Adhyaya 3

Verse 1

राजोवाच । किं दृष्टं भवता ब्रह्मन्नाश्चर्यं पथि कुत्र वा । तन्ममाख्याहि येनाहं कृतकृत्यत्वमाप्नुयाम्

அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே, நீங்கள் பாதையில் எங்கே, என்ன அதிசயத்தை கண்டீர்கள்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதனால் நானும் கൃതகೃತ்யத்துவத்தை அடைவேன்.

Verse 2

गौतम उवाच । गोकर्णादहमागच्छन्क्वापि देशे विशांपते । जाते मध्याह्नसमये लब्ध वान्विमलं सरः

கௌதமர் கூறினார்—ஓ மக்கள்தலைவா, நான் கோகர்ணத்திலிருந்து திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தேன். ஒரு இடத்தில், மதிய நேரம் வந்தபோது, மாசற்ற தெளிந்த ஒரு ஏரியை கண்டடைந்தேன்.

Verse 3

तत्रोपस्पृश्य सलिलं विनीय च पथिश्रमम् । सुस्निग्धशीतलच्छायं न्यग्रोधं समुपाश्रयम्

அங்கே நீரைத் தொட்டு நீராடி, பயணக் களைப்பை நீக்கினேன். பின்னர் மென்மையும் குளிர்ந்த நிழலும் கொண்ட ஆலமரத்தின் கீழ் அடைக்கலம் கொண்டேன்.

Verse 4

अथाविदूरे चांडालीं वृद्धामंधां कृशाकृतिम् । शुष्यन्मुखीं निराहारां बहुरोगनिपीडिताम्

பின்னர் அருகில் நான் ஒரு சாண்டாளப் பெண்ணைக் கண்டேன்—முதியவள், குருடி, ஒல்லியான உடல்; வறண்ட முகம், உணவின்றி, பல நோய்களால் துன்புறுபவள்.

Verse 5

कुष्ठव्रणपरीतांगीमुद्यत्कृमिकुलाकुलाम् । पूयशोणितसंसक्तजरत्पटल सत्कटीम्

தொழுநோய்ப் புண்களால் மூடப்பட்ட உடலும், புழுக்கள் நெளியும் நிலையிலும், சீழ் மற்றும் ரத்தத்தால் ஒட்டிய பழைய தோலுடனும் அவள் இடுப்பு இருந்தது.

Verse 6

महायक्ष्मगलस्थेन कंठसंरोधविह्वलाम् । विनष्टदंतामव्यक्तां विलुठंतीं मुहुर्मुहुः

தொண்டையில் உள்ள கொடிய நோயால் மூச்சுத் திணறி தவிப்பவளாகவும், பற்கள் இழந்தவளாகவும், தெளிவாகப் பேச முடியாதவளாகவும், மீண்டும் மீண்டும் புரண்டு விழுபவளாகவும் இருந்தாள்.

Verse 7

चंडार्ककिरणस्पृष्टखरोष्णरजसाप्लुताम् । विण्मूत्रपूयदिग्धांगीमसृग्गंधदुरासदाम्

கொளுத்தும் வெயிலின் கதிர்களால் சூடான புழுதியில் மூழ்கியவளாகவும், மலம், சிறுநீர், சீழ் ஆகியவற்றால் பூசப்பட்ட உடலுடனும், ரத்த வாடையால் அருகில் செல்ல முடியாதவளாகவும் இருந்தாள்.

Verse 8

कफरोगबहुश्वासश्लथन्नाडीबहुव्यथाम् । विध्वस्तकेशावयवामपश्यं मरणोन्मुखीम्

கப நோயாலும், மூச்சுத் திணறலாலும் தளர்ந்த நரம்புகளுடன் மிகுந்த வேதனையில் இருந்தவளை, சிதைந்த தலைமுடி மற்றும் உறுப்புகளுடன் மரணத்தை எதிர்நோக்கியவளை நான் கண்டேன்.

Verse 9

तादृग्व्यथां च तां वीक्ष्य कृपयाहं परिप्लुतः । प्रतीक्षन्मरणं तस्याः क्षणं तत्रैव संस्थितः

அவளுடைய அத்தகைய துன்பத்தைக் கண்டு நான் கருணையால் நிறைந்தேன். அவளுடைய மரணத்தை எதிர்பார்த்து, ஒரு கணம் அங்கேயே நின்றேன்.

Verse 10

अथांतरिक्षपदवीं सिंचंतमिव रश्मिभिः । दिव्यं विमानमानीतमद्राक्षं शिवकिंकरैः

அப்போது சிவகிங்கரர்கள் கொண்டு வந்த திவ்ய விமானத்தை நான் கண்டேன்; அது தன் கதிர்களால் ஆகாயப் பாதைகளைத் தெளித்து நனைப்பதுபோல் இருந்தது।

Verse 11

तस्मिन्रवींदुवह्नीनां तेजसामिव पंजरे । विमाने सूर्यसंकाशानपश्यं शिवकिंकरान्

அந்த விமானத்தின் உள்ளே—சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகியோரின் தேஜஸின் கூண்டுபோல்—சூரியனொத்த ஒளியுடைய சிவகிங்கரர்களை நான் கண்டேன்।

Verse 12

ते वै त्रिशूलखट्वांगटंकचर्मासिपाणयः । चंद्रार्धभूषणाः सांद्रचंद्रकुंदोरुवर्चसः

அவர்கள் கைகளில் திரிசூலம், கட்டுவாங்கம், டங்கம், கேடயம், வாள் ஆகியவை இருந்தன; அரைச்சந்திர ஆபரணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்கள், அடர்ந்த சந்திரஒளியும் குந்தமலரின் வெண்மையும் போன்ற பிரகாசத்துடன் விளங்கினர்।

Verse 13

किरीटकुंडलभ्राजन्महाहिवलयोज्ज्वलाः । शिवानुगा मया दृष्टा श्चत्वारः शुभलक्षणाः

நான் சிவனின் நான்கு சுபலக்ஷணமுடைய அனுசரர்களைக் கண்டேன்—கிரீடமும் குண்டலமும் ஒளிர, பெருஞ்சர்ப்ப வளையங்களைப் போன்ற வளையல்களால் பிரகாசித்தனர்।

