Adhyaya 21

Verse 1

अगस्त्य उवाच । कथं दुर्गेति वै नाम देव्या जातंमुमासुत । कथं च काश्यां सा सेव्या समाचक्ष्वेति मामिह

அகஸ்தியர் கூறினார்—உமையின் புதல்வனே! தேவிக்கு ‘துர்கா’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? மேலும் காசியில் அவளை விதிப்படி எவ்வாறு சேவித்து வழிபட வேண்டும்? இதை இங்கே எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 2

स्कंद उवाच । कथयामि महाबुद्धे यथा कलशसंभव । दुर्गा नामाभवद्देव्या यथा सेव्या च साधकैः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாபுத்தியுடைய கலசஸம்பவனே (அகஸ்தியரே)! தேவி எவ்வாறு “துர்கா” என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றாளோ, மேலும் சாதகர்கள் அவளை எந்த முறையில் சேவித்து வழிபட வேண்டுமோ அதை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 3

दुर्गो नाम मदादैत्यो रुरु दैत्यांगजोभवत् । यश्च तप्त्वा तपस्तीव्रं पुंभ्योजेयत्वमाप्तवान्

ருரு என்னும் தைத்தியனின் வம்சத்தில் “துர்க” என்ற மகாதைத்தியன் பிறந்தான்; அவன் கடுந்தவம் செய்து ஆண்களால் வெல்ல முடியாத அஜேயத்துவத்தைப் பெற்றான்।

Verse 4

ततस्तेनाखिला लोका भूर्भुवःस्वर्मुखा अपि । स्वसात्कृता विनिर्जित्य रणे स्वभुजसारतः

பின்னர் அவன் தன் புஜபலப் பராக்கிரமத்தால் போரில் அனைவரையும் வென்று, பூः-புவः-ஸ்வः உட்பட எல்லா உலகங்களையும் தன் வசப்படுத்தினான்।

Verse 5

स्वयमिंद्रः स्वयं वायुः स्वयं चंद्रः स्वयं यमः । स्वयमग्निः स्वयं पाशी धनदोभूत्स्वयं बली

இந்திரன் தானே, வாயு தானே, சந்திரன் தானே, யமன் தானே; அக்னி தானே, பாசதாரி வருணன் தானே, தனத குபேரன்—அனைவரும் அவன் முன் வலிமையிழந்தவர்களாய் ஆனார்கள்।

Verse 6

स्वयमीशानरुद्रार्क वसूनां पदमाददे । तत्साध्वसाद्विमुक्तानि तपांस्यति तपस्विभिः

அவன் ஈசானன், ருத்ரன், சூரியன், வசுக்கள் ஆகியோரின் பதங்களையும் தானே கைப்பற்றினான்; அவன் அச்சத்தால் தவசிகள் தங்கள் தவங்களையும் நியமங்களையும் கைவிட்டனர்।

Verse 7

न वेदाध्ययनं चक्रुर्ब्राह्मणास्तद्भयादिताः । यज्ञवाटा विनिर्ध्वस्तास्तद्भटैरतिदुःसहैः

அவனுடைய அச்சத்தால் கலங்கிய பிராமணர்கள் வேதஅத்தியயனத்தை மேற்கொள்ளவில்லை; மிகத் தாங்கமுடியாத அவன் படையினர் யாகமண்டபங்களை அழித்தனர்।

Verse 8

विध्वस्ता बहुशः साध्व्यस्तैरमार्गकृतास्पदैः । प्रसभं च परस्वानि अपहृत्य दुरासदाः

அநியாயத்தையே தங்குமிடமாகக் கொண்ட அந்தத் தீயோர் பல சாத்வி பெண்களை மீண்டும் மீண்டும் அவமதித்தனர்; தடுக்க இயலாதவர்களாய் பிறருடைய செல்வத்தை வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்தனர்।

Verse 9

अभोक्षिषुर्दुराचाराः क्रूरकर्मपरिग्रहाः । नद्यो विमार्गगा आसञ्ज्वलंति न तथाग्नयः

தீயொழுக்கமும் கொடுஞ்செயல்களிலும் பற்றுடைய அவர்கள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தினர்; நதிகள் தம் வழியை விட்டு ஓடின, அக்கினியும் உரியபடி எரியவில்லை।

Verse 10

ज्योतींषि न प्रदीप्यंति तद्भयाकुलितान्यहो । दिग्वधूवसनन्यासन्विच्छायानि समंततः

அய்யோ! அவனுடைய அச்சத்தால் கலங்கியதால் விளக்கொளிகளும் ஒளிரவில்லை; எங்கும் திசைகள், திசைமணப்பெண்கள் ஆடைகளை விட்டு வைத்ததுபோல், ஒளியிழந்தன।

Verse 11

धर्मक्रियाविलुप्ताश्च प्रवृत्ताः सुकृतेतराः । त एव जलदीभूय ववृषुर्निज लीलया

தர்மச் சடங்குகள் மறைந்தன; மக்கள் புண்ணியத்திற்கு எதிரான வழியில் சென்றனர்; அவர்களே தம் இச்சையால் மேகங்களாய் மாறி மழை பொழிந்தனர்।

Verse 12

सस्यानि तद्भयात्सूते त्वनुप्तापि वसुंधरा । सदैव फलिनो जातास्तरवोप्यवकेशिनः

அவனுடைய அச்சத்தால், ஓ சூதரே! விதை விதைக்காதபோதிலும் பூமி பயிர்களை உண்டாக்குகிறது; இலைகளற்ற மரங்களும் எப்போதும் கனியளிப்பவையாகின்றன.

