Adhyaya 8

Verse 1

सूत उवाच । नित्यानंदमयं शांतं निर्विकल्पं निरामयम् । शिवतत्त्वमनाद्यंतं ये विदुस्ते परं गताः

சூதர் கூறினார்—சிவத் தத்துவத்தை நித்திய ஆனந்தமயம், சாந்தம், நிர்விகல்பம், நிராமயம், ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லாதது என அறிந்தோர் பரமகதியை அடைவர்।

Verse 2

विरक्ताः कामभोगेभ्यो ये प्रकुर्वंत्यहैतुकीम् । भक्तिं परां शिवे धीरास्तेषां मुक्तिर्न संसृतिः

காமபோகங்களில் பற்றின்மை கொண்டு, திடமனத்துடன் சிவனிடத்தில் காரணமற்ற பரம பக்தியை வளர்ப்போர்க்கு முக்தியே உண்டு; சம்சாரச் சுழல் இல்லை।

Verse 3

विषयानभिसंधाय ये कुर्वंति शिवे रतिम् । विषयैर्नाभिभूयंते भुंजानास्तत्फलान्यपि

உலகப் பொருள்களை நோக்கமின்றி சிவனில் ரதியை வளர்ப்போர், தமக்கு வரும் பலன்களை அனுபவித்தாலும் புலன்விஷயங்களால் அடக்கப்படார்।

Verse 4

येन केनापि भावेन शिवभक्तियुतो नरः । न विनश्यति कालेन स याति परमां गतिम्

எந்த உண்மையான உணர்வினாலும் சிவபக்தியுடன் இருப்பவன், காலத்தின் ஆட்சியால் அழிவுறான் அல்லன்; அவன் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 5

आरुरुक्षुः परं स्थानं विषयासक्तमानसः । पूजयेत्कर्मणा शंभुं भोगांते शिवमाप्नुयात्

பரம நிலையைக் ஏற விரும்பியும் மனம் விஷயங்களில் பற்றுடையவனாக இருப்பவன், விதிப்படி கர்மங்களால் சம்புவை வழிபடட்டும்; போகங்களின் முடிவில் சிவனை அடையலாம்।

Verse 6

अशक्तः कश्चिदुत्स्रष्टुं प्रायो विषयवासनाम् । अतः कर्ममयी पूजा कामधेनुः शरीरिणाम्

பெரும்பாலோர் விஷயவாசனைகளைத் துறக்க இயலார்; ஆகவே கர்மமயமான பூஜை உடலுடையோர்க்கு காமதேனுவைப் போலப் பலன் தரும்.

Verse 7

मायामयेपि संसारे ये विहृत्य चिरं सुखम् । मुक्तिमिच्छन्ति देहांते तेषां धर्मोयमीरितः

மாயாமயமான இவ்வுலகில் நீண்ட காலம் இன்பம் அனுபவித்து, உடல் முடிவில் முக்தியை விரும்புவோர்க்கு இத்தர்மம் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 8

शिवपूजा सदा लोके हेतुः स्वर्गापवर्गयोः । सोमवारे विशेषेण प्रदोषादिगुणान्विते

உலகில் சிவபூஜை எப்போதும் ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) தரும் காரணம்; குறிப்பாக திங்கட்கிழமை, பிரதோஷ முதலிய புண்ணியங்களுடன் செய்யும்போது.

Verse 9

केवलेनापि ये कुर्युः सोमवारे शिवार्चनम् । न तेषां विद्यते किंचिदिहामुत्र च दुर्लभम्

திங்கட்கிழமை மட்டும் சிவார்ச்சனை செய்பவர்களுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எதுவும் அரிதாகாது.

Verse 10

उपोषितः शुचिर्भूत्वा सोमवारे जितेंद्रियः । वैदिकैर्लौकिकैर्वापि विधिवत्पूजयेच्छिवम्

திங்கட்கிழமை உபவாசம் இருந்து, தூய்மையடைந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, வைதிகமோ லௌகிகமோ ஆகிய முறையின்படி விதிவழியாக சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 11

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा कन्या वापि सभर्त्तृका । विभर्तृका वा संपूज्य लभते वरमीप्सितम्

பிரம்மச்சாரி ஆனாலும் இல்லறத்தான் ஆனாலும், கன்னியாயினும் கணவருடன் உள்ள பெண்ணாயினும், விதவையாயினும்—முறையாகப் பூஜித்தால் விரும்பிய வரம் கிடைக்கும்.

Verse 12

अत्राहं कथयिष्यामि कथां श्रोतृमनोहराम् । श्रुत्वा मुक्तिं प्रयांत्येव भर्तिर्भवति शांभवी

இங்கே நான் கேட்போரின் மனத்தை மகிழ்விக்கும் கதையொன்றை உரைப்பேன்; அதை கேட்டால் அவர்கள் நிச்சயமாக முக்தியை அடைவார்கள், மேலும் ஶம்பு (சிவன்) மீது பக்தி எழும்.

Verse 13

आर्यावर्ते नृपः कश्चिदासीद्धर्मभृतां वरः । चित्रवर्मेति विख्यातो धर्मराजो दुरात्मनाम्

ஆர்யாவர்த்தத்தில் ஒரு மன்னன் இருந்தான்; தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவன். ‘சித்ரவர்மன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; தீயோர்க்கு தர்மராஜன் போல் இருந்தான்.

Verse 14

स गोप्ता धर्मसेतूनां शास्ता दुष्पथगामिनाम् । यष्टा समस्तयज्ञानां त्राता शरणमिच्छताम्

அவன் தர்மத்தின் பாலங்களைப் பாதுகாப்பவன்; தீய வழி செல்பவர்களைத் தண்டிப்பவன்; எல்லா யாகங்களுக்கும் யஜமானன்; சரண் நாடுவோர்க்கு காப்பாளன்.

Verse 15

कर्त्ता सकलपुण्यानां दाता सकलसंपदाम् । जेता सपत्नवृंदानां भक्तः शिवमुकुन्दयोः

அவன் எல்லாப் புண்ணியங்களையும் ஆற்றுபவன்; எல்லாச் செல்வங்களையும் வழங்குபவன்; பகைவர் கூட்டங்களை வென்றவன்; சிவன் மற்றும் முகுந்தன் (விஷ்ணு) இருவருக்கும் பக்தன்.

