Adhyaya 7

Verse 1

सूत उवाच । इत्युक्ता मुनिना साध्वी सा विप्रवनिता पुनः । तं प्रणम्याथ पप्रच्छ शिवपूजाविधेः क्रमम्

சூதர் கூறினார்—முனிவர் இவ்வாறு சொன்னபின், அந்தச் சாத்வியான பிராமணப் பெண் மீண்டும் அவரை வணங்கி, சிவபூஜை விதியின் படிப்படியான முறையை கேட்டாள்.

Verse 2

शांडिल्य उवाच । पक्षद्वये त्रयोदश्यां निराहारो भवेद्यदा । घटीत्रयादस्तमयात्पूर्वं स्नानं समाचरेत्

சாண்டில்யர் கூறினார்—இரு பக்ஷங்களின் திரயோதசியில் நிராஹார விரதம் மேற்கொள்ளும் போது, சூரியாஸ்தமனத்திற்கு மூன்று கடிகை முன்பே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

शुक्लांबरधरो धीरो वाग्यतो नियमान्वितः । कृतसंध्याजपविधिः शिवपूजां समारभेत्

வெண்வஸ்திரம் தரித்து, திடமுடையவனாய் வாக்கை அடக்கி, நியமங்களுடன் இருந்து, சந்த்யாவந்தனம் மற்றும் ஜபவிதியை முறையாக நிறைவேற்றி சிவபூஜையைத் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 4

देवस्य पुरतः सम्यगुपलिप्य नवांभसा । विधाय मंडलं रम्यं धौतवस्त्रादिभिर्बुधः

தேவனின் முன்னிலையில் இடத்தை புதிய நீரால் நன்கு பூசி சுத்தம் செய்து, அறிவுடைய பக்தன் கழுவிய துணி முதலிய தூய பொருட்களால் அழகிய மண்டலத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 5

वितानाद्यैरलंकृत्य फलपुष्पनवांकुरैः । विचित्रपद्ममुद्धृत्य वर्णपंचकसंयुतम्

விதானம் முதலியவற்றால் அலங்கரித்து, கனிகள் மலர்கள் புதிய முளைகளால் சீரமைத்து, ஐந்து நிறங்களுடன் கூடிய வியத்தகு தாமரை வடிவத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 6

तत्रोपविश्य सुशुभे भक्तियुक्तः स्थिरासने । सम्यक्संपादिताशेष पूजोपकरणः शुचिः

அங்கே அழகிய நிலையான ஆசனத்தில் பக்தியுடன் அமர்ந்து, தூய்மையுடன் இருந்து, பூஜைக்கான எல்லா உபகரணங்களையும் முறையாக அமைத்து தயாராக இருக்க வேண்டும்।

Verse 7

आगमोक्तेन मंत्रेण पीठमामंत्रयेत्सुधीः । ततः कृत्वात्मशुद्धिं च भूतशुद्ध्यादिकं क्रमात्

ஆகமங்களில் கூறிய மந்திரத்தால் அறிவுடைய சாதகர் பீடத்தை ஆமந்திரித்து அழைக்க வேண்டும்; பின்னர் வரிசையாக ஆத்மசுத்தி மற்றும் பூதசுத்தி முதலிய கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 8

प्राणायामत्रयं कृत्वा बीजवर्णैः सबिंदुकैः । मातृका न्यस्य विधिवद्ध्यात्वा तां देवतां पराम्

மூவகை பிராணாயாமத்தைச் செய்து, பிந்துவுடன் கூடிய பீஜ எழுத்துகளைப் பயன்படுத்தி, விதிப்படி மாத்ரிகா-ந்யாசம் செய்து; பின்னர் அந்த பரம தேவதையைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 9

समाप्य मातृका भूयो ध्यात्वा चैव परं शिवम् । वामभागे गुरुं नत्वा दक्षिणे गणपं नमेत्

மாத்ரிகா-ந்யாசத்தை நிறைவு செய்து, மீண்டும் பரம சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் இடப்புறத்தில் குருவை வணங்கி, வலப்புறத்தில் கணபதியை நமஸ்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 10

अंसोरुयुग्मे धर्मादीन्न्यस्य नाभौ च पार्श्वयोः । अधर्मादीननंतादीन्हृदि पीठे मनुं न्यसेत्

தோள்கள் மற்றும் தொடைகளின் இரட்டையில் தர்மம் முதலியவற்றை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; நாபி மற்றும் இருபுறங்களிலும் அதர்மம் முதலியவும் அனந்தம் முதலியவும் ந்யாசம் செய்து; இறுதியில் இதயப் பீடத்தில் மந்திரத்தை (மனு) ந்யசிக்க வேண்டும்।

Verse 11

आधारशक्तिमारभ्य ज्ञानात्मानमनुक्रमात् । उक्तक्रमेण विन्यस्य हृत्पद्मे साधुभाविते

ஆதார-சக்தியிலிருந்து தொடங்கி, வரிசையாக ஞானத் தத்துவம் வரை, கூறிய முறையின்படி அமைத்து ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—சாதனையால் நன்கு வளர்த்த இதயத் தாமரையில்।

Verse 12

नवशक्तिमये रम्ये ध्यायेद्देवमुमापतिम् । चन्द्रकोटिप्रतीकाशं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

ஒன்பது சக்திகளால் ஆன அந்த இனிய உள்ளுலகில் உமாபதி தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—கோடி நிலவுகள்போல் ஒளிரும், மும்முகக் கண்களையுடைய, சந்திரசேகரன்।

Verse 13

आपिंगलजटाजूटं रत्नमौलिविराजितम् । नीलग्रीवमुदारांगं नागहारोपशोभितम्

ஆபிங்கல நிற ஜடைகள் முடிச்சாகக் கட்டப்பட்டு, ரத்தினமய மௌலியால் ஒளிரும்; நீலக் கண்டனாய், உயர்ந்த திருமேனியாய், நாகஹாரத்தால் அலங்கரித்த பரமேசுவரனைத் தியானிக்கவும்.

