Adhyaya 10

Verse 1

स्कंद उवाच । उक्ता पंचनदोत्पत्तिर्मित्रावरुणनंदन । इदानीं कथयिष्यामि माधवाविष्कृतिं पराम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மித்ர-வருண நந்தனே! பஞ்சநதத்தின் தோற்றத்தைச் சொன்னேன்; இனி காசியில் மாதவனின் (விஷ்ணுவின்) பரம அவதார-வெளிப்பாட்டை உரைப்பேன்।

Verse 2

यां श्रुत्वा श्रद्धया धीमान्पापेभ्यो मुच्यते क्षणात् । न च श्रिया वियुज्येत संयुज्येत वृषेण च

இதை நம்பிக்கையுடன் கேட்ட ஞானி கணநேரத்தில் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்; அவன் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) யை இழக்காது, வृषரூப தர்மத்துடனும் இணைவான்।

Verse 3

आगत्य मंदरादद्रेरुपेंद्रश्चंद्रशेखरम् । आपृच्छ्य तार्क्ष्यरथगः क्षणाद्वाराणसीं पुरीम्

மந்தர மலைத்தொடரிலிருந்து வந்து உபேந்திரன் (விஷ்ணு) சந்திரசேகரன் (சிவன்) இடம் விடைபெற்றான்; பின்னர் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) ரதமாக, கணநேரத்தில் வாராணசி நகரை அடைந்தான்।

Verse 4

दिवो दासं महीपालं समुच्चाट्य स्वमायया । स्थित्वा पादोदके तीर्थे केशवाख्य स्वरूपतः

தன் மாயாசக்தியால் திவோதாசன் என்னும் அரசனை அகற்றித், பாதோதக தீர்த்தத்தில் கேசவ என்ற திருவுருவாக அங்கே நிலைத்தான்।

Verse 5

महिमानं परं काश्यां विचार्य सुविचार्य च । दृष्ट्वा पंचनदं तीर्थं परां मुदमवाप ह

காசியின் பரம மகிமையை நன்கு சிந்தித்து, பஞ்சநத தீர்த்தத்தைத் தரிசித்து, அவர் உண்மையிலே உச்ச ஆனந்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 6

उवाच च प्रसन्नात्मा पुंडरीकविलोचनः । अगण्या अपि वैकुंठ गुणा विगणिता मया

அப்போது மனம் மகிழ்ந்த தாமரைக்கண்ணன் அருளினான்— “ஓ வைகுண்டா! உன் நற்குணங்கள் எண்ணிலடங்காதவை; ஆயினும் நான் அவற்றை எண்ணியதுபோல் கூறினேன்।”

Verse 7

क्व क्षीरनीरधौ संति तावंतो निर्मला गुणाः । यावंतो विजयं तेत्र काश्यां पंचनदे ह्रदे

பாற்கடலில் எங்கே இத்தனைத் தூய நற்குணங்கள் உள்ளன? இங்கே காசியில் பஞ்சநத ஏரிக்கரையில் உள்ள வெற்றிக் கீர்த்திகள் எத்தனையோ அவ்வளவே!

Verse 8

श्वेतद्वीपेपि सामग्री क्व गुणानां गरीयसी । ईदृशी यादृशी काश्यां धूतपापेस्ति पावनी

ச்வேதத்வீபத்திலும் நற்குணங்களின் அத்தகைய உயர்ந்த நிறைவு எங்கே? காசியில் உள்ள தூதபாபா போன்ற பாவநாசினி வேறெங்கும் இல்லை।

Verse 9

मुदे कौमोदकी स्पर्शस्तथा न मम जायते धूतपापांबु संपर्को यथा भवति सर्वथा

இன்பமளிக்கும் கௌமோதகியின் தொடுதலும் எனக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி தராது; எல்லாவிதத்திலும் தூதபாபா நீரின் தொடர்பே மிகுந்த ஆனந்தம் தருகிறது।

Verse 10

न क्षीरनीरधिजया सुखं मे श्लिष्टगात्रया । तथा भवेद्यथात्र स्यात्स्पृष्टया धूतपापया

பாற்கடலை வென்றவளைக் கட்டியணைத்தால் எனக்குக் கிடைக்கும் இன்பமும் அதற்கு இணை அல்ல; இங்கே தூதபாபாவின் தொடுதலால் எழும் மகிழ்ச்சியே மேலானது।

Verse 11

इत्थं पंचनदे तीर्थे क्षीरनीरधिजाधवः । संप्रेष्य तार्क्ष्यं त्र्यक्षाग्रे वृत्तांतविनिवेदितुम्

இவ்வாறு பஞ்சநத தீர்த்தத்தில் க்ஷீரசாகரத்தில் உதித்த மాధவன், நிகழ்ந்தவற்றின் முழு விவரத்தையும் மும்முகக் கண்களையுடைய சிவபெருமானிடம் அறிவிக்கத் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) என்பவனை அனுப்பினான்।

Verse 12

आनंदकाननभवं दिवोदास क्षमापतेः । संवर्णयन्गुणग्रामं पुण्यं पांचनदोद्भवम्

அவன் ஆனந்தகானனத்துடன் தொடர்புடையதும், நாட்டின் அதிபதி திவோதாச மன்னனுடன் இணைந்ததும், பஞ்சநதத்திலிருந்து எழும் புண்ணியமிக்க நற்குணக் கூட்டத்தையும் விரிவாகச் சொன்னான்।

Verse 13

सुखोपविष्टः संहृष्टः सुदृष्टिर्विष्टरश्रवाः । दृष्टवांस्तपसा जुष्टमपुष्टांगं तपोधनम्

சுகமாக அமர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன், நல்விழியுடைய விஷ்டரஶ்ரவா, தவத்தால் பரிசுத்தமடைந்து வலிமை பெற்ற, உடல் மெலிந்த அந்த தவநிதியைப் பார்த்தான்।

Verse 14

स ऋषिस्तं समभ्येत्य पुंडरीकाक्षमच्युतम् । उपोपविष्टकमलं वनमालाविराजितम्

அந்த ரிஷி அருகே சென்று, தாமரைக் கண்களையுடைய அச்யுதனை அணுகினான்; அவர் தாமரையில் அமர்ந்து வனமாலையால் ஒளிர்ந்தார்।

