Adhyaya 3

Verse 1

। व्यास उवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल कथां पौराणिकीं शुभाम् । यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

வியாசர் கூறினார் - அரசர்களில் சிறந்தவனே! மங்களகரமான இந்த புராணக் கதையைக் கேட்பாயாக; இதைக் கேட்பதாலேயே ஒருவன் அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

एकदा धर्मराजो वै तपस्तेपे सुदुष्करम् । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यैर्जलवर्षांतपादिषाट्

ஒருமுறை தர்மராஜர் மிகக் கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டார். பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோர் முன்னிலையில் மழை, வெயில் போன்ற துயரங்களைத் தாங்கிக்கொண்டார்.

Verse 3

आदौ त्रेतायुगे राजन्वर्षाणामयुतत्रयम् । मध्येवनं तपस्यंतमशोकतरुमूलगम्

அரசே! திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில், காட்டின் நடுவே அசோக மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள் அவர் தவம் செய்தார்.

Verse 4

शुष्कस्नायुपिनद्धास्थिसंचयं निश्चलाकृतिम् । वल्मीककीटिकाकोटिशोषिताशेषशोणितम्

அவரது உடல் உலர்ந்த நரம்புகளால் கட்டப்பட்ட எலும்புக்கூடாக அசைவற்றிருந்தது. கரையான் பூச்சிகள் அவரது இரத்தம் முழுவதையும் உறிஞ்சிவிட்டன.

Verse 5

निर्मांसकीकसचयं स्फटिकोपलनिश्चलम् । शंखकुदेंदुतहिनमहाशंखलसच्छ्रियम्

அது மாம்சமற்ற எலும்புக் குவியலாய், ஸ்படிகப் பாறைபோல் அசையாது நின்றது; சங்கு, குந்தமலர், நிலவொளி, பனிபோன்ற ஒளிச்சிறப்பால் மகாசங்கு மாலையைப் போலத் தெய்வீகமாகப் பிரகாசித்தது.

Verse 6

सत्त्वावलंबितप्राणमायुःशेषेण रक्षितम् । निश्वासोच्छ्वास पवनवृत्तिसूचितजीवितम्

அவனுடைய உயிர்மூச்சு உள்ளார்ந்த உறுதியின் ஆதாரத்தால் மட்டுமே தாங்கப்பட்டது; மீதமிருந்த ஆயுள் எப்படியோ காக்கப்பட்டது. அவன் உயிருடன் இருப்பது மூச்சு-விடுமூச்சில் எழும் மிகச் சிறிய காற்றசைவால் மட்டுமே அறியப்பட்டது.

Verse 7

निमेषोन्मेषसंचारपशुनीकृतजन्तुकम् । पिशंगितस्फुरद्रश्मिनेत्रदीपितदिङ्मुखम्

அவனுடைய இமைத் திறப்பு-மூடல் என்ற தாளத்தாலேயே உயிர்கள் அடங்கியதுபோல் இருந்தன; அவனுடைய பிங்கல நிறக் கண்களிலிருந்து மின்னும் கதிர்கள் திசைகளின் முகங்களை ஒளிரச் செய்தன.

Verse 8

तत्तपोग्निशिखादाव चुंबितम्लानकाननम् । तच्छांत्युदसुधावर्षसंसिक्ताखिलभूरुहम

அந்த காடு அவனுடைய தவஅக்னியின் நாவுகள் முத்தமிட்டதுபோல் கருகி வாடியது; ஆனால் அவனுடைய அமைதியிலிருந்து பொழிந்த அமுதமழை போல எல்லா மரங்களும் மீண்டும் நனையச் செய்யப்பட்டன.

Verse 9

साक्षात्तपस्यंतमिव तपो धृत्वा नराकृतिम् । निराकृतिं निराकाशं कृत्वा भक्तिं च कांचनम्

தவமே மனித வடிவம் கொண்டு நேரில் தவம் செய்கிறதுபோல் அது தோன்றியது. உருவமற்ற, ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்த தத்துவத்தை அணுகத்தக்கதாக்கி, பக்தியையும் பொன்னுபோல் உருவுடனும் தொடத்தக்கதுமானதாகவும் மாற்றியது.

Verse 10

कुरंगशावैर्गणशो भ्रमद्भिः परिवारितम् । निनादभीषणास्यैश्च वनजैः परिरक्षितम्

அந்த வனம் கூட்டம் கூட்டமாக அலைந்த மான் குட்டிகளால் சூழப்பட்டு, பயங்கர முகங்களும் அச்சமூட்டும் முழக்கங்களும் உடைய வனவிலங்குகளால் எங்கும் காவல்காக்கப்பட்டது.

Verse 11

एतादृशं महाभीमं दृष्ट्वा देवाः सवासवाः । ध्यायंतं च महादेवं सर्वेषां चाभयप्रदम्

இத்தகைய மிகப் பேரச்சமூட்டும் காட்சியைக் கண்ட தேவர்கள், இந்திரனுடன் சேர்ந்து, தியானத்தில் ஆழ்ந்த மகாதேவரைத் தரிசித்தனர்—அவர் அனைவருக்கும் அபயம் அளிப்பவர்.