Verse 16

सोनुकूलासु पत्नीषु लब्ध्वा पुत्रान्महौजसः । चिरेण प्रार्थितां लेभे कन्यामेकां वराननाम्

அனுகூலமான ராணிகளிடமிருந்து அவர் மிக்க வலிமைமிகு புதல்வர்களைப் பெற்றிருந்தாலும், நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பலமுறை வேண்டியதன் பயனாக ஒரு அழகிய முகமுடைய மகளைக் பெற்றார்।

Verse 17

स लब्ध्वा तनयां दिष्ट्या हिमवानिव पार्वतीम् । आत्मानं देवसदृशं मेने पूर्णमनोरथम्

இவ்வாறு நல்விதியால் மகளைப் பெற்றபின்—ஹிமவான் பார்வதியைப் பெற்றதுபோல்—தன்னைத் தெய்வத்துக்கு ஒப்பானவனாகவும், ஆசைகள் நிறைவேறியவனாகவும் எண்ணினார்।

Verse 18

स एकदा जातकलक्षणज्ञानाहूय साधून्द्विजमुख्यवृंदान् । कुतूहलेनाभिनिविष्टचेताः पप्रच्छ कन्याजनने फलानि

ஒருமுறை ஜாதகமும் நற்குறிகளும் அறிந்த சான்றோர் முதன்மை பிராமணர்களை அழைத்து, ஆர்வத்தால் மனம் நிலைத்து, மகள் பிறப்பின் பலன்களையும் விளைவுகளையும் கேட்டார்।

Verse 19

अथ तत्राब्रवीदेको बहुज्ञो द्विजसत्तमः । एषा सीमंतिनी नाम्ना कन्या तव महीपते

அப்போது அங்கே மிகுந்த புலமைமிக்க சிறந்த பிராமணர் கூறினார்—“மன்னரே, உமது இம்மகளின் பெயர் ‘சீமந்தினி’.”

Verse 20

उमेव मांगल्यवती दमयंतीव रूपिणी । भारतीव कलाभिज्ञा लक्ष्मीरिव महागुणा

அவள் உமையைப் போல மங்களகரமானவள், தமயந்தியைப் போல அழகியவள், பாரதி (சரஸ்வதி) போல கலைகளில் தேர்ந்தவள், லக்ஷ்மியைப் போல மாபெரும் நற்குணங்களால் நிறைந்தவள்।

Verse 21

सुप्रजा देवमातेव जानकीव धृतव्रता । रविप्रभेव सत्कांतिश्चंद्रिकेव मनोरमा

அவள் தேவமாதையைப் போல நற்புதல்வரைப் பெறுவாள்; ஜானகி (சீதா) போல உறுதியான விரதம் உடையவள். அவளது நற்காந்தி சூரியப் பிரகாசம் போலவும், நிலவொளிபோல் மனம்கவர்வதாகவும் இருக்கும்.

Verse 22

दशवर्षसहस्राणि सह भर्त्रा प्रमोदते । प्रसूय तनयानष्टौ परं सुखमवाप्स्यति

அவள் கணவருடன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வாள். எட்டு புதல்வர்களைப் பெற்ற பின் அவள் பரம சுகத்தை அடைவாள்.

Verse 23

इत्युक्तवंतं नृपतिर्धनैः संपूज्य तं द्विजम् । अवाप परमां प्रीतिं तद्वागमृतसेवया

இவ்வாறு கூறிய அந்தத் த்விஜனை அரசன் தானங்களால் முறையாகப் போற்றினான். அவன் வாக்கின் அமுதத்தை அருந்தியதனால் அரசன் பரம ஆனந்தப் பிரீதியை அடைந்தான்.

Verse 24

अथान्योऽपि द्विजः प्राह धैर्यवानमितद्युतिः । एषा चतुर्दशे वर्षे वैधव्यं प्रतिपत्स्यति

பின்னர் மற்றொரு த்விஜன் கூறினான்—திடமுடையவன், அளவற்ற ஒளியுடையவன்: “இவள் பதினான்காம் ஆண்டில் விதவைத்தன்மையை அடைவாள்.”

Verse 25

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य वज्रनिर्घातनिष्ठुरम् । मुहूर्तमभवद्राजा चिंताव्याकुलमानसः

அவனது சொற்கள் இடியெனக் கடுமையாகக் கேட்க, அரசன் ஒரு கணம் கவலையால் கலங்கினான்; அவன் மனம் பதறியது.

Verse 26

अथ सर्वान्समुत्सृज्य ब्राह्मणान्ब्रह्मवत्सलः । सर्वं दैवकृतं मत्त्वा निश्चिंतः पार्थिवोऽभवत्

பின்னர் பிரம்மதர்மத்தை நேசித்த அரசன் எல்லா பிராமணர்களையும் மரியாதையுடன் அனுப்பிவிட்டான். அனைத்தும் தெய்வநியதியே என எண்ணி கவலையற்றவனானான்.

Verse 27

सापि सीमंतिनी बाला क्रमेण गतशैशवा । वैधव्यमात्मनो भावि शुश्रावात्मसखीमुखात्

அந்த சீமந்தினி இளம்பெண்ணும் காலப்போக்கில் பால்யத்தைத் தாண்டினாள். தன் நெருங்கிய தோழியின் வாயிலாக தன் விதியில் கைம்மை இருப்பதை கேட்டாள்.

Verse 28

परं निर्वेदमापन्ना चिंतयामास बालिका । याज्ञवल्क्यमुनेः पत्नीं मैत्रेयीं पर्यपृच्छत

ஆழ்ந்த நிர்வேதத்தில் மூழ்கிய அந்தப் பெண் சிந்தித்தாள். பின்னர் யாஜ்ஞவல்க்ய முனிவரின் மனைவி மைத்ரேயியை அணுகி வினவினாள்.

Verse 29

मातस्त्वच्चरणांभोजं प्रपन्नास्मि भयाकुला । सौभाग्यवर्धनं कर्म मम शंसितुमर्हसि

அம்மா, அச்சத்தால் நடுங்கி உமது திருவடித் தாமரைகளில் சரணடைந்தேன். என் சௌபாக்கியத்தை வளர்க்கும் ஒரு விரதம்/கிரியை அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 30

इति प्रपन्नां नृपतेः कन्यां प्राह मुनेः सती । शरणं व्रज तन्वंगि पार्वतीं शिवसंयुताम्

இவ்வாறு சரணடைந்த அரசகுமாரியிடம் முனிவரின் பத்தினி கூறினாள்—“மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே, சிவனுடன் இணைந்த பார்வதியின் சரணத்தை அடை.”

Verse 31

सोमवारे शिवं गौरीं पूजयस्व समाहिता । उपोषिता वा सुस्नाता विरजाम्बरधारिणी

திங்கட்கிழமை ஒருமித்த மனத்துடன் சிவனையும் கௌரியையும் வழிபடுக—உபவாசமிருந்து அல்லது நன்றாக நீராடி, மாசற்ற தூய ஆடைகளை அணிந்து.

