Adhyaya 29

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं शृणुध्वं हि लोहासुरविचेष्टितम् । बलेः पुत्रशतस्यापि कथयिष्यामि विश्रुतम्

சூதர் கூறினார்—இனி லோஹாசுரனின் புகழ்பெற்ற செயல்களை கேளுங்கள். பலியின் நூறு புதல்வர்களின் பிரசித்தமான கதையையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 2

यथा तौ भ्रातरौ वृद्धौ प्रापतुः स्थानमुत्तमम् । तदा प्रभृति वैराग्यं दैत्यो लोहासुरे दधौ

அந்த இரு மூத்த சகோதரர்கள் பரம நிலையைக் பெற்றபோது, அந்நேரம் முதலே தைத்யன் லோஹாசுரன் வைராக்யத்தை ஏற்றான்.

Verse 3

किं करोमि क्व गच्छामि तपसे स्थानमुत्तमम् । यस्य पारं न जानंति देवता मुनयो नराः

“நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே செல்வேன்? தவத்திற்கான உத்தம இடம் எது—அதன் எல்லையைத் தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்களும் அறியார்?”

Verse 4

को मयाऽराध्यतां देवो हृदि चिंतयते भृशम् । इति चिंतयतस्तस्य मतिर्जाता महात्मनः

“நான் எந்தத் தேவனை வழிபட வேண்டும்?”—என்று அவன் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான். சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் அந்த மகாத்மனுக்கு ஒரு உறுதி பிறந்தது.

Verse 5

दधौ गंगां स्वशीर्षेण पुष्पवंतौ च नेत्रयोः । हृदा नारायणं देवं ब्रह्माणं कटिमंडले

அவன் தன் சிரத்தில் கங்கையைத் தாங்கினான்; தன் கண்களில் மலர்ச்சோபையை வைத்தான். இதயத்தில் நாராயண தேவனை நிறுவினான்; இடுப்புமண்டலத்தில் பிரம்மாவை மண்டலம்போல் பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 6

इंद्राद्या देवताः सर्वे यद्देहे प्रतिबिंबिताः । प्रपश्यंति तदात्मानं भास्करः सलिले यथा

இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அவன் உடலில் பிரதிபலித்து, அங்கேயே தத்தம் உருவங்களைத் தாமே கண்டனர்; நீரில் சூரியன் பிரதிபலிப்பது போல.

Verse 7

तमेवाराधयिष्यामि निरंजनमकल्मषः । एवं कृत्वा मतिं दैत्य स्तपस्तेपे सुदुष्करम् । भीतो जन्मभयाद्घोराद्दुष्करं यन्महात्मभिः

“நான் அந்த நிரஞ்சனன், மாசற்ற இறைவனையே வழிபடுவேன்.” என்று உறுதி செய்து, அந்த தைத்யன் கொடிய மறுபிறப்பு அச்சத்தால் அஞ்சி, மகாத்மர்களுக்கும் கடினமான மிகுந்த தபத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 8

अंबुभक्षो वायुभक्षः शीर्णपर्णाशनस्तथा । दिव्यं वर्षशतं साग्रं यदा तेपे महत्तपः । ततस्तुतोष भगवांस्त्रिशूलवरधारकः

ஒருகால் நீரையே உணவாகவும், பின்னர் காற்றையே உணவாகவும், மேலும் உலர்ந்த இலைகளை உண்டவனாகவும் இருந்து, நூற்றுக்கும் மேலான திவ்ய ஆண்டுகள் மகத்தான தபம் செய்தான். அப்போது சிறந்த திரிசூலம் தாங்கிய பகவான் மகிழ்ந்தார்.

Verse 9

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते मनसा यदभीप्सितम् । लोहासुर मया देयं तव नास्ति तपोबलात्

ஈசுவரன் கூறினார்—“வரம் கேள்; உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும்; மனத்தில் விரும்பியது எதுவோ அதையே. ஓ லோஹாசுரா, உன் தபோபலத்தால் உனக்குக் கொடுக்க முடியாதது எனக்கு ஒன்றுமில்லை.”

Verse 10

इत्युक्तो दानवस्तत्र शंकराग्रे वचोऽब्रवीत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்த தானவன் அங்கே சங்கரன் முன்னிலையில் தன் சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 11

लोहासुर उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश वरमेकं वृणोम्यहम् । शरीरस्याजरत्वं च मा मृत्योरपि मे भयम्

லோஹாசுரன் கூறினான்—தேவேசா! நீர் திருப்தியாயின் நான் ஒரு வரம் வேண்டுகிறேன். என் உடல் முதுமையற்றதாக இருக்கட்டும்; மரணத்திற்கும் எனக்கு அச்சம் இல்லாததாக இருக்கட்டும்.

