Sukta 62

Mantra 1

एते असृग्रमिन्दवस्तिरः पवित्रमाशवः । विश्वान्यभि सौभगा ॥

இவை இந்து (சோம) எனும் விரைவு துளிகள் விடுவிக்கப்பட்டன; அவை பவித்ரம் (சுத்திகரிப்பான்) வழியாகச் சென்று, எல்லாச் சௌபாக்யங்களையும் நோக்கி—இருப்பின் ஒவ்வொரு நல்வழியையும் நோக்கி—பாய்கின்றன.

Mantra 2

विघ्नन्तो दुरिता पुरु सुगा तोकाय वाजिनः । तना कृण्वन्तो अर्वते ॥

துரிதங்களைச் சிதைத்து, கடினப் பாதைகளை உடைத்து, இவ்வாஜின் (செழிப்பு அளிப்போர்) ஆன்மாவின் குழந்தைக்குப் பல எளிய வழிகளை அமைக்கின்றனர்; மேலும் பயணிக்கும் சக்தியின் குதிரைக்காக முன்னேற்றத்தின் தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தை உருவாக்குகின்றனர்.

Mantra 3

कृण्वन्तो वरिवो गवेऽभ्यर्षन्ति सुष्टुतिम् । इळामस्मभ्यं संयतम् ॥

கதிர்களுக்கு (காவ்) விரிந்த இடத்தை உருவாக்கிக் கொண்டு, அவர்கள் நன்கு அமைந்த ஸ்துதி (சுஷ்டுதி) நோக்கி பாய்ந்து செல்கின்றனர்; மேலும் எங்களுக்காக இளா—போஷணமும் ருத-ஊக்கமும்—ஒற்றுமையாய் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட செழுமையைக் கொண்டு வருகின்றனர்.

Mantra 4

असाव्यंशुर्मदायाप्सु दक्षो गिरिष्ठाः । श्येनो न योनिमासदत् ॥

மதம் (பரவசம்) பொருட்டு அம்ʼஷு பிழிந்து எடுக்கப்பட்டது; நீர்களில் திறன் மிக்க சக்தி—மலைநிலையாய், மலைப் பிறப்பாய்—தன் யோனி/ஆதாரத்தில் வந்து அமர்கிறது; கூடு சேரும் ஷ்யேனன் (பருந்து) போல.

Mantra 5

शुभ्रमन्धो देववातमप्सु धूतो नृभिः सुतः । स्वदन्ति गावः पयोभिः ॥

ஒளிமிக்க அந்தஸ்—தேவவாதம், தேவர்களின் சுவாச-ஊக்கத்தால் நிறைந்தது—மனிதர்களால் பிழியப்பட்டு, நீர்களில் கழுவி தூய்மையாக்கப்பட்ட (சோமம்); கதிர்கள் (காவ்) தங்கள் பால்-ஓடைகளால் அதனைச் சுவைக்கின்றன.

Mantra 6

आदीमश्वं न हेतारोऽशूशुभन्नमृताय । मध्वो रसं सधमादे ॥

அப்போது அவர்கள் அவனை—தேரோட்டி குதிரையைத் தூண்டுவது போல—அமரத்துவத்திற்காக வேகமாகத் தூண்டினர்; தேனின் ரசம், இனிமையின் சாரம், தேவர்களின் பொதுவான ஆனந்தத்திற்காக (ஸதமாதே) வெளிப்பட்டது.

Mantra 7

यास्ते धारा मधुश्चुतोऽसृग्रमिन्द ऊतये । ताभिः पवित्रमासदः ॥

ஓ இந்து! தேன் சொட்டும் உன் அந்த ஓடைகள் எங்கள் காப்பிற்காக (ஊதி) விடுவிக்கப்பட்டன; அவற்றினாலேயே நீ பவித்ரத்தின் (பவித்ரம்) மீது அமர்கிறாய்.