Verse 32

यतवाङ्निश्चलमनाः पूजां कृत्वा यथोचिताम् । ब्राह्मणान्भोजयित्वाथ शिवं सम्यक्प्रसादयत्

வாக்கை அடக்கி மனத்தை நிலைநிறுத்தி முறையாகப் பூஜை செய்து; பின்னர் பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்து சிவனை நன்கு அருள்புரியச் செய்க.

Verse 33

पापक्षयोऽभिषेकेण साम्राज्यं पीठपूजनात् । सौभाग्यमखिलं सौख्यं गंधमाल्याक्षतार्पणात्

அபிஷேகத்தால் பாவங்கள் நாசமடையும்; பீடப் பூஜையால் அரசாட்சி/அதிகாரம் கிடைக்கும். நறுமணம், மலர், அக்ஷதை அர்ப்பணத்தால் நல்வாழ்வு மற்றும் எல்லாச் சுகமும் உண்டாகும்.

Verse 34

धूपदानेन सौगंध्यं कांतिर्दीपप्रदानतः । नैवेद्यैश्च महाभोगो लक्ष्मीस्तांबूलदानतः

தூபதானத்தால் நறுமணம் கிடைக்கும்; தீபதானத்தால் ஒளிக்காந்தி உண்டாகும். நைவேத்யத்தால் பெரும் போகம், தாம்பூல தானத்தால் லக்ஷ்மி—செல்வம்—வரும்.

Verse 35

धर्मार्थकाममोक्षाश्च नमस्कारप्रदानतः । अष्टैश्वर्यादिसिद्धीनां जप एव हि कारणम्

வணக்க நமஸ்கார அர்ப்பணத்தால் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் கிடைக்கும்; அஷ்டைஸ்வர்யம் முதலான சித்திகளுக்குக் காரணம் நிச்சயமாக ஜபமே.

Verse 36

होमेन सर्वकामानां समृद्धिरुपजायते । सर्वेषामेव देवानां तुष्टिर्ब्राह्मणभोजनात्

ஹோமத்தால் எல்லா விருப்பங்களுக்கும் நிறைவும் வளமுமுண்டாகும்; பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்தால் எல்லாத் தேவர்களும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 37

इत्थमाराधय शिवं सोमवारे शिवामपि । अत्यापदमपि प्राप्ता निस्तीर्णाभिभवा भवेः

இவ்வாறு சிவனை ஆராதனை செய்; திங்கட்கிழமையில் சிவா தேவியையும் வழிபடு. மிகுந்த பேராபத்து வந்தாலும் அதைத் தாண்டி, தோல்வியுறாமல் இருப்பாய்.

Verse 38

घोराद्घोरं प्रपन्नापि महाक्लेशं भयानकम् । शिवपूजाप्रभावेण तरिष्यसि महद्भयम्

மிகக் கொடிய நிலையிலும் நீ தள்ளப்பட்டு, பெரும் அச்சமூட்டும் துயரில் அகப்பட்டாலும்—சிவபூஜையின் மகிமையால் அந்த மாபெரும் பயத்தைத் தாண்டுவாய்.

Verse 39

इत्थं सीमंतिनीं सम्यगनुशास्य पुनः सती । ययौ सापि वरारोहा राजपुत्री तथाऽकरोत्

இவ்வாறு திருமணமான பெண்ணுக்கு முறையாக அறிவுரை கூறி சதீ மீண்டும் புறப்பட்டாள். அந்த அழகிய வடிவுடைய அரசகுமாரியும் அதேபடி செய்தாள்.

Verse 40

दमयंत्यां नलस्यासीदिंद्रसेनाभिधः सुतः । तस्य चंद्रांगदो नाम पुत्रोभू च्चंद्रसन्निभः

தமயந்தியால் நளனுக்கு இந்திரசேனன் என்னும் மகன் பிறந்தான்; அவனுக்கு நிலவைப் போன்ற ஒளியுடன் சந்திராங்கதன் என்னும் மகன் பிறந்தான்.

Verse 41

चित्रवर्मा नृपश्रेष्ठस्तमाहूय नृपात्मजम् । कन्यां सीमंतिनीं तस्मै प्रायच्छद्गुर्वनुज्ञया

அரசர்களில் சிறந்த சித்ரவர்மன் அந்த இளவரசனை அழைத்து, குருவின் அனுமதியுடன் தன் மகள் சீமந்தினியை அவனுக்கு திருமணமாக அளித்தான்।

Verse 42

सोऽभून्महोत्सवस्तत्र तस्या उद्वाहकर्मणि । यत्र सर्वमहीपानां समवायो महानभूत्

அவளின் திருமணச் சடங்கில் அங்கே மாபெரும் விழா எழுந்தது; அங்கு உலகமெங்கும் உள்ள அரசர்கள் பெருங்கூட்டமாகச் சேர்ந்தனர்।

Verse 43

तस्याः पाणिग्रहं काले कृत्वा चंद्रांगदः कृती । उवास कतिचिन्मासांस्तत्रैव श्वशुरालये

தக்க காலத்தில் திறமையுடைய சந்திராங்கதன் அவளின் பாணிகிரஹணச் சடங்கை நிறைவேற்றி, பின்னர் சில மாதங்கள் அங்கேயே மாமனார் இல்லத்தில் தங்கினான்।

Verse 44

एकदा यमुनां तर्तुं स राजतनयो बली । आरुरोह तरीं कैश्चिद्वयस्यैः सह लीलया

ஒருமுறை அந்த வலிமைமிக்க இளவரசன் யமுனையைத் தாண்ட விரும்பி, தன் வயதுச்சமமான சில நண்பர்களுடன் விளையாட்டாகப் படகில் ஏறினான்।

Verse 45

तस्मिंस्तरति कालिंदीं राजपुत्रे विधेर्वशात् । ममज्ज सह कैवतैरावर्त्ताभिहता तरी

இளவரசன் காலிந்தி (யமுனா) ஆற்றைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தபோது, விதியின் வலிமையால் சுழற்குழி தாக்கி அந்தப் படகு படகோட்டிகளுடன் சேர்ந்து மூழ்கியது।

Verse 46

हा हेति शब्दः सुमहानासीत्तस्यास्तटद्वये । पश्यतां सर्वसैन्यानां प्रलापो दिवम स्पृशत्

இரு கரைகளிலும் “ஹா! ஹா!” எனும் பேரொலி எழுந்தது. எல்லாச் சேனைகளும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அந்த அழுகுரல் வானைத் தொடுமாறு உயர்ந்தது.