Verse 12

जन्मन्यस्मिन्प्रभो भूयात्स्थातव्यं हृदये मम । एवमस्तु शिवः प्राह तत्र तं दानवेश्वरम्

பிரபோ! இப்பிறவியிலேயே அது நிகழட்டும்; அது என் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும். அங்கே சிவன் அந்த தானவாதிபதியிடம்—“ஏவமஸ்து, அப்படியே ஆகட்டும்” என்றார்.

Verse 13

शर्वलब्धवरो दैवात्पुनस्तेपे महत्तपः । रम्ये सरस्वतीतीरे तरणाय भवार्णवात्

சர்வன் (சிவன்) அருளால் விதிவசமாக வரம் பெற்ற அவன் மீண்டும் பேர்தவம் செய்தான். பிறவிக் கடலைக் கடக்க விரும்பி அழகிய சரஸ்வதி கரையில் தவமிருந்தான்.

Verse 14

वत्सराणां सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च । शंकते भगवानिंद्रो भीतस्तस्य तपोबलात्

ஆயிரம் ஆண்டுகள்—பத்தாயிரங்களும் கோடிகளும் வரை—அவன் தவம் செய்தான். அவன் தவவலிமையால் அஞ்சிய பகவான் இந்திரன் கலங்கினான்.

Verse 15

मा मे पदच्युतिर्भूयाद्दैत्यल्लोहासुरात्क्वचित् । मघवान्गुप्तरूपेण समेत्याश्रमकाननम्

இந்திரன் மனத்தில் எண்ணினான்—“தைத்தியன் லோஹாசுரனால் எந்நேரமும் என் பதவி சிதையக் கூடாது.” இவ்வாறு எண்ணி மகவான் (இந்திரன்) மறைவேடம் கொண்டு ஆசிரமக் கானகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 16

तपोभंगं प्रकुरुते कंपयित्वा महासुरम् । ताडयंति शरीरे तं मुष्टिभिस्तीक्ष्णकर्कशैः

அவர்கள் மகா அசுரனை நடுங்கச் செய்து அவன் தவத்தைச் சிதைத்தனர்; பின்னர் கடினமும் கூர்மையும் கொடுமையும் கொண்ட முஷ்டி அடிகளால் அவன் உடலைத் தாக்கினர்।

Verse 17

अथ तेन च दैत्येन ध्यानमुत्सृज्य वीक्षितम् । इंद्रेण तत्कृतं सर्वं तपोबलविनाशनम्

அப்போது அந்த தைத்யன் தியானத்தை விட்டு நோக்கி, தன் தவவலத்தின் அழிவு அனைத்தும் இந்திரனால் நிகழ்த்தப்பட்டது என உணர்ந்தான்।

Verse 18

तस्य तैरभवद्युद्धमिंद्राद्यैरथ कर्क्कशैः । एकस्य बहुभिः सार्द्धं देवास्ते तेन संयुगे

பின்னர் இந்திரன் முதலிய கடுமையான தேவர்களுடன் அவனுக்கு உக்கிரப் போர் எழுந்தது; அந்தப் போரில் ஒருவனை எதிர்த்து பல தேவர்கள் ஒன்றாகப் போரிட்டனர்।

Verse 19

रुधिराक्लिन्नदेहा वै प्रहारैर्जर्जरीकृताः । केशवं शरणं प्राप्ता त्राहि त्राहीति भाषिणः

அடிகளால் சிதைந்து இரத்தத்தில் நனைந்த உடல்களுடன் அவர்கள் ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று கூறி கேசவனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 20

सूत उवाच । देवानां वाक्यमाकर्ण्य वासुदेवो जनार्दनः । युयुधे केशवस्तेन युद्धे वर्षशतं किल

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட வாசுதேவ ஜனார்தனன், கேசவன், அவனுடன் போரிட்டான்; அந்தப் போர் நூறு ஆண்டுகள் நீடித்தது என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 21

ततो नारायणं तत्र जिगाय स वरोर्जितः । अथ नारायणो देवो जितो लोहासुरेण तु

அப்போது வரபலம் பெற்றவனாய் அவன் அங்கே நாராயணனை வென்றான்; இவ்வாறு லோஹாசுரன் தேவனான நாராயணனையும் தோற்கடித்தான்।