Verse 12

ब्रह्माद्या दैवता सर्वे कैलासं प्रति जग्मिरे । पारिजाततरुच्छायामासीनं च सहोमया

பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் கைலாசத்தை நோக்கிச் சென்றனர்; அங்கே அவர் பாரிஜாத மரத்தின் நிழலில் உமையுடன் அமர்ந்திருந்தார்.

Verse 13

नदिर्भृंगिर्महाकालस्तथान्ये च महागणाः । स्कन्दस्वामी च भगवान्गणपश्च तथैव च । तत्र देवाः सब्रह्माद्याः स्वस्वस्थानेषु तस्थिरे

அங்கே நந்தி, ப்ருங்கி, மகாகாலன் மற்றும் பிற மகாகணங்கள் இருந்தனர்; பகவான் ஸ்கந்தஸ்வாமியும் கணபனும் அங்கேயே இருந்தனர். பின்னர் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தத்தம் இடங்களில் நிலைத்தனர்.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । नमोस्त्वनंतरूपाय नीलश्च नमोऽस्तु ते । अविज्ञातस्वरूपाय कैवल्यायामृताय च

பிரம்மா கூறினார்—அனந்த ரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; நீலகண்டனே, உமக்கு நமஸ்காரம். அறியமுடியாத சுயரூபனே, கைवल்யமே, அமரத்தன்மையே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 15

नांतं देवा विजानंति यस्य तस्मै नमोनमः । यं न वाचः प्रशंसंति नमस्तस्मै चिदात्मने

யாருடைய எல்லையையும் தேவர்களும் அறியார், அவர்க்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். வாக்குகள் போற்ற இயலாத அந்த சித்-ஆத்மாவிற்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 16

योगिनो यं हृदः कोशे प्रणिधानेन निश्चलाः । ज्योतीरूपं प्रपश्यति तस्मै श्रीब्रह्मणे नमः

ஆழ்ந்த தியானத்தில் அசையாது நிலைக்கும் யோகிகள், இதயக் கோசத்தில் ஒளி-வடிவமாகக் காணும் அந்த ஸ்ரீபிரம்மனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 17

कालात्पराय कालाय स्वेच्छया पुरुषाय च । गुणत्रयस्वरूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

காலமாகவும் காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவராகவும் இருப்பவர்க்கு; தன் இச்சையால் செயற்படும் புருஷனுக்குப்; திரிகுண-ஸ்வரூபனாகவும் பிரக்ருதி-வடிவமாகவும் விளங்குபவர்க்கு நமஸ்காரம்.

Verse 18

विष्णवे सत्त्वरूपाय रजोरूपाय वेधसे । तमोरूपाय रुद्राय स्थितिसर्गांतकारिणे

சத்துவ-வடிவமான விஷ்ணுவுக்கும், ரஜோ-வடிவமான வேதஸ் (பிரம்மா)வுக்கும், தமோ-வடிவமான ருத்ரனுக்கும் நமஸ்காரம்—நிலைபேறு, படைப்பு, அழிவு செய்பவர்க்கு.

Verse 19

नमो बुद्धिस्वरूपाय त्रिधाहंकाररूपिणे । पंचतन्मात्ररूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

புத்தி-ஸ்வரூபனுக்கும், மும்மடங்கு அஹங்கார-ஸ்வரூபனுக்கும், ஐந்து தன்மாத்திரை-ஸ்வரூபனுக்கும் நமஸ்காரம்; பிரக்ருதி-வடிவம் தரிப்பவர்க்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 20

नमो नमः स्वरूपाय पंचबुद्धींद्रियात्मने । क्षित्यादिपंचरूपाय नमस्ते विषयात्मने

ஐந்து ஞானேந்திரியங்களின் சொரூபமாயுள்ள உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். பூமி முதலிய ஐந்து ரூபங்களாயும், விஷயங்களின் ஆத்மாவாயும் உள்ள உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 21

नमो ब्रह्मांडरूपाय तदंतर्वर्तिने नमः । अर्वाचीनपराचीनविश्वरूपाय ते नमः

பிரம்மாண்டத்தின் சொரூபமாயும் அதனுள் உறைவாயும் உள்ள உமக்கு நமஸ்காரம். அருகும் தூரமும், முன்னும் அப்பாலும் அனைத்தையும் தழுவும் விஸ்வரூப உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 22

अनित्यनित्यरूपाय सदसत्पतये नमः । नमस्ते भक्तकृपया स्वेच्छावि ष्कृतविग्रह

நிலையற்றதும் நிலையானதும் ஆகிய இரு ரூபங்களாகத் தோன்றும், ஸத்-அஸத் ஆகியவற்றின் அதிபதியே, உமக்கு நமஸ்காரம். பக்தர்களின் கருணையால் தம் இச்சையால் வடிவம் வெளிப்படுத்துபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 23

तव निश्वसितं वेदास्तव वेदोऽखिलं जगत् । विश्वाभूतानि ते पादः शिरो द्यौः समवर्तत

வேதங்கள் உமது நிச்வாசமே; அகில உலகமும் உமது வேதமே. எல்லா உயிர்களும் உமது பாதங்கள்; வானுலகம் உமது சிரமாக அமைந்தது.

