Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 95
यस्य स्मृतिः सकलपापरुजां विघातं सद्यः करोत्यपि चु पुल्कसजन्मभाजाम् । यस्य स्वरूपमखिलं श्रुतिभिर्विमृग्यं तस्मै शिवाय सततं करवाम पूजाम्
yasya smṛtiḥ sakalapāparujāṃ vighātaṃ sadyaḥ karotyapi cu pulkasajanmabhājām | yasya svarūpamakhilaṃ śrutibhirvimṛgyaṃ tasmai śivāya satataṃ karavāma pūjām
அவரை நினைவு கூர்தல் எல்லாப் பாபங்களின் வேதனையையும் உடனே அழிக்கிறது—புல்கசக் குலத்தில் பிறந்தவர்களுக்குக் கூட; அவரது முழு ஸ்வரூபத்தை வேதங்கள் தேடுகின்றன—அந்த சிவனுக்கு நாம் எப்போதும் பூஜை செய்வோம்.
Nāga-stuti (likely Takṣaka and/or the Nāgas, within Sūta’s narration)
Scene: A diverse group of devotees—ascetics, householders, and marginalized communities—chanting Śiva’s name; dark ‘sin-pain’ depicted as a shadow dissolving instantly in the light of remembrance; Vedic seers in the background searching the Vedas toward the same Śiva.
FAQs
Śiva’s name and remembrance purify immediately; devotion transcends social barriers and leads toward the Veda-sought Absolute.
No particular tīrtha is cited; the verse glorifies smaraṇa (remembrance) and pūjā of Śiva as universally efficacious.
Continuous worship (satataṃ pūjā) and remembrance (smṛti/smaraṇa) of Śiva are recommended.