Verse 14

वरदाभयहस्तं च धारिणं च परश्वधम् । दधानं नागवलयकेयूरांगदमुद्रिकम्

வரம் அருளும் கரமும், அச்சமற்றதைக் காட்டும் கரமும் உடையவராய், பரசுவைத் தாங்குபவராய்; நாகவளையம், கேயூரம், அங்கதம், மோதிரங்கள் ஆகியவற்றை அணிந்த இறைவனைத் தியானிக்கவும்.

Verse 15

व्याघ्रचर्मपरीधानं रत्नसिंहासने स्थितम् । ध्यात्वा तद्वाम भागे च चिंतयेद्गिरिकन्यकाम्

புலிச்சர்மம் அணிந்து ரத்தின சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அவரைத் தியானித்து, பின்னர் அவரின் இடப்புறத்தில் கிரிகன்யை பார்வதியை மனத்தில் நினைக்க வேண்டும்.

Verse 16

भास्वज्जपाप्रसूनाभामुदयार्कसमप्रभाम् । विद्युत्पुंजनिभां तन्वीं मनोनयननंदिनीम्

செம்பருத்திப் பூவென ஒளிரும், உதய சூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்கும், மின்னல் திரளென காந்தியுடைய, மெலிந்த திருமேனியாள்; மனத்துக்கும் கண்களுக்கும் இன்பம் தரும் தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 17

बालेंदु शेखरां स्निग्धां नीलकुंचितकुन्तलाम् । भृंगसंघातरुचिरां नीलालकविराजिताम्

இளநிலாவைச் சிரோமணியாகத் தாங்கும், மென்மையும் ஒளியும் உடைய, கருநிறச் சுருள்முடியாள்; வண்டுகளின் கூட்டம்போல் மனம் கவரும், நீல அலக்குகளால் விளங்கும் தேவியைத் தியானிக்கவும்.

Verse 18

मणिकुंडलविद्योतन्मुखमंडलविभ्रमाम् । नवकुम्कुमपंकांक कपोलदलदर्पणाम्

மணியணிந்த குண்டலங்களின் ஒளியால் அவளது முகமண்டலம் பிரகாசித்தது; கண்ணாடிபோல் பிரதிபலிக்கும் இதழ்போன்ற கன்னங்களில் புதிய குங்குமத்தின் செம்மைத் தடம் விளங்கியது।

Verse 19

मधुरस्मितविभ्राजदरुणाधरपल्लवाम् । कंबुकंठीं शिवामुद्यत्कुचपंकजकुड्मलाम्

அவளது இனிய புன்னகையால் செம்மையான உதடுகள் மென்மையான தளிர்போல் ஒளிர்ந்தன; சங்குபோன்ற கழுத்துடைய அந்த மங்களமான சிவா, மேலெழுந்த மார்புகளை மொட்டுக் கமலம்போல் தாங்கினாள்।

Verse 20

पाशांकुशाभयाभीष्टविल सत्सु चतुर्भुजाम् । अनेकरत्नविलसत्कंकणांकितमुद्रिकाम्

அவள் நான்கு கரங்களுடையவள்; பாசம், அங்குசம், அபயமுத்திரை, வேண்டிய வரம் அளிக்கும் வரதச் சின்னம் என நான்கும் விளங்கின; பல ரத்தினங்கள் மின்னும் வளையலும் மோதிரங்களும் அவள் கைகளைக் களங்கமின்றி அலங்கரித்தன।

Verse 21

वलित्रयेण विलसद्धेमकांचीगुणान्विताम् । रक्तमाल्यांबरधरां दिव्यचंदनच र्चिताम्

மூன்று மடிப்புகளின் அழகும் மின்னும் பொற்கச்சும் உடைய அந்த தேவி செம்மலரும் செம்மாடையும் அணிந்து, தெய்வீக சந்தனத்தால் பூசப்பட்டிருந்தாள்।

Verse 22

सर्वसंगीतविद्यासु न मत्तोऽन्यास्ति काचन । मम योगेन तुष्यंति सर्वा अपि सुरस्त्रियः

எல்லா சங்கீதக் கலைகளிலும் எனக்கு ஒப்பானவர் வேறு யாருமில்லை; என் யோகப் பிரபாவத்தால் தேவர்களின் மனைவியர் அனைவரும் திருப்தியடைந்து மகிழ்வர்।

Verse 23

एवं ध्यात्वा महादेवं देवीं च गिरि कन्यकाम् । न्यासक्रमेण संपूज्य देवं गंधादिभिः क्रमात्

இவ்வாறு மகாதேவரையும் மலைமகளான தேவியையும் தியானித்து, ந்யாசக் கிரமப்படி முறையாகப் பூஜை செய்து, பின்னர் சந்தனம் முதலிய உபசாரங்களை ஒழுங்காக அர்ப்பித்து தேவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 24

पंचभिर्ब्रह्मभिः कुर्यात्प्रोक्तस्थानेषु वा हृदि । पृथक्पुष्पांजलिं देहे मूलेन च हदि त्रिधा

ஐந்து பிரஹ்ம மந்திரங்களால் கூறப்பட்ட இடங்களில்—அல்லது இதயத்தில்—அந்த விதியைச் செய்ய வேண்டும். உடலில் தனித்தனியாகப் புஷ்பாஞ்சலியை அர்ப்பித்து, மூலமந்திரத்தால் இதயத்தில் மும்முறை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 25

पुनः स्वयं शिवो भूत्वा मूलमंत्रेण साधकः । ततः संपूजयेद्देवं बाह्यपीठे पुनः क्रमात्

மீண்டும் சாதகர் மூலமந்திரத்தால் தாமே சிவனாகி (சிவரூபம் கொண்டு), அதன் பின் வெளிப்பீடத்தில் ஒழுங்காக தேவனை மறுபடியும் சம்பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 26

संकल्पं प्रवदेत्तत्र पूजारंभे समाहितः । कृतांजलिपुटो भूत्वा चिंतयेद्धृदि शंकरम्

பூஜை தொடக்கத்தில் மனம் ஒருமித்து சங்கல்பத்தை உரைக்க வேண்டும். பின்னர் கைகூப்பி இதயத்தில் சங்கரனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 27