Verse 13

बंदीकृताः सुरर्षीणां पत्न्यस्तेनातिदर्पिणा । दिवौकसः कृतास्तेन समस्ताः काननौकसः

அந்த மிகுந்த அகந்தையுடையவன் தேவரிஷிகளின் மனைவியரைச் சிறைபடுத்தினான்; மேலும் விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரையும் வனவாசிகள்போல் ஆக்கினான்.

Verse 14

मर्त्या अमर्त्यान्स्वगृहं प्राप्तानपि भयार्दिताः । अपि संभाषमात्रेण नार्च्चयंति विपज्जुषः

அச்சத்தால் துன்புற்ற மனிதர்கள் தங்கள் இல்லத்துக்கு வந்த அமரர்களையும் வணங்கி மரியாதை செய்யவில்லை; பேரிடரில் மூழ்கியவர்கள் ஒரு வாழ்த்துச் சொல்லால்கூட வணக்கம் செலுத்தவில்லை.

Verse 15

स्कंद उवाच । न कौलीन्यं न सद्वृत्तं महत्त्वाय प्रकल्पते । एकमेव पदं श्रेयः पदभ्रंशो हि लाघवम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—குலமரபும் நல்லொழுக்கமும் மட்டும் மகத்துவத்தை உறுதி செய்யாது. நற்கருமப் பாதையில் ஒரு உறுதியான அடியே சிறந்தது; நிலையிலிருந்து வழுதுவது தாழ்மைதான்.

Verse 16

विपद्यपि हि ते धन्या न ये दैन्यप्रणोदिताः । धनैर्मलिनचित्तानामालभंतेंगणं क्वचित्

துன்பத்திலும் தாழ்மையால் இழுக்கப்படாதவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்கள். ஆனால் செல்வத்தால் மாசுபட்ட மனத்தினர் சிலவேளை செல்வத்தின் வலிமையாலேயே முற்றம்—அதாவது நிலைபெறும் இடம்—பெறுகின்றனர்.

Verse 17

पंचत्वमेव हि वरं लोके लाघववर्ज्जितम् । नामरत्वमपि श्रेयो लाघवेन समन्वितम्

இவ்வுலகில் தாழ்மை அற்ற மரணமே உண்மையில் மேன்மை; தாழ்மையோடு கூடிய வாழ்வை விட ‘பெயரற்ற அமரத்துவம்’ கூட சிறந்தது.

Verse 18

त एव लोके जीवंति पुण्यभाजस्त एव वै । विपद्यपि न गांभीर्यं यच्चेतोब्धिः परित्यजेत्

இவ்வுலகில் உண்மையில் வாழ்வோர் அவர்களே; புண்ணியத்தின் பங்காளிகளும் அவர்களே—துன்பத்திலும் கடல்போன்ற உள்ளம் தன் ஆழத்தையும் கம்பீரத்தையும் கைவிடாதவர்கள்.

Verse 19

कदाचित्संपदुदयः कदाचिद्विपदुद्गमः । दैवाद्द्वयमपि प्राप्य धीरो धैर्यं न हापयेत्

ஒருபோது செல்வம் எழும்; ஒருபோது பேரிடர் எழும்; விதியின் அருளால் இரண்டையும் பெற்றாலும் நிலைத்தவன் தன் துணிவை இழக்கக் கூடாது.

Verse 20

उदयानुदयौ प्राज्ञैर्द्रष्टव्यौ पुष्पवंतयोः । सदैकरूपताऽत्याज्या हर्षाहर्षौ ततोऽध्रुवौ

மலர்மிகு செடிகளில் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் காண்பதுபோல், ஞானிகள் உயர்வும் தாழ்வும் நோக்க வேண்டும்; எப்போதும் ஒரே நிலை வேண்டும் என்ற ஆசையை விட்டொழிக்க வேண்டும்—ஆகவே மகிழ்ச்சியும் துயரும் நிலைபெறாதவை.

Verse 21

यस्त्वापदं समासाद्य दैन्यग्रस्तो विपद्यते । तस्य लोकद्वयं नष्टं तस्माद्दैन्यं विवर्जयेत्

பேரிடரைச் சந்தித்து தாழ்வு மனத்தால் முறிந்து போவான்—அவனுக்கு இவ்வுலகமும் மறுலோகமும் இரண்டும் கெடும்; ஆகவே தாழ்வு மனம் (நிராசை) விலக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 22

आपद्यपि हि ये धीरा इह लोके परत्र च । न तान्पुनः स्पृशेदापत्तद्धैर्येणावधीरिता

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ஆபத்து வந்தபோதும் திடமுள்ளோர் சமச்சித்தமாய் இருப்பர்; அவர்களை மீண்டும் பேரிடர் தொடாது, ஏனெனில் தைரியம் துயரை வலியிழக்கச் செய்கிறது.

Verse 23

भ्रष्टराज्याश्च विबुधा महेशं शरणं गताः । सर्वज्ञेन ततो देवीप्रेरिताऽसुरमर्दने

அரசாட்சியை இழந்த தேவர்கள் மகேசனின் சரணடைந்தனர். அப்போது அனைத்தையும் அறிந்த இறைவன் தூண்டுதலால் தேவி அசுரனை நசுக்க அனுப்பப்பட்டாள்.

Verse 24

माहेश्वरीं समासाद्य भवान्याज्ञां प्रहृष्टवत् । अमर्त्यायाऽभयं दत्त्वा समरायोपचक्रमे

மாஹேஸ்வரியை அணுகி, பவானியின் ஆணையை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றாள். அமரர்களுக்கு அபயம் அளித்து, பின்னர் போர்செயலில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 25

कालरात्रीं समाहूय कांत्या त्रैलोक्यसुंदरीम् । प्रेषयामास रुद्राणी तमाह्वातुं सुरद्रुहम्

ருத்ராணி காலராத்திரியை அழைத்தாள்—ஒளியால் மூவுலக அழகியவளாய் விளங்குபவளை—தேவர்களுக்கு விரோதியான அவனை அழைத்து வர அனுப்பினாள்.