Verse 22

मंत्रयामास रुद्रेण ब्रह्मणा च पुनःपुनः । मीमांसित्वा त्रयो देवाः पुनर्युद्धसमुद्यमम्

அவன் ருத்ரனுடனும் பிரம்மாவுடனும் மீண்டும் மீண்டும் ஆலோசனை செய்தான்; ஆராய்ந்து அந்த மூன்று தேவர்கள் மறுபடியும் போருக்கு எழுந்தனர்।

Verse 23

लोहासुरस्य दैत्यस्य वपुर्दृष्ट्वा पुनर्नवम् । महदासीत्पुनर्युद्धं दैत्यकेशवयोस्ततः

லோஹாசுரன் எனும் தைத்தியனின் உடல் மீண்டும் புதிதாய் மாறியதைப் பார்த்ததும், தைத்தியன் மற்றும் கேசவன் இடையே மறுபடியும் பெரும் போர் எழுந்தது।

Verse 24

न ममार यदा दैत्यो विष्णुना प्रभविष्णुना । तरसा तं केशवोऽपि पातयामास भूतले

வல்லமைமிகு விஷ்ணுவின் ஆற்றலாலும் அந்த தைத்தியன் இறக்காதபோது, கேசவன் வலிமையுடன் அவனைப் பூமியில் வீழ்த்தினான்।

Verse 25

उत्तानं पतितं दृष्ट्वा पिनाकी परमेश्वरः । दधार हृदये तस्य स्वरूपं रूपवर्जितः

அவனை முதுகில் விழுந்தவனாய் கண்ட பினாகி பரமேஸ்வரன், ரூபமற்ற அந்தச் சாரஸ்வரூபத்தைத் தன் இதயத்தில் தாங்கினார்।

Verse 26

कण्ठे तस्थौ ततो ब्रह्मा तस्य लोहासुरस्य च । चरणौ पीडयामास स्वस्थित्या पुरुषोत्तमः

அப்போது பிரம்மா அந்த லோஹாசுரனின் கழுத்தின் மேல் நிலைத்தார். புருஷோத்தமன் தன் அசையா நிலைப்பால் அவன் பாதங்களை உறுதியாக அழுத்தினான்.

Verse 27

अथ दैत्यः समुत्तस्थौ भृशं बद्धोपि भूतले । दृष्ट्वोत्थितं ततो दैत्यं पातयंतं सुरोत्तमान्

பின்னர் அந்த தைத்யன் நிலத்தில் இறுகக் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் வலிமையுடன் எழுந்தான். எழுந்து தேவர்களில் சிறந்தவர்களை வீழ்த்த முயல்வதைப் பார்த்து (அனைவரும் திகைத்தனர்).

Verse 28

उवाच दिव्यया वाचा विरंचिः कमलासनः

அப்போது தாமரையாசனத்தில் அமர்ந்த விரஞ்சி (பிரம்மா) தெய்வீக வாக்கால் உரைத்தார்.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । लोहासुर सदा रक्ष वाचोधर्ममभीक्ष्णशः । त्वया यत्प्रार्थितं रुद्रात्तदेव समुपस्थितम्

பிரம்மா கூறினார்— ஓ லோஹாசுரா, உன் வாக்கின் தர்மத்தை எப்போதும் இடையறாது காத்தருள்வாய். ருத்ரனிடம் நீ வேண்டிய வரமே இப்போது உனக்கு நேரில் வந்துள்ளது.

Verse 30

अहं विष्णुश्च रुद्रश्च त्रयोऽमी सुरसत्तमाः । त्वद्देहमुपवेक्ष्यामो यावदाभूतसंप्लवम्

நான், விஷ்ணு, ருத்ரன்— நாங்கள் மூவரும் தேவர்களில் சிறந்தோர்— உயிர்களின் இறுதி பிரளயம் வரையில் உன் உடலைக் காவலாய் காத்து பராமரிப்போம்.

Verse 31

दानवेश शिवप्राप्तिर्भावभक्त्यैव जायते । शिवं चालयितुं बुद्धिः कथं तव भविष्यति

ஏ தானவேசா! சிவப்ராப்தி உண்மையான பாவபக்தியாலேயே உண்டாகும்; அப்படியிருக்க சிவனை அசைக்க எண்ணம் உனக்கு எவ்வாறு தோன்றும்?

