Sukta 96

Mantra 1

अस्मा उषास आतिरन्त याममिन्द्राय नक्तमूर्म्याः सुवाचः । अस्मा आपो मातरः सप्त तस्थुर्नृभ्यस्तराय सिन्धवः सुपाराः ॥

இந்த ஆத்மாவிற்காக உஷாக்கள் இரவுப் பயணத்தைத் தாண்டிச் சென்றன; இந்திரனுக்காக அவை ஊக்கத்தின் நன்கு உரைக்கப்பட்ட அலைகளை (ஸுவாசஃ ஊர்மயஃ) கொண்டு வந்தன. இதற்காக ஆபஃ—ஏழு மாதர்கள்—நல்ல கடத்தல் (ஸுபார) தரும் நதிகள்போல் நின்று, மனிதனைப் பாதுகாப்பாகக் கடத்தத் தயாராக உள்ளன.

Mantra 2

अतिविद्धा विथुरेणा चिदस्त्रा त्रिः सप्त सानु संहिता गिरीणाम् । न तद्देवो न मर्त्यस्तुतुर्याद्यानि प्रवृद्धो वृषभश्चकार ॥

வன்மையான அதிர்ச்சியால் துளைக்கப்பட்ட ஆயுதங்களும், மலைகளின் திரிஃ-ஸப்த (மூன்று முறை ஏழு) இணைந்த சிகரத் தொடர்களும்—அந்தச் செயல்களை எந்தத் தேவனும், எந்த மானிடனும் எட்டவோ முந்தவோ இயலாது; அவற்றை வளர்ந்த வ்ருஷபன் (பராக்கிரமப் புல்-ரூபன்) செய்தான்.

Mantra 3

इन्द्रस्य वज्र आयसो निमिश्ल इन्द्रस्य बाह्वोर्भूयिष्ठमोजः । शीर्षन्निन्द्रस्य क्रतवो निरेक आसन्नेषन्त श्रुत्या उपाके ॥

இந்திரனுடைய வஜ்ரம் இரும்பினால் ஆனது; கணநேரத்தில் மின்னிப் பளிச்சிடும். இந்திரனுடைய புயங்களில் மிகப் பெரும் வலிமை நிறைந்துள்ளது. இந்திரனுடைய சிரத்தில் சங்கல்ப-சக்திகள் தெளிவாகவும் தனித்தனியாகவும் நிலைத்து, ‘ஸ்ருதி’—ஊக்கமூட்டும் வாக்கை ஏற்கும் கேள்விச் சக்தி—அருகே வந்து அதைத் தூண்டுகின்றன.

Mantra 4

मन्ये त्वा यज्ञियं यज्ञियानां मन्ये त्वा च्यवनमच्युतानाम् । मन्ये त्वा सत्वनामिन्द्र केतुं मन्ये त्वा वृषभं चर्षणीनाम् ॥

யஜ்ஞியர்களில் நீயே யஜ்ஞ்யன்—யாகத்தின் உண்மையான சக்தி—என்று நான் கருதுகிறேன்; அசையாதவற்றையும் அசையச் செய்பவன்—அச்யுதர்களின் ச்யவனன்—என்றும் கருதுகிறேன். ஓ இந்திரா, எல்லா வலிமைகளுக்கும் கேது—கொடி-அடையாளம், ஒளித் தூண்—நீயே; மக்களுக்குப் வृषபன்—மனிதக் குலங்களின் முன்னோடி—நீயே என்று கருதுகிறேன்.

Mantra 5

आ यद्वज्रं बाह्वोरिन्द्र धत्से मदच्युतमहये हन्तवा उ । प्र पर्वता अनवन्त प्र गावः प्र ब्रह्माणो अभिनक्षन्त इन्द्रम् ॥

ஓ இந்திரா, நீ உன் புயங்களில் வஜ்ரத்தை ஏந்தி—வலிமையின் மதத்தைப் பொழிந்தவாறு—அஹி (விருத்ரன்) வதைக்க எழும்பும் போது, மலைகள் தங்கள் எதிர்ப்பை விடுகின்றன; ‘காவுகள்’—கதிர்கள்—முன்னே தள்ளிச் செல்கின்றன; ரிஷிகளின் ‘ப்ரஹ்ம’—மந்திரங்கள்—இந்திரனை நோக்கி நகர்ந்து அவனைச் சந்திக்கின்றன.