Verse 26

कालरात्री समासाद्य तं दैत्यं दुष्टचेष्टितम् । उवाच दैत्याधिपते त्यज त्रैलोक्यसंपदम्

காலராத்திரி தீய செயல்கள் கொண்ட அந்த தைத்தியனை அணுகி கூறினாள்—“தைத்தியாதிபதியே, மூவுலகச் செல்வாட்சியை விட்டுவிடு.”

Verse 27

त्रिलोकीं लभतामिंद्रस्त्वं तु याहि रसातलम् । प्रवर्तंतां क्रियाः सर्वा वेदोक्ता वेदवादिनाम्

இந்திரன் மீண்டும் மூவுலகையும் பெறுக; நீயோ ரசாதலத்திற்குச் செல். வேதவாக்கினால் விதிக்கப்பட்ட, வேதஞானிகள் ஆற்றும் எல்லா கருமங்களும் தடையின்றி நடைபெறுக.

Verse 28

अथ चेद्गर्वलेशोऽस्ति तदायाहि समाजये । अथवा जीविताकांक्षी तदिंद्रं शरणं व्रज

இன்னும் அகந்தையின் சிறுதுளியாவது இருந்தால், வா—போரில் நேருக்கு நேர் சந்திப்போம். இல்லையேல் உயிர்வாழ விரும்பினால், இந்திரனின் சரணத்தை அடை.

Verse 29

इति वक्तुं महादेव्या महामंगलरूपया । त्वदंतिके प्रेषिताहं मृत्युस्ते तदुपेक्षया

இவ்வாறு சொல்லும்படியாக, பரம மங்கள ரூபமான மகாதேவி என்னை உன் அருகே அனுப்பினாள். இதை நீ அலட்சியம் செய்தால், அந்த அலட்சியத்தாலேயே உனக்கு மரணம் உண்டாகும்.

Verse 30

अतो यदुचितं कर्तुं तद्विधेहि महासुर । परं हितं चेच्छृणुयाज्जीवग्राहं ततो व्रज

ஆகையால், ஓ மகாசுரா, உரியதையே செய். உன் பரம நலத்தை கேட்க விரும்பினால், உயிர் காக்கும் வழியைப் பற்றிக் கொண்டு அதன்படி புறப்படு.

Verse 31

इत्याकर्ण्य वचो देव्या महाकाल्याः स दैत्यराट् । प्रजज्वाल तदा क्रोधाद्गृह्यतां गृह्यतामियम्

தேவி மகாகாளியின் சொற்களை கேட்ட அந்த தைத்தியராஜன் கோபத்தால் எரிந்து, “இவளைப் பிடியுங்கள்—பிடியுங்கள்!” என்று கூவினான்.

Verse 32

त्रैलोक्यमोहिनी ह्येषा प्राप्ता मद्भाग्यगौरवैः । त्रैलोक्यराज्यसंपत्ति वल्ल्याः फलमिदं महत्

உண்மையாக, மும்முலகையும் மயக்கும் இவள் என் பாக்கியத்தின் பெருமையால் எனக்கு வந்தடைந்தாள். மும்முலக அரசாட்சியும் செல்வமும் எனும் செழிப்பு-கொடியின் மகத்தான பழுத்த கனியே இது.

Verse 33

एतदर्थं हि देवर्षि नृपा बंदी कृता मया । अनायासेन मे प्राप्ता गृहमेषा शुभोदयात्

தேவரிஷியே! இதற்காகவே நான் அரசர்களைச் சிறைபடுத்தினேன். இப்போது நல்வரவு எழுச்சியால் அவள் முயற்சியின்றி என் இல்லத்துக்கு வந்தடைந்தாள்.

Verse 34

अवश्यं यस्य योग्यं यत्तत्तस्येहोपतिष्ठते । अरण्ये वा गृहे वापि यतो भाग्यस्य गौरवात्

யாருக்கு எது உண்மையில் தகுதியோ, அது இங்கே அவனிடம் நிச்சயமாக வந்து சேரும்—காட்டிலிருந்தாலும் வீட்டிலிருந்தாலும்—பாக்கியத்தின் வலிமையான ஆற்றலால்.

Verse 35

अंतःपुरचरा एतां नयंत्वंतःपुरं महत् । अनया सदलं कृत्या मम राष्ट्रमलंकृतम्

அந்தப்புரப் பெண்கள் இவளைப் பெரும் அந்தப்புரத்திற்குக் கொண்டு செல்லட்டும். இவளுடன் அவளது பரிவாரமும் சேவைகளும் சேர்ந்து என் நாடு அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 36

अहो महोदयश्चाद्य जातो मम महामते । केवलं न ममैकस्य सर्वदैत्यान्वयस्य च

அஹோ மகாமதே! இன்று எனக்குப் பெரும் செழிப்பு எழுந்துள்ளது. இது எனக்கே மட்டும் அல்ல; முழு தைத்ய குலத்திற்கும் உரியது.

Verse 37

नृत्यंतु पितरश्चाद्य मोदंतां बांधवाः सुखम् । मृत्युः कालोंऽतको देवाः प्राप्नुवंत्वद्य मे भयम्

இன்று பித்ருக்கள் நடனமாடட்டும்; என் உறவினர்கள் இன்பத்தில் மகிழட்டும். மரணம், காலன், அந்தகன், தேவர்களும் கூட—இன்று—என்னை அஞ்சட்டும்!