Verse 24

नाभ्या आसीदंतरिक्षं लोमानि च वनस्पतिः । चंद्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यस्तव प्रभो

ஹே பிரபோ! உமது நாபியிலிருந்து அந்தரிக்ஷம் தோன்றியது; உமது ரோமங்களிலிருந்து வனஸ்பதிகள். உமது மனத்திலிருந்து சந்திரன் பிறந்தான்; உமது கண்களிலிருந்து சூரியன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 25

त्वमेव सर्वं त्वयि देव सर्वं सर्वस्तुति स्तव्य इह त्वमेव । ईश त्वया वास्यमिदं हि सर्वं नमोऽस्तु भूयोऽपि नमो नमस्ते

ஓ தேவா! நீயே அனைத்தும்; உன்னிலேயே அனைத்தும் நிலைகொள்கின்றன. இவ்வுலகில் ஸ்துதி செய்யத் தகுதியானவன் நீ ஒருவனே. ஓ ஈசா! உன்னாலே இவ்வனைத்தும் பரவி நிற்கிறது—உனக்கு நமஸ்காரம்; மீண்டும் மீண்டும் நமோ, உனக்கே நமஸ்காரம்।

Verse 26

इति स्तुत्वा महादेवं निपेतुर्दंडवत्क्षितौ । प्रत्युवाच तदा शंभुर्वरदोऽस्मि किमिच्छति

இவ்வாறு மகாதேவனை ஸ்துதித்து அவர்கள் தண்டவத் நமஸ்காரமாகப் பூமியில் விழுந்தனர். அப்போது சம்பு கூறினார்—“நான் வரதன்; நீங்கள் என்ன விரும்புகிறீர்கள்?”

Verse 27

महादेव उवाच । कथं व्यग्राः सुराः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः । तत्समाचक्ष्व मां ब्रह्मन्भवतां दुःखकारणम्

மகாதேவன் கூறினார்—“பிருஹஸ்பதி முன்னிலையில் எல்லா தேவர்களும் ஏன் கலங்குகின்றனர்? ஓ பிரஹ்மன் (பிரஹ்மா), உங்கள் துயரத்தின் காரணத்தை எனக்குச் சொல்।”

Verse 28

ब्रह्मोवाच । नीलकंठ महादेव दुःखनाशाभयप्रद । शृणु त्वं दुःखमस्माकं भवतो यद्वदाम्यहम्

பிரஹ்மா கூறினார்—“ஓ நீலகண்ட மகாதேவா, துயரநாசகா, அபயமளிப்பவனே! நான் சொல்வதைக் கேள்—இது எங்களின் துயரம்.”

Verse 29

धर्मराजोऽपि धर्मात्मा तपस्तेपे सुदुःसहम् । न जानेऽसौ किमिच्छति देवानां पदमुत्तमम्

தர்மாத்மா தர்மராஜனும் மிகக் கடுமையான தவம் செய்துள்ளார். அவர் என்ன விரும்புகிறார் என எனக்குத் தெரியாது—ஒருவேளை தேவர்களில் உயர்ந்த பதவி।

Verse 30

तेन त्रस्तास्तत्तपसा सर्व इंद्रपुरोगमाः । भवतोंघ्रौ चिरेणैव मनस्तेन समर्पितम् । तमुत्थापय देवेश किमिच्छति स धर्मराट्

அந்தத் தவத்தால் அஞ்சிய இந்திரன் முதலான எல்லாத் தேவர்களும் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தங்கள் மனத்தை உமது திருவடிகளில் அர்ப்பணித்துள்ளனர். தேவேசரே, அவரைத் தவத்திலிருந்து எழுப்பி தர்மராஜன் என்ன விரும்புகிறான் என்பதை அறியுங்கள்.

Verse 31

ईश्वर उवाच । भवतां नास्ति नु भयं धर्मात्सत्यं ब्रवीम्यहम्

ஈசுவரன் கூறினார்—நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்; தர்மத்தினால் உங்களுக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை.

Verse 32

तत उत्थाय ते सर्वे देवाः सह दिवौकसः । रुद्रं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्कृत्वा पुनःपुनः

பின்னர் அந்த எல்லாத் தேவர்களும் விண்ணுலக வாசிகளுடன் எழுந்து, ருத்ரனை வலம் வந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர்.

