Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 47
मृगैः सिंहैर्वृतं घोरेरन्यैश्चापि वनेचरैः । पुष्पितैः पादपैः कीर्णं सुमनोहरशाद्वलम्
mṛgaiḥ siṃhairvṛtaṃ ghoreranyaiścāpi vanecaraiḥ | puṣpitaiḥ pādapaiḥ kīrṇaṃ sumanoharaśādvalam
அந்த வனம் மான்கள், சிங்கங்கள் மற்றும் பிற அச்சமூட்டும் வனவாசிகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; ஆயினும் அது மலர்ந்த மரங்களால் பரவியதும், மனதை மயக்கும் பசும்புல் போர்வையால் மூடப்பட்டதும் ஆக இருந்தது।
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A circular vista of forest edge: deer grazing, a lion watching from shade; flowering trees scatter petals; a lush green grass-carpet glows; the pilgrim stands composed amid the living ring of creatures.
FAQs
A sacred place may unite terror and beauty—testing fear while drawing the heart toward serenity and devotion.
Dharmāraṇya, described as both formidable and enchanting.
None; the verse offers māhātmya-style depiction of the kṣetra’s environment.