Verse 38

इति यावत्समायातास्तां नेतुं सौविदल्लकाः । तावत्तया कालरात्र्या प्रत्युक्तो दैत्यपुंगवः

அவன் இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருக்கையில், அவளை அழைத்துச் செல்ல சௌவிதல்லக பணியாளர்கள் வந்தடைந்தனர். அச்சமயம் காலராத்திரி தைத்யர்களின் சிறந்தவனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 39

कालरात्र्युवाच । दैत्यराज महाप्राज्ञ नैतद्युक्तं भवादृशाम् । वयं दूत्यः परवशा राजनीतिविदुत्तम

காலராத்திரி கூறினாள்—ஓ தைத்யராஜா, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா! இது உம்மைப் போன்றோருக்கு ஏற்றதல்ல. நாங்கள் பிறரின் ஆணைக்குட்பட்ட தூதியர்; ஓ அரசநீதியறிவில் சிறந்தவரே!

Verse 40

अल्पोपि दूतसंबाधां न विदध्यात्कदाचन । किं पुनर्ये भवादृक्षा महांतो बलिनोऽधिपाः

சிறியவனும் தூதருக்கு எப்போதும் தீங்கு அல்லது தொல்லை செய்யான்; அப்படியிருக்க, உம்மைப் போன்ற மகத்தான, வலிமைமிக்க அரசர்கள் அதை எவ்வாறு செய்வர்?

Verse 41

दूतीषु कोनुरागोयं महाराजाल्पिकास्विह । अनायासेन च वयमायास्यामस्तदागमात्

ஓ மஹாராஜா! இங்கே அற்பமான தூதியரான எங்கள்மீது இத்தகைய பற்றுதல் ஏன்? மேலும், வரவேண்டிய காலம் வந்தபோது நாங்கள் முயற்சியின்றியே மீண்டும் வருவோம்.

Verse 42

विजित्य समरे तां तु स्वामिनीं मम दैत्यप । मादृशीनां सहस्रणि परिभुंक्ष्व यथेच्छया

ஓ தைத்தியபதியே! போரில் என் அந்த ஸ்வாமினியை வென்று, என்னைப் போன்ற பெண்கள் ஆயிரங்களை உன் விருப்பம்போல் அனுபவி.

Verse 43

अद्यैव ते महासौख्यं भावितस्याविलोकनात् । बांधवानां सुखं तेद्य भविता सह पूर्वजैः

இன்றே, விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதைக் காண்பதால் உனக்கு மாபெரும் ஆனந்தம் உண்டாகும்; இன்றே, முன்னோர்களுடன் சேர்ந்து உன் உறவினரின் மகிழ்ச்சியும் நிறைவேறும்.

Verse 44

संपत्स्यंतेऽद्य ते कामाः सर्वे ये चिरचिंतिताः । अबला सा च मुग्धा च तस्यास्त्राता न कश्चन

இன்றே நீ நீண்ட காலமாக எண்ணிய எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும். அவள் பலஹீனமும் நிர்மலமும்; அவளைக் காக்க ஒருவரும் இல்லை.

Verse 45

सर्वरूपमयी चैव तां भवान्द्रष्टुमर्हति । अहं हि दर्शयिष्यामि यत्र साऽस्ति जगत्खनिः

அவள் எல்லா ரூபங்களுமாய் நிறைந்தவள்; நீர் அவளைக் காணத் தகுதியுடையவர். உலகின் சுரங்கம்/மூலாதாரம் போன்ற அவள் இருக்கும் இடத்தை நான் தானே காட்டுவேன்.

Verse 46

धृतायामपि चैकस्यां कस्ते कामो भविष्यति । अहं ते सन्निधिं नैव त्यक्ष्याम्यद्य दिनावधि

ஒருத்தியையே நீ பிடித்தாலும், உன் ஆசை எது மீதமிருக்கும்? இன்று நாள் முடியும் வரை நான் உன் அருகாமையை எவ்விதத்திலும் விட்டு விலகமாட்டேன்.

Verse 47

ततो निवारयैतान्मामादित्सून्सौविदल्लकान् । इति श्रुत्वा वचस्तस्याः स कामक्रोधमोहितः

அப்போது அவள் கூறினாள்—“என்னைப் பிடிக்க முயலும் இச் சௌவிதல்லகர்களைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்.” அவள் சொற்களைக் கேட்ட அவன் காமமும் கோபமும் கொண்டு மயங்கினான்.

Verse 48

तामेव बह्वमंस्तैकां दूतीं मृत्योरिवासुरः । शुद्धांतरक्षिणश्चैतां शुद्धां तं प्रापयंत्वरम्

அந்த அசுரன் அந்த ஒரே தூதியையே மரணமே போலக் கருதினான். மேலும் அந்த அந்தரங்கக் காவலர்கள் தூயவராயிருந்தும் அவனை விரைவில் அந்த உத்தமப் பெண்ணிடம் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 49

इति तेन समादिष्टाः सर्वे वर्पवरा मुने । तां धर्तुमुद्यमं चक्रुर्बलेन बलवत्तराः

அவன் ஆணையின்படி, முனிவரே, அந்தச் சிறந்த வீரர்கள் அனைவரும்—வலிமைமிக்கவர்களிலும் வலிமைமிக்கவர்கள்—வலுக்கட்டாயமாக அவளைப் பிடிக்க முயன்றனர்.

Verse 50

सा तान्भस्मीचकाराशु हुंकारजनिताग्निना । ततो दैत्यपतिः क्रुद्धो दृष्ट्वा तान्भस्मसात्कृतान्

அவள் தன் ‘ஹூங்காரம்’ எழுப்பிய தீயால் அவர்களை உடனே சாம்பலாக்கினாள். அதைச் சாம்பலானவர்களாகக் கண்ட தைத்யர்களின் தலைவன் கோபமுற்றான்.