Verse 15

शंखपद्मगदाचक्र चंचत्करचतुष्टयम् । कौस्तुभोद्भासितोरस्कं पीतकौशेयवाससम्

அவரது அசையும் நான்கு கரங்களில் சங்கு, தாமரை, கதா, சக்கரம் திகழ்ந்தன; கௌஸ்துப மணியால் மார்பு ஒளிர்ந்தது; அவர் மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்திருந்தார்।

Verse 16

सुनीलेंदीवररुचिं सुस्निग्ध मधुराकृतिम् । नाभीह्रदलसत्पद्म सुपाटलरदच्छदम्

அவருடைய ஒளி ஆழ்நீலத் தாமரையைப் போன்றது; அவரது திருமேனி மென்மையும் இனிமையும் நிறைந்தது. நாபி-ஏரியிலிருந்து தாமரை ஒளிர்ந்தது; அழகிய இளஞ்சிவப்பு பற்களை மூடிய அவரது உதடுகள் மனோகரமாய் விளங்கின.

Verse 17

दाडिमीबीजदशनं किरीटद्योतितांबरम् । देवेंद्रवंदितपदं सनकादिपरिष्टुतम्

அவருடைய பற்கள் மாதுளை விதைகளைப் போன்றவை; கிரீடத்தின் ஒளியால் அவரது ஆடை பிரகாசித்தது. இந்திரன் அவரது திருவடிகளை வணங்கினான்; சனகாதி முனிவர்கள் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 18

दिव्यर्षिभिर्नारदाद्यैः परिगीतमहोदयम् । प्रह्लादाद्यैर्भागवतैः परिनंदितमानसम्

நாரதர் முதலான தெய்வ முனிவர்கள் அவரது உன்னத மகிமையைப் பாடினர்; பிரஹ்லாதர் முதலான மகாபாகவதர்கள் அவரது உள்ளத்தை மகிழ்வித்து அவரது பெருமையைப் போற்றினர்.

Verse 19

धृतशार्ङ्गधनुर्दंडं दंडिताखिलदानवम् । मधुकैटभहंतारं कंसविध्वंससूचकम्

அவர் சார்ங்க வில்லின் தண்டுபோன்ற பேராற்றலைத் தாங்கி, எல்லா தானவர்களையும் தண்டித்தார். அவர் மதுகைடபரை அழித்தவன்; கம்சன் அழிவின் முன்னறிவுச் சின்னமாகவும் விளங்கினார்.

Verse 20

कैवल्यं यत्परं ब्रह्म निराकारमगोचरम् । तं पुं मूर्त्या परिणतं भक्तानां भक्तिहेतुतः

கைவல்யமே ஆன பரம்பிரம்மம் உருவமற்றது, புலன்களுக்கு எட்டாதது; அதே உண்மை பக்தர்களின் பக்திக்குக் காரணமும் ஆதாரமும் ஆக, அவர்களுக்காகத் திருவுருவாக வெளிப்படுகிறது.

Verse 21

वेदाविदुर्यदाकारं नैवोपनिषदोदितम् । ब्रह्माद्या न च गीर्वाणाश्चक्रे नेत्रातिथिं सतम्

வேதங்களாலும் முழுமையாக அறிய இயலாததும், உபநிஷத்துகளாலும் முழுதாக உரைக்க இயலாததும் ஆன அந்தத் திருவுருவை—பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் மற்றும் தேவர்கூட்டமும்—நீண்ட காலம் ‘கண்களின் விருந்தினர்’ போல, முழுமையாகக் காட்சியளித்து அறியத்தக்கதாகச் செய்ய இயலவில்லை।

Verse 22

प्रणनाम मुदायुक्तः क्षितिविन्यस्तमस्तकः । स ऋषिस्तं हृषीकेशमग्निबिंदुर्महातपाः

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, மண்ணில் தலை வைத்து வணங்கி, மகாதபஸ்வியான அக்னிபிந்து முனிவர் ஹ்ருஷீகேசனை—இந்திரியங்களின் ஆண்டவனை—பணிந்தார்।

Verse 23

तुष्टाव परया भक्त्या मौलिबद्धकरांजलिः । अध्यस्तविस्तीर्णशिलं बलिध्वंसिनमच्युतम्

உயர்ந்த பக்தியுடன், கைகளை கூப்பி தலைமேல் உயர்த்தி, அகன்ற கற்பலகையில் அமர்ந்திருந்த அச்யுதனை—பலியை அழித்தவனை—அவன் துதித்தான்।

Verse 24

तत्र पंचनदाभ्याशे मार्कंडेयादि सेविते । गोविंदमग्निबिंदुः स स्तुतवांस्तुष्टमानसः

அங்கே பஞ்சநதா அருகில், மார்கண்டேயர் முதலிய முனிவர்கள் வழிபடும் அந்த இடத்தில், மனம் மகிழ்ந்த அக்னிபிந்து கோவிந்தனைத் துதிகளால் போற்றினார்।

Verse 25

अग्निबिंदुरुवाच । ॐ नमः पुंडरीकाक्ष बाह्यांतः शौचदायिने । सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात्

அக்னிபிந்து கூறினார்—ॐ, புண்டரீகாக்ஷா! உமக்கு நமஸ்காரம்; வெளியும் உள்ளும் தூய்மை அளிப்பவர் நீர். நீரே ஆயிரம் தலைகளுடைய புருஷன், ஆயிரம் கண்களுடையவன், ஆயிரம் பாதங்களுடையவன்।

Verse 26

नमामि ते पदद्वंद्वं सर्वद्वंद्वनिवारकम् । निर्द्वंद्वया धिया विष्णो जिष्ण्वादि सुरवंदित

ஹே விஷ்ணுவே! எல்லா இருமைகளையும் நீக்கும் உமது திருவடித் துவயத்துக்கு நான் வணங்குகிறேன். இருமையற்ற மனநிலையில் உம்மைத் துதிக்கிறேன்; ஜிஷ்ணு (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களால் வணங்கப்படுபவனே!