ऋणपातकदौर्भाग्यदारिद्र्यविनिवृत्तये । अशेषाघविनाशाय प्रसीद मम शंकर

கடன், பாவம், துரதிர்ஷ்டம், வறுமை நீங்கவும், எல்லா அ஘ங்களும் அழியவும்—ஓ சங்கரா, என்மேல் அருள்புரிவாயாக।

Verse 28

दुःखशोकाग्निसंतप्तं संसारभयपीडितम् । बहुरोगाकुलं दीनं त्राहि मां वृषवाहन

துயரும் சோகமும் எனும் தீயால் எரிந்தேன்; சம்சாரப் பயத்தால் வதைக்கப்படுகிறேன்; பல நோய்களால் கலங்கிய தாழ்ந்த என்னை—ஏ வृषவாஹன சிவனே, காத்தருள்வாயாக.

Verse 29

आगच्छ देवदेवेश महादेवाभयंकर । गृहाण सह पार्वत्या तव पूजां मया कृताम्

வாரும், தேவர்களின் தேவேசனே! அச்சமற்ற அருளளிக்கும் மகாதேவனே! பார்வதியுடன் என் செய்த உமது பூஜையை ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 30

इति संकल्प्य विधिवद्ब्राह्मपूजां समाचरेत् । गुरुं गणपतिं चैव यजेत्सव्यापसव्ययोः

இவ்வாறு சங்கல்பம் செய்து விதிப்படி பிராஹ்ம-பூஜையை நடத்த வேண்டும். பின்னர் முறையாக சவ்ய-அபசவ்ய (வல/இட) பக்கங்களில் குருவையும் கணபதியையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

क्षेत्रेशमीशकोणे तु यजेद्वास्तोष्पतिं क्रमात् । वाग्देवीं च यजेत्तत्र ततः कात्यायनीं यजेत्

ஈசான மூலையில் க்ஷேத்ரேசனை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் முறையாக வாஸ்து-பதியையும் வழிபட வேண்டும். அங்கே வாக்தேவியையும் வழிபட்டு, அதன் பின் காத்யாயனியையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 32

धर्मं ज्ञानं च वैराग्यमैश्वर्यं च नमोंऽतकैः । स्वरैरीशादिकोणेषु पीठपादाननुक्रमात् । आभ्यां बिंदुविसर्गाभ्यामधर्मादीन्प्रपूजयेत्

‘நமோ’ எனும் மந்திரத்தின் இறுதியெழுத்துகளாலும் உயிரெழுத்துகளாலும் தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வர்யம் ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும்—பீடமும் அதன் பாதங்களும் வரிசைப்படி ஈசான முதலான மூலைகளில் நிறுவி. பிந்து, விசர்கம் என்ற இரு குறிகளால் அதர்மம் முதலிய (எதிர்த் தத்துவங்களையும்) முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 33

सत्त्वरूपैश्चतुर्दिक्षु मध्येऽनंतं सतारकम् । सत्त्वादींस्त्रिगुणांस्तं तु रूपान्पीठेषु विन्यसेत्

நான்கு திசைகளிலும் சத்த்வ ரூபங்களை நிறுவி, நடுவில் தாரகத்துடன் அனந்தனை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் சத்த்வம் முதலான முக்குண ரூபங்களை பீடங்களில் வின்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 34

अत ऊर्ध्वच्छदे मायां सह लक्ष्म्या शिवेन च

அதற்கு மேலுள்ள மேல் மூடியில், லக்ஷ்மி மற்றும் சிவனுடன் கூடிய மாயையை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 35

तदंते चांबुजं भूयः सकलं मंडलत्रयम् । पत्रकेसरकिंजल्कव्याप्तं ताराक्षरैः क्रमात्

அதன் முடிவில் மீண்டும் ஒரு தாமரையை அமைக்க வேண்டும்; அதில் மூன்று மண்டலங்களின் முழுமையும் அடங்கியிருக்க வேண்டும். அதன் இதழ்கள், நார் (கேசரம்), மகரந்தம் ஆகியவை வரிசையாக தாரக எழுத்துகளால் நிறைந்திருக்க வேண்டும்.

Verse 36

पद्मत्रयं तथाभ्यर्च्य मध्ये मंडलमादरात् । वामां ज्येष्ठां च रौद्रीं च भागाद्यैर्दिक्षु पूजयेत्

இவ்வாறு மூன்று தாமரைகளையும் வழிபட்டு, நடுவிலுள்ள மண்டலத்தை பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும். திசைகளில் ‘பாக’ முதலான பிரிவுச் சின்னங்களால் வாமா, ஜ்யேஷ்டா, ரௌத்ரீ ஆகியோரைக் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 37

वामाद्या नव शक्तीश्च नवस्वरयुता यजेत् । हृदि बीजत्रयाद्येन पीठमंत्रेण चार्चयेत्

வாமா முதலாக, ஒன்பது உயிரெழுத்துகளுடன் இணைந்த ஒன்பது சக்திகளை முறையாக வழிபட வேண்டும். இதய நிலையிலோ, மூன்று பீஜங்களால் தொடங்கும் பீட மந்திரத்தால் அர்ச்சனையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

आवृत्तैः प्रथमांगैश्च पंचभिर्मूर्त्तिशक्तिभिः । त्रिशक्तिमूर्त्तिभिश्चान्यैर्निधिद्वयसमन्वितैः

சதாசிவனை முதல் ஆவரணங்களில் உள்ள ஐந்து மூர்த்திசக்திகளாலும், மேலும் மூன்று சக்திகளால் யுக்தமான பிற மூர்த்திசக்திகளாலும், நிதி-இரட்டையுடன் சூழப்பட்டவராக வழிபட வேண்டும்।

Verse 39

अनंताद्यैः परीताश्च मातृभिश्च वृषादिभिः । सिद्धिभिश्चाणिमाद्याभिरिंद्राद्यैश्च सहायुधैः