Verse 33

इन्द्रेण सहिताः सर्वे कैलात्पुनरागताः । स्वस्वस्थाने तदा शीघ्रं गताः सर्वे दिवौकसः

இந்திரனுடன் அனைவரும் கைலாசத்திலிருந்து மீண்டும் திரும்பினர். பின்னர் விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரும் விரைவாகத் தத்தம் இடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 34

इन्द्रोऽपि वै सुधर्मायां गतवान्प्रभुरीश्वरः । न निद्रां लब्धवांस्तत्र न सुखं न च निर्वृतिम्

வல்லமைமிகு ஈசுவரனுக்கு ஒப்பான இந்திரனும் சுதர்மா சபைக்கு சென்றான்; ஆனால் அங்கே அவனுக்கு உறக்கம் இல்லை, இன்பம் இல்லை, நிம்மதியான அமைதியும் இல்லை.

Verse 35

मनसा चिंतयामास विघ्नं मे समुपस्थितम् । अवाप महतीं चितां तदा देवः शचीपतिः

அப்போது சசீபதி இந்திரன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“என் முன் ஒரு விக்னம் எழுந்துள்ளது.” அந்தக் கணமே தேவர் பேரஞ்சலும் கவலையும் அடைந்தார்.

Verse 36

मम स्थानं पराहर्तुं स्तपस्तेपे सुदुश्चरम् । सर्वान्देवान्समाहूय इदं वचनमब्रवीत्

என் பதவியைப் பறிக்க அவன் மிகக் கடினமான தவம் செய்தான். பின்னர் எல்லாத் தேவர்களையும் அழைத்து இவ்வசனத்தை உரைத்தான்.

Verse 37

इन्द्र उवाच । शृण्वंतु देवताः सर्वा मम दुःखस्य कारणम् । दुःखेन मम यल्लब्धं तत्किं वा प्रार्थयेद्यमः । बृहस्पतिः समालोक्य सर्वान्दे वानथाब्रवीत्

இந்திரன் கூறினான்—“என் துயரத்தின் காரணத்தை எல்லாத் தேவர்களும் கேளுங்கள். நான் துன்பத்தால் பெற்றதை யமன் ஏன் வேண்ட வேண்டும்?” அப்போது ப்ருஹஸ்பதி அனைவரையும் நோக்கி மறுமொழி சொன்னார்.

Verse 38

बृहस्पतिरुवाच । तपसे नास्ति सामर्थ्यं विघ्नं कर्तुं दिवौकसः । उर्वश्याद्या समाहूय संप्रेष्यंतां च तत्र वै

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—“இத்தகைய தவத்திற்கு வலியால் தடையிட வானுலக வாசிகளுக்கு ஆற்றல் இல்லை. ஆகவே ஊர்வசி முதலிய அப்சரஸ்களை அழைத்து அங்கே அனுப்புங்கள்.”

Verse 39

तासामाकारणार्थाय प्रतिद्वारं प्रतस्थिवान् । स गत्वा ताः समादाय सभायां शीघ्रमाययौ

அவர்களை அழைக்க அவர் ஒவ்வொரு வாசலாகச் சென்றார். சென்று அவர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு விரைவில் சபைமண்டபத்திற்குக் கொண்டுவந்தார்.

Verse 40

आगतास्ता हरिः प्राह महत्कार्यमुपस्थितम् । गच्छन्तु त्वरिताः सर्वा धर्मारण्यं प्रति द्रुतम्

அவர்கள் வந்ததும் ஹரி கூறினார்—“மிகப் பெரிய காரியம் முன் நிற்கிறது. நீங்கள் அனைவரும் விரைந்து செல்லுங்கள்; ஓடிச் சென்று தர்மாரண்யத்தை அடையுங்கள்.”

Verse 41

यत्र वै धर्मराजोसौ तपश्चक्रे सुदुष्करम् । हास्यभावकटाक्षैश्च गीतनृत्यादिभिस्तथा

அந்த தர்மராஜன் மிகக் கடினமான தவம் செய்த இடத்தில், அவர்கள் விளையாட்டுச் சிரிப்பும் பக்கவாட்டுப் பார்வையும், பாடல்-நடனம் முதலிய கலைகளும் உடன் அணுகினர்.

Verse 42

तं लोभयध्वं यमिनं तपःस्थानाच्च्युतिर्भवेत् । देवस्य वचनं श्रुत्वा तथा अप्सरसां गणाः

“அந்த யதியை மயக்குங்கள்; அவன் தவத்தின் இடத்திலிருந்து சிதறி விழும்படியாக.” தேவனின் சொல்லைக் கேட்ட அப்சரைக் கூட்டம் அதற்கேற்பத் தயாராயிற்று.

Verse 43

मिथः संरेभिरे कर्तुं विचार्य च परस्परम् । धर्मारण्यं प्रतस्थेसावुर्वशी स्वर्वरांगना

ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானித்த பின், விண்ணுலகின் சிறந்த அழகி ஊர்வசி தர்மாரண்யத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.

Verse 44

तुष्टुवुः पुष्पवर्षाश्च ससृजुस्तच्छिरस्यमी । ततस्तु देवैर्विप्रैश्च स्तूयमानः समंततः

அவர்கள் புகழ்ந்து, அவன் தலைமேல் மலர்மழை பொழிந்தனர். பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் போற்ற, அவன் எங்கும் மதிப்புடன் விளங்கினான்.