Verse 27

यं स्तोतुं नाधिगच्छंति वाचो वाचस्पतेरपि । तमीष्टे क इह स्तोतुं भक्तिरत्र बलीयसी

வாசஸ்பதியின் வாக்கும் எட்டாதவரை இங்கு யார் உண்மையாகத் துதிக்க விரும்புவார்? ஆயினும் இவ்விஷயத்தில் பக்தியே மிக வலிமையானது।

Verse 28

अपि यो भगवानीशो मनःप्राचामगोचरः । समादृशैरल्पधीभिः कथं स्तुत्यो वचः परः

மனமும் புலன்களும் எட்டாத அந்த பகவான் ஈசனை, நம்மைப் போன்ற குறைந்த அறிவுடைய சமதரிசிகள் குறுகிய சொற்களால் எவ்வாறு துதிக்க முடியும்?

Verse 29

यं वाचो न विशंतीशं मनतीह मनो न यम् । मनो गिरामतीतं तं कः स्तोतुं शक्तिमान्भवेत्

வாக்கு எட்டாதவரும், மனமும் இங்கு அறிய இயலாதவரும், மனம்-மொழி இரண்டையும் கடந்தவருமான அவரைத் துதிக்க யார் வல்லவர்?

Verse 30

यस्य निःश्वसितं वेदाः स षडंगपदक्रमाः । तस्य देवस्य महिमा महान्कैरवगम्यते

யாருடைய நிச்வாசமே வேதங்கள்—ஷடாங்கங்கள், பதக்ரமம் முதலிய ஒழுங்கான பாராயணங்களுடன்—அந்த தேவனின் பேர்மகிமையை யார் எவ்வாறு உணர முடியும்?

Verse 31

अतंद्रितमनोबुद्धींद्रिया यं सनकादयः । ध्यायंतोपि हृदाकाशे न विंदंति यथार्थतः

மனம், புத்தி, இந்திரியங்கள் எப்போதும் விழிப்புடன் உள்ள சனகாதிகள் கூட, இதய-ஆகாசத்தில் அவரைத் தியானித்தாலும், அவரை யதார்த்தமாக அறிய இயலார்।

Verse 32

नारदाद्यैर्मुनिवरैराबाल ब्रह्मचारिभिः । गीयमानचरित्रोपि न सम्यग्योधिगम्यते

நாரதாதி மஹரிஷிகள்—பால்யம் முதலே பிரம்மச்சாரிகள்—அவருடைய சரிதத்தைப் பாடினாலும், அவர் முற்றிலும் அறியப்படுவதில்லை।

Verse 33

तंसूक्ष्मरूपमजमव्ययमेकमाद्यं बह्माद्यगोचरमजेयमनंतशक्तिम् । नित्यं निरामयममूर्तमचिंत्यमूर्तिं कस्त्वां चराचर चराचरभिन्न वेत्ति

பிரபுவே! நீர் சூட்சுமரூபன், அஜன், அவ்யயன், ஏகன், ஆதியன்; பிரம்மாதிகளுக்கும் அகோசரன், அஜேயன், அனந்த சக்தியுடையவன்; நித்தியன், நிராமயன், அமூர்த்தன்; ஆயினும் அசிந்த்ய மூர்த்தியுடையவன்—சராசரங்களிலிருந்து வேறுபட்ட உம்மை யதார்த்தமாக யார் அறிவார்?

Verse 34

एकैकमेव तव नामहरेन्मुरारे जन्मार्जिताघमघिनां च महापदाढ्यम् । दद्यात्फलं च महितं महतो मखस्य जप्तं मुकुंदमधुसूदनमाधवेति

ஹே ஹரி, ஹே முராரி! உமது நாமங்களில் ஒன்றே கூட பிறவிப் பிறவியாகச் சேர்ந்த பாபங்களை அழித்து மஹாசமృద్ధியை அளிக்கும்; ‘முகுந்த, மதுசூதன, மாதவ’ என்று ஜபித்தால் மஹாயாகத்தின் உயர்ந்த பலன் கிடைக்கும்।

Verse 35

नारायणेति नरकार्णव तारणेति दामोदरेति मधुहेति चतुर्भुजेति । विश्वंभरेति विरजेति जनार्दनेति क्वास्तीह जन्म जपतां क्व कृतांतभीतिः

‘நாராயண’, ‘நரகக் கடலைக் கடத்துபவன்’, ‘தாமோதர’, ‘மதுஹ’, ‘சதுர்புஜ’, ‘விச்வம்பர’, ‘விரஜ’, ‘ஜனார்தன’—இவ்வாறு ஜபிப்போர்க்கு இங்கே மறுபிறவி எங்கே? மரணபயம் எங்கே?

Verse 36

ये त्वां त्रिविक्रम सदा हृदि शीलयंति कादंबिनी रुचिर रोचिषमंबुजाक्षम् । सौदामनीविलसितांशुकवीतमूर्ते तेपि स्पृशंति तव कांतिमचिंत्यरूपाम्

ஹே திரிவிக்ரமா! தாமரைநேத்ரனே, அழகிய மேகம்போல் ஒளிவிடுபவனே, மின்னல்போல் மிளிரும் ஆடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனே! உம்மை எப்போதும் இதயத்தில் தாங்குவோர், உமது அசிந்த்ய ரூபத்தின் தெய்வீக காந்தியையும் தொடுகின்றனர்.

Verse 37

श्रीवत्सलांछनहरेच्युतकैटभारे गोविंदतार्क्ष्य रथकेशवचक्रपाणे । लक्ष्मीपते दनुजसूदन शार्ङ्गपाणे त्वद्भक्तिभाजि न भयंक्वचिदस्ति पुंसि

ஹே ஸ்ரீவத்ஸ இலச்சினையுடைய ஹரி, ஹே அச்யுதா, கைடபப் பாரம் அகற்றுபவனே! ஹே கோவிந்தா, கருடரத கேசவா, சக்கரபாணியே! ஹே லக்ஷ்மீபதே, தானவசூதன, சார்ங்கபாணி—உமது பக்தியைப் பெற்ற மனிதனுக்கு எங்கும் அச்சம் இல்லை.

Verse 38

यैरर्चितोसि भगवंस्तुलसीप्रसूनैर्दूरीकृतैणमदसौरभदिव्यगंधैः । तानर्चयंति दिवि देवगणाःसमस्ता मंदारदामभिरलं विमलस्वभावान्

ஹே பகவான்! தெய்வீக மணமுள்ள துளசி மலர்களால்—கஸ்தூரி மணத்தையும் நீக்கும் பரிமளத்தால்—உம்மை அர்ச்சிப்போர், தூய இயல்புடையோர்; அவர்களை விண்ணில் எல்லா தேவர்களும் மந்தார மலர்மாலைகளால் சிறப்பித்து வணங்குகின்றனர்.