அவரை அனந்தன் முதலியோர், மாத்ருகணங்கள், வृषன் முதலியோர், அணி்மா முதலிய சித்திகள், மேலும் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தத்தம் ஆயுதங்களுடன் சூழ்ந்தவராக தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 40

वृषभक्षेत्रचंडेशदुर्गाश्च स्कंदनंदिनौ । गणेशः सैन्यपश्चैव स्वस्वलक्षणलक्षिताः

வೃಷபன், க்ஷேத்ரபாலன், சண்டேசன், துர்கை; ஸ்கந்தன், நந்தி; கணேசன் மற்றும் சேனாபதி—இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் இலக்கண-சின்னங்களுடன் நிறுவப்பட்டு வழிபடப்பட வேண்டும்।

Verse 41

अणिमा महिमा चैव गरिमा लघिमा तथा । ईशित्वं च वशित्वं च प्राप्तिः प्राकाम्यमेव च

அணிமா, மகிமா, கரிமா, லகிமா; ஈசித்துவம், வசித்துவம்; ப்ராப்தி, ப்ராகாம்யம்—இச் சித்திகளைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 42

अष्टैश्वर्याणि चोक्तानि तेजोरूपाणि केवलम् । पंचभिर्ब्रह्मभिः पूर्वं हृल्लेखाद्यादिभिः क्रमात

இவ்வாறு எட்டு ஐஸ்வர்யங்கள் கூறப்பட்டன—அவை முழுவதும் தேஜோமய வடிவங்களே. அவற்றிற்கு முன் வரிசையாக ஹ்ருல்லேக முதலிய ஐந்து பிரம்மர்கள் உள்ளனர்।

Verse 43

अंगैरुमाद्यैरिंद्राद्यैः पूजोक्ता मुनिभिस्तु तैः । उमाचंडेश्वरादींश्च पूजयेदुत्तरादितः

உமா முதலான தெய்வ அங்கங்களாலும், இந்திரன் முதலான தேவர்களாலும் செய்யும் பூஜையை முனிவர்கள் உரைத்துள்ளனர்; அதன் பின் வரிசைப்படி உமா, சண்டேஸ்வரர் முதலியவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 44

एवमावरणैर्युक्तं तेजोरूपं सदाशिवम् । उमया सहितं देवमुपचारैः प्रपूजयेत्

இவ்வாறு ஆவரணங்களைச் சரியாக அமைத்து, ஒளிமய வடிவான சதாசிவனை உமையுடன் சேர்த்து, எல்லா உபசாரங்களாலும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 45

सुप्रतिष्ठितशंखस्य तीर्थैः पंचामृतैरपि । अभिषिच्य महादेवं रुद्रसूक्तैः समाहितः

நன்றாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட சங்கின் வழியாகத் தீர்த்தநீராலும் பஞ்சாமிர்தத்தாலும் மகாதேவருக்கு அபிஷேகம் செய்து, ருத்ரசூக்தங்களை ஓதி மனத்தை ஒருமைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 46

कल्पयेद्विविधैर्मंत्रैरासनाद्युपचारकान् । आसनं कल्पयेद्धैमं दिव्यवस्त्रसमन्वितम्

பலவகை மந்திரங்களால் ஆசனம் முதலான உபசாரங்களை முறையாக அமைக்க வேண்டும்; தெய்வீக ஆடையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொன்னாசனத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்।

Verse 47

अर्घ्यमष्टगुणोपेतं पाद्यशुद्धोदकेन च । तेनैवाचमनं दद्यान्मधुपर्कं मधूत्तरम्

எட்டு நற்குணங்களுடன் கூடிய அர்க்யத்தை அர்ப்பணித்து, தூய நீரால் பாத்யம் அளிக்க வேண்டும். அதே நீரால் ஆச்சமனம் செய்ய வைத்து, பின்னர் தேனுடன் சிறந்த மதுபர்க்கத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 48

पुनराचमनं दत्त्वा स्नानं मंत्रै प्रकल्पयेत् । उपवीतं तथा वासो भूषणानि निवेदयेत् । गंधमष्टांगसंयुक्तं सुपूतं विनिवेदयेत्

மீண்டும் ஆச்சமனம் அளித்து, மந்திரங்களுடன் ஸ்நான விதியை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் யஜ்ஞோபவீதம், ஆடைகள், ஆபரணங்கள் சமர்ப்பித்து, அஷ்டாங்கம் சேர்ந்த நன்கு தூய நறுமணத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 49

ततश्च बिल्वमंदारकह्लारसरसीरुहम् । धत्तूरकं कर्णिकारं शणपुष्पं च मल्लिकाम्

அதன்பின் பில்வ இலை, மந்தார மலர், கஹ்லாரமும் குளத்தின் தாமரையும், மேலும் தத்தூரம், கர்ணிகாரம், சணப்பூவும் மல்லிகை (மல்லி) மலரும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 50

कुशापामार्गतुलसीमाधवीचंपकादिकम् । बृहतीकरवीराणि यथालब्धानि साधकः

சாதகர் கிடைப்பதற்கேற்ப குசா புல், அபாமார்கம், துளசி, மாதவி, சம்பகம் முதலியனையும், மேலும் ப்ருஹதி மற்றும் கரவீரம்—கிடைப்பவற்றை—அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 51

निवेदयेत्सुगंधीनि माल्यानि विविधानि च । धूपं कालागरूत्पन्नं दीपं च विमलं शुभम्

பலவகை நறுமண மாலைகளை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; காளாகுருவில் இருந்து தயாரான தூபத்தையும், தூய்மையான மங்கள தீபத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 52

विशेषकम् । अथ पायसनैवेद्यं सघृतं सोपदंशकम् । मोदकापूपसंयुक्तं शर्करागुडसंयुतम्

சிறப்பு நிவேதனமாக பாயச நைவேத்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நெய்யுடன், துணை உணவுகளுடன், மேலும் மோதகம் மற்றும் ஆபூபமும்—சர்க்கரை, வெல்லம் கலந்து—சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 53