Verse 32

अचलांश्चालयेद्यस्तु प्रासादान्ब्राह्मणान्पुरान् । अचिरेणैव कालेन पातकेनैव लिप्यते

அசையாதவற்றை அசைக்க முயல்வவன்—கோயில்கள், பிராமணர்கள், புனித நகரங்கள்—சிறிது காலத்திலேயே பாவத்தால் மாசுபடுவான்.

Verse 33

श्मशानवत्परित्याज्यः सत्यधर्मबहिष्कृतः । सत्यवागसि भद्रं ते मा विचालय देवताः

சத்தியமும் தர்மமும் விலக்கப்பட்டவன் சுடுகாட்டைப் போலத் துறக்கத்தக்கவன். ஆனால் நீ சத்தியவாக்குடையவன்—உனக்கு நலம் உண்டாக; தேவர்களை கலக்காதே.

Verse 34

येन यातास्तु पितरो येन याताः पितामहाः । तेन मार्गेण गंतव्यं न चोल्लंघ्या सतां गतिः

பிதாக்களும் பிதாமகர்களும் சென்ற பாதையிலேயே செல்ல வேண்டும்; சத்புருஷர்களின் நெறியை மீறக் கூடாது.

Verse 35

दानवेश पिता ते हि ददौ लोकत्रयं हरेः । वाक्पाशबद्धः पाताले राज्यं चक्रे महीपतिः

ஏ தானவேசா! உன் தந்தை ஹரிக்குரிய மூவுலகையும் தானமாக அளித்தான்; தன் சொல்வலையால் கட்டுண்ட அந்த மன்னன் பாதாளத்தில் ஆட்சி செய்தான்.

Verse 36

तथा त्वमसि वाक्पाशाच्छिवभक्तिसमन्वितः । भूतले तिष्ठ दैत्येंद्र मा वाग्वैकल्प्यमाप्नुहि

நீயும் உன் வாக்கு-பாசத்தால் கட்டுண்டவனாய், சிவபக்தியால் நிறைந்தவன். ஹே தைத்யேந்திரா, பூமியில் நிலைத்திரு; வாக்கில் தயக்கம் அல்லது முரண்பாடு அடையாதே.

Verse 37

वरांस्ते च प्रदास्यामो मा विचाल्या हि देवताः

நாங்கள் உனக்கு வரங்களையும் அளிப்போம்; ஆனால் தேவர்களை கலங்கச் செய்யாதே.

Verse 38

व्यास उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मणो वाक्यं संतुष्टो दानवेश्वरः । प्राह प्रसन्नया वाचा ब्रह्माणं केशवं हरम्

வியாசர் கூறினார்—பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்டதும் தானவர்களின் தலைவன் திருப்தியடைந்து, மகிழ்ந்த குரலில் பிரம்மா, கேசவா, ஹரா ஆகியோரிடம் உரைத்தான்.

Verse 39

लोहासुर उवाच । वाक्पाशबद्धस्तिष्ठामि न पुनर्भवतां बले । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च त्रयोऽमी सुरसत्तमाः

லோஹாசுரன் கூறினான்—என் வாக்கு-பாசத்தால் கட்டுண்டவனாய் இங்கேயே நிலைத்திருப்பேன்; இனி உங்கள் பலத்தால் அல்ல. பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்—இம்மூவரும் தேவர்களில் சிறந்தோர்.

Verse 40

स्थास्यंति चेच्छरीरे मे किं न लब्धं मया ततः । इदं कलेवरं मे हि समारूढं त्रिभिः सुरैः

நீங்கள் என் உடலிலேயே தங்குவீர்களானால், எனக்கு எது தான் பெறப்படாமல் இருக்கும்? ஏனெனில் என் இந்தக் களேவரம் மூன்று தேவர்களாலும் அதிஷ்டிதமாக—ஆரூடமாக—நிறைந்துள்ளது.

