Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 97
जयति निगमचूडाग्रेषु यस्यांघ्रिपद्मं जयति च हृदि नित्यं योगिनां यस्य मूर्तिः । जयति सकलतत्त्वोद्भासनं यस्य मूर्तिः स विजितगुणसर्गः पूज्यतेऽस्माभिरीशः
jayati nigamacūḍāgreṣu yasyāṃghripadmaṃ jayati ca hṛdi nityaṃ yogināṃ yasya mūrtiḥ | jayati sakalatattvodbhāsanaṃ yasya mūrtiḥ sa vijitaguṇasargaḥ pūjyate'smābhirīśaḥ
வேதங்களின் சிகரத்தில் உயர்ந்து நிற்கும் அவருடைய தாமரைத் திருவடிகளுக்கு ஜயம்; யோகிகளின் இதயத்தில் நித்தம் உறையும் அவருடைய திருவுருவுக்கு ஜயம். எல்லாத் தத்துவங்களையும் ஒளிரச் செய்யும் அவருடைய வடிவத்திற்கு ஜயம்—குணங்களின் விளையாட்டை வென்ற அந்த ஈசன் எங்களால் பூஜிக்கப்படுகிறார்।
Nāga-stuti (likely Takṣaka and/or the Nāgas, within Sūta’s narration)
Tirtha: Hṛdaya-kṣetra (inner tīrtha of yogins)
Type: kshetra
Scene: A triptych-like visualization: (1) Vedas as crowned sages holding a lotus pedestal with Śiva’s feet; (2) yogins in meditation with Śiva’s luminous form in their hearts; (3) cosmic diagram of tattvas lit by Śiva’s radiance, with guṇas subdued beneath.
FAQs
Śiva is affirmed as Veda-endorsed, yogically realized, and the illuminator of all tattvas—worthy of worship as conqueror of the guṇas.
No specific tīrtha is named; the verse is a doctrinal and devotional victory-chant.
Worship (pūjā) is indicated; yogic inward contemplation is implied by ‘abiding in the hearts of yogins.’