Verse 14

तानापतत आलोक्य विमानस्थान्सुविस्मितः । उपसृत्यांतिके वेगादपृच्छं गगने स्थितान्

விமானத்தில் இருந்தபடியே அவர்கள் இறங்கிவருவதைப் பார்த்து நான் மிகுந்த வியப்புற்றேன்; விரைவாக அருகே சென்று, ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்த அவர்களை நான் வினவினேன்।

Verse 15

नमोनमो वस्त्रिदशोत्तमेभ्यस्त्रिलोचनश्रीचरणानुगेभ्यः । त्रिलोकरक्षाविधिमावहद्भ्यस्त्रिशूलचर्मासिगदाधरेभ्यः

தேவர்களில் சிறந்த உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்—மூன்றுகண் இறைவனின் திருவடிகளைப் பின்பற்றும் உங்களுக்கு. மூவுலகக் காவல் ஒழுங்கைத் தாங்கி, திரிசூலம், தோல், வாள், கதையை ஏந்திய உங்களுக்கு வணக்கம்.

Verse 16

अतोऽस्माभिरिहानीता निरयं यातु वा न वा । अनया साधितो बाल्ये पुण्यलेशोऽस्ति वा न वा

ஆகையால் நாங்கள் அவளை இங்கே கொண்டு வந்தோம்—அவள் நரகத்திற்குச் செல்ல வேண்டுமா வேண்டாமா. சொல்லுங்கள்: அவள் சிறுவயதில் புண்ணியத்தின் மிகச் சிறிய துளியாவது செய்தாளா, இல்லையா?

Verse 17

उत सर्वजनाघौघविजयाय कृतोद्यमाः । ब्रूत कारुण्यतो मह्यं यस्माद्यूयमिहागताः

அல்லது எல்லா மக்களின் பாவப் பெருக்கையும் வெல்ல முயன்று நீங்கள் வந்தீர்களா? கருணையால் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—நீங்கள் இங்கே வந்த காரணம் என்ன?

Verse 18

शिवदूता ऊचुः । एषाग्रे दृश्यते वृद्धा चांडाली मरणोन्मुखी । एतामानेतुमायाताः संदिष्टा प्रभुणा वयम्

சிவதூதர்கள் கூறினர்—இதோ முன்னால் மரணத்தை எதிர்நோக்கும் ஒரு முதிய சாண்டாளி காணப்படுகிறாள். எங்கள் பிரபுவின் ஆணையால் அவளை அழைத்து வர வந்தோம்.

Verse 19

इत्युक्ते शिवदूतैस्तैरपृच्छं पुनरप्यहम् । विस्मयाविष्टचित्तस्तान्कृतांजलिरवस्थितः

அந்த சிவதூதர்கள் இவ்வாறு கூறியபின், நான் மீண்டும் அவர்களை வினவினேன். வியப்பால் மனம் நிறைந்து, கைகூப்பி அவர்களின் முன் நின்றேன்.

Verse 20

अहो पापीयसी घोरा चांडाली कथमर्हति । दिव्यं विमानमारोढुं शुनीवाध्वरमंडलम्

அந்தோ! பெரும் பாவியும் பயங்கரமானவளுமான இந்த சண்டாளி, வேள்விச் சாலைக்குள் நாய் நுழைவதைப் போல, தெய்வீக விமானத்தில் ஏற எவ்வாறு தகுதியுடையவள் ஆவாள்?

Verse 21

आजन्मतोऽशुचिप्राया पापां पापा नुगामिनीम् । कथमेनां दुराचारां शिवलोकं निनीषथ

பிறப்பிலிருந்தே தூய்மையற்றவளும், பாவியும், பாவத்தையே பின்பற்றுபவளுமான இந்தத் தீயொழுக்கம் கொண்டவளை நீங்கள் எவ்வாறு சிவலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 22

अस्या नास्ति शिवज्ञानं नास्ति घोरतरं तपः । सत्यं नास्ति दया नास्ति कथमेनां निनीषथ

இவளிடம் சிவஞானம் இல்லை; இவள் கடுமையான தவம் செய்யவில்லை. இவளிடம் வாய்மையும் இல்லை, கருணையும் இல்லை. அப்படியிருக்க, இவளை எவ்வாறு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 23

पशुमांसकृताहारा वारुणीपूरितोदराम् । जीवहिंसारतां नित्यं कथमेनां निनीषथ

விலங்குகளின் இறைச்சியே இவளது உணவு; இவளது வயிறு மதுவால் நிரம்பியுள்ளது; எப்போதும் உயிரினங்களைத் துன்புறுத்துவதிலேயே ஈடுபாடு கொண்டவள். இவளை எவ்வாறு அழைத்துச் செல்லப் போகிறீர்கள்?

Verse 24

न च पंचाक्षरी जप्ता न कृतं शिवपूजनम् । न ध्यातो भगवाञ्छंभुः कथमेनां निनीषथ

இவள் பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபிக்கவில்லை; சிவபூஜை செய்யவில்லை; பகவான் சம்புவை தியானிக்கவும் இல்லை. இவளை எவ்வாறு அழைத்துச் செல்லப் போகிறீர்கள்?

Verse 25

नोपोषिता शिवतिथिर्न कृतं शिवपूजनम् । भूतसौहृदं न जानाति न च बिल्वशिवार्पणम् । नेष्टापूर्तादिकं वापि कथमेनां निनीषथ

அவள் சிவனின் புனிதத் திதிகளில் நோன்பு நோற்கவில்லை; சிவபூஜையும் செய்யவில்லை. உயிர்களிடத்து கருணை அறியாள்; வில்வ இலைகளைச் சிவனுக்கு அர்ப்பணிப்பதும் இல்லை. இஷ்ட-பூர்த்தி முதலிய புண்ணியச் செயல்களும் செய்யவில்லை—அப்படியிருக்க அவளைப் பரமபதத்திற்கு எவ்வாறு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 26

न च स्नातानि तीर्थानि न दानानि कृतानि च । न च व्रतानि चीर्णानि कथमेनां निनीषथ

அவள் தீர்த்தங்களில் நீராடவில்லை; தானமும் செய்யவில்லை; விரதங்களையும் அனுஷ்டிக்கவில்லை—அப்படியிருக்க அவளை உயர்ந்த இலக்கிற்கு எவ்வாறு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 27