Verse 41

भूम्यां भवतु विख्यातं मत्प्रभावात्सुरोत्तमाः

தேவரில் சிறந்தவர்களே, என் பிரபாவத்தால் இது பூமியில் புகழ்பெறுக।

Verse 42

लोहासुरस्य वाक्येन हर्षिता स्त्रिदशास्त्रयः । ददुः प्रत्युत्तरं तस्मै ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

லோஹாசுரனின் சொற்களால் மகிழ்ந்த தேவர்திரயம் களிகூர்ந்தது; பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் அவனுக்கு மறுமொழி அளித்தனர்।

Verse 43

सत्यवाक्पाशतो दैत्यो न सत्याच्चलितो यतः । तेन सत्येन संतुष्टा दास्या मस्ते मनीप्सितम्

ஓ தைத்தியனே, சத்தியவாக்கின் பாசத்தால் கட்டப்பட்டவனெனினும் நீ சத்தியத்திலிருந்து சறுக்கவில்லை; அந்தச் சத்தியத்தால் நாங்கள் திருப்தி, உன் விருப்பத்தை அருள்வோம்।

Verse 44

ब्रह्मोवाच । यथा स्नानं ब्रह्मज्ञानं देहत्यागो गयातले । धर्मारण्ये तथा दैत्य धर्म्मेश्वरपुरः स्थिते

பிரம்மா கூறினார்—கயாதலத்தில் ஸ்நானம், பிரம்மஞானம், உடல் துறத்தல் எவ்வாறு மிகப் பயனளிப்பவையோ, அவ்வாறே ஓ தைத்தியனே, தர்ம்மேஸ்வரபுரத்தின் முன்னிலையில் உள்ள தர்மாரண்யத்திலும் (விதிகள்) அத்தகையவையே।

Verse 45

कूपे तर्प्पणकं श्राद्धं शंसंति पितरो दिवि । संतुष्टा पिंडदानेन गयायां पितरो यथा

புனிதக் கிணற்றில் தர்ப்பணத்துடன் செய்யும் ஸ்ராத்தத்தை விண்ணுலகப் பித்ருக்கள் புகழ்கின்றனர்; கயாவில் பிண்டதானத்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவதுபோல।

Verse 46

वांछंति तर्प्पणं कूपे धर्मारण्ये विशुद्धये । दानवेन्द्र शरीरं तु तीर्थं तव भविष्यति

தர்மாரண்யத்தில் பரிசுத்திக்காக மக்கள் அந்தக் கிணற்றில் தர்ப்பணம் செய்ய விரும்புவார்கள். ஓ தானவேந்திரா, உன் உடலே இனி தீர்த்தமாகும்.

Verse 47

एकविंशतिवारांस्तु गयायां तर्प्पणे कृते । पितॄणां या परा तृप्तिर्जायते दानवाधिप

ஓ தானவாதிபா, கயையில் இருபத்தொன்று முறை தர்ப்பணம் செய்தால் பித்ருக்களுக்கு உண்டாகும் உச்சத் திருப்தி—

Verse 48

धर्मेश्वर पुरस्तात्सा त्वेकदा पितृतर्पणात् । स्याद्वै दशगुणा तृप्तिः सत्यमेव न संशयः

—அந்தத் திருப்தி தர்மேஸ்வரன் முன்னிலையில் ஒருமுறை பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்தாலே பத்துமடங்கு ஆகும். இது உண்மை; ஐயமில்லை.

Verse 49

पितॄणां पिंडदानेन अक्षय्या तृप्तिरस्त्विह । शिवरूपांतराले वै धर्मारण्ये धरातले

இங்கே பூமியில் தர்மாரண்யத்தில்—சிவன் வெளிப்பட்ட புனித இடைவெளிக்குள்—பிண்டதானத்தால் பித்ருக்களுக்கு அழியாத திருப்தி உண்டாகட்டும்.

Verse 50

श्रद्धयैव हि कर्त्तव्याः श्राद्धपिंडोदकक्रियाः । तथांतराले चास्माकं श्राद्धपिंडौ विशेषतः

ஸ்ராத்தத்தின் பிண்டமும் உதகக் கிரியைகளும் நிச்சயமாக श्रद्धையுடன் செய்யப்பட வேண்டும். மேலும் இங்கே அந்தப் புனித இடைவெளியில் எங்கள் ஸ்ராத்தமும் பிண்டதானமும் சிறப்புப் பலன் தரும்.

Verse 51

तथा शरीरे क्वापिस्तांचिंता सत्योऽसि सुव्रत । त्रिषु लोकेषु दुष्प्रापं सत्यं ते दिवि संस्थितम्

அவ்வாறே, ஓ சத்தியநிஷ்டை கொண்ட சுவிரதனே, உன் உடலில் எங்கும் சிறிதும் கவலை இருக்க விடாதே. மூன்று உலகங்களிலும் சத்தியம் அரிது; உன் சத்தியம் விண்ணிலும் நிலைபெற்றது.