Mantra 8

सो अर्षेन्द्राय पीतये तिरो रोमाण्यव्यया । सीदन्योना वनेष्वा ॥

இந்திரன் பருகுவதற்காகப் பாய்ந்து வா; அழியாத (அவ்யய) மயிர்களின் (ஊன்) வழியாகச் சென்று, வனத்தில் பிறந்த யோனிகள்—மரப்பாத்திரங்களில்—அமர்ந்து கொள்.

Mantra 9

त्वमिन्दो परि स्रव स्वादिष्ठो अङ्गिरोभ्यः । वरिवोविद्घृतं पयः ॥

ஓ இந்து (சோமா), நீ எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் சுற்றி பாய்வாயாக—மிக இனிமையானவன்—அங்கிரஸர்களுக்காக. எங்களுக்காக வரிவஸ் (விரிந்த இடம்/அருள்-வாய்ப்பு) கண்டறிந்து அருள்வாயாக; நெய் (க்ருதம்) மற்றும் பால் (பயஸ்) ஆகியவற்றையும்—ஒளிமிகு ஊட்டத்தின் செறிந்த சாரங்களாக.

Mantra 10

अयं विचर्षणिर्हितः पवमानः स चेतति । हिन्वान आप्यं बृहत् ॥

இவன் விசர்ஷணி—விரிந்த பார்வையுடையவன்—இங்கே பவமானனாக நிறுவப்பட்டான்; அவன் விழிப்புணர்வில் எழுகின்றான், மேலும் ஆப்யம் ப்ருஹத்—இருப்பின் பேர்நீர்/மகா ஆழம்—அதைத் தூண்டி, ருதத்தின் (ஒழுங்கின்) விரிவை நோக்கி செலுத்துகின்றான்.

Mantra 11

एष वृषा वृषव्रतः पवमानो अशस्तिहा । करद्वसूनि दाशुषे ॥

இவன் வ்ருஷா—வ்ருஷ-வ்ரதன்; பவமான சோமன், அசஸ்தி-ஹா—விரோதச் சொல்/நிந்தையை அழிப்பவன். தாசுஷ் (தானம் செய்பவன்) க்கு அவன் வசூனி—உண்மையான செல்வங்கள், நிறைவு-சக்திகள்—அமைத்தருள்வானாக.

Mantra 12

आ पवस्व सहस्रिणं रयिं गोमन्तमश्विनम् । पुरुश्चन्द्रं पुरुस्पृहम् ॥

ஓ பவமான சோமா! ஆயிரமடங்கு நிறைந்த ரயி—மாடுகள் நிறைந்ததும் குதிரைகள் நிறைந்ததும்—எங்களிடம் பாய்ந்து வா; பலஒளி (புருச்சந்திரம்) உடையதும், பலராலும் விரும்பப்படுவதும் (புருஸ்ப்ருஹம்) ஆக இருப்பதாக.

Mantra 13

एष स्य परि षिच्यते मर्मृज्यमान आयुभिः । उरुगायः कविक्रतुः ॥

இந்த சோமன் எல்லாத் திசைகளிலும் ஊற்றப்படுகிறான்; ஆயு-சக்திகளால் மெருகேறி (மர்ம்ருஜ்யமான) தூய்மையடைந்து கொண்டே. அவன் உருகாயன் (விரிந்த பாடல் உடையவன்), கவிக்ரது (ரிஷி-சித்தமும் கவியின் ஞான-இச்சையும் உடையவன்).

Mantra 14

सहस्रोतिः शतामघो विमानो रजसः कविः । इन्द्राय पवते मदः ॥

ஆயிர உதவிகள் உடையவன் (ஸஹஸ்ரோதி), நூறு தானங்கள்/உதாரங்கள் உடையவன் (சதாமக), ரஜஸ்களின் அளவிடுபவன் (விமான) ஆகிய கவி—அவன் தூய்மையடைகிறான். இந்திரனுக்காக சோமத்தின் மது (உன்னத மயக்கம்/ஆனந்தரசம்) பாய்கிறது.