Verse 45

निर्ययौ परमप्रीत्या वनं परमपावनम् । बिल्वार्कखदिराकीर्णं कपित्थधवसंकुलम्

அவன் பேரானந்தத்துடன் அந்த மிகப் புனிதமான வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்; அது பில்வம், அர்க்கம், கதீரம் மரங்களால் நிறைந்ததும், கபித்தம் மற்றும் தவம் மரங்களால் அடர்ந்ததும் ஆக இருந்தது।

Verse 46

न सूर्यो भाति तत्रैव महांधकार संयुतम् । निर्जनं निर्मनुष्यं च बहुयोजनमायतम्

அங்கே சூரியனும் ஒளியளிக்கவில்லை; அது பேரிருளால் சூழப்பட்டு, தனிமையானதும், மனிதர் இல்லாததும், பல யோஜனங்கள் வரை விரிந்ததும் ஆக இருந்தது।

Verse 47

मृगैः सिंहैर्वृतं घोरेरन्यैश्चापि वनेचरैः । पुष्पितैः पादपैः कीर्णं सुमनोहरशाद्वलम्

அந்த வனம் மான்கள், சிங்கங்கள் மற்றும் பிற அச்சமூட்டும் வனவாசிகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; ஆயினும் அது மலர்ந்த மரங்களால் பரவியதும், மனதை மயக்கும் பசும்புல் போர்வையால் மூடப்பட்டதும் ஆக இருந்தது।

Verse 48

विपुलं मधुरानादैर्नादितं विहगैस्तथा । पुंस्कोकिलनिनादाढ्यं झिल्लीकगणनादितम्

அந்த விரிந்த வனம் பறவைகளின் இனிய குரலால் முழங்கியது; ஆண் குயில்களின் பாடலால் செழித்ததும், சில்லிக்கைகளின் கூட்டொலியால் நிரம்பியதும் ஆக இருந்தது।

Verse 49

प्रवृद्धविकटैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् । वृक्षैराच्छादिततलं लक्ष्म्या परमया युतम्

அந்த இடம் உயர்ந்து வளர்ந்த பெருமரங்களால் சூழப்பட்டு இனிய நிழலை அளித்தது; நிலமும் மரங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது, மேலும் அது பரம லக்ஷ்மி—உன்னத அழகு மற்றும் செல்வச் செழிப்பு—உடன் கூடியதாக இருந்தது।

Verse 50

नापुष्पः पादपः कश्चिन्नाफलो नापि कंटकी । षट्पदैरप्यनाकीर्णं नास्मिन्वै काननेभवेत्

அந்த புனிதக் கானகத்தில் மலரில்லாத மரமுமில்லை, கனியில்லாததும் இல்லை, முள்ளுடையதும் இல்லை; தேனீகள் நிறையாத இடமென்றும் அங்கே இல்லை।

Verse 51

विहंगैर्नादितं पुष्पैरलंकृतमतीव हि । सर्वर्तुकुसमैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम्

அவ்வனம் பறவைகளின் இனிய குரலால் முழங்கியது; மலர்களால் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டது; எல்லா பருவங்களிலும் மலர்கின்ற, இனிய நிழல் தரும் மரங்களால் அது எங்கும் சூழப்பட்டது।

Verse 52

मारुताकलितास्तत्र द्रुमाः कुसुमशाखिनः । पुष्पवृष्टिं विचित्रां तु विसृजंति च पादपाः

அங்கே தென்றலால் அசைந்த மலர்ச் சாகைகளுடைய மரங்கள் வியப்பூட்டும் மலர்மழையைப் பொழிந்தன; அந்தப் புனிதப் பாவைகள் பலவிதமாகப் பூவிழாவைச் சிதறவிட்டன।

Verse 53

दिवस्पृशोऽथ संपुष्टाः पक्षिभिर्मधुरस्वनैः । विरेजुः पादपास्तत्र सुगन्धकुसुमैर्वृताः

அப்போது வானைத் தொடும் போல் உயர்ந்த மரங்கள் அங்கே செழித்தன; இனிய குரல் கொண்ட பறவைகள் சூழ, மணமிகு மலர்களால் மாலையணிந்து அவை ஒளிர்ந்தன।

Verse 54

तिष्ठंति च प्रवालेषु पुष्पभारावनादिषु । रुवंति मधुरालापाः षट्पदा मधुलिप्सवः

அவை இளந்தளிர்களிலும் மலர்சுமை நிறைந்த தோப்புகளிலும் தங்கின; தேனை நாடும் தேனீகள் இனிய ஒலியுடன் முணுமுணுத்தன।

Verse 55

तत्र प्रदेशांश्च बहूनामोदांकुरमंडितान् । लतागृह परिक्षिप्तान्मनसः प्रीतिवर्द्धनान्