Verse 47

मज्जंतो मम्रिरे केचित्केचिद्ग्राहोदरं गताः । राजपुत्रादयः केचिन्नादृश्यंत महाजले

சிலர் மூழ்கி உயிரிழந்தனர்; சிலர் முதலைகளின் வயிற்றில் சென்றனர். மேலும் சிலர்—இளவரசன் முதலியோர்—அந்தப் பெருநீரில் இனி காணப்படவில்லை.

Verse 48

तदुपश्रुत्य राजापि चित्रवर्मातिवि ह्वलः । यमुनायास्तटं प्राप्य विचेष्टः समजायत

அந்தச் செய்தியை கேட்டதும் அரசன் சித்ரவர்மனும் மிகுந்த கலக்கமடைந்தான். யமுனைக் கரையை அடைந்து, உதவியற்றவனாய் துடித்தான்.

Verse 49

श्रुत्वाथ राजपत्न्यश्च वभूबुर्गतचेतनाः । सा च सीमंतिनी श्रुत्वा पपाप डूवि मूर्च्छिता

இதைக் கேட்டதும் அரசமகளிர் உணர்விழந்தனர். சீமந்தினியும் கேட்டவுடன் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தாள்.

Verse 50

तथान्ये मंत्रिमुख्याश्च नायकाः सपुरोहिताः । विह्वलाः शोकसंतप्ता विलेपुर्मुक्तमूर्धजाः

அவ்வாறே முதன்மை அமைச்சர்கள், படைத்தலைவர்கள், புரோகிதர்களும் துயரால் எரிந்து கலங்கினர்; தலைமுடியை அவிழ்த்து அழுது புலம்பினர்.

Verse 51

इंद्रसेनोपि राजेद्रः पुत्रवार्त्तां सुदुःखितः । आकर्ण्य सह पत्नीभिर्नष्टसंज्ञः पपात ह

அரசேந்திரன் இந்திரசேனனும் மகனின் செய்தியைக் கேட்டவுடன் பேர்துயரால் கலங்கினான். அரசிகளுடன் சேர்ந்து உடனே மயங்கி தரையில் விழுந்தான்.

Verse 52

तन्मंत्रिणश्च तत्पौरास्तथा तद्देशवासिनः । आबालवृद्धवनिताश्चुक्रुशुः शोकविह्वलाः

அப்போது அவன் அமைச்சர்களும், நகர மக்களும், அந்த நாட்டின் குடிகளும்—சிறுமியர் முதல் முதிய பெண்கள் வரை—துயரால் தளர்ந்து கதறினர்.

Verse 53

शोकात्केचिदुरो जघ्नुः शिरो जघ्नुश्च केचन । हा राजपुत्र हा तात क्वासि क्वासीति बभ्रमुः

துயரால் சிலர் தங்கள் மார்பைத் தட்டினர்; சிலர் தலையை அடித்தனர். ‘அய்யோ இளவரசே! அய்யோ அன்புக் குழந்தையே! நீ எங்கே—எங்கே?’ என்று அழுதபடி கலங்கி அலைந்தனர்.

Verse 54

एवं शोकाकुलं दीनमिंद्रसेनमहीपतेः । नगरं सहसा क्षुब्धं चित्रवर्मपुरं तथा

இவ்வாறு துயரால் கலங்கித் தளர்ந்த மன்னன் இந்திரசேனனின் நிலையால், சித்ரவர்மபுரம் நகரமும் திடீரெனக் கலக்கம் கொண்டு குழம்பியது.

Verse 55

अथ वृद्धैः समाश्वस्तश्चित्रवर्मा महीपतिः । शनैर्नगरमागत्य सान्त्वयामास चात्मजाम्

அப்போது முதியோர் ஆறுதல் கூறி தைரியம் அளிக்க, மன்னன் சித்ரவர்மன் மெதுவாக நகரத்திற்குத் திரும்பி வந்து தன் மகளுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.

Verse 56

स राजांभसिमग्नस्य जामातुस्तस्य बांधवैः । आगतैः कारयामास साकल्यादौर्ध्वदैहिकम्

நீரில் மூழ்கிய தன் மருமகனுக்காக வந்த உறவினர்களுடன் சேர்ந்து அந்த அரசன் விதிப்படி முழுமையாக ஒளர்த்வதேஹிக (அந்த்யேஷ்டி) கிரியைகளைச் செய்துவித்தான்।

Verse 57

सा च सीमंतिनी साध्वी भर्तृलोकमतिः सती । पित्रा निषिद्धा स्नेहेन वैधव्यं प्रत्यपद्यत

அந்த சீமந்தினி சாத்வி சதி, மனத்தால் கணவனின் உலகத்திற்கே அர்ப்பணித்தவள்; தந்தை அன்புடன் தடுத்தும் விதவைத்தன்மையை ஏற்றுக்கொண்டாள்।

Verse 58

मुनेः पत्न्योऽपदिष्टं यत्सोमवारव्रतं शुभम् । न तत्याज शुभाचारा वैधव्यं प्राप्तवत्यपि

முனிவரின் மனைவியர் உபதேசித்த மங்களமான திங்கட்கிழமை விரதத்தை, நற்குணமுடைய அவள், விதவைத்தன்மை வந்தபோதும் கைவிடவில்லை।

Verse 59

एवं चतुर्दशे वर्षे दुःखं प्राप्य सुदारुणम् । ध्यायन्ती शिवपादाब्जं वत्सरत्रयमत्यगात्

இவ்வாறு பதினான்காம் வயதில் மிகக் கொடிய துயரை அடைந்து, சிவனின் திருவடித் தாமரைகளைத் தியானித்தபடி மூன்று ஆண்டுகளை அவள் கழித்தாள்।

Verse 60

पुत्रशोकादिवोन्मत्तमिंद्रसेनं महीपतिम् । प्रसह्य तस्य दायादाः सप्तांगं जह्रुरोजसा

மகன் துயரால் பித்துற்றவனென இருந்த அரசன் இந்திரசேனனை அவன் வாரிசுகள் வலுக்கட்டாயமாக அடக்கி, வல்லமையால் ஏழு அங்கங்களுடனான அரசாட்சியையும் கைப்பற்றினர்।

Verse 61

हृतसिंहासनः शूरैर्दायादैः सोऽप्रजो नृपः । निगृह्य काराभवने सपत्नीको निवेशितः

வாரிசில்லாத அந்த அரசனின் சிங்காசனத்தை வீரமான உறவினர்கள் பறித்தனர். அடக்கப்பட்ட அவன் அரசியுடன் சேர்ந்து சிறைக்கூடத்தில் அடைக்கப்பட்டான்.