Verse 39

यद्वाचि नाम तव कामदमब्जनेत्र यच्छ्रोत्रयोस्तव कथा मधुराक्षराणि । यच्चित्तभित्तिलिखितं भवतोस्ति रूपं नीरूपभूपपदवी नहि तैर्दुरापा

ஹே தாமரைநேத்ரனே! யாருடைய வாயில் உமது வரமளிக்கும் நாமம் ஒலிக்கிறதோ, யாருடைய செவிகளில் இனிய எழுத்துகளால் நிறைந்த உமது கதைகள் ஒலிக்கிறதோ, யாருடைய மனச்சுவரில் உமது ரூபம் எழுதப்பட்டிருக்கிறதோ—அவர்களுக்கு நிரூப (நிர்குண) அரசநிலை அடைவது அரிதல்ல.

Verse 40

ये त्वां भजंति सततं भुविशेषशायिंस्ताञ्छ्रीपते पितृपतींद्र कुबेरमुख्याः । वृंदारका दिवि सदैव सभाजयंति स्वर्गापवर्गसुखसंततिदानदक्ष

ஹே ஸ்ரீபதே! அதிசயமான சயனத்தில் பள்ளிகொள்ளும் உம்மை இடையறாது வழிபடுவோரைக், விண்ணில் பித்ருபதி, இந்திரன், குபேரன் முதலியோர் தலைமையிலான தேவர்கள் எப்போதும் கௌரவிக்கின்றனர்; ஏனெனில் நீர் ஸ்வர்கமும் அபவர்கமும் (மோக்ஷமும்) தரும் தொடர்ச்சியான ஆனந்தத்தை அருள வல்லவர்.

Verse 41

ये त्वां स्तुवंति सततं दिवितान्स्तुवंति सिद्धाप्सरोमरगणा लसदब्जपाणे । विश्राणयत्यखिलसिद्धिदकोविना त्वां निर्वाणचारुकमलां कमलायताक्ष

உம்மை இடையறாது ஸ்துதிப்பவர்களை ஒளிவீசும் சித்தர், அப்சரைகள், தேவர்கணங்கள் கூடப் புகழ்வர்—ஒளிரும் தாமரைத் தாங்கிய கரத்தோனே! உம்மைத் தவிர யார் எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வார்? தாமரைக்கண் ஆண்டவனே, முக்தியெனும் அழகிய தாமரையை யார் வழங்க வல்லார்?

Verse 42

त्वं हंसि पासि सृजसि क्षणतः स्वलीला लीलावपुर्धर विरिंचिनतांघ्रियुग्म । विश्वं त्वमेव परविश्वपतिस्त्वमेव विश्वस्यबीजमसि तत्प्रणतोस्मि नित्यम्

நீ உன் சொந்த லீலையால் கணநேரத்தில் அழித்தலும் காத்தலும் படைத்தலும் செய்கிறாய்—லீலாமய வடிவனே! உன் இரு திருவடிகளுக்கு பிரம்மாவும் வணங்குகிறான். இந்த உலகம் நீயே; உலகின் பரம ஆண்டவனும் நீயே; அனைத்தின் விதையும் நீயே; ஆகவே நான் எப்போதும் உமக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 43

स्तोता त्वमेव दनुजेंद्ररिपो स्तुतिस्त्वं स्तुत्यस्त्वमेव सकलं हि भवानिहैकः । त्वत्तो न किंचिदपि भिन्नमवैमि विष्णो तृष्णां सदा कृणुहि मे भवजांभवारे

தானவவேந்தனின் பகைவனே! ஸ்தோத்திரம் செய்பவனும் நீயே, ஸ்துதி நீயே, ஸ்துதிக்குரியவனும் நீயே—இங்கே அனைத்தும் ஒருவனாக நீயே. விஷ்ணுவே, உம்மைத் தவிர வேறொன்றையும் நான் தனித்ததாக அறியேன். பிறவிக் கடலில் என் தாகத்தை எப்போதும் உம்மேல் நிலைநிறுத்து.

Verse 44

इति स्तुत्वा हृषीकेशमग्निबिंदुर्महातपाः । तस्थौ तूष्णीं ततो विष्णुरुवाच वरदो मुनिम्

இவ்வாறு ஹ்ருஷீகேசனை ஸ்துதித்து மகாதபஸ்வி அக்னிபிந்து மௌனமாக நின்றார். பின்னர் வரம் அளிப்பவன் விஷ்ணு அந்த முனிவிடம் கூறினார்.

Verse 45

श्रीविष्णुरुवाच । अग्निबिंदो महाप्राज्ञ महता तपसांनिधे । वरं वरय सुप्रीतस्तवादेयं न किंचन

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்—அக்னிபிந்துவே, மஹாப்ராஜ்ஞனே, மாபெரும் தவங்களின் நிதியே! வரம் கேள். நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்; உனக்குத் தர இயலாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 46

अग्निबिंदुरुवाच । यदि प्रीतोसि भगवन्वैकुंठेश जगत्पते । कमलाकांत तद्देहि यदिह प्रार्थयाम्यहम्

அக்னிபிந்து கூறினார்—ஹே பகவான், வைகுண்டேசா, ஜகத்பதே, கமலாகாந்தா! நீர் பிரீதியாயிருந்தால், இங்கே நான் வேண்டுவது அதையே எனக்கு அருள்வாயாக।

Verse 47

कृतानुज्ञोथ हरिणा भ्रूभंगेन स तापसः । कृतप्रणामो हृष्टात्मा वरयामास केशवम्

ஹரி புருவ அசைவினாலேயே அனுமதி அளித்தார். அத்துறவி வணங்கி, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், கேசவனிடம் வரம் வேண்டத் தொடங்கினான்।

Verse 48

भगवन्सर्वगोपीह तिष्ठ पंचनदे ह्रदे । हिताय सर्व जंतूनां मुमुक्षूणां विशेषतः

ஹே அனைத்திலும் நிறைந்த பகவானே! இங்கே பஞ்சநத ஹ்ரதத்தில் தங்கியிருப்பீராக—எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக, குறிப்பாக முக்தி நாடுவோருக்காக।