அங்கே அவள் பல இனிய நிலப்பகுதிகளை கண்டாள்; மகிழ்வூட்டும் புதுத்தளிர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கொடிக்கூடங்களால் சூழப்பட்டு, மனத்தின் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவையாக இருந்தன।

Verse 56

संपश्यंती महातेजा बभूव मुदिता तदा । परस्पराश्लिष्टशाखैः पादपैः कुसमाचितैः

அதைப் பார்த்த அந்த மகாதேஜஸ்வினி அப்போது மகிழ்ந்தாள்; மலர்களால் நிறைந்த மரங்களின் கிளைகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து நின்றன।

Verse 57

अशोभत वनं तत्तु महेंद्रध्वजसन्निभैः । सुखशीतसुगन्धी च पुष्परेणुवहोऽनिलः

அந்த வனம் இந்திரனின் உயர்ந்த கொடிகளைப் போல ஒளிர்ந்து விளங்கியது; மலர்தூளை ஏந்திய இனிய, குளிர்ந்த, மணமிக்க தென்றல் வீசியது।

Verse 58

एवंगुणसमायुक्तं ददर्श सा वनं तदा । तदा सूर्योद्भवां तत्र पवित्रां परिशोभिताम्

இவ்வாறு பல சிறப்புகளால் நிறைந்த அந்த வனத்தை அவள் அப்போது கண்டாள்; அங்கே அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட, புனிதம் அளிக்கும் ‘சூர்யோத்பவா’ நதியையும் கண்டாள்।

Verse 59

आश्रमप्रवरं तत्र ददर्श च मनोरमम् । पतिभिर्वालखिल्यैश्च वृतं मुनिगणा वृतम्

அங்கே அவள் ஒரு சிறந்த, மனம்கவரும் ஆசிரமத்தை கண்டாள்; அது போற்றத்தக்க வாலகில்ய ரிஷிகளாலும் மునிவரக் கூட்டங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 60

अग्न्यगारैश्च बहुभिर्वृक्षशाखावलंबितैः । धूगम्रपानकणैस्तत्र दिग्वासोयतिभिस्तथा

அவ்விடம் பல அக்னியகாரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அவை மரக்கிளைகளில் தொங்கின. யாகஅக்னியின் புகைத் துகள்கள் சுழல, திகம்பர யதிகளும் அங்கே உலாவினர்.

Verse 61

पाल्या वन्या मृगास्तत्र सौम्या भूयो बभूविरे । मार्जारा मूषकैस्तत्र सर्पैश्च नकुलास्तथा

அங்கே வனமிருகங்களும் மென்மையான இயல்புடன், பாதுகாக்கப்பட்டவை போல இருந்தன. அங்கே பூனைகள் எலிகளோடு, நரிக்கீரிகள் பாம்புகளோடும் சேர்ந்து வாழ்ந்தன.

Verse 62

मृगशावैस्तथा सिंहाः सत्त्वरूपा बभूविरे । परस्परं चिक्रीडुस्ते यथा चैव सहोदराः । दूराद्ददर्श च वनं तत्र देवोऽब्रवीत्तदा

மான் குட்டிகளிடையே சிங்கங்களும் அமைதியான இயல்பை எடுத்தன. அவை ஒன்றோடொன்று சகோதரர்கள் போல விளையாடின. தூரத்திலிருந்து அந்த வனத்தைப் பார்த்த தேவன் அப்போது உரைத்தான்.

Verse 63

इन्द्र उवाच । अयं च खलु धर्मराड् तपस्तुग्रेवतिष्ठते । मम राज्याभिकांक्षोऽसावतोर्थे यत्यतामिह

இந்திரன் கூறினான்—இந்த தர்மராஜன் நிச்சயமாக கடுந்தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறான். என் அரசாட்சியை விரும்புகிறான்; ஆகவே இதற்காக இங்கே முயற்சி செய்யப்படுக.

Verse 64

तपोविघ्नं प्रकुर्वंतु ममाज्ञा तत्र गम्यताम् । इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा उर्वशी च तिलोत्तमा

“அவனுடைய தவத்திற்கு இடையூறு செய்க—இதுவே என் ஆணை; அங்கே செல்லுங்கள்.” இந்திரனின் சொல்லைக் கேட்ட உर्वசி மற்றும் திலோத்தமை (எழுந்தனர்).

Verse 65

सुकेशी मंजुघोषा च घृताची मेनका तथा । विश्वाची चैव रंभा च प्रम्लोचा चारुभाषिणी

அங்கே சுகேசி, மஞ்சுகோஷா; க்ருதாசி, மேனகா; மேலும் விச்வாசி, ரம்பா, இனிய மொழியாள் பிரம்லோசா—இப் புகழ்பெற்ற அப்சரஸ்கள் வந்திருந்தனர்।

Verse 66

पूर्वचित्तिः सुरूपा च अनुम्लोचा यशस्विनी । एताश्चान्याश्च बहुशस्तत्र संस्था व्यचिंतयन्