Verse 51

क्षणेनैव तया दूत्या दैत्त्यास्त्र्ययुतसंमितान् । दृशा व्यापारयामास दुर्धरं दुर्मुखं खरम्

அந்த தூதி ஒரு கணத்தில் தன் பார்வையாலேயே பத்தாயிரம் தைத்ய அஸ்திரங்களுக்கு ஒப்பான, அடக்கமுடியாத, பயங்கர முகமுடைய, கடுமையான சக்திகளை இயக்கினாள்.

Verse 52

सीरपाणिं पाशपाणिं सुरेंद्रदमनं हनुम् । यज्ञारिं खङ्गलोमानमुग्रास्यं देवकंपनम्

அழைத்திடுக—சீரபாணி, பாசபாணி, இந்திரனை அடக்கும் ஹனுமான்; யாகத்தின் பகைவர் கங்கலோமன், உக்ராஸ்யன், தேவகம்பனன்।

Verse 53

बद्ध्वा पाशैरिमां दुष्टामानयंत्वाशु दानवाः । विध्वस्तकेशवेशां च विस्त्रस्तांबरभूषणाम्

பாசங்களால் இத்துஷ்டியை கட்டி உடனே இங்கே கொண்டு வாருங்கள், ஓ தானவர்களே—அவளின் கூந்தலும் அலங்காரமும் சிதறி, ஆடையும் அணிகலனும் குழம்பியுள்ளன।

Verse 54

इति दैत्याधिपादेशाद्दुर्धरप्रमुखास्ततः । पाशासिमुद्गरधरास्तामादातुं कृतोद्यमाः

இவ்வாறு தைத்தியாதிபதியின் ஆணையால் துர்தர முதலியோர் புறப்பட்டனர்—பாசம், வாள், கதையை ஏந்தி, அவளைப் பிடிக்கத் தயாராய்।

Verse 55

गिरींद्रगुरुवर्ष्माणः शस्त्रास्त्रोद्यतपाणयः । दिगंतं ते परिप्राप्तास्तदुच्छ्वासानिलाहताः

அவர்களின் உடல்கள் மாபெரும் மலைகளைப் போலப் பெரிது; கைகளில் ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் உயர்த்தி திசைகளின் எல்லை வரை சென்றனர், ஆனால் அவளின் மூச்சுக் காற்றால் தாக்கப்பட்டு பின்னோக்கித் தள்ளப்பட்டனர்।

Verse 56

तेषूड्डीनेषु दैत्येषु शतकोटिमितेषु च । निर्जगाम ततः सा तु कालरात्रिर्नभोध्वगा

நூறு கோடி தைத்தியர்கள் தூக்கி எறியப்பட்டு சிதறியபோது, வான்வழி செல்பவளான அந்த காலராத்திரி தானே வெளிப்பட்டாள்।

Verse 57

ततस्तां तु विनिर्यांतीमनुजग्मुर्महासुराः । कोटिकोटिसहस्राणि पूरयित्वा तु रोदसी

அவள் வெளியே புறப்பட்டவுடன் மகா அசுரர்கள் அவளைத் தொடர்ந்து வந்தனர்; கோடி கோடி, ஆயிரம் ஆயிரம் படைகளால் இரு உலகங்களும் நிரம்பின।

Verse 58

दुर्गोनाम महादैत्यः शतकोटि रथावृतः । गजानामर्बुदशतद्वयेनपारिवारितः

துர்கன் எனும் மகாதைத்யன் நூறு கோடி ரதங்களால் சூழப்பட்டு, யானைகளின் இருநூறு அர்புதத்தால் எல்லாத் திசைகளிலும் வளைத்துச் சூழப்பட்டிருந்தான்।

Verse 59

कोट्यर्बुदेन सहितो हयानां वातरंहसाम् । पदातिभिरसंख्यातैः पच्चूर्णितशिलोच्चयैः

காற்றின் வேகமென ஓடும் குதிரைகளின் கோடி-அர்புதத்துடன் அவன் இருந்தான்; பாறை மேடுகளையும் தூளாக்கும் எண்ணற்ற காலாட்படையினராலும் சூழப்பட்டான்।

Verse 60

उदायुधैर्महाभीमैःकृतत्रिजगतीभयैः । समेतः स महादैत्यो दुर्गः क्रुद्धो विनिर्ययौ

மூன்று உலகங்களையும் அச்சுறுத்திய மிகப் பயங்கரமான உயர்த்திய ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய், படையுடன் கூடிய அந்த மகாதைத்யன் துர்கன் கோபத்துடன் வெளியே புறப்பட்டான்।

Verse 61

अथ दृष्ट्वा महादेवी विंध्याचलकृतालयाम् । आगत्य कालरात्र्यां च निवेदित तदागसम्

அப்போது மகாதேவி விந்தியமலையில் வாசம் செய்த அவளைக் கண்டு, வந்து காலராத்திரிக்கு அந்த அபராதத்தை அறிவித்தாள்।

Verse 62

महाभुजसहस्राढयां महातेजोभिबृंहिताम् । तत्तद्घोरप्रहरणां रणकौतुकसादराम्

அவள் ஆயிரம் மகாபுஜங்களால் நிறைந்து, பேரொளியால் மேலும் பெருகினாள். பலவகை அச்சமூட்டும் ஆயுதங்களைத் தாங்கி, போர்க் களிப்பிற்கு பக்தியுடன் ஆவலுற்றாள்.

Verse 63

प्रौद्यच्चंद्रसहस्रांशु निर्मार्जित शुभाननाम् । लावण्यवार्धि निर्गच्छच्चंचच्चंद्रैकचंद्रिकाम्

அவளின் மங்கள முகம், உதயமெழும் ஆயிரம் சந்திரர்களின் கதிர்களால் கழுவப்பட்டதுபோல் மேலும் ஒளிர்ந்தது. அவளின் லாவண்யக் கடலிலிருந்து ஒரே நடுங்கும் நிலவொளி வழிந்தோடியது.

