Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 49
प्रवृद्धविकटैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् । वृक्षैराच्छादिततलं लक्ष्म्या परमया युतम्
pravṛddhavikaṭairvṛkṣaiḥ sukhacchāyaiḥ samāvṛtam | vṛkṣairācchāditatalaṃ lakṣmyā paramayā yutam
அந்த இடம் உயர்ந்து வளர்ந்த பெருமரங்களால் சூழப்பட்டு இனிய நிழலை அளித்தது; நிலமும் மரங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது, மேலும் அது பரம லக்ஷ்மி—உன்னத அழகு மற்றும் செல்வச் செழிப்பு—உடன் கூடியதாக இருந்தது।
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A cathedral-like forest interior: colossal trunks, layered canopy creating cool shade; dappled light; the ground is almost fully covered by roots, shrubs, and tree shadows; the atmosphere radiates auspicious beauty.
FAQs
A dharmic kṣetra is portrayed as naturally supportive—providing shelter, beauty, and ‘lakṣmī’ as a sign of sacred order.
Dharmāraṇya, described as shaded, flourishing, and auspicious.
None; the focus is on the kṣetra’s auspicious qualities.