मधुनाक्तं दधियुतं जलपानसमन्वितम् । तेनैव हविषा वह्नौ जुहुयान्मंत्रभाविते

தேன் பூசி, தயிர் கலந்தும், நீர்பானத்துடன் கூடிய அதே ஹவிஸால், மந்திர-ஸம்ஸ்காரம் பெற்ற அக்னியில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 54

आगमोक्तेन विधिना गुरुवाक्यनियंत्रितः । नैवेद्यं शंभवे भूयो दत्त्वा तांबूलमुत्तमम्

ஆகமங்களில் கூறிய விதிப்படி, குருவாக்கியத்தால் கட்டுப்பட்டு, சம்புவுக்கு மீண்டும் நைவேத்யம் அர்ப்பணித்து, சிறந்த தாம்பூலமும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 55

धूपं नीराजनं रम्यं छत्रं दर्पणमुत्तमम् । समर्पयित्वा विधिवन्मंत्रैर्वेदिकतांत्रिकैः

தூபம், இனிய நீராஜனம், குடை, சிறந்த கண்ணாடி ஆகியவற்றை விதிப்படி அர்ப்பணித்து, வைதிக-தாந்திரிக மந்திரங்களால் முறையாகச் சடங்கை நடத்த வேண்டும்.

Verse 56

यद्यशक्तः स्वयं निःस्वो यथाविभवमर्चयेत् । भक्त्त्या दत्तेन गौरीशः पुष्पमात्रेण तुष्यति

ஒருவன் இயலாதவனாகவும் வறியவனாகவும் இருந்தால், தன் இயன்ற அளவிற்கு வழிபடட்டும். பக்தியுடன் அளித்த ஒரு மலரால்கூட கௌரீசன் திருப்தியடைகிறான்.

Verse 57

अथांगभूतान्सकलान्गणेशादीन्प्रपूजयेत् । स्तवैर्नानाविधैः स्तुत्वा साष्टांगं प्रणमेद्बुधः

பின்னர் கணேசன் முதலிய அனைத்து அங்கபூத தேவதைகளையும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பலவகை ஸ்தவங்களால் ஸ்துதி செய்து, ஞானி பக்தன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்க வேண்டும்.

Verse 58

ततः प्रदक्षिणीकृत्य वृषचंडेश्वरादिकान् । पूजां समर्प्य विधिवत्प्रार्थयेद्गिरिजापतिम्

அதன்பின் வृषன், சண்டேஸ்வரன் முதலிய சிவபரிசாரர்களை வலம் வந்து, விதிப்படி பூஜையை அர்ப்பணித்து, கிரிஜாபதி சங்கரனை பக்தியுடன் வேண்ட வேண்டும்।

Verse 59

जय देव जगन्नाथ जय शंकर शाश्वत । जय सर्व सुराध्यक्ष जय सर्वसुरार्चित

ஜயம் உமக்கே, தேவே, ஜகந்நாதா! ஜயம் உமக்கே, சாச்வத சங்கரா! ஜயம் உமக்கே, எல்லா தேவர்களின் அதிபதியே! ஜயம் உமக்கே, அனைத்து தேவராலும் அர்ச்சிக்கப்படுபவனே!

Verse 60

जय सर्वगुणातीत जय सर्ववरप्रद । जय नित्य निराधार जय विश्वंभराव्यय

ஜயம் உமக்கே, எல்லா குணங்களையும் கடந்தவனே! ஜயம் உமக்கே, எல்லா வரங்களையும் அருள்பவனே! ஜயம் உமக்கே, நித்தியன், ஆதாரமற்றவன்! ஜயம் உமக்கே, உலகைத் தாங்கும் அவ்யயன்!

Verse 61

जय विश्वैकवेद्येश जय नागेंद्रभूषण । जय गौरीपते शंभो जय चंद्रार्धशेखर

ஜயம் உமக்கே, உலகின் ஒரே அறியத்தக்க ஈசனே! ஜயம் உமக்கே, நாகேந்திரனை அணியாகக் கொண்டவனே! ஜயம் உமக்கே, கௌரீபதி சம்புவே! ஜயம் உமக்கே, அரைச்சந்திரச் சேகரனே!

Verse 62

जय कोट्यर्कसंकाश जयानंतगुणाश्रय

ஜயம் உமக்கே, கோடி சூரியர் போல் ஒளிவீசுபவனே! ஜயம் உமக்கே, அனந்த குணங்களின் ஆதாரமே!

Verse 63

जय रुद्र विरूपाक्ष जयाचिंत्य निरंजन । जय नाथ कृपासिंधो जय भक्तार्तिभञ्जन । जय दुस्तरसंसारसागरोत्तारण प्रभो

ஜய ருத்ர விரூபாக்ஷ! ஜய அசிந்த்ய நிரஞ்சன! ஜய நாதா, கருணைச் சாகரா! ஜய பக்தார்த்தி பஞ்சன! ஜய பிரபோ, துரிதரமான சம்சார சாகரத்தைத் தாண்டச் செய்பவனே!

Verse 64

प्रसीद मे महादेव संसारार्त्तस्य खिद्यतः । सर्वपापभयं हृत्वा रक्ष मां परमेश्वर

ஹே மகாதேவா, என்மேல் அருள் புரிவாயாக; சம்சார வேதனையால் வாடி, துயரால் சோர்ந்துள்ளேன். எல்லாப் பாவங்களால் எழும் அச்சத்தை அகற்றி, ஹே பரமேஸ்வரா, என்னைக் காப்பாயாக.

Verse 65

महादारिद्र्यमग्नस्य महापापहतस्य च । महाशोकविनष्टस्य महारोगातुरस्य च

மிகுந்த வறுமையில் மூழ்கியவனுக்கும், கொடிய பாவத்தால் தாக்கப்பட்டவனுக்கும்; பேர்துயரால் சிதைந்தவனுக்கும், பயங்கர நோயால் வாடுபவனுக்கும்—(அருள் புரிவாயாக).

Verse 66

ऋणभारपरीतस्य दह्यमानस्य कर्मभिः । ग्रहैः प्रपीड्यमानस्य प्रसीद मम शंकर

ஹே சங்கரா, என்மேல் அருள் புரிவாயாக—கடன் பாரத்தால் சூழப்பட்டு, கர்மப் பலனால் எரிந்து, தீய கிரகப் பீடையால் வதைக்கப்படுகிறேன்.