ईक्षणे परिहर्त्तव्या किमु संभाषणादिषु । सत्संगरहितां चंडां कथमेनां निनीषथ

அவளைப் பார்ப்பதற்கே விலக்க வேண்டியது; பேசுதல் முதலியவை எவ்வளவு தூரம்! சத்சங்கமற்ற, கடுமையான, வீழ்ந்தவள்—அவளைப் பரம முடிவிற்கு எவ்வாறு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

Verse 28

जन्मांतरार्जितं किंचिदस्याः सुकृतमस्ति वा । तत्कथं कुष्ठरोगण कृमिभिः परिभूयते

இவளுக்கு முன்ஜென்மங்களில் ஈட்டிய ஏதாவது சுகிருதம் உள்ளதா? இருந்தால், குஷ்டநோயாலும் புழுக்களாலும் அவள் எவ்வாறு இவ்வளவு துன்புறுகிறாள்?

Verse 29

अहो ईश्वरचर्येयं दुर्विभाव्या शरीरिणाम् । पापात्मानोऽपि नीयंते कारुण्यात्परमं पदम्

அஹோ! ஈசுவரனின் இச்செயல் உடலுடையோர்க்கு அறிதல் அரிது. அவன் கருணையால் பாவிகளும் பரமபதத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 30

इत्युक्तास्ते मया दूता देवदेवस्य शूलिनः । प्रत्यूचुर्मामथ प्रीत्या सर्वसंशयभेदिनः

நான் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவர்களின் தேவனாகிய திரிசூலதாரி சிவனின் தூதர்கள் அன்புடன் எனக்கு மறுமொழி கூறினர்; அவர்கள் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்குவோர்.

Verse 31

शिवदूता ऊचुः । ब्रह्मन्सुमहदाश्चर्यं शृणु कौतूहलं यदि । इमामुद्दिश्य चांडालीं यदुक्तं भवताधुना

சிவதூதர்கள் கூறினர்—ஓ பிராமணரே, உமக்கு ஆர்வம் இருந்தால் இந்த மிகப் பெரிய அதிசயத்தை கேளும்; இந்தச் சண்டாளப் பெண்ணை குறித்து நீர் இப்பொழுது சொன்னதைக் குறித்து.

Verse 32

आसीदियं पूर्वभवे काचिद्ब्राह्मणकन्यका । सुमित्रानाम संपूर्णसोमबिम्बसमानना

முன்பிறவியில் அவள் ‘சுமித்ரா’ என்னும் பெயருடைய ஒரு பிராமணக் கன்னியாக இருந்தாள்; அவளது முகம் பூர்ணச் சந்திர வட்டம்போல் ஒளிர்ந்தது.

Verse 33

उत्फुल्लमल्लिकादामसुकुमारांगलक्षणा । कैकेयद्विजमुख्यस्य कस्यचित्तनया सती

மலர்ந்த மல்லிகை மாலையைப் போன்ற மென்மையான அங்கலட்சணங்களுடன் அவள் விளங்கினாள்; கைகேய நாட்டின் ஒரு தலைசிறந்த பிராமணரின் நற்புதல்வி அவள்.

Verse 34

तां सर्वलक्षणोपेतां रतेर्मूर्तिमिवापराम् । वर्द्धमानां पितुर्गेहे वीक्ष्यासन्विस्मिता जनाः

எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்த, ரதியின் இன்னொரு உருவம்போல் விளங்கிய அவளைத் தந்தையின் இல்லத்தில் வளர்ந்து வரக் கண்ட மக்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 35

दिनेदिने वर्धमाना बंधुभिर्लालिता भृशम् । सा शनैर्यौवनं भेजे स्मरस्येव महाधनुः

நாள்தோறும் வளர்ந்து, உறவினரால் மிகுந்த அன்புடன் போற்றப்பட்ட அந்தக் கன்னி, மெதுவாக யௌவனத்தில் நுழைந்தாள்—ஸ்மரன் (காமன்) தன் பெருவில்லைக் காரியத்திற்காக வளைத்தெழுப்புவது போல।

Verse 36

अथ सा बंधुवर्गैश्च समेतेन कुमारिका । पित्रा प्रदत्ता कस्मैचिद्विधिना द्विजसूनवे

பின்னர் அந்தக் குமாரி உறவினர் சூழ, தந்தையால் விதிமுறையுடன் ஒரு பிராமணப் புதல்வனுக்குத் தானமாக அளிக்கப்பட்டாள்।

Verse 37

सा भर्त्तारमनुप्राप्य नवयौवनशालिनी । कंचित्कालं शुभाचारा रेमे बंधुभिरावृता

கணவனை அடைந்து, புதுயௌவனச் செழுமையுடன் விளங்கிய அவள், சில காலம் நற்குண நெறியுடன், உறவினரால் சூழப்பட்டு மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தாள்।

Verse 38

अथ कालवशात्तस्याः पतिस्तीव्र रुजार्दितः । रूपयौवनकांतोपि पंचत्वमगमन्मुने

பின்னர் காலத்தின் வலிமையால் அவளுடைய கணவன் கடும் வேதனையால் துன்புற்றான்; அழகு, யௌவனம், காந்தி இருந்தும், ஓ முனிவரே, பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தான் (அதாவது இறந்தான்)।

Verse 39

मृते भर्त्तरि दुःखेन विदग्धहदया सती । उवास कतिचिन्मासान्सुशीला विजितें द्रिया

கணவன் இறந்தபின், துயரால் சுட்டெரிந்த இதயத்துடன் அந்தச் சதி, சில மாதங்கள் நற்குணமுடன், இந்திரியங்களை அடக்கி வாழ்ந்தாள்।

Verse 40

अथ यौवनभारेण जृंभमाणेन नित्यशः । बभूव हृदयं तस्याः कंदपर्परिकंपितम्

அப்போது இளமையின் பாரம் நாள்தோறும் பெருக, கந்தர்ப்பன் எழுப்பிய கலக்கத்தால் அவளது இதயம் நடுங்கத் தொடங்கியது।