Verse 64

महामाणिक्यनिचय रोचिःखचितविग्रहाम् । त्रैलोक्यरम्यनगरी सुप्रकाशप्रदीपिकाम्

அவளின் திருமேனி பெருமாணிக்கக் குவியல்களின் ஒளியால் பதிக்கப்பட்டது. மூவுலகமும் கவரும் நகரத்திற்கு மிகப் பிரகாசமான விளக்குபோல் அவள் திகழ்ந்தாள்.

Verse 65

हरनेत्राग्निनिर्दग्ध कामजीवातुवीरुधम् । लसत्सौंदर्यसंभार जगन्मोहमहौषधिम्

அவள் ஹரனின் கண்-அக்னியால் எரிந்த காமனையும் உயிர்ப்பிக்கும் சஞ்சீவனி மூலிகை. ஒளிரும் அழகுச் செல்வம் நிறைந்த, உலகை மயக்கும் மாபெரும் மருந்து.

Verse 66

विषमेषु शरैर्भिन्नहृदयो दैत्यपुंगवः । आदिष्टवान्महासैन्यनायकानुप्रशासनः

இக்கட்டான நிலையில் அம்புகளால் குத்தப்பட்ட இதயத்துடன் இருந்த தைத்யச் சிறந்தவன், கட்டுப்பாட்டுடன், தன் மாபெரும் சேனையின் தலைவர்களுக்கு ஆணைகள் பிறப்பித்தான்.

Verse 67

अयि जंभ महाजंभ कुजंभ विकटानन । लंबोदर महाकाय महादंष्ट्र महाहनो

ஓ ஜம்பா, மகாஜம்பா, குஜம்பா, பயங்கர முகத்தோனே! ஓ லம்போதரா, மாபெருங் காயத்தோனே, பெருந்தந்தத்தோனே, வலிய தாடையோனே!

Verse 68

पिंगाक्ष महिषग्रीव महोग्रात्युग्रविग्रह । क्रूराक्ष क्रोधनाक्रंद संक्रंदन महाभय

ஓ பிங்காட்சா, எருமைக் கழுத்தோனே, மிகுந்த உக்கிரமும் அச்சமூட்டும் உருவத்தோனே! ஓ கொடூரக் கண்களோனே, கோபத்தில் கர்ஜிப்பவனே—ஓ சங்க்ரந்தன, மாபெரும் பயமே!

Verse 69

जितांतक महाबाहो महावक्त्र महीधर । दुंदुभे दुंदुभिरव महादुंदुभिनासिक

ஓ ஜிதாந்தகா, வலிய புயங்களோனே! ஓ பெருமுகத்தோனே, பூமியைத் தாங்குவோனே! ஓ துந்துபே, துந்துபி போன்ற முழக்கமுடையவனே! ஓ மாபெரும் துந்துபி போன்ற மூக்குடையவனே!

Verse 70

उग्रास्य दीर्घदशनमेवकेश वृकानन । सिंहास्य सूकरमुख शिवाराव महोत्कट

ஓ உக்ராச்யா, நீண்ட பற்களோனே, ஒற்றைச் சடையோனே, ஓநாய் முகத்தோனே! ஓ சிங்கமுகத்தோனே, பன்றிமுகத்தோனே! ஓ சிவாராவா, மிகுந்த பயங்கரனே!

Verse 71

शुकतुंड प्रचंडास्य भीमाक्ष क्षुदमानस । उलूकनेत्र कंकास्य काकतुंड करालवाक्

ஓ கிளிவாயோனே, கொடுமையான வாயுடையவனே! ஓ பயங்கரக் கண்களோனே, சிறுமனத்தோனே! ஓ ஆந்தைக் கண்களோனே, கழுகுமுகத்தோனே! ஓ காகவாயோனே, அச்சமூட்டும் சொற்களோனே!

Verse 72

दीर्घग्रीव महाजंघ क्रमेलक शिरोधर । रक्तबिंदो जपानेत्र विद्युज्जिह्वाग्नितापन

ஏ நீள்கழுத்தனே, பெருந்தொடையனே, க்ரமேலகா, சிரோதரா! ஏ ரக்தபிந்து, ஜபாநேத்ரா, வித்யுஜ்ஜிஹ்வா, அக்னிதாபனா!

Verse 73

धूम्राक्ष धूमनिःश्वास चंडचंडांशुतापन । महाभीषणमुख्याश्च शृण्वंत्वाज्ञां ममादरात्

ஏ தூம்ராக்ஷா, தூமநிஃஶ்வாசா, சண்டா, சண்டாஂஶுதாபனா, மேலும் மஹாபீஷணன் முதலியவர்களே! மரியாதையுடன் என் ஆணையை கேளுங்கள்.

Verse 74

भवत्स्वेतेषु चान्येषु एतां विंध्यवासिनीम् । धृत्यानेष्यति बुद्ध्या वा बलेनापि च्छलेन वा

உங்களுள்—மற்றவர்களுள் கூட—யாரேனும் ஒருவர் இந்த விந்த்யவாசினியை உறுதியுடன் இங்கே கொண்டு வரட்டும்; யுக்தியால், பலத்தால், அல்லது வஞ்சகத்தாலும்.

Verse 76

यांतु क्षिप्रं नयावन्मे पंचेषु शरपीडितम् । मनोविह्वलतां गच्छेदेतत्प्राप्तेरभावतः

அவர்கள் விரைந்து சென்று அவளை என்னிடம் கொண்டு வரட்டும்; நான் பஞ்சபாணங்களின் அம்புகளால் துன்புறுகிறேன். இது கிடைக்காவிடில் என் மனம் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழும்.