Verse 67

दरिद्रः प्रार्थयेदेवं पूजांते गिरिजापतिम् । अर्थाढ्यो वापि राजा वा प्रार्थयेद्देवमीश्वरम्

இவ்வாறு பூஜையின் முடிவில் ஏழை மனிதன் கிரிஜாபதியை இப்படி வேண்ட வேண்டும்; அதுபோல செல்வவானாக இருந்தாலும் அரசனாக இருந்தாலும்—எல்லோரும் தேவ-ஈஸ்வரனாகிய பரம அதிபதியை வேண்டுதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

दीर्घमायुः सदारोग्यं कोशवृद्धिर्बलोन्नतिः । ममास्तु नित्यमानन्दः प्रसादात्तव शंकर

ஹே சங்கரா! உமது அருளால் எனக்கு நீண்ட ஆயுள், இடையறா ஆரோக்கியம், செல்வவளர்ச்சி, பலவுயர்ச்சி உண்டாக; என் உள்ளத்தில் எப்போதும் நித்திய ஆனந்தம் நிலவுக।

Verse 69

शत्रवः संक्षयं यांतु प्रसीदन्तु मम ग्रहाः । नश्यन्तु दस्यवो राष्ट्रे जनाः संतु निरापदः

என் பகைவர்கள் அழிவுறுக; என் கிரகங்கள் அருள்பெற்று அனுகூலமாகுக; நாட்டில் கொள்ளையர்கள் நாசமடையுக; மக்கள் எல்லோரும் அபாயமின்றி வாழ்க।

Verse 70

दुर्भिक्षमारीसंतापाः शमं यांतु महीतले । सर्वसस्यसमृद्धिश्च भूयात्सुखमया दिशः

பூமியில் பஞ்சம், தொற்று நோய், துன்பத் தாபங்கள் அடங்குக; எல்லா பயிர்களிலும் செழிப்பு பெருகுக; திசைகள் அனைத்தும் நலமயமாகுக।

Verse 71

एवमाराधयेद्देवं प्रदोषे गिरिजापतिम् । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्दक्षिणाभिश्च तोषयेत्

இவ்வாறு பிரதோஷ நேரத்தில் கிரிஜாபதி இறைவனை முறையாக வழிபட வேண்டும்; பின்னர் பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்து, தட்சிணையால் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 72

सर्वपापक्षयकरी सर्वदारिद्र्यनाशिनी । शिवपूजा मया ख्याता सर्वाभीष्टवरप्रदा

என்னால் அறிவிக்கப்பட்ட இந்த சிவபூஜை எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது, எல்லா வறுமையையும் நீக்குவது, மேலும் எல்லா விரும்பிய வரங்களையும் அளிப்பது ஆகும்।

Verse 73

महापातकसंघातमधिकं चोपपातकम् । शिवद्रव्यापहरणादन्यत्सर्वं निवारयेत्

மகாபாதகங்களின் குவியலும், மேலும் மிகுந்த உபபாதகங்களும் நீங்கக்கூடும்; ஆனால் சிவனுடைய திரவியத்தை அபகரித்தல் தவிர மற்ற அனைத்தும் நீங்கும்.

Verse 74

ब्रह्महत्यादिपापानां पुराणेषु स्मृतिष्वपि । प्रायश्चित्तानि दृष्टानि न शिवद्रव्यहारिणाम्

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களுக்கு புராணங்களிலும் ஸ்மிருதிகளிலும் பிராயச்சித்தங்கள் காணப்படுகின்றன; ஆனால் சிவனுடைய திரவியத்தை கவர்வோர்க்கு எதுவும் காணப்படவில்லை.

Verse 75

बहुनात्र किमुक्तेन श्लोकार्धेन ब्रवीम्यहम् । ब्रह्महत्याशतं वापि शिवपूजा विनाशयेत्

இங்கே அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா? அரைச் செய்யுளில் சொல்கிறேன்—சிவபூஜை பிரம்மஹத்த்யையின் நூறு பாவங்களையும் அழித்துவிடும்.

Verse 76

मया कथितमेतत्ते प्रदोषे शिवपूजनम् । रहस्यं सर्वजंतूनामत्र नास्त्येव संशयः

நான் உனக்குச் சொன்னது இதுவே—பிரதோஷ காலத்தில் சிவபூஜை; இது எல்லா உயிர்களுக்கும் உன்னத ரகசியம், இதில் ஐயமே இல்லை.

Verse 77

एताभ्यामपि बालाभ्यामेवं पूजा विधीयताम् । अतः संवत्सरादेव परां सिद्धिमवाप्स्यथ

இந்த இரு சிறுவர்களாலும் இதே முறையில் பூஜை செய்யப்படட்டும்; இதனால் ஒரு ஆண்டுக்குள்ளேயே நீங்கள் உன்னத சித்தியை அடைவீர்கள்.

Verse 78

इति शांडिल्यवचनमाकर्ण्य द्विजभामिनी । ताभ्यां तु सह बालाभ्यां प्रणनाम मुनेः पदम्

சாண்டில்ய முனிவரின் வாக்கை கேட்ட அந்தப் பிராமணிப் பெண், இரு சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து, பக்தியுடன் முனிவரின் திருவடிகளில் வணங்கினாள்।

Verse 79

विप्रस्त्र्युवाच । अहमद्य कृतार्थास्मि तव दर्शनमात्रतः । एतौ कुमारौ भगवंस्त्वामेव शरणं गतौ

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்—“இன்று உங்கள் தரிசனமட்டுமே எனக்கு நிறைவைத் தந்தது. பகவனே, இந்த இரு குமாரரும் உம்மையே சரணடைந்துள்ளனர்.”