Verse 41

सा गुप्ता बन्धुवर्गेण शासितापि महोत्तमैः । न शशाक मनो रोद्धं मदनाकृष्टमंगना

உறவினரால் காக்கப்பட்டும், உயர்ந்த பெரியோரால் அறிவுறுத்தப்பட்டும், மதனன் இழுத்த மனத்தை அவள் அடக்க இயலவில்லை।

Verse 42

सा तीव्रमन्मथाविष्टा रूपयौवनशालिनी । विधवापि विशेषेण जारमार्गरताभवत्

கடுமையான மன்மத வேகத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அழகும் இளமையும் கொண்ட அவள்—விதவையாயினும்—விசேஷமாக பரதார வழியில் பற்றுக் கொண்டாள்।

Verse 43

न ज्ञाता केनचिदपि जारिणीति विचक्षणा । जुगूहात्मदुराचारं कंचित्कालमसत्तमा

அவள் புத்திசாலியாக, யாருக்கும் ‘ஜாரிணி’ என்று அறியப்படவில்லை; அந்த அதர்மிணி சில காலம் தன் துராசாரத்தை மறைத்தாள்।

Verse 44

तां दोहदसमाक्रांतां घननीलमुखस्तनीम् । कालेन बंधुवर्गोपि बुबोध विटदूषिताम्

கர்ப்ப ஆசையால் கலங்கியவளாய், முகமும் மார்பும் கருநீலமடைந்த அவளை, காலப்போக்கில் உறவினரும் ஒரு விட்டு காரணமாகக் களங்கமுற்றாள் என அறிந்தனர்।

Verse 45

इति भीतो महाक्लेशाच्चिंता लेभे दुरत्ययाम् । स्त्रियः कामेन नश्यंति ब्राह्मणा हीनसेवया

இவ்வாறு கூறி, பெருந்துயரத்தால் அஞ்சி அவன் கடக்க அரிய கவலையில் ஆழ்ந்தான்—“பெண்கள் காமத்தால் அழிகின்றனர்; பிராமணர்கள் தகாதோரின் சேவையால் (தாழ்ந்த சார்பால்) அழிகின்றனர்।”

Verse 46

राजानो ब्रह्मदंडेन यतयो भोगसंग्रहात् । लीढं शुना तथैवान्नं सुरया वार्पितं पयः

அரசர்கள் பிராமணத் தண்டத்தின் தண்டனையால் வீழ்வர்; துறவிகள் போகங்களைச் சேமிப்பதால் வீழ்வர். நாய் நக்கின உணவும், மதுவால் மாசுபட்ட பாலுமென—இவையெல்லாம் தீட்டெனக் கருதப்பட வேண்டும்।

Verse 47

रूपं कुष्ठरुजाविष्टं कुलं नश्यति कुस्त्रिया । इति सर्वे समालोच्य समेताः पतिसोदराः

“அழகு குஷ்ட நோயின் வேதனையால் பாதிக்கப்படும்; தீய பெண்ணால் குலம் அழியும்”—என்று ஆலோசித்து கணவனின் சகோதரர்கள் அனைவரும் கூடினர்।

Verse 48

तत्यजुर्गोत्रतो दूरं गृहीत्वा सकचग्रहम् । सघटोत्सर्गमुत्सृष्टा सा नारी सर्वबन्धुभिः

அவர்கள் அவளை குலத்திலிருந்து தூரமாகத் தள்ளி, அவளுடைய உடைமைகளுடன் (கேச-கிரஹம்) அழைத்துச் சென்று; ‘கட-உத்ஸர்க’ எனும் முறையான நீக்கச் சடங்கை செய்து, எல்லா உறவினரும் அந்தப் பெண்ணை வெளியேற்றினர்।

Verse 49

विचरंती च शूद्रेण रममाणा रतिप्रिया । सा ययौ स्त्री बहिर्यामा दृष्टा शूद्रेण केनचित्

சூத்ரனுடன் அலைந்து, இன்பத்தில் மகிழ்ந்து, ரதி-பிரியையாக இருந்த அந்தப் பெண் இரவில் வெளியே சென்றாள்; அப்போது ஒரு சூத்ரன் அவளைக் கண்டான்।

Verse 50

स तां दृष्ट्वा वरारोहां पीनोन्नतपयोधराम् । गृहं निनाय साम्ना च विधवां शूद्रनायकः । सा नारी तस्य महिषी भूत्वा तेन दिवानिशम्

அவளைப் பார்த்தவுடன்—அழகிய உருவமும், நிறைந்த உயர்ந்த மார்பும் உடையவளை—சூத்ரத் தலைவர் இனிய சொற்களால் அந்த விதவையை சமாதானப்படுத்தி தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றான். அந்தப் பெண் அவனுடைய மனைவியாகி பகலும் இரவும் அவனுடன் வாழ்ந்தாள்.

Verse 51

रममाणा क्वचिद्देशे न्यवसद्गृहवल्लभा । तत्र सा पिशिताहारा नित्यमापीतवारुणी

ஒரு இடத்தில் இல்லத்தின் அன்புக்குரியவளாக இன்பத்தில் மூழ்கி அவள் வாழ்ந்தாள். அங்கே அவள் மாமிசம் உண்ணத் தொடங்கி, எப்போதும் மதுவை அருந்தினாள்.

Verse 52

लेभे सुतं च शूद्रेण रममाणा रतिप्रिया । कदाचिद्भर्त्तरि क्वापि याते पीतसुरा तु सा

இன்பத்தில் திளைத்து, காமத்தில் ஆசை கொண்ட அவள் சூத்ரனால் ஒரு மகனையும் பெற்றாள். ஒருமுறை கணவன் எங்கோ சென்றபோது அவள் மதுவை அருந்தினாள்.

Verse 53

इयेष पिशिताहारं मदिरामदविह्वला । अथ मेषेषु बद्धेषु गोभिः सह बहिर्व्रजे

மதுவின் மயக்கத்தில் தடுமாறிய அவள் மாமிசம் உண்ண விரும்பினாள். பின்னர் ஆடுகள் கட்டப்பட்டிருந்தபோது, மாடுகளுடன் சேர்ந்து அவள் வெளியே தொழுவை நோக்கிச் சென்றாள்.