Mantra 15

गिरा जात इह स्तुत इन्दुरिन्द्राय धीयते । विर्योना वसताविव ॥

ஊக்கமூட்டும் வாணியால் பிறந்து, இங்கே போற்றப்பட்ட இந்த இந்து (சோமத் துளி) இந்திரனுக்காக உள்ளே நிலைபெறச் செய்யப்படுகிறது. வீரன் தன் இல்லத்தில் தங்குவது போல, அது கருவிடத்தில் ஓய்கிறது—யாகாசனத்திலும் இதயத்திலும் உறுதியாக நிறுவப்பட்டு.

Mantra 16

पवमानः सुतो नृभिः सोमो वाजमिवासरत् । चमूषु शक्मनासदम् ॥

தன்னைத் தானே தூய்மைப்படுத்தும், மனித வலிமைகளால் பிழியப்பட்ட சோமன், வலச் செழுமை போல ஓடிவந்தான். சமூக்களில் (பாத்திரங்களில்) அவன் தன் திறன் மிக்க வலிமையால் அமர்கிறான்—தயாராக்கப்பட்ட பாத்திரங்களுக்குள் உறைகின்றான்.

Mantra 17

तं त्रिपृष्ठे त्रिवन्धुरे रथे युञ्जन्ति यातवे । ऋषीणां सप्त धीतिभिः ॥

அவனைப் பயணத்திற்காக மூன்று-முதுகு, மூன்று-பந்துரம் கொண்ட ரதத்தில் இணைக்கிறார்கள்—ரிஷிகளின் ஏழு தீதிகள் (சிந்தனை-சக்திகள்) மூலம். இவ்வாறு சோமன் ஒழுங்குபட்ட சைதன்யத் தளங்களில் ஏற்றத்தின் வாகனமாகிறான்.

Mantra 18

तं सोतारो धनस्पृतमाशुं वाजाय यातवे । हरिं हिनोत वाजिनम् ॥

அவனை (சோமனை) சாறு-பிழிபவர்கள் (சோதாரர்கள்) ஊக்குகின்றனர்—வேகமிக்கவன், செல்வம் வெல்லுபவன்—வலச் செழுமை நோக்கிய பயணத்திற்காக. அந்த ஹரித் நிறத்தையுடைய, வலிமைமிக்க ‘வாஜின்’ (அசுவெனும்) அவனை முன்னே செலுத்துங்கள்.

Mantra 19

आविशन्कलशं सुतो विश्वा अर्षन्नभि श्रियः । शूरो न गोषु तिष्ठति ॥

கலசத்துள் நுழைந்து, பிழிந்த சோமன் எல்லாச் ‘ஸ்ரீ’களையும் நோக்கி ஓடினான்; கதிர்களிடையே வீரன் போல அவன் நிலைத்து நிற்கிறான்—அறிவு-ஒளியின் ‘கோ’ (மாடுகள்) எனும் செல்வத்தில் நிறுவப்பட்டவன்.

Mantra 20

आ त इन्दो मदाय कं पयो दुहन्त्यायवः । देवा देवेभ्यो मधु ॥

ஓ இந்து, உன் மது (ஆனந்த-உன்மத்தம்) பொருட்டு ‘ஆயவः’ (சேவகர்/அனுசரர்) அந்த ‘பயஸ்’ (பால்-சாறு) கறக்கின்றனர்; தேவர்க்கு தேவர்—‘மது’ (இனிய அமிர்தச் சாறு)।

Mantra 21

आ नः सोमं पवित्र आ सृजता मधुमत्तमम् । देवेभ्यो देवश्रुत्तमम् ॥

ஓ சோமா! எங்களுக்காகப் பவித்ரம் (பவித்ரக) நோக்கி விடுபட்டு ஓடு; மிக இனிய மதுர-ரசம் நிறைந்ததாகவும், தேவர்களால் மிகச் சிறப்பாகக் கேட்கப்பட்டதாகவும் (தேவஶ்ருத்தமம்) அதை ஊற்று; உள்ளிருக்கும் தேவர்கள் அதை ஏற்று மறுமொழி அளிக்கட்டும்.

