம்பினைப் போல।
Śiva (Śarva)
Listener: Pārvatī (Devī, girisuta)
Scene: Śiva speaks directly to Pārvatī, comparing her radiance on his body to a shining serpent clinging to a pale sandalwood tree—an intimate, poetic compliment with strong visual contrast.
FAQs
Even divine speech employs metaphor; words can delight or wound—so restraint (saṃyama) in speech is a key dharmic discipline.
No tīrtha is directly praised in this verse; it is a narrative moment within the Kaumārikā Khaṇḍa’s Śaiva dialogue.
None here; the verse is descriptive and conversational rather than ritual-instructional.