Verse 80

एष मे तनयो ब्रह्मञ्छुचिव्रत इतीरितः । एष राजसुतो नाम्ना धर्मगुप्तः कृतो मया

“பிரம்மனே, இவன் என் மகன்; ‘சுசிவ்ரதன்’ எனப் பெயர் பெற்றவன். இவன் அரசகுமாரன்; நான் இவனுக்கு ‘தர்மகுப்தன்’ என்று பெயரிட்டேன்.”

Verse 81

एतावहं च भगवन्भवच्चरणकिंकराः । समुद्धरास्मिन्पतितान्घोरे दारिद्र्यसागरे

“பகவனே, இந்த இருவரும் நானும் உங்கள் திருவடிகளின் பணியாளர்கள். இந்தக் கொடிய வறுமைச் சமுத்திரத்தில் வீழ்ந்த எங்களை உயர்த்தி அருளுங்கள்.”

Verse 82

इति प्रपन्नां शरणं द्विजांगनामाश्वास्य वाक्यैरमृतोपमानैः । उपादिदेशाथ तयोः कुमारयोर्मुनिः शिवाराधनमंत्र विद्याम्

இவ்வாறு சரணடைந்த பிராமணிப் பெண்ணை அமுதம் போன்ற சொற்களால் ஆறுதல் அளித்து, முனிவர் அந்த இரு குமாரருக்கும் சிவாராதனைக்கான மந்திர-வித்தையை உபதேசித்தார்।

Verse 83

अथोपदिष्टौ मुनिना कुमारौ ब्राह्मणी च सा । तं प्रणम्य समामंत्र्य जग्मुस्ते शिवमंदिरात्

அப்போது முனிவர் அந்த இரு சிறுவர்களுக்கும் அந்தப் பிராமணிக்கும் உபதேசம் அருளினார். அவர்கள் அவரை வணங்கி, மரியாதையுடன் விடைபெற்று சிவன் ஆலயத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 84

ततः प्रभृति तौ बालौ मुनिवर्योपदेशतः । प्रदोषे पार्वतीशस्य पूजां चक्रतुरंजसा

அந்நாள்முதல் சிறந்த முனிவரின் உபதேசப்படி அந்த இரு சிறுவர்களும் பிரதோஷ நேரத்தில் பார்வதீநாதனாகிய சிவபெருமானை எளிதாகப் பூஜித்தனர்.

Verse 85

एवं पूजयतोर्देवं द्विजराजकुमारयोः । सुखेनैव व्यतीयाय तयोर्मासचतुष्टयम्

இவ்வாறு பிராமணப் புதல்வனும் அரசகுமாரனும் இறைவனைப் பூஜித்துக் கொண்டிருக்க, அவர்களுக்கான நான்கு மாதங்கள் நலமுடன் இனிதே கழிந்தன.

Verse 86

कदाचिद्राजपुत्रेण विनासौ द्विजनंदनः । स्नातुं गतो नदीतीरे चचार बहुलीलया

ஒருமுறை அரசகுமாரன் இல்லாமல் அந்தப் பிராமணப் பையன் நீராட நதிக்கரைக்குச் சென்று, அங்கே மிகுந்த விளையாட்டுத் தனத்துடன் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 87

तत्र निर्झरनिर्घातनिर्भिन्ने वप्र कुट्टिमे । निधानकलशं स्थूलं प्रस्फुरंतं ददर्श ह

அங்கே அருவியின் கடும் மோதலால் உடைந்த மேட்டின் கல்லால் அமைந்த பகுதியிலே, ஒளிவீசும் பெரிய புதையல் குடத்தை அவன் கண்டான்.

Verse 88

तं दृष्ट्वा सहसागत्य हर्षकौतुकविह्वलः । दैवोपपन्नं मन्वानो गृहीत्वा शिरसा ययौ

அதைக் கண்டவுடன் அவன் மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் நிறைந்து உடனே ஓடிவந்தான். இது தெய்வம் அருளிய பிரசாதம் என எண்ணி, அதை பக்தியுடன் தலையில் வைத்து எடுத்துச் சென்றான்.

Verse 89

ससंभ्रमं समानीय निधाय कलशं बलात् । निधाय भवनस्यांते मातरं समभाषत

அவன் பரபரப்புடன் அதை கொண்டு வந்து, முயன்று குடத்தை இறக்கி வைத்தான். வீட்டின் ஓரத்தில் வைத்து பின்னர் தாயிடம் பேசினான்.

Verse 90

मातर्मातरिमं पश्य प्रसादं गिरिजापतेः । निधानं कुम्भरूपेण दर्शितं करुणात्मना

அம்மா, அம்மா—இதைக் காணுங்கள்! இது கிரிஜாபதி சிவனின் பிரசாதம். கருணைமிகு ஆண்டவன் நிதியை குடம்-வடிவில் வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 91

अथ सा विस्मिता साध्वी समाहूय नृपात्मजम् । स्वपुत्रं प्रतिनंद्याह मानयन्ती शिवार्चनम्

அப்போது அந்த சத்வீ பெண் வியந்து அரசகுமாரனை அழைத்தாள். தன் மகனை ஆசீர்வதித்து, சிவாராதனையின் மரியாதையைப் போற்றி அவள் கூறினாள்.

Verse 92

शृणुतां मे वचः पुत्रौ निधानकलशीमिमाम् । समं विभज्य गृह्णीतं मम शासनगौरवात्

மகன்களே, என் சொல்லைக் கேளுங்கள்; இந்த நிதிக் குடத்தை சமமாகப் பகிர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், என் ஆணையின் மரியாதையைப் போற்றி.

Verse 93

इति मातुर्वचः श्रुत्वा तुतोष द्विज नंदनः । प्रत्याह राजपुत्रस्तां विस्रब्धः शंकरार्चने

தாயின் சொற்களைக் கேட்ட இருபிறப்பன் மகன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் சங்கர வழிபாட்டில் உறுதியுடன், அமைதியான நம்பிக்கையோடு அரசகுமாரன் அவளுக்குப் பதிலுரைத்தான்.