Verse 62

चंद्रागदोऽपि तत्पुत्रो निमग्नो यमुनाजले । अधोधोमज्जमानोऽसौ ददर्शोरगकामिनीः

அவனுடைய மகன் சந்திராகதனும் யமுனை நீரில் மூழ்கினான். மேலும் மேலும் ஆழம் இறங்கிக்கொண்டே நாகமங்கையரை கண்டான்.

Verse 63

जलक्रीडासु सक्तास्ता दृष्ट्वा राजकुमार कम् । विस्मितास्तमथो निन्युः पातालं पन्नगालयम्

நீர்விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த நாகமங்கையர் இளவரசனைப் பார்த்து வியந்தனர். பின்னர் அவனைப் பாதாளம்—பாம்புகளின் வாசஸ்தலம்—அங்கே அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 64

स नीयमानस्तरसा पन्नगीभिर्नृपात्मजः । तक्षकस्य पुरं रम्यं विवेश परमाद्भुतम्

நாகமங்கையர் வேகமாக அழைத்துச் செல்ல, அந்த அரசகுமாரன் அளவிலா அதிசயமிக்க இனிய தக்ஷக நகரத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 65

सोऽपश्यद्राजतनयो महेंद्रभवनोपमम् । महारत्नपरिभ्राजन्मयूखपरिदीपितम्

அங்கே இளவரசன் மகேந்திரன் மாளிகையை ஒத்த அரண்மனையை கண்டான்; மாபெரும் ரத்தினங்களின் ஒளிக்கதிர்கள் அதைச் சுற்றிலும் பிரகாசப்படுத்தின.

Verse 66

वज्रवैडूर्यपाचादिप्रासादशतसंकुलम् । माणिक्य गोपुरद्वारं मुक्तादामभिरुज्ज्वलम्

அது வைரம், வைடூரியம், ஸ்படிகம் முதலிய ரத்தினங்களால் அமைந்த நூற்றுக்கணக்கான மாளிகைகளால் நிரம்பியது; மாணிக்கம் பதித்த கோபுரவாயில் முத்துமாலைகளால் ஒளிவீசியது।

Verse 67

चंद्रकांतस्थलं रम्यं हेमद्वारकपाटकम् । अनेकशतसाहस्रमणिदीपविराजितम्

அங்குள்ள அழகிய முற்றங்கள் சந்திரகாந்தக் கல்லால் அமைந்தவை; கதவுப் பலகைகள் பொன்னால் செய்யப்பட்டவை; நூற்றுக் கணக்கான, ஆயிரக் கணக்கான ரத்தினத் தீபங்களால் அது பிரகாசித்தது।

Verse 68

तत्रापश्यत्सभा मध्ये निषण्णं रत्नविष्टरे । तक्षकं पन्नगाधीशं फणानेकशतोज्ज्वलम्

அங்கே சபையின் நடுவில், ரத்தினம் பதித்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த நாகாதிபதி தக்ஷகனை அவர் கண்டார்; நூற்றுக்கணக்கான படங்களின் ஒளியால் அவர் பிரகாசித்தார்।

Verse 69

दिव्यांबरधरं दीप्तं रत्नकुण्डलराजितम् । नानारत्नपरिक्षिप्तमुकुट द्युतिरंजितम्

அவர் தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து ஒளிவீசினார்; ரத்தினக் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்; பலவகை ரத்தினங்கள் சூழ்ந்த கிரீடத்தின் பிரகாசம் அவரை நிறைத்தது।

Verse 70

फणामणिमयूखाढ्यैरसंख्यैः पन्नगोत्तमैः । उपासितं प्रांजलिभिश्चित्ररत्नविभूषितैः

படங்களின் மணிக்கதிர்கள் நிறைந்த எண்ணற்ற உயர்ந்த நாகர்கள் அவரைச் சேவித்தனர்; அவர்கள் கைகூப்பி நின்று, வியத்தகு ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 71

रूपयौवनमाधुर्यविलासगति शोभिना । नागकन्यासहस्रेण समंतात्परिवारितम्

அவர் அழகு, இளமை, இனிமை, விளையாட்டுத் தன்மை, நயமான நடையால் ஒளிவீசினார்; ஆயிரம் நாககன்னியர் அவரைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 72

दिव्याभरणदीप्तांगं दिव्यचंदनचर्चितम् । कालाग्निमिव दुर्धर्षं तेजसादित्यसन्निभम्

அவரது அங்கங்கள் தெய்வீக ஆபரணங்களால் ஜொலித்தன; தெய்வீக சந்தனத்தால் பூசப்பட்டிருந்தார்; பிரளய அக்கினிபோல் அணுக இயலாதவர், ஒளியில் சூரியனுக்கு ஒப்பானவர்.

Verse 73

दृष्ट्वा राजसुतो धीरः प्रणिपत्य सभास्थले । उत्थितः प्रांजलिस्तस्य तेजसाक्षिप्तलोचनः

அவரைக் கண்ட உறுதியான அரசகுமாரன் சபைமண்டபத்தில் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினான்; பின்னர் கைகூப்பி எழுந்தான், அவன் கண்கள் அந்தத் தெய்வீகத் தேஜஸால் ஈர்க்கப்பட்டு மயங்கின.

Verse 74

नागराजोपि तं दृष्ट्वा राजपुत्रं मनोरमम् । कोऽयं कस्मादिहायात इति पप्रच्छ पन्नगीः

நாகராஜனும் அந்த மனம்கவரும் அரசகுமாரனைப் பார்த்து நாககன்னியரிடம் கேட்டான்—“இவன் யார்? எங்கிருந்து இங்கே வந்தான்?”

Verse 75

ता ऊचुर्यमुनातोये दृष्टोऽस्माभिर्यदृच्छया । अज्ञातकुलनामायमानीतस्तव सन्निधिम्

அவர்கள் கூறினர்—“யமுனை நீரில் தற்செயலாக இவரைக் கண்டோம். இவரின் குலமும் பெயரும் அறியப்படாததால், உமது சன்னிதிக்கு இவரை அழைத்து வந்தோம்.”

Verse 76

अथ पृष्टो राजपुत्रस्तक्षकेण महात्मना । कस्यासि तनयः कस्त्वं को देशः कथमागतः

அப்போது மகாத்மா தக்ஷகன் அரசகுமாரனை வினவினான்— “நீ யாருடைய மகன்? நீ யார்? உன் நாடு எது? இங்கே எவ்வாறு வந்தாய்?”