Mantra 22

एते सोमा असृक्षत गृणानाः श्रवसे महे । मदिन्तमस्य धारया ॥

இந்த சோம-தாரைகள் விடுபட்டன; ஸ்துதிகளால் போற்றப்பட்டு, அவை மஹத் ஶ்ரவஸ் (மகிமை) நோக்கி செல்கின்றன—ஆனந்தத்தின் மிக மயக்கமூட்டும் தாரையில்.

Mantra 23

अभि गव्यानि वीतये नृम्णा पुनानो अर्षसि । सनद्वाजः परि स्रव ॥

கவ்வ்யானி (ஒளிக் கதிர்கள்) நோக்கி, உரிய அனுபவத்திற்காக, நீ சுத்தமடைந்து ந்ரும்ண (வீரவலிமை) உடன் எழுச்சியாய் பாய்ந்து ஓடுகிறாய்; சனத்வாஜ (நிலையான வெற்றி/செழிப்பு) பெறும்படி, எங்களைச் சுற்றிலும் பரவி ஓடு.

Mantra 24

उत नो गोमतीरिषो विश्वा अर्ष परिष्टुभः । गृणानो जमदग्निना ॥

மேலும் எங்களிடம் ஒளி-செல்வமிக்க எல்லாப் பிரேரணைகளும் பாய்ந்து வருக; ஹே சோமா, உன் அனைத்துத் திசைகளையும் சூழும் ஸ்துதியால் எங்களைச் சுற்றி அரண் செய்—ஜமதக்னி உன்னைப் பாடி உறுதிப்படுத்தியதுபோல்.

Mantra 25

पवस्व वाचो अग्रियः सोम चित्राभिरूतिभिः । अभि विश्वानि काव्या ॥

ஹே சோமா, வாக்கின் முன்னணியாக நீ உன்னைத் தூய்மைப்படுத்து; உன் பல்வண்ண உதவி-சக்திகளால் எல்லாக் காவ்ய-ரகசியங்களையும் நோக்கி அழுத்தி, அவற்றை விழிப்புறச் செய்.

Mantra 26

त्वं समुद्रिया अपोऽग्रियो वाच ईरयन् । पवस्व विश्वमेजय ॥

நீ, முன்னணியாக, கடல்மய நீர்களை உந்தி எழுப்பி வாக்கை இயக்குகின்றாய்; ஹே விஷ்வமேஜய, உன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, முழு இருப்பையும் நடுங்கி விழித்தெழச் செய்.

Mantra 27

तुभ्येमा भुवना कवे महिम्ने सोम तस्थिरे । तुभ्यमर्षन्ति सिन्धवः ॥

ஓ கவி-சோமா! இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் உன் மகிமையில் நிலைபெற்றுள்ளன; உனக்காகவே வலிமை-வடிவ சிந்து (நதிகள்) ஓடுகின்றன.

Mantra 28

प्र ते दिवो न वृष्टयो धारा यन्त्यसश्चतः । अभि शुक्रामुपस्तिरम् ॥

உன் தாரைகள் முன்னே செல்கின்றன—வானத்தின் மழைகளைப் போல—இடையறாது; பிரகாசமான உபஸ்திரம், அந்த ஒளிமிகு ஆசனத்தை நோக்கி.

Mantra 29

इन्द्रायेन्दुं पुनीतनोग्रं दक्षाय साधनम् । ईशानं वीतिराधसम् ॥

இந்திரனுக்காக இந்த இந்து (சோமத் துளி) யைத் தூய்மைப்படுத்துங்கள்—உக்கிரமானது, தக்ஷத்திற்கான சாதனம்; ஈசானன், உரிய போக-அனுபவமும் நிறைவு-செழிப்பும் அளிப்பவன்.

Mantra 30

पवमान ऋतः कविः सोमः पवित्रमासदत् । दधत्स्तोत्रे सुवीर्यम् ॥

தன்னைத் தானேத் தூய்மைப்படுத்தும், ருதத்தின் கவி—சோமன்—பவித்ரத்தில் அமர்ந்தான்; எங்கள் ஸ்தோத்ரத்தில் சுவீர்யம், உயர்ந்த வீர-வலிமையை, நிறுவுகிறான்.