பூர்வசித்தி, சுரூபா, புகழ்மிக்க அனும்லோசா—இவர்களும் இன்னும் பலரும் அங்கே கூடியிருந்தனர்; அந்தப் பணிக்காக மீண்டும் மீண்டும் பரிசீலிக்கப்பட்டனர்।

Verse 67

परस्परं विलोक्यैव शंकमाना भयेन हि । यमश्चैव तथा शक्र उभौ वायतनं हि वः

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி அச்சத்தால் சந்தேகித்து தயங்கினர்; ஏனெனில் அங்கே யமனும் சக்ரனும் (இந்திரனும்)—இவ்விருவரும் அந்த விஷயத்தில் அதிகாரமும் அடைக்கலமும் ஆக இருந்தனர்।

Verse 68

एवं विचार्य बहुधा वर्द्धनी नाम भारत । सर्वासामप्सरसां श्रेष्ठा सर्वाभरणभूषिता

இவ்வாறு பலவிதமாக ஆலோசித்து, ஓ பாரதா, அவர்கள் ‘வர்த்தனி’ என்னும் பெயருடையவளைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்—அவள் எல்லா அப்சரஸ்களிலும் சிறந்தவள், அனைத்துப் புனைநகைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்।

Verse 69

उवाचैवोर्वशी तत्र किं खिद्यसि शुभानने । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं मायारूपबलेन च । वर्णधर्मो यथा भूयात्करिष्ये पाकशासन

அப்போது அங்கே ஊர்வசி கூறினாள்—“ஓ அழகிய முகத்தாளே, ஏன் வருந்துகிறாய்? தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற, மாயையும் ஏற்ற உருவங்களின் வலிமையும் கொண்டு, ஓ பாகசாசன (இந்திரா), வர்ணதர்மம் முறையாக நிலைபெற நான் செயற்படுவேன்।”

Verse 70

इन्द्र उवाच । साधुसाधु महाभागे वर्द्धनी नाम सुव्रता । शीघ्रं गच्छ स्वयं भद्रे कुरु कार्यं कृशोदरि

இந்திரன் கூறினான்— நன்று, நன்று, மகாபாக்கியவளே! சுவிரதையாய் ‘வர்த்தனி’ எனப் பெயருடையவளே. ஹே பத்திரே, விரைந்து நீயே செல்; ஹே க்ருஷோதரி, காரியத்தை நிறைவேற்று.

Verse 71

धीराणामवने शक्ता नान्या सुभ्रु त्वया विना । वर्द्धनी च तथेत्युक्त्वा गता यत्र स धर्मराट्

ஹே சுப்ரூ, திடமுடையவர்களை அடக்குவதற்கு உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் வல்லவர் அல்லர். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் வர்த்தனி ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, தர்மராஜன் (யமன்) இருந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 72

महता भूषणेनैव रूपं कृत्वा मनोरमम् । कुंकुमैः कज्जलैर्वस्त्रैर्भूषणैश्चैव भूषिता

மிகச் சிறந்த ஆபரணங்களால் அவள் மனோகரமான வடிவம் எடுத்தாள்; குங்குமம், காஜல், நல்வஸ்திரங்கள், ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரித்துக் கொண்டாள்.

Verse 73

कुसुमं च तथा वस्त्रं किंकिणीकटिराजिता । झणत्कारैस्तथा कष्टैर्भूषिता च पदद्वये

மலர்களாலும் ஆடைகளாலும் அவள் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; இடை கிங்கிணிகளால் ஒளிர்ந்தது. ஜணஜண ஒலிக்கும் சிலம்புகளால் இரு பாதங்களும் பூஷிக்கப்பட்டன.

Verse 74

नानाभूषणभूषाढ्या नानाचंदनचर्चिता । नानाकुसुम मालाढ्या दुकूलेनावृता शुभा

பலவகை ஆபரணங்களால் நிறைந்தவளாய், பலவகை சந்தனப் பூச்சுகளால் பூசப்பட்டவளாய், பலவகை மலர்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய்—சுபமூர்த்தியான அவள்—நுண்ணிய பட்டு ஆடையால் மூடப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 75

प्रगृह्य वीणां संशुद्धां करे सर्वांगसुन्दरी । नर्तनं त्रिविधं तत्र चक्रे लोकमनोरमम्

அந்த சர்வாங்கசுந்தரி தன் கையில் சுத்தமான, சுரமிகு வீணையை ஏந்தி அங்கே உலகமெல்லாம் மனம் கவரும் மும்முறை நடனத்தை ஆடினாள்।

Verse 76

तारस्वरेण मधुरैर्वंशनादेन मिश्रितम्

அது இனிய உயர்சுரங்களோடு, புல்லாங்குழலின் மனம்கவரும் நாதம் கலந்து ஒன்றாயிற்று।

Verse 77

मूर्च्छनातालसंयुक्तं तंत्रीलयसमन्वितम् । क्षणेन सहसा देवो धर्मराजो जितात्मवान् । विमनाः स तदा जातो धर्मराजो नृपात्मजः