Verse 77

राजपुत्रो वचः श्रुत्वा तक्षकं वाक्यमब्रवीत्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசகுமாரன் தக்ஷகனுக்கு மறுமொழியாகக் கூறினான்.

Verse 78

राजपुत्र उवाच । अस्ति भूमंडले कश्चिद्देशो निषधसंज्ञकः । तस्याधिपोऽभवद्राजा नलो नाम महा यशाः । स पुण्यकीर्तिः क्षितिपो दमयन्तीपतिः शुभः

அரசகுமாரன் கூறினான்— “இந்த பூமண்டலத்தில் ‘நிஷத’ எனப்படும் ஒரு நாடு உள்ளது. அதன் அரசன் நலன் என்னும் பெரும் புகழுடையவன்—புனித கீர்த்தியுடைய நீதிமான், மங்கலமான தமயந்தியின் கணவன்।”

Verse 79

तस्मादपींद्रसेनाख्यस्तस्य पुत्रो महाबलः । चंद्रांगदोस्मि नाम्नाहं नवोढः श्वशुरालये । विहरन्यमुनातोये निमग्नो देवचोदितः

“அவரிடமிருந்து இந்திரசேனன் எனும் மிகுந்த வலிமையுடைய மகன் பிறந்தான். நான் அவன் மகன்—என் பெயர் சந்திராங்கதன். புதுமணவாளனாக மாமனார் வீட்டில் இருந்தேன்; யமுனை நீரில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில், தெய்வ ஆணையால் நான் மூழ்கினேன்।”

Verse 80

एताभिः पन्नगस्त्रीभिरानीतोस्मि तवांतिकम् । दृष्ट्वाहं तव पादाब्जं पुण्यैर्जन्मांतरार्जितैः

“இந்த நாகஸ்திரீகள் என்னை உங்கள் அருகே கொண்டு வந்தனர். முன்ஜென்மங்களில் சேர்த்த புண்ணியத்தால் இப்போது உங்கள் திருவடித் தாமரையை நான் தரிசிக்கிறேன்।”

Verse 81

अद्य धन्योऽस्मि धन्योऽस्मि कृतार्थो पितरौ मम । यत्प्रेक्षितोऽहं कारुण्यात्त्वया संभाषितोपि च

இன்று நான் பாக்கியவான்—மிகவும் பாக்கியவான்! கருணையால் நீங்கள் என்னை நோக்கி, என்னுடன் உரையாடியதால் என் பெற்றோர் கृतார்த்தர் ஆனார்கள்।

Verse 82

सूत उवाच । इत्युदारमसंभ्रांतं वचः श्रुत्वातिपेशलम् । तक्षकः पुनरौत्सुक्याद्बभाषे राजनंदनम्

சூதர் கூறினார்: அந்த உயர்ந்த, கலக்கமற்ற, மிக இனிய சொற்களை கேட்ட தக்ஷகன் மீண்டும் ஆவலுடன் அரசகுமாரனிடம் பேசினான்।

Verse 83

तक्षक उवाच । भोभो नरेंद्रदायाद मा भैषीर्धीरतां व्रज । सर्वदेवेषु को देवो युष्माभिः पूज्यते सदा

தக்ஷகன் கூறினான்: ஓ அரச வாரிசே, அஞ்சாதே; திடமுடன் இரு. எல்லா தேவர்களிலும் நீங்கள் எப்போதும் யாரை வழிபடுகிறீர்கள்?

Verse 84

राजपुत्र उवाच । यो देवः सर्वेदेवेषु महादेवं इति स्मृतः । पूज्यते स हि विश्वात्मा शिवोऽस्माभिरुमापतिः

அரசகுமாரன் கூறினான்: எல்லா தேவர்களிலும் ‘மகாதேவன்’ என்று நினைக்கப்படுபவர்—அந்த உலகாத்மா, உமாபதி சிவனே எங்களால் வழிபடப்படுகிறார்।

Verse 85

यस्य तेजोंशलेशेन रजसा च प्रजापतिः । कृतरूपोऽसृजद्विश्वं स नः पूज्यो महेश्वरः

யாருடைய ஒளியின் சிறு துகளாலே, ரஜோகுணத்தின் வழியாக, பிரஜாபதி உருவம் கொண்டு உலகை படைத்தாரோ—அந்த மகேஸ்வரனே எங்கள் வழிபாட்டுக்குரியவர்।

Verse 86

यस्यांशात्सात्त्विकं दिव्यं बिभ्रद्विष्णुः सनातनः । विश्वं बिभर्त्ति भूतात्मा शिवोऽस्माभिः स पूज्यते

யாருடைய அಂசத்தால் சனாதன விஷ்ணு தெய்வீக சாத்த்விக சக்தியைத் தாங்கி, உயிர்களின் அந்தராத்மாவாய் உலகைத் தாங்குகிறாரோ—அந்த சிவனே எங்களால் வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 87

यस्यांशात्तामसाज्जातो रुद्रः कालाग्निसन्निभः । विश्वमेतद्धरत्यंते स पूज्योऽस्माभिरीश्वरः

யாருடைய அம்‌சத்தால் தமோகுணத்தால் காலாக்னி போன்ற ருத்ரன் தோன்றி, இறுதியில் இவ்வுலகை ஒடுக்குகிறானோ—அந்த ஈசுவரனே எங்களால் வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 88

यो विधाता विधातुश्च कारणस्यापि कारणम् । तेजसां परमं तेजः स शिवो नः परा गतिः

அவரே விதாதா; விதாதாவிற்கும் விதாதா; காரணங்களுக்கும் காரணம்; எல்லா ஒளிகளிலும் பரம ஒளி—அந்த சிவனே எங்கள் பரம இலக்கு.

Verse 89

योंतिकस्थोऽपि दूरस्थः पापोपहृतचेतसाम् । अपरिच्छेद्य धामासौ शिवो नः परमा गतिः

அருகில் இருந்தும் பாவத்தால் கவரப்பட்ட மனத்தார்க்கு தூரமாகத் தோன்றுபவர்; அளவிட முடியாத தாமம் உடையவர்—அந்த சிவனே எங்கள் பரம அடைக்கலம்.

Verse 90

योऽग्नौ तिष्ठति यो भूमौ यो वायौ सलिले च यः । य आकाशे च विश्वात्मा स पूज्यो नः सदाशिवः

அக்னியில் நிற்பவர், பூமியில் இருப்பவர், வாயுவிலும் நீரிலும் இருப்பவர்; ஆகாயத்தில் உலகாத்மாவாய் விளங்குபவர்—அந்த சதாசிவனே எங்களால் வழிபடத்தக்கவர்.