Verse 54

ययौ कृपाणमादाय सा तमींधे निशामुखे । अविमृश्य मदावेशान्मेषबुद्ध्यामिषप्रिया

இரவு தொடக்கத்தில் அவள் கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு இருளுக்குள் சென்றாள். மதுவின் மயக்கத்தில் சிந்திக்காமல், மாமிச ஆசையால் அதை ஆடு என்று தவறாக எண்ணினாள்.

Verse 55

एकं जघानं गोवत्सं क्रोशंतं निशि दुर्भगा । निहतं गृहमानीय ज्ञात्वा गोवत्समंगना

இரவில் அலறிக் கத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு கோவத்ஸத்தை அந்தத் துர்பாக்கியப் பெண் அடித்து கொன்றாள். கொல்லப்பட்ட வத்ஸத்தை வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்து, அது கோவத்ஸமே என்று அவள் அறிந்தாள்.

Verse 56

भीता शिवशिवेत्याह केनचित्पुण्यकर्मणा । सा मुहूर्तमिति ध्यात्वा पिशितासवलालसा

அச்சத்தால், ஏதோ முன்புண்ணியத்தின் சுவடால் அவள் “சிவா! சிவா!” என்று கூவினாள். ஆனால் சிறிது நேரம் எண்ணி, மாம்சமும் மதுவும் வேண்டுமெனும் ஆசையால் மீண்டும் தன் நோக்கத்திற்கே திரும்பினாள்.

Verse 57

छित्त्वा तमेव गोवत्सं चकाराहारमीप्सितम् । गोवत्सार्धशरीरेण कृताहाराथ सा पुनः

அதே கோவத்ஸத்தை வெட்டி, அவள் விரும்பிய உணவைச் செய்தாள். கோவத்ஸத்தின் அரை உடலால் உணவு உண்டு, அவள் மீண்டும் முன்னே சென்றாள்.

Verse 58

तदर्धदेहं निक्षिप्य बहिश्चुक्रोश कैतवात् । अहो व्याघ्रेण भग्नोऽयं जग्धो गोवत्सको व्रजे

அரை உடலை வெளியே எறிந்து, அவள் வஞ்சகமாகக் கூவி அழைத்தாள்—“அய்யோ! மாட்டுத் திடலில் இந்தக் கோவத்ஸத்தைப் புலி தாக்கி கிழித்து உண்டுவிட்டது!”

Verse 59

इति तस्याः समाक्रंदः सर्वगेहेषु शुश्रुवे । अथ सर्वे शूद्रजनाः समागम्यांतिके स्थिताः

இவ்வாறு அவளுடைய அலறல் எல்லா வீடுகளிலும் கேட்கப்பட்டது. அப்போது எல்லா சூத்ரரும் கூடிவந்து அருகில் நின்றனர்.

Verse 60

हतं गोवत्समालोक्य व्याघ्रेणेति शुचं ययुः । गतेषु तेषु सर्वेषु व्युष्टायां च ततो निशि

கொல்லப்பட்ட கன்றைக் கண்டு “புலியே கொன்றது” என எண்ணி அவர்கள் துயருற்றனர். அனைவரும் சென்றபின், அந்த இரவு கழிந்து விடியல் வந்தது.

Verse 61

तद्भर्ता गृहमागत्य दृष्टवान्गृहविड्वरम् । एवं बहुतिथे काले गते सा शूद्ववल्लभा

அவளுடைய கணவன் வீட்டிற்கு வந்து வீட்டினுள் இருந்த அழுக்கைக் கண்டான். இவ்வாறு நீண்ட காலம் கடந்தபின், அந்த சூத்ரனுக்குப் பிரியமான பெண் (தன் பலனை அடைந்தாள்).

Verse 62

कालस्य वशमापन्ना जगाम यममंदिरम् । यमोपि धर्ममालोक्य तस्याः कर्म च पौर्विकम्

காலத்தின் வசப்பட்டு அவள் யமனின் மாளிகைக்குச் சென்றாள். யமனும் தர்மத்தை நோக்கி, அவளுடைய முன்னைய கர்மங்களை ஆராய்ந்து (தீர்மானித்தான்).

Verse 63

निर्वत्र्य निरयावासाञ्चक्रे चंडालजातिकाम् । सापि भ्रष्टा यमपुराच्चांडालीगर्भमाश्रिता

நரக வாசஸ்தலங்களை விதித்து அவளைச் சாண்டாள ஜாதியாக்கினான். அவளும் யமபுரியிலிருந்து வீழ்ந்து சாண்டாளி பெண்ணின் கருவில் புகுந்தாள்.

Verse 64

ततो बभूव जात्यंधा प्रशांतांगारमेचका । तत्पिता कोपि चांडालो देशे कुत्रचिदास्थितः

பின்பு அவள் பிறவியிலேயே குருடியாகப் பிறந்தாள்; அணைந்த கரியங்காரம்போல் கருநிறமுடையவள். அவளுடைய தந்தை எங்கோ ஒரு நாட்டில் வாழ்ந்த ஒரு சாண்டாளன்.

Verse 65

तां तादृशीमपि सुतां कृपया पर्यपोषयत् । अभोज्येन कदन्नेन शुना लीढेन पूतिना

அவள் மகள் அத்தகைய பரிதாப நிலையிலிருந்தாலும், அவன் கருணையால் அவளைப் பேணினான்—உண்ணத் தகாத இழிந்த உணவை, நாய் நக்கி மாசுபட்ட அசுத்தமானதை ஊட்டினான்.

Verse 66

अपेयैश्च रसैर्मात्रा पोषिता सा दिनेदिने । जात्यंधा सापि कालेन बाल्ये कुष्ठरुजार्दिता

நாள்தோறும் தாய் குடிக்கத் தகாத சாறுகளாலும் அவளைப் பேணி வளர்த்தாள்; அவள் பிறவியிலேயே குருடி, காலப்போக்கில் சிறுவயதிலேயே குஷ்ட நோயின் வேதனையாலும் பீடிக்கப்பட்டாள்.

