Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 9
साक्षात्तपस्यंतमिव तपो धृत्वा नराकृतिम् । निराकृतिं निराकाशं कृत्वा भक्तिं च कांचनम्
sākṣāttapasyaṃtamiva tapo dhṛtvā narākṛtim | nirākṛtiṃ nirākāśaṃ kṛtvā bhaktiṃ ca kāṃcanam
தவமே மனித வடிவம் கொண்டு நேரில் தவம் செய்கிறதுபோல் அது தோன்றியது. உருவமற்ற, ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்த தத்துவத்தை அணுகத்தக்கதாக்கி, பக்தியையும் பொன்னுபோல் உருவுடனும் தொடத்தக்கதுமானதாகவும் மாற்றியது.
Narrator (Purāṇic voice; likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: An ascetic who seems like ‘Tapas’ incarnate; around him, the abstract becomes visible—space-like vastness rendered as a subtle luminous field; devotion appears as a golden sheen, as if bhakti itself has become a tangible ornament.
FAQs
Austerity and devotion together make the subtle, formless truth approachable in lived religious experience.
The verse functions within Dharmāraṇya’s Mahātmya atmosphere rather than naming a specific tīrtha in this line.
No explicit prescription; the focus is theological praise of tapas and bhakti.