Verse 91

यः साक्षी सर्वभूतानां य आत्मस्थो निरंजनः । यस्येच्छावशगो लोकः सोऽस्माभिः पूज्यते शिवः

அனைத்து உயிர்களுக்கும் சாட்சி, ஆத்மத்தில் நிலைபெற்று மாசற்றவர்; அவருடைய இச்சையாலே உலகம் இயங்குகிறது—அந்த சிவனையே நாம் வழிபடுகிறோம்.

Verse 92

यमेकमाद्यं पुरुषं पुराणं वदंति भिन्नं गुणवैकृतेन । क्षेत्रज्ञमेकेथ तुरीयमन्ये कूटस्थमन्ये स शिवो गतिर्नः

அந்த ஒரே ஆதிப் புருஷன், பழம்பெரும் பரமனை குண மாற்றங்களால் பலவாறு கூறுகின்றனர்; சிலர் ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’, சிலர் ‘துரீயம்’, சிலர் ‘கூடஸ்தன்’ என்பர்—அந்த சிவனே எங்கள் சரணம்.

Verse 93

यं नास्पृशंश्चैत्यमचिंत्यतत्त्वं दुरंतधामानमतत्स्वरूपम् । मनोवचोवृत्तय आत्मभाजां स एष पूज्यः परमः शिवो नः

மனம் தொட இயலாதவர்—அவரது தத்துவம் சிந்திக்க இயலாதது, அவரது தாமம் அணுக முடியாதது, ‘அதுவே’ என்ற வரையறைக்கு அப்பாற்பட்டது; ஆத்மநிலையோரின் மனம்-வாக்கின் இயக்கங்களும் எட்டாதவர்—அந்த பரம சிவனே எங்கள் வழிபாட்டுக்குரியவர்.

Verse 94

यस्य प्रसादं प्रतिलभ्य संतो वांछंति नैंद्रं पदमुज्ज्वलं वा । निस्तीर्णकर्मार्गलकालचक्राश्चरंत्यभीताः स शिवो गतिर्नः

அவரது அருளைப் பெற்ற புனிதர்கள் இந்திரனின் ஒளிமிகு பதவியையும் விரும்பார்; கர்மத் தடைகளையும் காலச் சக்கரத்தையும் கடந்து அச்சமின்றி நடமாடுவர்—அந்த சிவனே எங்கள் சரணம்.

Verse 95

यस्य स्मृतिः सकलपापरुजां विघातं सद्यः करोत्यपि चु पुल्कसजन्मभाजाम् । यस्य स्वरूपमखिलं श्रुतिभिर्विमृग्यं तस्मै शिवाय सततं करवाम पूजाम्

அவரை நினைவு கூர்தல் எல்லாப் பாபங்களின் வேதனையையும் உடனே அழிக்கிறது—புல்கசக் குலத்தில் பிறந்தவர்களுக்குக் கூட; அவரது முழு ஸ்வரூபத்தை வேதங்கள் தேடுகின்றன—அந்த சிவனுக்கு நாம் எப்போதும் பூஜை செய்வோம்.

Verse 96

यन्मूर्ध्नि लब्धनिलया सुरलोकसिंधुर्यस्यांगगां भगवती जगदंबिका च । यत्कुंडले त्वहह तक्षकवासुकी द्वौ सोऽस्माकमेव गतिरर्धशशांकमौलिः

யாருடைய சிரத்தில் தேவருலக நதி தன் வாசம் பெற்றாளோ, யாருடைய திருமேனியில் பகவதி கங்கை மற்றும் ஜகதம்பிகை விளங்குகின்றனரோ; யாருடைய காதணிகளில்—அஹோ!—தக்ஷகன், வாசுகி இருவரும் உறைகின்றனரோ—அந்த அர்த்தசந்திரமௌலி இறைவனே எங்கள் பரம சரணம்।

Verse 97

जयति निगमचूडाग्रेषु यस्यांघ्रिपद्मं जयति च हृदि नित्यं योगिनां यस्य मूर्तिः । जयति सकलतत्त्वोद्भासनं यस्य मूर्तिः स विजितगुणसर्गः पूज्यतेऽस्माभिरीशः

வேதங்களின் சிகரத்தில் உயர்ந்து நிற்கும் அவருடைய தாமரைத் திருவடிகளுக்கு ஜயம்; யோகிகளின் இதயத்தில் நித்தம் உறையும் அவருடைய திருவுருவுக்கு ஜயம். எல்லாத் தத்துவங்களையும் ஒளிரச் செய்யும் அவருடைய வடிவத்திற்கு ஜயம்—குணங்களின் விளையாட்டை வென்ற அந்த ஈசன் எங்களால் பூஜிக்கப்படுகிறார்।

Verse 98

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य तक्षकः प्रीतमानसः । जातभक्तिर्महादेवे राजपुत्रमभाषत

சூதர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தக்ஷகன் மனம் மகிழ்ந்தது; மகாதேவரிடம் பக்தி எழுந்து, அவன் அரசகுமாரனை நோக்கி பேசினான்।

Verse 99

तक्षक उवाच । परितुष्टोऽस्मि भद्रं स्तात्तव राजेद्रनंदन । बालोपि यत्परं तत्त्वं वेत्सि शैवं परात्परम्

தக்ஷகன் கூறினான்—நான் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக, அரசாதிராஜனின் மகனே. நீ சிறுவனாயினும், பரம்பரமான ஷைவப் பரமத் தத்துவத்தை அறிந்துள்ளாய்।

Verse 100

एष रत्नमयो लोक एताश्चारुदृशोऽबलाः । एते कल्पद्रुमाः सर्वे वाप्योमृतरसांभसः

இந்த உலகம் ரத்தினமயம்; இப்பெண்கள் மனம்கவரும் அழகுடையவர்கள். இவை அனைத்தும் கற்பவிருட்சங்கள்; இக்குளங்களின் நீர் அமிர்தரசம் போன்றது।

Verse 101

नात्र मृत्युभयं घोरं न जरारोगपीडनम् । यथेष्टं विहरात्रैव भुंक्ष्व भोगान्यथोचितान्

இங்கே கொடிய மரணப் பயமும் இல்லை; முதுமை, நோய் ஆகியவற்றின் துன்பமும் இல்லை. உன் விருப்பம்போல் இங்கே உலாவி, தகுந்த இன்பங்களை அனுபவிப்பாயாக।

Verse 110

तत्सहायार्थमेकं च पन्नगेंद्रकुमारकम् । नियुज्य तक्षकः प्रीत्या गच्छेति विससर्ज तम्

அவனுக்குத் துணையாகத் தக்ஷகன் மகிழ்ச்சியுடன் நாகேந்திரனின் ஒரு இளவரசனை நியமித்து, ‘செல்’ என்று சொல்லி அனுப்பினான்।

Verse 120

का त्वं कस्य कलत्रं वा कस्यासि तनया सती । किमिदं तेंगने बाल्ये दुःसहं शोकलक्षणम्

நீ யார்? யாருடைய மனைவி, அல்லது யாருடைய நற்புதல்வி? ஓ மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே, இளமைப் பருவத்திலேயே ஏன் இத்தகைய தாங்கமுடியாத துயரக் குறிகளைச் சுமக்கிறாய்?