Verse 67

ऊढा न केनचिद्वापि चांडालेनातिदुर्भगा । अतीतबाल्ये सा काले विध्वस्तपितृमातृका

மிகுந்த துர்பாக்கியவளான அவள் யாராலும் திருமணம் செய்யப்படவில்லை; ஒரு சாண்டாளன் மட்டுமே அவளைத் தன் வசம் எடுத்துக் கொண்டான். சிறுவயது கடந்தபின் காலப்போக்கில் அவளின் தந்தை-தாயும் அழிந்தனர் (இறந்தனர்).

Verse 68

दुर्भगेति परित्यक्ता बंधुभिश्च सहोदरैः । ततः क्षुधार्दिता दीना शोचन्ती विगतेक्षणा

‘துர்பாக்கியவள்’ என்று உறவினரும் உடன்பிறந்தவர்களும் அவளைத் துறந்தனர். பின்னர் பசியால் வாடி, துன்புற்று, துயருற்று, பார்வையற்றவளாய் அலைந்தாள்.

Verse 69

गृहीतयष्टिः कृच्छ्रेण संचचाल सलोष्टिका । पत्तनेष्वपि सर्वेषु याचमाना दिनेदिने

கைத்தடம் பிடித்து, சிறு மூட்டையுடன், அவள் மிகுந்த சிரமத்துடன் நடந்தாள்; மேலும் நாள்தோறும் எல்லா நகரங்களிலும் பிச்சை கேட்டு அலைந்தாள்.

Verse 70

चांडालोच्छिष्टपिंडेन जठराग्निमतर्पयत् । एवं कृच्छ्रेण महता नीत्वा सुबहुलं वयः

சாண்டாளனின் உச்சிஷ்ட அன்னத் துண்டுகளாலேயே அவள் வயிற்றுத் தீயை எப்படியோ தணித்தாள். இவ்வாறு பெருந்துன்பம் தாங்கி நீண்ட ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாள்.

Verse 71

जरया ग्रस्तसर्वांगी दुःखमाप दुरत्ययम् । निरन्नपानवसना सा कदाचिन्महाजनान्

முதுமை அவளின் எல்லா அங்கங்களையும் பற்றிக் கொண்டு, தாங்க முடியாத துயரத்தில் அவள் விழுந்தாள். உணவும் நீரும் ஆடையும் இன்றி, ஒருசமயம் பெருமக்கள் கூட்டத்தைச் சந்தித்தாள்.

Verse 72

आयास्यंत्यां शिवतिथौ गच्छतो बुबुधेऽध्वगान् । तस्यां तु देवयात्रायां देशदेशांतयायिनाम्

புனித சிவதிதியில் யாத்திரை புறப்பட்டபோது, பாதையில் செல்லும் பயணிகளை அவள் கவனித்தாள். அந்த தெய்வ யாத்திரைக்காக நாடு நாடாக, தூரத் தேசங்களிலிருந்தும் மக்கள் வந்தனர்.

Verse 73

विप्राणां साग्निहोत्राणां सस्त्रीकाणां महात्मनाम् । राज्ञां च सावरोधानां सहस्तिरथवाजिनाम्

அங்கே அக்னிஹோத்ரம் காக்கும் மகாத்மா பிராமணர்கள் மனைவியருடன் இருந்தனர்; அரசர்களும் தங்கள் அந்தப்புரத்துடன், யானை, ரதம், குதிரை ஆகியவற்றோடு வந்திருந்தனர்.

Verse 74

सपरीवारघोषाणां यानच्छत्रादिशोभिनाम् । तथान्येषां च विट्शूद्रसंकीर्णानां सहस्रशः

பரிவாரத்தாரின் ஆரவாரத்தால் முழங்கும், வாகனங்களும் குடைகளும் முதலிய அலங்காரங்களும் பொலியும் ஊர்வலங்கள் இருந்தன; மேலும் வைசியர்-சூத்ரர் கலந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூட்டமும் இருந்தது.

Verse 75

हसतां गायतां क्वापि नृत्यतामथ धावताम् । जिघ्रतां पिबतां कामाद्गच्छतां प्रतिगर्जताम्

சிலர் சிரித்தனர்; சிலர் எங்கோ பாடினர்; சிலர் நடனமாடி மீண்டும் ஓடினர். சிலர் மணம் நுகர்ந்தனர்; சிலர் விருப்பம்போல் அருந்தினர்; மற்றவர்கள் நடந்து செல்லும் போதே ஒருவருக்கொருவர் முழங்கினர்.

Verse 76

संप्रयाणे मनुष्याणां संभ्रमः सुमहानभूत् । इति सर्वेषु गच्छत्सु गोकर्णं शिवमंदिरम्

மக்கள் புறப்பட்டவுடன் மிகப் பெரிய ஆரவாரம் எழுந்தது. இவ்வாறு அனைவரும் சென்று கொண்டிருக்கையில், அவர்கள் கோகர்ணம்—சிவன் ஆலயம்—நோக்கி முன்னேறினர்.

Verse 77

पश्यंति दिविजाः सर्वे विमानस्थाः सकौतुकाः । अथेयमपि चांडाली वसनाशनतृष्णया

விமானங்களில் அமர்ந்திருந்த தேவர்கள் அனைவரும் ஆவலுடன் பார்த்தனர். அப்போது அந்த சாண்டாளி பெண்ணும் உடை மற்றும் உணவுக்கான ஏக்கத்தால் தூண்டப்பட்டு புறப்பட்டாள்.

Verse 78

महाजनान्याचयितुं चचाल च शनैःशनैः । करावलंबेनान्यस्याः प्राग्जन्मार्जितकर्मणा । दिनैः कतिपयैर्याती गोकर्णं क्षेत्रमाययौ

பெருங்கூட்டத்திடமிருந்து பிச்சை பெற அவள் மெதுவாக மெதுவாக நடந்தாள்; மற்றொருவரின் கையினைத் தாங்கி, முன்ஜன்மத்தில் ஈட்டிய கர்மத்தின் தூண்டுதலால். சில நாட்கள் பயணித்த பின் அவள் கோகர்ணத் தலத்தை அடைந்தாள்.