Verse 52

अस्मद्वाक्येन सत्येन तत्तथाऽसुरसत्तम । गयासमधिकं तीर्थं तव जातं धरातले

எங்கள் வாக்கின் சத்தியத்தால் அப்படியே ஆகுக, ஓ அசுரசிறந்தவனே. பூமியில் உனக்காக கயைக்கு சமமான—அல்லது அதைவிட மேலான—ஒரு தீர்த்தம் தோன்றியுள்ளது.

Verse 53

अस्माकं स्थितिरव्यग्रा तव देहे न संशयः । सत्यपाशेन बद्धाः स्म दृढमेव त्वयाऽनघ

உன் உடலில் எங்கள் இருப்பு அசையாததும் கலக்கமற்றதும்—இதில் ஐயமில்லை. ஓ பாவமற்றவனே, சத்தியப் பாசத்தால் நீ எங்களை உறுதியாகக் கட்டியுள்ளாய்.

Verse 54

विष्णुरुवाच । गयाप्रयाग कस्याऽपि फलं समधिकं स्मृतम् । चतुर्द्दश्याममावास्यां लोहयष्ट्यां पिंडदानतः

விஷ்ணு கூறினார்—கயா, பிரயாகத்தின் பலன் பிற இடங்களைவிட மேலானதாக ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது; குறிப்பாக சதுர்தசி மற்றும் அமாவாசை நாள்களில் லோஹயஷ்டியில் பிண்டதானம் செய்தால்.

Verse 55

बलिपुत्रस्य सत्येन महती तृप्तिरत्र हि । मा कुरुष्वात्र संदेहं तव देहे स्थिता स्वयम्

பலியின் புதல்வனின் சத்தியத்தால் இங்கு உண்மையிலே பெரும் திருப்தி (பித்ருக்களுக்கு) உண்டாகிறது. இதில் ஐயம் கொள்ளாதே; அந்தப் புண்ணிய சக்தி தானே உன் உடலில் நிலைகொண்டுள்ளது.

Verse 56

सरस्वती पुण्यतोया ब्रह्मलोकात्प्रयात्युत । प्लावयिष्यंति देहांगं मया सह सुसंगता

புண்ணிய நீருடைய சரஸ்வதி நிச்சயமாக பிரம்மலோகத்திலிருந்து இங்கு வருவாள். என்னுடன் இசைவாக இணைந்து, உடலின் அங்கங்களை நீரால் நனைத்து, சுத்திக்காகப் பெருக்கி அருள்வாள்.

Verse 57

यथो वै द्वारका वासो देवस्तत्र महेश्वरः । विरंचिर्यत्र तीर्थानि त्रीण्येतानि धरातले

த்வாரகை எவ்வாறு தெய்வீக வாசஸ்தலமோ, அங்கே தேவ மகேஸ்வரன் அருளோடு விளங்குகிறான்; மேலும் எங்கே விரஞ்சி (பிரம்மா) இருக்கிறானோ—பூமியில் இம்மூன்றும் தீர்த்தங்களாகப் புகழ்பெற்றவை.

Verse 58

भविष्यति च पाताले स्वर्गलोके यमक्षये । विख्यातान्यसुरश्रेष्ठ पि तॄणां तृप्तिहेतवे

அசுரர்களில் சிறந்தவனே! இவை பாதாளத்திலும், ஸ்வர்கலோகத்திலும், யமலோகத்திலும் புகழ்பெறும்; பித்ருக்களின் திருப்திக்குக் காரணங்களாக விளங்கும்.

Verse 59

अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि गाथां पितृकृतां पराम् । आज्ञारूपां हि पुत्राणां तां शृणुष्व ममानघ

இப்போது பித்ருக்கள் இயற்றிய இன்னொரு உயர்ந்த காத்தையை நான் உரைப்பேன்; அது புதல்வர்களுக்கான ஆணை வடிவான உபதேசம். குற்றமற்றவனே, அதை கேள்.

Verse 60

पितर ऊचुः । शंकरस्याग्रतः स्थानं रुद्रलोकप्रदं नृणाम् । पापदेहविशुद्ध्यर्थं पापेनोपहतात्मनाम्

பித்ருக்கள் கூறினர்: சங்கரனின் முன்னிலையில் மனிதர்க்கு ருத்ரலோகத்தை அளிக்கும் ஒரு புனித ஸ்தலம் உள்ளது; பாவத்தால் தாக்கப்பட்ட ஆன்மாக்களின் பாவமய உடலைச் சுத்திகரிக்க அது அமைந்தது.