Verse 77

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य दुर्गस्य दनुजेशितुः । प्रोचुः सर्वे तदा दैत्याः प्रबद्धकरसंपुटाः

அந்த கடினமான தானவாதிபதியின் சொற்களை கேட்டவுடன், அப்போது எல்லா தைத்தியரும் கைகளை கூப்பி பணிவுடன் பதிலுரைத்தனர்.

Verse 78

अवधेहि महाराज किमेतत्कर्मदुष्करम् । अनाथायास्तथैकस्या अबलया विशेषतः

மகாராஜா, சிந்தியுங்கள்—இச்செயல் எவ்வாறு கடினமாகும்? குறிப்பாக அவள் ஆதரவற்றவளாக, தனியாக, பலமற்ற பெண்ணாக இருக்கையில்.

Verse 79

अस्या आनयने कोयं महायत्नविधिः प्रभो । कोऽस्मान्प्रलयकालाग्निमहाज्वालावलीसमान्

பிரபோ, அவளை அழைத்து வர இத்தனைப் பெருமுயற்சியும் விரிவான ஏற்பாடும் ஏன்? பிரளயகால அগ্নியின் மாபெரும் ஜ்வாலைகளுக்கு ஒப்பான எங்களை யார் தாங்க முடியும்?

Verse 80

सहेत त्रिषु लोकेषु त्वत्प्रसादात्कृतोद्यमान् । यद्यादेशो भवेदद्य तदेंद्रं स मरुद्गणम्

உமது அருளால் நாம் எழுந்து செயல்பட்டால், மும்முலகிலும் அனைத்தையும் தாங்கி வென்று விடலாம். இன்று உமது ஆணை இருந்தால், இந்திரனும் மருத்கணங்களுடன் அடங்குவான்.

Verse 81

सांतःपुरं समानीय क्षिप्नुमस्त्वत्पदाग्रतः । भूर्भुवःस्वरिदं सर्वं त्वदाज्ञावशवर्तितम्

அந்தப்புரத்தாருடன் அவளை அழைத்து வந்து, விரைவில் உமது திருவடிகளின் முன் நிறுத்துவோம். பூः, புவः, ஸ்வः எனும் இவ்வுலகமெல்லாம் உமது ஆணைக்கே கட்டுப்பட்டது.

Verse 82

महर्जनस्तपःसत्यलोकास्त्वदधिकारिणः । तत्राप्यसाध्यं नास्माकं त्वन्निदेशान्महासुर

மஹர், ஜன, தப, ஸத்ய லோகங்களும் உமது அதிகாரத்திலேயே உள்ளன. மகாசுரா, உமது கட்டளையால் அங்கேயும் எங்களுக்கு இயலாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 83

वैकुंठनायको नित्यं त्वदाज्ञापरिपालकः । यानि रम्याणि रत्नानि तानि संप्रेषयन्मुदा

வைகுண்டநாதன் எப்போதும் உமது ஆணையைப் பேணிக் காத்து, இனிய அழகிய ரத்தினங்கள் யாவையோ அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் அனுப்புகின்றான்.

Verse 84

अस्माभिरेव संत्यक्तः कैलासाधिपतिः स वै । विपाशी चातिनिःस्वत्वाद्भस्मकृत्त्यहिभूषणः

அந்த கைலாசாதிபதியை நாமே புறக்கணித்தோம்; மிகுந்த நிர்பந்தத்தால் அவர் பசியுடன் இருப்பார்—திருநீறு பூசி, தோல் ஆடை அணிந்து, பாம்புகளைப் பூஷணமாகக் கொண்டவர்.

Verse 85

अर्धांगेनास्मद्भयतो योषिदेका निगूहिता । तस्य ग्रामेपि सकले द्वितीयो न चतुष्पदः

எங்களைப் பயந்து அவர் தம் அரை உடலில் ஒரே பெண்ணை மறைத்துள்ளார்; அவருடைய முழு ஊரிலும் இரண்டாவது நால்காலி உயிரும் இல்லை.

Verse 86

एकोऽजरद्गवः सोपि नान्यस्मात्परिजीवति । श्मशानवासिनः सर्वे सर्वे कौपीनवाससः

ஒரே அஜரக் காளை உள்ளது; அவனும் பிறரின் ஆதரவால் வாழ்வதில்லை. அவர்கள் அனைவரும் சுடுகாடு வாசிகள்; அனைவரும் கௌபீனம் மட்டுமே அணிவோர்.

Verse 87

सर्वे विभूतिधवला सर्वेप्येक कपर्द्दिनः । समस्ते नगरे तस्य वसंत्येवंविधा गणाः

அனைவரும் திருநீறால் வெண்மையடைந்தவர்கள்; அனைவரும் ஒரே கபர்தம் (ஜடைக் கொத்து) உடையவர்கள். அவனுடைய முழு நகரிலும் இப்படிப்பட்ட கணங்கள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 88

तेषां गणानां किं कुर्मो दरिद्राणां वयं विभो । समुद्रा रत्नसंभारं प्रत्यहं प्रेषयंति च

ஓ விபோ! அந்த வறிய கணங்களுக்காக நாம் என்ன செய்ய முடியும்? கடல்களே தினந்தோறும் ரத்தினக் குவியலை அனுப்புகின்றன.

Verse 89

नागा वराकाश्चास्माकं सायंसायं स्वयं प्रभो । प्रदीपयंति सततं फणा रत्नप्रदीपकान्

ஓ பிரபோ! எங்கள் பணிவான நாகங்கள் மாலைமாலை தாமே தங்கள் படங்களில் ரத்தினத் தீபங்களை இடையறாது ஏற்றுகின்றன.