Verse 94

मातस्तव सुतस्यैव सुकृतेन समागतम् । नाहं ग्रहीतुमिच्छामि विभक्तं धनसंच यम्

அம்மா, இது உன் மகனின் புண்ணியத்தாலேயே வந்தது. இந்தச் சேர்த்த செல்வத்தில் பிரிக்கப்பட்ட பங்கை நான் ஏற்க விரும்பவில்லை.

Verse 95

आत्मनः सुकृताल्लब्धं स्वयमेव भुनक्त्वसौ । स एव भगवानीशः करिष्यति कृपां मयि

தன் புண்ணியத்தால் பெற்றதை அவனே தானாக அனுபவிக்கட்டும். அதே பகவான் ஈசன் என்மேலும் நிச்சயம் அருள் செய்வான்.

Verse 96

एवमर्चयतोः शंभुं भूयोपि परया मुदा । संवत्सरो व्यतीयाय तस्मिन्नेव गृहे तयोः

இவ்வாறு அவர்கள் இருவரும் பேரானந்தத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் சம்புவை வழிபட்டனர்; அதே இல்லத்தில் அவர்களுக்கு ஒரு ஆண்டு கழிந்தது.

Verse 97

अथैकदा राजसूनुः सह तेन द्विजन्मना । वसंतसमये प्राप्ते विजहार वनां तरे

பின்னர் ஒரு நாள், வசந்த காலம் வந்தபோது, அரசகுமாரன் அந்த இருபிறப்பனுடன் சேர்ந்து காட்டில் உலாவச் சென்றான்.

Verse 98

अथ दूरं गतौ क्वापि वने द्विजनृपात्मजौ । गन्धर्वकन्याः क्रीडंती शतशस्तावपश्यताम्

பின்னர் பிராமணப் புதல்வனும் அரசப் புதல்வனும் வெகுதூரம் ஒரு வனப்பகுதிக்குச் சென்று, அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான கந்தர்வக் கன்னியரை கண்டனர்.

Verse 99

ताः सर्वाश्चारुसर्वांग्यो विहरंत्यो मनोहरम् । दृष्ट्वा द्विजात्मजो दूरादुवाच नृपनंदनम्

அவர்கள் அனைவரும் அழகிய அங்கங்களுடன் மனம்கவரும் விதமாக விளையாடுவதைப் பார்த்த பிராமணப் புதல்வன், தூரத்திலிருந்தே அரசநந்தனனிடம் கூறினான்.

Verse 100

इतः पुरो न गंतव्यं विहरंत्यग्रतः स्त्रियः । स्त्रीसंन्निधानं विबुधास्त्यजंति विमलाशयाः

‘இங்கிருந்து முன்னே செல்ல வேண்டாம்; முன்னால் பெண்கள் விளையாடுகின்றனர். உள்ளம் தூய்மையுடைய ஞானிகள் பெண்களின் நெருங்கிய சான்னித்யத்தைத் தவிர்க்கின்றனர்.’

Verse 110

तत्र गत्वा वनं सर्वाः संचीय कुसुमोत्करम् । भवत्यः पुनरायांतु तावत्तिष्ठाम्यहं त्विह

‘நீங்கள் அனைவரும் அங்கே வனத்திற்குச் சென்று மலர்களின் குவியலைச் சேகரியுங்கள். பின்னர் மீண்டும் வாருங்கள்; அதுவரை நான் இங்கேயே இருப்பேன்.’

Verse 120

अस्त्येको द्रविकोनाम गंधर्वाणां कुलाग्रणीः । तस्याहमस्मि तनया नाम्ना चांशुमती स्मृता

‘கந்தர்வர்களில் த்ரவிகன் எனும் ஒரு குலமுதல்வன் உள்ளான். நான் அவனுடைய மகள்; அம்‌ஷுமதி என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறேன்.’

Verse 130

गच्छ स्वभवनं कांत परश्वः प्रातरेव तु । आगच्छ पुनरत्रैव कार्यमस्ति च नो मृषा

அன்பே, நீ உன் இல்லத்திற்குச் செல்; ஆனால் நாளை மறுநாள் விடியற்காலமே மீண்டும் இங்கேயே வா. நமக்கு ஒரு காரியம் உள்ளது—இது பொய் அல்ல.

Verse 140

तस्य त्वमपि साहाय्यं कुरु गन्धर्वसत्तम । अथासौ निजराज्यस्थो हतशत्रुर्भविष्यति

கந்தர்வர்களில் சிறந்தவனே, நீயும் அவனுக்கு துணை புரி. அப்போது அவன் தன் அரசில் நிலைபெற்று, பகைவர்கள் அழிவர்.

Verse 150

अस्त्राणां च सहस्राणि तूणी चाक्षय्यसायकौ । अभेद्यं वर्म सौवर्णं शक्तिं च रिपुमर्दिनीम्

[அவனுக்கு] ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதங்கள்; தீராத அம்புகள் நிறைந்த இரண்டு அம்புக்கூடைகள்; துளைக்க முடியாத பொற்கவசம்; மேலும் பகைவரை நசைக்கும் வேல்-சக்தி கிடைத்தது.

Verse 160

एवमन्ये समाराध्य प्रदोषे गिरिजापतिम् । लभंतेभीप्सितान्कामान्देहांते तु परां गतिम्

இவ்வாறே பிறரும் பிரதோஷ வேளையில் கிரிஜாபதி (சிவன்) அவரை முறையாக வழிபட்டு விரும்பிய வரங்களைப் பெறுவர்; உடல் முடிவில் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 164

ये प्राप्य दुर्लभतरं मनुजाः शरीरं कुर्वंति हंत परमेश्वरपादपूजाम् । धन्यास्त एव निजपुण्यजितत्रिलोकास्तेषां पदांबुजरजो भुवनं पुनाति

மிக அரிதான இந்த மனித உடலைப் பெற்றும், அய்யோ, பரமேஸ்வரனின் திருவடிகளை வழிபடுவோர்—அவர்களே பாக்கியவான்கள். தம் புண்ணியத்தால் அவர்கள் மூவுலகையும் வென்றவர்கள்; அத்தகைய பக்தர்களின் திருப்பாதத் தாமரையின் தூள் உலகமெங்கும் தூய்மையாக்கும்.