Verse 61

तस्मिंस्तिलोदकेनापि सद्गतिं यांति तर्पिताः । पितरो नरकाद्वा पि सुपुत्रेण सुमेधसा

அங்கே திலநீரால் (திலோதகத்தால்) திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் சத்கதியை அடைகின்றனர். சுமேதையுடைய நற்புத்திரனால் அவர்கள் நரகத்திலிருந்தும் விடுபடுகின்றனர்.

Verse 62

गोप्रदानं प्रशंसंति तत्तत्र पितृमुक्तये । पित्रादिकान्समुद्दिश्य दृष्ट्वा रुद्रं च केशवम्

அங்கே பித்ருமுக்திக்காக கோதானம் பெரிதும் புகழப்படுகிறது. பித்ருக்கள் முதலியோரை நினைத்து அழைத்து, ருத்ரனையும் கேசவனையும் இருவரையும் தரிசித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 63

तिलपिण्याकपिंडेन तृप्तिं यास्यामहे पराम् । चतुर्द्दश्याममावास्यां तथा च पितृतर्पणम्

திலப்பிண்யாகப் பிண்டத்தால் நாம் பித்ருக்களுக்கு பரம திருப்தியை அளிப்போம். மேலும் சதுர்தசி மற்றும் அமாவாசை நாள்களில் பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 64

अज्ञातगोत्रजन्मानस्तेभ्यः पिंडांस्तु निर्वपेत् । तेऽपि यांति दिवं सर्वे ये दत्त इति श्रुतिः

கோத்திரம் அறியப்படாதவர்களுக்காகவும் பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ‘யார்க்கு தானம் அளிக்கப்பட்டதோ’ அவர்கள் அனைவரும் விண்ணுலகம் அடைவார்கள் என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.

Verse 65

सर्वकार्याणि संत्यज्य मानवैः पुण्यमीप्सुभिः । प्राप्ते भाद्रपदे मासे गंतव्या लोहयिष्टका । अज्ञातगोत्रनाम्ना तु पिंड मंत्रमिमं शृणु

புண்ணியத்தை நாடும் மனிதர்கள் எல்லா பிற கடமைகளையும் விட்டு, பாத்ரபத மாதம் வந்தபோது லோஹயிஷ்டகாவிற்கு செல்ல வேண்டும். மேலும் கோத்திரமும் பெயரும் அறியாதவருக்கான இந்த பிண்டமந்திரத்தை கேளுங்கள்.

Verse 66

पितृवंशे मृता ये च मातृवंशे तथैव च । अतीतगोत्रजास्तेभ्यः पिंडोऽयमुपतिष्ठतु

தந்தை வம்சத்தில் இறந்தவர்களுக்கும், அதுபோலத் தாய் வம்சத்தில் இறந்தவர்களுக்கும், கடந்த காலத்தில் மறைந்துபோன கோத்திரத்தவர்களுக்கும்—இந்த பிண்டம் அர்ப்பணமாகட்டும்।

Verse 67

विष्णुरुवाच । अनेनैव तु मंत्रेण ममाग्रे सुरसत्तम । क्षीणे चंद्रे चतुर्द्दश्यां नभस्ये पिंडमाहरेत्

விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! இதே மந்திரத்தினால், என் சன்னிதியில், நபஸ்ய மாதத்தில் சந்திரன் குறையும் சதுர்தசி நாளில் பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 68

पितॄणामक्षया तृप्तिर्भविष्यति न संशयः । तिलपिण्याकपिंडेन पितरो मोक्षमाप्नुयुः

பித்ருக்களுக்கு அழியாத திருப்தி உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. எள்ளுப் பிண்ணாக்குப் பிண்டத்தால் பித்ருக்கள் மோட்சத்தை அடைவார்கள்.

Verse 69

क्षणत्रयविनिर्मुक्ता मानवा जगतीतले । भविष्यंति न संदेहो लोहयष्ट्या तिलतर्पणे

பூமியில் உள்ள மனிதர்கள் மூன்று கணங்களிலேயே (பாபப் பாரத்திலிருந்து) விடுபடுவர்—ஐயமில்லை—லோஹயஷ்டியில் எள்ளுத் தர்ப்பணம் செய்தால்.