Verse 49

लक्ष्मीशे न वरो मह्यमेष देयोऽविचारतः । नान्यं वरं समीहेहं भक्तिं च त्वपदांबुजे

ஹே லக்ஷ்மீசா! எனக்கு வேறு வரம் வேண்டாம். தயக்கமின்றி இதையே அருள்வாயாக—உமது திருவடித் தாமரைகளில் எனக்கு பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 50

इति श्रुत्वा वरं तस्याग्निबिंदोर्मधुसूदनः । प्रीतः परोपकारार्थं तथेत्याहाब्धिजापतिः

அக்னிபிந்து கேட்ட வரத்தைச் செவிமடுத்த மதுசூதனன் மகிழ்ந்து, பிறர்நலன் கருதி, கடல்பிறந்த தேவியின் நாதன் கூறினான்—“ததாஸ்து।”

Verse 51

श्रीविष्णुरुवाच । अग्निबिंदो मुनिश्रेष्ठ स्थास्याम्यहमिह ध्रुवम् । काशीभक्तिमतां पुंसां मुक्तिमार्गं समादिशन्

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார்—அக்னிபிந்து முனிவரே, முனிசிறந்தவரே! நான் இங்கே உறுதியாக நித்தியமாகத் தங்கி, காசி-பக்தர்களான மனிதர்க்கு முக்தி மார்க்கத்தை உபதேசிப்பேன்।

Verse 52

मुने पुनः प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि ददामि ते । अतीव मम भक्तोसि भक्तिस्तेस्तु दृढा मयि

முனிவரே! நான் மீண்டும் மகிழ்ந்தேன். வரம் கூறு; உனக்குத் தருகிறேன். நீ என் மிகுந்த பக்தன்; என்மேல் உன் பக்தி உறுதியாக நிலைக்கட்டும்।

Verse 53

आदावेव हि तिष्ठासुरहमत्र तपोनिधे । ततस्त्वया समभ्यर्थि स्थास्याम्यत्र सदैव हि

தபோநிதியே! தொடக்கத்திலிருந்தே நான் இங்கே தங்க விரும்பினேன்; பின்னர் நீ வேண்டியபோது நான் இங்கே எப்போதும் நிலைத்திருப்பேன்।

Verse 54

प्राप्य काशीं सुदुर्मेधाः कस्त्यजेज्ज्ञानवान्यदि । अनर्घ्यं प्राप्य माणिक्यं हित्वा काचं क ईहते

காசியை அடைந்தபின், உண்மையில் ஞானி யார் அதைத் துறப்பார்? விலைமதிப்பற்ற மாணிக்கம் கிடைத்தபின் கண்ணாடியை யார் விரும்புவர்?

Verse 55

अल्पीयसा श्रमेणेह वपुषो व्ययमात्रतः । अवश्यं गत्वरस्याशु यथामुक्तिस्तथा क्व हि

இங்கே மிகச் சிறிய முயற்சியால்—விரைவில் விலக வேண்டிய உடலை விட்டொழிப்பதினாலேயே—இவ்வளவு உறுதியும் விரைவுமாக முக்தி வேறெங்கே கிடைக்கும்?

Verse 56

विनिमय्य जराजीर्णं देहं पार्थिवमत्र वै । प्राज्ञाः किमु न गृह्णीयुरमृतं नैर्जरं वपुः

இங்கே முதுமையால் சிதைந்த இந்தப் பௌதிக உடலை மாற்றி, ஞானிகள் அமரத்துவம் தரும் அஜர-அமர உடலை ஏன் ஏற்கமாட்டார்கள்?

Verse 57

न तपोभिर्न वा दानैर्न यज्ञैर्बहुदक्षिणैः । अन्यत्र लभ्यते मोक्षो यथा काश्यां तनु व्ययात्

தவம், தானம், பெருந்தக்ஷிணையுடன் யாகங்கள்—இவற்றால் பிற இடங்களில் கிடைக்காத மோட்சம், காசியில் உடல் நீங்குதலாலேயே கிடைக்கிறது.

Verse 58

अपि योगं हि युंजाना योगिनो यतमानसाः । नैकेनजन्मना मुक्ताः काश्यां मुक्ता वपुर्व्ययात्

ஒழுங்குபடுத்திய மனத்துடன் யோகத்தைப் பயிலும் யோகிகளும் ஒரே பிறவியில் விடுதலை பெறார்; ஆனால் காசியில் உடல் நீங்குதலாலேயே முக்தி உண்டாகிறது.

Verse 59

इदमेव महादानमिदमेव महत्तपः । इदमेव व्रतं श्रेष्ठं यत्काश्यां म्रियते तनुः

இதுவே மகாதானம், இதுவே மகாதவம்; இதுவே சிறந்த விரதம்—உடல் காசியில் மரணத்தை அடைவது.

Verse 60

स एव विद्वाञ्जगति स एव विजितेंद्रियः । स एव पुण्यवान्धन्यो लब्ध्वा काशीं न यस्त्यजेत्

உலகில் உண்மையான அறிஞன் அவனே; இంద్రியங்களை வென்றவனும் அவனே; புண்ணியவானும் பேறுபெற்றவனும் அவனே—காசியை அடைந்து அதை விட்டு விலகாதவன்.

Verse 61

तावत्स्थास्याम्यहं चात्र यावत्काशी मुने त्विह । प्रलयेपि न नाशोस्याः शिवशूलाग्र सुस्थितेः

முனிவரே! இங்கு காசி நிலைத்திருக்கும் வரையில் நானும் இங்கேயே உறுதியாக இருப்பேன். பிரளயத்திலும் இதற்கு அழிவு இல்லை; ஏனெனில் இது சிவனின் திரிசூலத்தின் முனையில் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 62

इत्याकर्ण्य गिरं विष्णोरग्निबिंदुर्महामुनिः । प्रहृष्टरोमा प्रोवाच पुनरन्यं वरं वृणे

விஷ்ணுவின் வாக்கை கேட்ட மகாமுனி அக்னிபிந்து ஆனந்த ரோமாஞ்சம் அடைந்தார். பின்னர் அவர் மீண்டும் கூறினார்—“நான் இன்னொரு வரத்தை வேண்டுகிறேன்.”