Verse 79

ततो विदूरे मार्गस्य निषण्णा विवृतांजलिः । याचमाना मुहुः पांथान्बभाषे कृपणं वचः

பின்னர் அவள் பாதையிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் அமர்ந்து, கைகளை நீட்டி; பயணிகளிடம் மீண்டும் மீண்டும் யாசித்து, இரங்கலான சொற்களைச் சொன்னாள்.

Verse 80

प्राग्जन्मार्जितपापौघैः पीडितायाश्चिरं मम । आहारमात्रदानेन दयां कुरुत भो जनाः

முன்ஜென்மங்களில் சேர்த்த பாபப் பெருக்கால் நான் நீண்ட காலமாகத் துன்புறுகிறேன். ஓ மக்களே, சிறிதளவு உணவு தானம் செய்து என்மேல் கருணை காட்டுங்கள்.

Verse 82

वसनाशनहीनायां स्वपितायां महीतले । महापांसुनिमग्नायां दयां कुरुत भो जनाः

உடைவும் உணவும் இன்றி, வெறும் தரையில் உறங்கி, பெருந்தூசி குவியலில் மூழ்கிய என்னை—ஓ மக்களே, கருணை செய்யுங்கள்.

Verse 83

महाशीतातपार्त्तायां पीडितायां महारुजा । अन्धायां मयि वृद्धायां दयां कुरुत भो जनाः

கடுங்குளிரும் கொதிக்கும் வெயிலும் துன்புறுத்த, பெருவலியால் வாடும் நான்—குருடும் முதுமையும் ஆனேன்; ஓ மக்களே, கருணை காட்டுங்கள்.

Verse 84

चिरोपवासदीप्तायां जठराग्निविवर्धनैः । संदह्यमानसर्वांग्यां दयां कुरुत भो जनाः

நீண்ட நோன்பால் வயிற்றுத் தீ மேலும் எரிகிறது; என் உடல் முழுதும் எரிகிறது. ஓ மக்களே, என்மேல் கருணை செய்யுங்கள்.

Verse 85

अनुपार्जितपुण्यायां जन्मांतरशतेष्वपि । पापायां मंदभाग्यायां दयां कुरुत भो जनाः

நூறு நூறு பிறவிகளிலும் நான் புண்ணியம் சேர்க்கவில்லை; பாவினி, துர்பாக்கியவதி நான். ஓ மக்களே, கருணை காட்டுங்கள்.

Verse 86

एवमभ्यर्थयंत्यास्तु चांडाल्याः प्रसृतेंऽजलौ । एकः पुण्यतमः पांथः प्राक्षिपद्बिल्वमंजरीम्

இவ்வாறு கைகூப்பி வேண்டிய சாண்டாளப் பெண்ணின் நீட்டிய அஞ்சலியில், மிகப் புண்ணியமான ஒரு பயணி பில்வப் பூமஞ்சரியை எறிந்தான்।

Verse 87

तामंचलौ निपतितां सा विमृश्य पुनः पुनः । अभक्ष्येत्येव मत्वाथ दूरे प्राक्षिपदातुरा

அவளின் அஞ்சலியில் விழுந்ததை அவள் மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து பார்த்தாள்; பின்னர் “இது உண்ணத் தகாதது” என எண்ணி கலங்கியவளாய் அதைத் தூரம் எறிந்தாள்।

Verse 88

तस्याः करेण निर्मुक्ता रात्रौ सा बिल्वमंजरी । पपात कस्यचिद्दिष्ट्या शिवलिंगस्य मस्तके

இரவில் அவளின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த பில்வமஞ்சரி, யாரோ ஒருவரின் நல்விதியால் சிவலிங்கத்தின் தலைமேல் விழுந்தது।

Verse 89

सैवं शिवचतुर्दश्यां रात्रौ पांथजनान्मुहुः । याचमानापि यत्किंचिन्न लेभे दैवयोगतः

இவ்வாறு சிவசதுர்தசி (சிவராத்திரி) இரவில் அவள் பயணிகளை மீண்டும் மீண்டும் யாசித்தாலும், விதியின் இயக்கத்தால் ஒன்றும் பெறவில்லை।

Verse 90

तत्रोषितानया रात्रिर्भद्रकाल्यास्तु पृष्ठतः । किंचिदुत्तरतः स्थानं तदर्धेनातिदूरतः

அவள் அங்கேயே இரவை கழித்தாள்—பத்ரகாளி ஆலயத்தின் பின்புறம்—சிறிது வடக்கே, மிகத் தொலைவல்ல (சுமார் அரை அளவு தூரத்தில்) இடத்தில்।

Verse 91

ततः प्रभाते भ्रष्टाशा शोकेन महताप्लुता । शनैर्निववृते दीना स्वदेशायैव केवला

பின்னர் விடியற்காலையில், நம்பிக்கை சிதைந்து பேர்துயரில் மூழ்கிய அந்த ஏழை பெண் மெதுவாகத் தனித்தே தன் நாட்டை நோக்கி திரும்பினாள்।

Verse 92

श्रांता चिरोपवासेन निपतन्ती पदेपदे । क्रंदंती वहुरोगार्ता वेपमाना भृशातुरा

நீண்ட நோன்பால் களைத்த அவள் ஒவ்வொரு அடியிலும் விழுந்தாள்; உரக்க அழுது, பல நோய்களால் பீடிக்கப்பட்டு, நடுங்கி, மிகுந்த வேதனையில் இருந்தாள்।

Verse 93

दह्यमानार्कतापेन नग्नदेहा सयष्टिका । अतीत्यैतावतीं भूमिं निपपात विचेतना

சூரிய வெப்பத்தால் எரிந்து, நிர்வாண உடலுடன் கைத்தடியைச் சார்ந்து, அவ்வளவு தூரமே கடந்தவுடன் அவள் மயங்கி விழுந்தாள்।

Verse 94

अथ विश्वेश्वरः शंभुः करुणामृतवारिधिः । एनामानयतेत्त्यस्मान्युयुजे सविमानकान्

அப்போது உலகநாதன் சம்பு—கருணை அமுதத்தின் கடல்—அவளை அந்த இடத்திலிருந்து அழைத்து வர வானரதங்களுடன் தெய்வத் தொண்டர்களை நியமித்தான்।