Verse 70

स्नात्वा यः कुरुते चात्र पितृपिंडोदकक्रियाः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावद्ब्रह्मदिवानिशम्

யார் நீராடி இங்கே பித்ரு பிண்டமும் உதகக் கிரியைகளும் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் பிரம்மாவின் பகல்-இரவு நீடிக்கும் காலம்வரை திருப்தியுடன் இருப்பார்கள்.

Verse 71

अमावास्यादिनं प्राप्य मासि भाद्रपदे सरः । ब्रह्मणो यष्टिकायां तु यः कुर्यात्पितृतर्पणम्

பாத்ரபத மாத அமாவாசை நாளில், பிரம்மாவின் யஷ்டிகா எனப்படும் புனித ஏரியில் யார் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவர் அந்தத் தீர்த்தத்தின் விசேஷப் புண்ணியத்தை அடைகிறார்।

Verse 72

पितरस्तस्य तृप्ताः स्युर्यावदाभूतसंप्लवम् । तेषां प्रसन्नो भगवानादिदेवो महेश्वरः

அவனுடைய பித்ருக்கள் பிரளயம் வரையில் திருப்தியுடன் இருப்பர்; அவர்களுக்காக ஆதிதேவன் பகவான் மகேஸ்வரன் அருள்புரிவான்।

Verse 73

अस्य तीर्थस्य यात्रायां मतिर्येषां भविष्यति । गोक्षीरेण तिलैः श्वेतैः स्नात्वा सारस्वते जले

இந்தத் தீர்த்த யாத்திரையில் மனம் கொண்டவர்கள், பசும்பாலும் வெள்ளை எள்ளும் சேர்த்து சரஸ்வதி நீரில் நீராடி புனிதம் பெறுவர்।

Verse 74

तर्पयेदक्षया तृप्तिः पितॄणां तस्य जायते । श्राद्धं चैव प्रकु र्वीत सक्तुभिः पयसा सह

அவன் தர்ப்பணம் செய்யட்டும்; அதனால் அவன் பித்ருக்களுக்கு அழியாத திருப்தி உண்டாகும். மேலும் சக்கு (வறுத்த யவ மாவு) பாலும் சேர்த்து ஸ்ராத்தமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 75

अमावास्यादिनं प्राप्य पितॄणां मोदमिच्छुकः । रुद्रतीर्थे ततो धेनुं दयाद्वस्त्राणि यमतीर्थके

அமாவாசை நாளில் பித்ருக்களின் மகிழ்ச்சியை விரும்புபவன், ருத்ர தீர்த்தத்தில் பசுவை தானம் செய்ய வேண்டும்; யம தீர்த்தத்தில் ஆடைகளை தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 76

विष्णुतीर्थे हिरण्यं च पितॄणां मोक्षमिच्छुकः । विनाक्षतैर्विना दर्भैर्विना चासनमेव च । वारिमात्राल्लोहयष्ट्यां गयाश्राद्धफलं लभेत्

பித்ருக்களின் மோட்சத்தை விரும்புவோர் விஷ்ணு-தீர்த்தத்தில் பொன் தானம் செய்ய வேண்டும். லோஹயஷ்டியில் வெறும் நீர்மாத்திரத்தாலே—அக்ஷதை, தர்பை, ஆசனம் இன்றியும்—கயா-ஸ்ராத்தத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 77

सूत उवाच । एतद्वः कथितं विप्रा लोहासुरविचेष्टितम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महा गोघ्नो मुच्यते सर्वपातकैः

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! லோஹாசுரனுடன் தொடர்புடைய இச்செயல்களை உங்களுக்குச் சொன்னேன். இதை ஒருமுறை கேட்டாலே பிரம்மஹத்தி அல்லது கோஹத்தி செய்தவனும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 78

एकविंशतिवारन्तु गयायां पिंड पातने । तत्फलं समवाप्नोति सकृदस्मिञ्छ्रुते सति

கயாவில் இருபத்தொன்று முறை பிண்டம் அர்ப்பணித்தால் கிடைக்கும் பலன், இவ்வாக்கியத்தை ஒருமுறை கேட்டாலே பெறப்படுகிறது.

Verse 79

चतुःष्कोटि द्विलक्षं च सहस्रं शतमेव च । धेनवस्तेन दत्ताः स्युर्माहात्म्यं शृणु यात्तु यः

இந்த மாஹாத்மியத்தை கேட்பவன், நான்கு கோடி, இரண்டு லட்சம், ஆயிரம், நூறு என இத்தனை பசுக்களைத் தானம் செய்தவன் எனக் கருதப்படுவான்.