Verse 63

मापते मम नाम्नात्र तीर्थे पंचनदे शुभे । अभक्तेभ्योपि भक्तेभ्यः स्थितो मुक्तिं सदादिश

பிரபுவே! இந்தப் புனித பஞ்சநத தீர்த்தம் என் பெயரால் புகழ்பெறட்டும். நீங்கள் இங்கே நிலைத்து, பக்தர்களுக்கும் பக்தியற்றவர்களுக்கும் கூட எப்போதும் முக்தியை அருள்வீராக.

Verse 64

येत्र पंचनदे स्नात्वा गत्वा देशांतरेष्वपि । नरा पंचत्वमापन्ना मुक्तिं तेभ्योपि वै दिश

இங்கு பஞ்சநதத்தில் நீராடி பிற தேசங்களுக்கு சென்றவர்கள்—பின்னர் அங்கேயே மரணமடைந்தாலும்—அவர்களுக்கும் முக்தியை அருள்வீராக.

Verse 65

येतु पंचनदे स्नात्वा त्वां भजिष्यंति मानवाः । चलाचलापि द्वैरूपा मा त्याक्षीच्छ्रीश्च तान्नरान्

ஆனால் பஞ்சநதத்தில் நீராடி உம்மை வழிபடுவோர்—அசைவும் நிலைவும் என இருவகை இயல்புடைய ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) கூட அவர்களை ஒருபோதும் கைவிடாதிருப்பாளாக.

Verse 66

श्रीविष्णुरुवाच । एवमस्त्वग्निबिंदोत्र भवता यद्वृतंमुने । त्वन्नाम्नोऽर्धेन मे नाम मया सह भविष्यति

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்—ஹே அக்னிபிந்து, அவ்வாறே ஆகுக. முனிவரே, நீ இங்கு தேர்ந்தெடுத்ததுபோல, உன் பெயரின் பாதியுடன் என் பெயரும் என்னுடன் இணைந்து விளங்கும்.

Verse 67

बिंदुमाधव इत्याख्या मम त्रैलोक्यविश्रुता । काश्यां भविष्यति मुने महापापौघ घातिनी

முனிவரே, காசியில் என் ‘பிந்து-மாதவ’ என்ற திருநாமம் தோன்றும்; அது மூவுலகிலும் புகழ்பெற்று, பெரும் பாவக் கூட்டத்தின் வெள்ளத்தை அழிப்பதாகும்.

Verse 68

ये मामत्र नराः पुण्याः पुण्ये पंचनदे ह्रदे । सदा सपर्ययिष्यंति तेषां संसारभीः कुतः

இங்கு புனிதமான பஞ்சநதக் குளத்தில் எப்போதும் என்னை வழிபட்டு சேவிப்போர் புண்ணியர்கள்; அவர்களுக்கு சம்சாரப் பயம் எங்கே நிலைக்கும்?

Verse 69

वसुस्वरूपिणी लक्ष्मीर्लक्ष्मीर्निर्वाणसंज्ञिका । तत्पार्श्वगा सदा येषां हृदि पंचनदे ह्यहम्

செல்வத்தின் வடிவான லக்ஷ்மியும், ‘நிர்வாண’ என அழைக்கப்படும் லக்ஷ்மியும்—இங்கு பஞ்சநதத்தில் நான் யாருடைய இதயத்தில் உறைகிறேனோ, அவர்களின் அருகில் அவள் எப்போதும் நிற்பாள்.

Verse 70

यैर्न पंचनदं प्राप्य वसुभिः प्रीणिता द्विजाः । आशुलभ्यविपत्तीनां तेषां तद्वसुरोदिति

ஆனால் பஞ்சநதத்தை அடையாமலே தானங்களால் இருபிறப்பினரைத் திருப்திப்படுத்தாதோருக்கு விரைவில் துன்பங்கள் எழும்; அவர்களுக்கான அந்த ‘வசு’—செல்வமும் நன்மையும்—அழிந்துபோகும்.

Verse 71

त एव धन्या लोकेस्मिन्कृतकृत्यास्त एव हि । प्राप्य यैर्मम सांनिध्यं वसवो मम सात्कृताः

இவ்வுலகில் அவர்களே பாக்கியவான்கள், அவர்களே கृतகೃತ்யர்கள்; என் சான்னித்யத்தை அடைந்து, என் பொருட்டு வசுக்களை முறையாகப் போற்றி வணங்குவோர் அவர்களே.

Verse 72

बिंदुतीर्थमिदं नाम तव नाम्ना भविष्यति । अग्निबिंदो मुनिश्रेष्ठ सर्वपातकनाशनम्

முனிவருள் சிறந்த அগ্নிபிந்து! இந்தத் தீர்த்தம் உன் நாமத்தாலேயே ‘பிந்து-தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறும்; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 73

कार्तिके बिंदुतीर्थे यो ब्रह्मचर्यपरायणः । स्नास्यत्यनुदिते भानौ भानुजात्तस्य भीः कुतः

கார்த்திக மாதத்தில் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, சூரியன் உதிக்கும் முன் பிந்து-தீர்த்தத்தில் நீராடுவோருக்கு—சூரியபுத்ரா! அச்சம் எங்கே நிலைக்கும்?

Verse 74

अपि पापसहस्राणि कृत्वा मोहेन मानवः । ऊर्जे धर्मनदे स्नातो निष्पापो जायते क्षणात्

மனிதன் மயக்கத்தால் ஆயிரம் பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், ஊர்ஜ (கார்த்திக) காலத்தில் தர்மநதியில் நீராடினால் அவன் கணநேரத்தில் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 75

यावत्स्वस्थोस्ति देहोयं यावन्नेंद्रियविक्लवः । तावद्व्रतानि कुर्वीत यतो देहफलं व्रतम्

இந்த உடல் நலமாகவும், இந்திரியங்கள் தளராமலும் இருக்கும் வரை விரதங்களை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் உடலின் பயன் விரதாசரணத்தாலேயே கிடைக்கும்.

Verse 76

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । उपवासेन देहोयं संशोध्यो शुचिभाजनम्

ஒருமுறை உணவு, நக்தவிரதம் (இரவு உணவு நியமம்), கேட்காமல் கிடைத்த அன்னமே ஏற்றல், உபவாசம்—இவற்றால் தூய்மைக்குரிய பாத்திரமான இவ்வுடலைச் சுத்திகரித்து மேம்படுத்த வேண்டும்.