Verse 90

कल्पद्रुमः कामगवी चिंतामणिगणा बहु । तव प्रसादादस्माकमपि तिष्ठंति वेश्मसु

உமது அருளால் எங்கள் இல்லங்களிலும் கற்பதரு, காமதேனு, மேலும் பல சிந்தாமணி ரத்தினக் குழுக்கள் நிலைகொண்டுள்ளன.

Verse 91

वायुर्व्यजनतां यातस्त्वां सेवेत प्रयत्नतः । स्वच्छान्यंबूनि वरुणः प्रत्यहं पूरयत्यहो

வாயு விசிறியாளனாய் மாறி முயற்சியுடன் உமக்கு சேவை செய்கின்றான்; வருணன்—அருமை!—தினந்தோறும் தூய நீரால் (இடத்தை) நிரப்புகின்றான்.

Verse 92

वासांसि क्षालयेदग्निश्चंद्रश्छत्रधरः स्वयम् । सूर्यः प्रकाशयेन्नित्यं क्रीडावाप्यंबुजानि च

அக்னி ஆடைகளைத் துவைக்கின்றான்; சந்திரன் தானே குடை தாங்குகின்றான்; சூரியன் எப்போதும் விளையாட்டு குளத்தின் தாமரைகளையும் ஒளியூட்டுகின்றான்.

Verse 93

कस्त्वत्प्रसादं नेक्षेत मर्त्यामर्त्योरगेषु च । सर्वे त्वामुपजीवंति सुराऽसुरखगादयः

ஹே தேவா! மானிடர், அமரர், நாககுலத்தார் ஆகியோரில் உமது அருளைப் நாடாதவர் யார்? தேவர்கள், அசுரர்கள், பறவைகள் முதலிய எல்லா உயிர்களும் உம்மை ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்கின்றன।

Verse 94

पश्य नः पौरुषं राजन्नानयामो बलादिमाम् । इत्युक्त्वा युगपत्सर्वे क्षुब्धास्तोयधयो यथा

“அரசே! எங்கள் வீரத்தைப் பாரும்—இவளை வலுக்கட்டாயமாக இங்கே கொண்டு வருவோம்.” என்று சொல்லி அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் கலங்கிய நீரலைகள் போல் பாய்ந்தனர்।

Verse 95

संवर्तकालमासाद्य प्लावितुं जगतीमिमाम् । रणतूर्य निनादश्च समुत्तस्थौ समंततः

பிரளயக் காலம் வந்து இப்பூமியை வெள்ளமாக்கப் போகிறதுபோல், போர்த் தூரியங்களின் முழக்கம் எல்லாத் திசைகளிலும் எழுந்தது।

Verse 96

रोमांचिता यच्छ्रवणात्कातरा अप्यकातराः । ततो देवा भयत्रस्ताश्चकंपे च वसुंधरा

அதைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் அஞ்சாதவர்களும் மெய்சிலிர்த்து நடுங்கினர். அப்போது தேவர்கள் அச்சத்தால் திகைத்தனர்; வஸுந்தரையும் நடுங்கியது।

Verse 97

क्षुब्धा अंबुधयः सर्वे पेतुर्नक्षत्रमालिकाः । रोदसीमंडलं व्याप्तं तेन तूर्यरवेण वै

எல்லா கடல்களும் கலங்கின; நட்சத்திர மாலைகள் விழுந்தன போலத் தோன்றின. அந்தத் தூரிய முழக்கம் வானும் பூமியும் ஆகிய மண்டலமெங்கும் பரவியது।

Verse 98

ततो भगवती देवी स्वशरीरसमुद्भवाः । शक्तीरुत्पादयामास शतशोऽथ सहस्रशः

அப்போது பகவதீ தேவி தன் உடலிலிருந்தே பிறந்த சக்திகளை—முதலில் நூற்றுக்கணக்காகவும், பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும்—உருவாக்கி வெளிப்படுத்தினாள்।

Verse 99

ताभिः शक्तिभिरेतेषां बलिनां दितिजन्मनाम् । प्रत्येकं परितो रुद्ध उद्वेलः सैन्यसागरः

அந்த சக்திகள் திதி-வம்சத்தில் பிறந்த வலிமைமிக்க அசுரர்களின் பொங்கிய சேனை-கடலை நாலாபுறமும் சூழ்ந்தன; ஒவ்வொரு படைப்பிரிவும் தனித்தனியாக கட்டுப்படுத்தப்பட்டது।

Verse 100

शस्त्रास्त्राणि महादैत्यैर्यान्युत्सृष्टानि संगरे । ताभिः शक्तिभिरुग्राणि तृणीकृत्योज्झितान्यरम्

மகாதானவர்கள் போரில் எறிந்த கொடிய ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் அந்த சக்திகள் புல்லினைப் போல அற்பமாக்கி உடனே அப்புறப்படுத்தின।

Verse 110

स च बाणस्तया देव्या निज बाणैर्महाजवैः । निवारितोपि वेगेन तां देवीमभ्यगान्मुने

முனிவரே! அந்த அம்பை தேவி தன் மிக வேகமான அம்புகளால் தடுத்தாலும், அதன் வலிமையான வேகத்தால் அது தேவியையே நோக்கி பாய்ந்தது।

Verse 119

तावञ्जगज्जनन्याताः प्रेरिता निज शक्तयः । विचेरुर्दैत्यसैन्येषु संवर्ते मृत्युसैन्यवत्

அவ்வளவு நேரம் உலகமாதாவின் ஆணையால் இயக்கப்பட்ட அவளுடைய சக்திகள், அசுர சேனைகளில் பிரளயகால மரணப் படை போலச் சுற்றித் திரிந்தன।