Verse 130

दृष्टपूर्व इवाभासि मया च स्वजनो यथा । सर्वं कथय तत्त्वेन सत्यसारा हि साधवः

நீ எனக்கு முன்பே கண்டதுபோல் தோன்றுகிறாய்; என் சொந்த உறவினரைப் போல. அனைத்தையும் உண்மையாய் கூறு; ஏனெனில் சாது மக்கள் சத்தியமே சாரமாக உடையவர்கள்.

Verse 140

स्वपाणिस्पर्शनोद्भिन्नपुलकांचितविग्रहम् । पूर्व दृष्टानि चांगेषु लक्षणानि स्वरादिषु । वयःप्रमाणं वर्णं च परीक्ष्यैनमतर्कयत्

அவள் தன் கையின் தொடுதலால் அவன் உடலில் மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்ததைப் பார்த்தாள்; மேலும் அவன் அங்கங்களில்—குரல் முதலியவற்றில்—முன்னர் கண்ட குறியீடுகள் தோன்றியதை உணர்ந்து, அவன் வயது, உடல் அளவு, நிறம் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து பின்னர் மனத்தில் சிந்தித்தாள்।

Verse 141

एष एव पतिर्मे स्याद्ध्रुवं नान्यो भविष्यति । अस्मिन्नेव प्रसक्तं मे हृदयं प्रेमकातरम्

இவரே நிச்சயமாக என் கணவர்; வேறு யாரும் அல்ல. இவரிடமே என் உள்ளம் கட்டுண்டு, அன்பால் உருகி வாடுகிறது.

Verse 142

परलोकादिहायातः कथमेवं स्वरूपधृक् । दुर्भाग्यायाः कथं मे स्याद्भर्तुर्नष्टस्य दर्शनम्

அப்புலகத்திலிருந்து இவர் இதே உருவம் தாங்கி இங்கே எவ்வாறு வந்தார்? நான் துர்பாக்கியவள்; இழந்த கணவரின் தரிசனம் எனக்கு எவ்வாறு கிடைத்தது?

Verse 143

स्वप्नोयं किमु न स्वप्नो भ्रमोऽयं किं तु न भ्रमः । एष धूर्तोऽथवा कश्चिद्यक्षो गंधर्व एव वा

இது கனவா, இல்லையா? இது மயக்கமா, இல்லையா? இவர் ஏதோ வஞ்சகரா, அல்லது யக்ஷரா, அல்லது உண்மையில் கந்தர்வரா?

Verse 150

स पुरोपवनाभ्याशे स्थित्वा तं फणि पुत्रकम् । विससर्जात्मदायादान्नृपासनगतान्प्रति

அவன் அரசோபவனத்தின் அருகே நின்று, அந்த நாகக் குமாரனை அனுப்பி, அரசாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த தன் வாரிசுகளிடம் செல்லுமாறு ஆணையிட்டான்.

Verse 151

स गत्वोवाच ताञ्छीघ्रमिंद्रसेनो विमुच्यताम् । चंद्रांगदस्तस्य सुतः प्राप्तोऽयं पन्नगाल यात्

அவன் அங்கே சென்று கூறினான்—‘இந்திரசேனனை உடனே விடுவியுங்கள். இவர் அவனுடைய மகன் சந்திராங்கதன்; நாகலோகத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்டு வந்துள்ளார்.’

Verse 152

नृपासनं विमुंचंतु भवंतो न विचार्यताम् । नो चेच्चंद्रागदस्याशु बाणाः प्राणान्हरंति वः

நீங்கள் அனைவரும் உடனே அரசாசனத்தை விட்டு விலகுங்கள்; யோசித்து தாமதிக்க வேண்டாம். இல்லையெனில் சந்திராங்கதனின் விரைவான அம்புகள் சீக்கிரமே உங்கள் உயிர்களைப் பறிக்கும்.

Verse 153

स मग्नो यमुनातोये गत्वा तक्षकमंदिरम् । लब्ध्वा च तस्य साहाय्यं पुनर्लोकादिहागतः

அவன் யமுனை நீரில் மூழ்கியவனாய் தக்ஷகனின் ஆலய-அரண்மனைக்குச் சென்றான். அவன் உதவியைப் பெற்று, அந்த உலகிலிருந்து மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு வந்தான்.

Verse 160

तं पादमूले पतितं स्वपुत्रं विवेद नासौ पृथिवीपतिः क्षणम् । प्रबोधितोऽमात्यजनैः कथंचिदुत्थाय क्लिन्नेन हृदालिलिंग

தன் பாதமூலத்தில் விழுந்திருந்த தன் மகனை அந்த மண்ணின் அரசன் ஒரு கணம் அறியவில்லை. அமைச்சர்கள் எப்படியோ விழிப்பித்தனர்; அவர் எழுந்து, துயரால் நனைந்த உள்ளத்துடன் அவனை அணைத்தார்.

Verse 170

चन्द्रांगदोऽपि रत्नाद्यैरानीतैस्तक्षकालयात् । स्वां पत्नीं भूषयां चक्रे मर्त्यानामतिदुर्लभैः

சந்திராங்கதனும் தக்ஷகனின் வாசஸ்தலத்திலிருந்து கொண்டுவந்த ரத்தின முதலியவற்றால், மனிதர்க்கு மிக அரிதான ஆபரணங்களால் தன் மனைவியை அலங்கரித்தான்.

Verse 177

सूत उवाच । विचित्रमिदमाख्यानं मया समनुवर्णितम् । भूयोऽपि वक्ष्ये माहात्म्यं सोमवारव्रतोदितम्

சூதர் கூறினார்—இந்த விசித்திரமான ஆக்யானத்தை நான் முழுமையாக விவரித்தேன். இனி மீண்டும், சோமவார விரதத்திற்குப் பிரகடனமான மஹாத்மியத்தை உரைப்பேன்.