Verse 77

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि कर्तव्यानि प्रयत्नतः । अशुचिः शुचितामेति कायो यद्व्रतधारणात्

கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய தவவிரதங்களை முயற்சியுடன் மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் விரததாரணையால் அசுத்தமான உடலும் தூய்மையை அடைகிறது.

Verse 78

व्रतैः संशोधिते देहे धर्मो वसति निश्चलः । अर्थकामौ सनिर्वाणौ तत्र यत्र वृष स्थितिः

விரதங்களால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட உடலில் தர்மம் அசையாமல் தங்கும்; தர்மரூப வृषபம் நிலைபெற்ற இடத்தில் அர்த்தம், காமம், மேலும் நிர்வாணம் (மோட்சம்) கூட உண்டு.

Verse 79

तस्माद्व्रतानि सततं चरितव्यानि मानवैः । धर्मसान्निध्य कर्तृणि चतुर्वर्गफलेप्सुभिः

ஆகையால் மனிதர்கள் விரதங்களை எப்போதும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக சதுர்வர்கப் பலன்களை நாடுவோர், ஏனெனில் விரதங்கள் தர்மத்தின் சாந்நித்யத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

Verse 80

सदा कर्तुं न शक्नोति व्रतानि यदि मानवः । चातुर्मास्यमनुप्राप्य तदा कुर्यात्प्रयत्नतः

மனிதன் எப்போதும் விரதங்களை செய்ய இயலாவிட்டால், சாத்துர்மாஸ்ய காலம் வந்தபோது அவற்றை சிறப்பு முயற்சியுடன் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 81

भूशय्या ब्रह्मचर्यं च किंचिद्भक्ष्यनिषेधनम् । एकभक्तादि नियमो नित्यदानं स्वशक्तितः

விரதத்தில் இருப்பவன் தரையில் படுத்து, பிரம்மச்சரியத்தை கடைப்பிடித்து, சில உணவுகளைத் தவிர்த்து, ஒருநேர உணவு முதலான நியமங்களை அனுசரித்து, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தினமும் தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 82

पुराणश्रवणं चैव तदर्थाचरणं पुनः । अखंडदीपोद्बोधश्च महापूजेष्टदैवते

புராணங்களைச் செவிமடுத்து, அவற்றின் பொருளின்படி நடந்து, அணையாத அகண்ட தீபத்தை ஏற்றி வைத்து, தன் இஷ்ட தெய்வத்திற்கு மஹாபூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 83

प्रभूतांकुरबीजाढ्ये देशे चापि गतागतम् । यत्नेन वर्जयेद्धीमान्महाधर्मविवृद्धये

முளை மற்றும் விதைகள் நிறைந்த இடங்களில் தேவையற்ற வருகை-போகையை அறிவுள்ள விரதஸ்தன் முயன்று தவிர்க்க வேண்டும்; அதனால் மஹாதர்மம் பெருகும்।

Verse 84

असंभाष्या न संभाष्याश्चातुर्मास्य व्रतस्थितैः । मौनं चापि सदा कार्यं तथ्यं वक्तव्यमेव वा

சாதுர்மாஸ்ய விரதத்தில் இருப்போர் உரையாடத் தகாதவர்களுடன் பேசக் கூடாது; எப்போதும் மௌனம் காக்க வேண்டும், அல்லது பேசினால் உண்மையே பேச வேண்டும்।

Verse 85

निष्पावांश्च मसूरांश्च कोद्रवान्वर्जयेद्व्रती । सदा शुचिभिरास्थेयं स्प्रष्टव्यो नाव्रती जनः

விரதஸ்தன் நிஷ்பாவம், மசூர் (பருப்பு) மற்றும் கோத்ரவ தானியத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். எப்போதும் தூயோருடன் இருக்க வேண்டும்; விரதமில்லாதவரைத் தொடவும் கூடாது।

Verse 86

दंतकेशांबरादीनि नित्यं शोध्यानि यत्नतः । अनिष्टचिंता नो कार्या व्रतिना हृद्यपि क्वचित्

பற்கள், முடி, ஆடை முதலியவற்றை தினமும் முயற்சியுடன் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் எந்நேரமும்—இதயத்தில்கூட—அநிஷ்டம், அசுபம் எனும் எண்ணங்களை கொள்ளக்கூடாது.

Verse 87

द्वादशस्वपि मासेषु व्रतिनो यत्फलं भवेत् । चातुर्मास्यव्रतभृतां तत्फलं स्यादखंडितम्

பன்னிரண்டு மாதங்களில் விரதம் அனுஷ்டிப்பவனுக்கு கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை ஏற்றவர்களுக்கு அதே பலன் முறிவில்லாமல் முழுமையாக அமையும்.

Verse 88

चतुर्ष्वपि च मासेषु न सामर्थ्यं व्रते यदि । तदोर्जे व्रतिना भाव्यमप्यब्दफलमिच्छता

நான்கு மாதங்களும் விரதம் செய்யும் வல்லமை இல்லையெனில், ஆண்டு முழுப் பலனை விரும்புவான் குறைந்தது ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தில் விரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 89

अव्रतः कार्तिको येषां गतो मूढधियामिह । तेषां पुण्यस्य लेशोपि न भवेत्सूकरात्मनाम्

மூடபுத்தியினர் கார்த்திக மாதத்தை விரதமின்றி கழித்தால், அத்தகைய பன்றிச் சுபாவமுடையோருக்கு புண்ணியத்தின் ஒரு துளியும் உண்டாகாது.

Verse 90

कृच्छ्रं वा चातिकृच्छ्रं वा प्राजापत्यमथापि वा । संप्राप्ते कार्तिके मासि कुर्याच्छक्त्याति पुण्यवान्

கார்த்திக மாதம் வந்தபோது மிகப் புண்ணியவான் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப கிருச்சிரம், அதிகிருச்சிரம் அல்லது பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 91

एकांतरं व्रतं कुर्यात्त्रिरात्र व्रतमेव वा । पंचरात्रं सप्तरात्रं संप्राप्ते कार्तिके व्रती

கார்த்திக மாதம் வந்தபோது விரதம் கொண்ட பக்தன் ஒருநாள் இடைவிட்டு ஒருநாள் நோன்பு செய்யலாம்; அல்லது மூன்று இரவுகளின் விரதம்; அல்லது ஐந்து இரவு, ஏழு இரவு விரதங்களையும் மேற்கொள்ளலாம்।

