Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 67
मूर्ध्नि शूलं जनयसे स्वैर्दोषैर्मामदिक्षिपन् । यत्त्वं मामाह कृष्णेति महाकालोऽसि विश्रुतः
mūrdhni śūlaṃ janayase svairdoṣairmāmadikṣipan | yattvaṃ māmāha kṛṣṇeti mahākālo'si viśrutaḥ
உன் சொந்தக் குற்றங்களால் என்னைத் தள்ளி நிந்தித்து, என் தலைமேல் சூலம்போல் வேதனையை உண்டாக்குகிறாய். என்னை ‘கிருஷ்ணன்’ என்று அழைப்பதால் நீ ‘மஹாகாலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.
Girijā (Pārvatī)
Scene: Pārvatī, pained and indignant, gestures toward her head as if struck by a spike of pain; Śiva stands calm yet enigmatic, the word ‘Mahākāla’ hovering as a dark aura of time behind him.
FAQs
Harsh labels intensify suffering; dharma recommends truthful, non-injurious speech (ahiṃsā in vāc).
Mahākāla is a major Śiva form associated with Ujjain (Mahākāleśvara), but this verse itself does not explicitly narrate a tīrtha-māhātmya.
None.