மூர்ச்சனைத் தாளம் சேர்ந்தும், தந்திரியின் அளவோடு நிறைந்தும் இருந்த அந்த இசையால், ஒரு கணத்தில் தன்னடக்கம் கொண்ட தேவ தர்மராஜனும் திடீரென மனம் தளர்ந்தான், அரசகுமாரனே।

Verse 78

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यं परमं ब्रह्मञ्जातं मे ब्रह्मसत्तम । कथं ब्रह्मोपपन्नस्य तपश्छेदो बभूव ह

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பிராமணரே, பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவரே! எனக்குப் பேராச்சரியம் எழுந்துள்ளது. பிரம்மத்தில் நிலைத்தவருக்கு தவத்தில் இடைச்சேதம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 79

धर्मे धरा च नाकश्च धर्मे पातालमेव च । धर्मे चंद्रार्कमापश्च धर्मे च पवनोऽनलः

தர்மத்திலே பூமியும் விண்ணும் நிலைகொள்கின்றன; தர்மத்திலே பாதாளமும் உள்ளது. தர்மத்திலே சந்திரன்-சூரியன், நீரும்; தர்மத்திலே காற்றும் தீயும் உள்ளன।

Verse 80

धर्मे चैवाखिलं विश्वं स धर्मो व्यग्रतां कथम् । गतः स्वामिंस्तद्वैयग्र्यं तथ्यं कथय सुव्रत

தர்மத்திலேயே இந்த அகில உலகமும் நிலைபெற்றுள்ளது; அத்தர்மமே எவ்வாறு கலக்கமடைந்தது? ஐயா, அந்தக் கலக்கத்தின் உண்மைக் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லும், சுவ்ரதரே.

Verse 81

व्यास उवाच । पतनं साहसानां च नरकस्यैव कारणम् । योनिकुण्डमिदं सृष्टं कुंभीपाकसमं भुवि

வியாசர் கூறினார்—அவிவேகத் துணிவாளரின் வீழ்ச்சியே நரகத்திற்குக் காரணம். பூமியில் இந்த ‘யோனி-குண்டம்’ படைக்கப்பட்டது; இது ‘கும்பீபாக’ நரகத்துக்கு ஒப்பானது.

Verse 82

नेत्ररज्ज्वा दृढं बद्ध्वा धर्षयंति मनस्विनः । कुचरूपैर्महादंडैस्ताड्यमानमचेतसम्

கண்களில் கயிற்றை இறுக்கமாகக் கட்டி அவர்கள் அவனை வதைக்கின்றனர்; அவன் மயக்கமுற்றவனாய், கோரமான கனத்த தண்டுகளால் அடிக்கப்படுகிறான்.

Verse 83

कृत्वा वै पातयंत्याशु नरकं नृपसत्तम । मोहनं सर्वभूतानां नारी चैवं विनिर्मिता

இவ்வாறு செய்து அவர்கள் விரைவில் (மனிதனை) நரகத்தில் தள்ளிவிடுகின்றனர், அரசர்களில் சிறந்தவரே. இத்தகைய முறையிலே பெண் எல்லா உயிர்களுக்கும் மோகமாக உருவாக்கப்பட்டாள்.

Verse 85

तावत्तपोभिवृद्धिस्तु तावद्दानं दया दमः । तावत्स्वाध्यायवृत्तं च तावच्छौचं धृतं व्रतम्

அவ்வளவு காலம்தான் தவத்தின் வளர்ச்சி உண்டு; அவ்வளவு காலம்தான் தானம், தயை, தமம் நிலைக்கும்; அவ்வளவு காலம்தான் ஸ்வாத்யாயமும் நல்வழக்கமும் இருக்கும்; அவ்வளவு காலம்தான் தூய்மையும் உறுதியாகக் கைக்கொண்ட விரதமும் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 86

यावत्त्रस्तमृगीदृष्टिं चपलां न विलोकयेत् । तावन्माता पिता तावद्धाता तावत्ससुहृज्जनः

மனத்தை அலைக்கழிக்கும் சஞ்சலமான, அஞ்சும் மான்போன்ற பார்வையை நோக்காதவரை, தாய் தந்தையர் உண்மைப் பாதுகாவலர்; அதுவரை விதாதா துணை நிற்பான், நல்வாழ்த்தும் நண்பர்களும் உறுதியாக இருப்பர்।

Verse 87

तावल्लज्जा भयं तावत्स्वाचारस्तावदेव हि । ज्ञानमौदार्यमैश्वर्यं तावदेव हि भासते । यावन्मत्तांगनापाशैः पातितो नैव बन्धनैः

வெட்கமும் பாவப் பயமும் அதுவரைதான்; நல்லொழுக்கமும் அதுவரைதான் நிலைக்கும். ஞானம், தாராளம், ஐஸ்வர்யமும் அதுவரைதான் ஒளிரும்—மதமயமான (அவிவேகமான) பெண்ணின் வலைப்பாசப் பந்தங்களில் விழுந்து மனிதன் கட்டுண்டு வீழாதவரை.