Verse 92

पक्षव्रतं वा कुर्वीत मासोपोषणमेव वा । नोर्जो वंध्यो विधातव्यो व्रतिना केनचित्क्वचित्

யாரும் பக்கவிரதம் (பதினைந்து நாள் விரதம்) செய்யலாம், அல்லது முழு மாதமும் நோன்பிருக்கலாம். ஊர்ஜா (கார்த்திக) விரதம் எந்த விரதியும் எப்போதும் எவ்விதத்திலும் பயனற்றதாக ஆக்கக் கூடாது।

Verse 93

शाकाहारं पयोहारं फलाहारमथापि वा । चरेद्यवान्नाहारं वा संप्राप्ते कार्तिके व्रती

கார்த்திகம் வந்தபோது விரதம் கொண்டவன் காய்கறி உணவு, பால் உணவு, பழ உணவு—அல்லது யவ (பார்லி) அன்னம் கொண்டு விரதநியமத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 94

नित्यनैमित्तिकं स्नानं कुर्यादूर्जे व्रती नरः । ब्रह्मचर्यं चरेदूर्जे महाव्रतफलार्थवान्

ஊர்ஜா (கார்த்திக) காலத்தில் விரதம் கொண்டவன் தினசரி மற்றும் நைமித்திக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். மகாவிரதத்தின் பலனை நாடி ஊர்ஜாவில் பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 95

बाहुलं ब्रह्मचर्येण यः क्षिपेच्छुचिमानसः । समस्तं हायनं तेन ब्रह्मचर्यकृतं भवेत्

தூய மனத்துடன் பிரம்மச்சரியத்தால் ஊர்ஜாவின் பல நாட்களை கழிப்பவன், அவனுக்குப் பூரா ஆண்டு முழுவதும் பிரம்மச்சரியமாகவே கழிந்ததுபோல் ஆகும்।

Verse 96

यस्तु कार्तिकिकं मासमुपवासैः समापयेत् । अप्यब्दमपि तेनेह भवेत्सम्यगुपोषितम्

யார் கார்த்திக மாதத்தை நோன்புகளால் முறையாக நிறைவு செய்கிறாரோ, அவரால் இங்கேயே ஒரு முழு ஆண்டும் சரியாக நோன்பு அனுஷ்டித்ததாகக் கருதப்படும்.

Verse 97

शाकाहारपयोहारैरूर्जों यैरतिवाहितः । अखंडिता शरत्तेन तदाहारेण यापिता

காய்கறி உணவும் பாலும் கொண்டு ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தை கடப்போர், அதே உணவினாலேயே முழு சரத்காலம் இடையறாது தாங்கப்படுகிறது.

Verse 98

पत्रभोजी भवेदूर्जे कांस्यं त्याज्यं प्रयत्नतः । यो व्रती कांस्यभोजी स्यान्न तद्व्रतफलं लभेत्

ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தில் இலைமேல் உணவு கொள்ள வேண்டும்; காஞ்சிப் (வெண்கலம்/காஞ்சு) பாத்திரங்களை முயன்று தவிர்க்க வேண்டும். வ்ரதம் கொண்டவன் காஞ்சில் உண்டால் அந்த வ்ரதப் பயன் பெறான்.

Verse 99

कांस्यस्य नियमे दद्यात्कांस्यं सर्पिः प्रपूरितम् । ऊर्जे न भक्षयेत्क्षौद्रमतिक्षुद्रगतिप्रदम्

காஞ்சைத் தவிர்க்கும் நியமத்தைப் பின்பற்றுவோர், நெய் நிரப்பிய காஞ்சுப் பாத்திரத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும். ஊர்ஜ (கார்த்திக)த்தில் தேன் உண்ணக் கூடாது; அது மிகத் தாழ்ந்த நிலையைத் தரும்.

Verse 100

मधुत्यागे घृतं दद्यात्पायसं च सशर्करम् । अभ्यंगेऽभ्यवहारे च तैलमूर्जे विवर्जयेत्

தேன் துறந்தால் நெய்யும் சர்க்கரையுடன் கூடிய பாயசமும் (கீர்) தானமாக அளிக்க வேண்டும். ஊர்ஜ (கார்த்திக)த்தில் உடலில் எண்ணெய் தடவுதலும், உணவில் எண்ணெய் சேர்ப்பதும்—இரண்டையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 110

पापांधकारसंक्रुद्धः कार्तिके दीपदानतः । क्रोधांधकारितमुखं भास्करिं स न वीक्षते

பாவ இருளால் சூழப்பட்டவன் கார்த்திகையில் தீபதானம் செய்தால், கோப இருளால் முகம் மறைந்த சூரியனை இனி காணான்।

Verse 120

एकादशीं समासाद्य प्रबोधकरणीं मम । बिंदुतीर्थकृतस्नानो रात्रौ जागरणान्वितः

என்னை விழிப்பிக்கும் ஏகாதசியை அடைந்து, பிந்து தீர்த்தத்தில் நீராடி, இரவில் ஜாகரணத்துடன் இருப்பான்।

Verse 130

तस्माद्द्वेषो न कर्तव्यो विश्वेशे परमात्मनि । विश्वेश द्वेषिणां पुंसां प्रायश्चित्तं यतो नहि

ஆகையால் பரமாத்மா விஸ்வேஸ்வரர்மேல் வெறுப்பு கொள்ளக் கூடாது; விஸ்வேசனை வெறுப்போர்க்கு உண்மையில் பிராயச்சித்தம் இல்லை।

Verse 140

आनंदकाननं पुण्यं पुण्यं पांचनदं ततः । ततोपि मम सान्निध्यमग्निबिंदो महामुने

ஆனந்தகானனம் புனிதம்; அதற்கும் புனிதம் பஞ்சநதம்; ஆனால் அவற்றிற்கும் மேலாக, மகாமுனி அக்னிபிந்து, என் சான்னித்யமே உள்ளது।

Verse 145

भविष्याण्यपि कानीह तानि मे कथयाच्युत । यानि संपूज्यते भक्ताः प्राप्स्यंति कृतकृत्यताम्

அச்யுதா! இங்கு இனி வரவிருக்கும் பிற புனித அம்சங்களை எனக்குச் சொல்வாயாக; அவற்றை முறையாகப் பூஜித்தால் பக்தர்கள் கೃತகೃತ்யதையை அடைவர்।