Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 48
विपुलं मधुरानादैर्नादितं विहगैस्तथा । पुंस्कोकिलनिनादाढ्यं झिल्लीकगणनादितम्
vipulaṃ madhurānādairnāditaṃ vihagaistathā | puṃskokilaninādāḍhyaṃ jhillīkagaṇanāditam
அந்த விரிந்த வனம் பறவைகளின் இனிய குரலால் முழங்கியது; ஆண் குயில்களின் பாடலால் செழித்ததும், சில்லிக்கைகளின் கூட்டொலியால் நிரம்பியதும் ஆக இருந்தது।
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A wide forest clearing vibrating with life: birds perched on branches mid-song, cuckoo calling from mango-like boughs, crickets in the grass; the pilgrim pauses, listening, as if in a natural shrine.
FAQs
In a holy kṣetra, even natural sound becomes auspicious—supporting contemplation like a living hymn of the forest.
Dharmāraṇya, praised through its vast and melodious natural ambiance.
None directly; the verse emphasizes atmosphere conducive to dhyāna and tapas.