Verse 96

एषा प्रवृत्तिश्चांडाल्यास्तवेह परिकीर्त्तिता । तथा संदर्शिता शंभोः कृपणेषु कृपालुता । कर्मणः परिपाकोत्थां गतिं पश्य महामते । अधमापि परं स्थानमारोहति निरामयम्

இங்கே உனக்குச் சாண்டாளப் பெண்ணின் இந்த முழுக் கதையும் உரைக்கப்பட்டது; இதில் உதவியற்றோர்மேல் சம்புவின் கருணை தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. ஓ பெருமதியே, கர்மம் பழுத்தெழும் கதியைப் பார்—அதமனும் பரம, நோயற்ற நிலையைக் கூட அடையலாம்।

Verse 97

यदेतया पूर्वभवे नान्नदानादिकं कृतम् । क्षुत्पिपासादिभिः क्लेशैस्तस्मादिह निपीड्यते

முன்ஜென்மத்தில் அவள் அன்னதானம் முதலிய தானங்களைச் செய்யாததால், இவ்வாழ்வில் பசி‑தாகம் போன்ற துன்பங்களால் அவள் வாட்டப்படுகிறாள்।

Verse 98

यदेषा मदवेगांधा चक्रे पापं महोल्बणम् । कर्मणा तेन जात्यंधा बभूवात्रैव जन्मनि

மதத்தின் வேகத்தில் மயங்கி அவள் மிகக் கொடிய பாவம் செய்தாள்; அதே கர்மத்தின் பயனால் இவ்வாழ்வில் அவள் பிறவியிலேயே குருடானாள்।

Verse 99

अपि विज्ञाय गोवत्सं यदेषाऽभक्षयत्पुरा । कर्मणा तेन चांडाली बभूवेह विगर्हिता

இது கன்றென்று அறிந்தும் அவள் ஒருமுறை அதை உண்டாள்; அந்தக் கர்மத்தால் இங்கே அவள் இகழப்பட்ட சாண்டாளியாக ஆனாள்।

Verse 100

यदेषार्यपथं हित्वा जारमार्गरता पुरा । तेन पापेन केनापि दुर्वृत्ता दुर्भगापि वा

ஆரிய நெறியை விட்டுத் தடைப்பட்ட காதலர் வழியில் முன்பு அவள் இன்புற்றாள்; அந்தப் பாவத்தால் இங்கே அவள் தீயொழுக்கமும் துர்பாக்கியமும் உடையவளானாள்।

Verse 101

यदाश्लिष्य मदाविष्टा जारेण विधवा पुरा । तेन पापेन महता बहुकुष्ठव्रणान्विता

விதவையாக இருந்து மதமயக்கத்தில் முன்பு அவள் பரகாதலனை அணைத்தாள்; அந்த மகாபாவத்தால் அவள் பல குஷ்டப் புண்களால் பீடிக்கப்பட்டாள்।

Verse 110

बुधो न कुरुते पापं यदि कुर्यात्स आत्महा । देहोऽयं मानुषो जंतोर्बहुकर्मैकभाजनम्

ஞானி பாவம் செய்யான்; செய்தால் அவன் தன் ஆத்மாவையே கொன்றவனாவான். இந்த மனித உடல் உயிர்க்கு பலவகை கர்மமும் புண்ணியமும் சாதிக்க ஒரே பாத்திரமாகும்.

Verse 120

अथापि नरकावासं प्रायशो नेयमर्हति । किंतु गोवत्सकं हत्वा विमृश्यागतसाध्वसा

இவ்வாறிருந்தும் அவள் பொதுவாக நரக வாசத்திற்குத் தகுதியுடையவள் அல்ல; ஆனால் ஒரு கன்றைக் கொன்று, பின்னர் சிந்தித்தபோது அவள் அச்சமும் மனவருத்தமும் கொண்டாள்.

Verse 130

श्रीगोकर्णे शिवतिथावुपोष्य शिवमस्तके । कृत्वा जागरणं ह्येषा चक्रे बिल्वार्पणं निशि

புனித கோகர்ணத்தில் சிவதிதியன்று அவள் உபவாசமிருந்தாள்; இரவில் ஜாகரணம் செய்து சிவலிங்கத்தின் சிரசில் பில்வ இலைகளை அர்ப்பணித்தாள்.

Verse 140

अहो ईश्वरपूजाया माहात्म्यं विस्मयावहम् । पत्रमात्रेण संतुष्टो यो ददाति निजं पदम्

அஹோ! ஈசுவரபூஜையின் மஹிமை எத்தனை வியப்பூட்டுவது. ஒரு இலை மட்டுமே போதுமென மகிழ்ந்து, அவர் தம் பரமபதத்தை அருள்கிறார்.

Verse 150

प्रत्याहारासन ध्यानप्राणसंयमनादिभिः । यत्र योगपथैः प्राप्तुं यतते योगिनः सदा

யோகிகள் எப்போதும் அடைய முயல்வது அந்த பரமநிலை—பிரத்தியாஹாரம், ஆசனம், தியானம், பிராணசம்யமம் முதலிய யோகமார்க்கங்களால்.

Verse 160

इत्यामन्त्र्य मुनिः प्रीत्या गौतमो मिथिलां ययौ । सोऽपि हृष्टमना राजा गोकर्णं प्रत्यपद्यत

இவ்வாறு அன்புடன் விடைபெற்று முனிவர் கௌதமர் மிதிலைக்குச் சென்றார். அந்த அரசனும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் கோகர்ணத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 164

इति कथितमशेषं श्रेयसामादिबीजं भवशतदुरितघ्नं ध्वस्तमोहांधकारम् । चरितममरगेयं मन्मथारेरुदारं सततमपि निषेव्यं स्वस्तिमद्भिश्च लोकैः

இவ்வாறு எல்லா நலங்களுக்கும் ஆதிவிதையாகவும், பல பிறவிகளின் பாவங்களை அழிப்பதாகவும், மயக்க இருளை அகற்றுவதாகவும்—தேவர்களால் பாடப்பட்ட மன்மதனின் பகைவன் (சிவன்) அவர்களின் உயர்ந்த திருச்சரிதம் முழுமையாக உரைக்கப்பட்டது. மங்கலமுடைய நீதிமான்கள் இதை எப்போதும் போற்றி நடைமுறையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.