Mantra 6

तमु ष्टवाम य इमा जजान विश्वा जातान्यवराण्यस्मात् । इन्द्रेण मित्रं दिधिषेम गीर्भिरुपो नमोभिर्वृषभं विशेम ॥

அவரையே நாம் புகழ்ந்து பாடுவோம்—இவ்வுலகங்களைப் படைத்து, இதற்கு கீழே பிறந்த அனைத்தையும் உருவாக்கியவரை. இந்திரனுடன் நம் ஸ்தோத்திரவாக்குகளால் நட்பை நிலைநிறுத்துவோம்; உபநமஸ்காரங்களால் அந்த வृषப-சக்தியில் நுழைந்து அதிலேயே தங்குவோம்.

Mantra 7

वृत्रस्य त्वा श्वसथादीषमाणा विश्वे देवा अजहुर्ये सखायः । मरुद्भिरिन्द्र सख्यं ते अस्त्वथेमा विश्वाः पृतना जयासि ॥

விருத்திரனின் அடக்குமுறைச் சுவாச-அழுத்தத்திலிருந்து நீ போராடிக் கொண்டிருந்தபோது, சखा எனும் எல்லாத் தேவர்களும் உன்னை விட்டு விலகவில்லை. இந்திரனே, மருத்களுடன் உன் நட்பு நிலைத்திருக்கட்டும்; அப்பொழுது நீ இவ்வெல்லாப் போர்களையும் வெல்வாய்.

Mantra 8

त्रिः षष्टिस्त्वा मरुतो वावृधाना उस्रा इव राशयो यज्ञियासः । उप त्वेमः कृधि नो भागधेयं शुष्मं त एना हविषा विधेम ॥

மும்முறை அறுபது—திரிஃ ஷஷ்டி—மருத்கள், வலிமையில் வளர்ந்து, உன்னை வளர்க்கின்றனர்; ஒளிரும் மாடுகளின் கூட்டங்களைப் போல, குவிந்த செல்வக் குவியல்களைப் போல, யஜ்ஞியர் (யாகத்திற்குரியோர்). நெருங்கி வா; எங்களுக்குரிய பாகதேயத்தை எங்களுக்கு அருள்வாய்; இந்த ஹவிஸால் உன் ஶுஷ்மம்—உற்சாகப் பலம்—வளர்த்துவோம்.

Mantra 9

तिग्ममायुधं मरुतामनीकं कस्त इन्द्र प्रति वज्रं दधर्ष । अनायुधासो असुरा अदेवाश्चक्रेण ताँ अप वप ऋजीषिन् ॥

மருதர்களின் முன்னணி கூர்மையான ஆயுதம் போன்றது; ஓ இந்திரா, உன் வஜ்ரத்தை எதிர்த்து நிற்க வல்லவன் யார்? ஆயுதமற்ற அசுரர்கள்—தேவரற்றோர்—அவர்களை, ஓ ர்ஜீஷின், உன் சக்கரத்தால் அகற்றிவிட்டு, ருத (சத்திய-ஒழுங்கு) க்கான பாதையைத் திறந்தருளு.

Mantra 10

मह उग्राय तवसे सुवृक्तिं प्रेरय शिवतमाय पश्वः । गिर्वाहसे गिर इन्द्राय पूर्वीर्धेहि तन्वे कुविदङ्ग वेदत् ॥

மகத்தான, உக்ரமான, வலிமையான உனக்காக, ஓ இந்திரா, நன்கு அமைந்த ஸ்துதியைத் தூண்டிவிடு—எங்கள் ‘பசு’ (உள் ஆற்றல்கள்) க்கு மிகச் சிவதமமான வளர்ச்சிக்காக. வாக்கை ஏந்தும் (கிர்வாஹஸ்) இந்திரனுக்காக, பல பழமையான ‘கிரः’ (வாணி-உரைகள்) எங்கள் உடலிலேயே பதியச் செய்; ஒருவேளை அவர் அறிந்து எங்களுள் விழித்தெழுவார்.

Mantra 11

उक्थवाहसे विभ्वे मनीषां द्रुणा न पारमीरया नदीनाम् । नि स्पृश धिया तन्वि श्रुतस्य जुष्टतरस्य कुविदङ्ग वेदत् ॥

உக்தத்தை ஏந்துபவனே, அனைத்திலும் பரவும் விபுவே, எங்கள் மனீஷா (பிரக்ஞை) யை இயக்குவாய்—நதிகளின் அப்பாற்கரையை நோக்கி மரப்பாத்திரம் (த்ருணா) செலுத்துவது போல. தியா (சிந்தனை-சக்தி) யால் எங்களுள் இறங்கி ஸ்பரிசி—‘ஷ்ருதஸ்ய’ (உண்மை-கேள்வி) யின் நுண் தனுவில்—அதிகம் ஜுஷ்டமான (அதிகம் பிரியமான/அனுக்ரஹிக்கப்பட்ட) அதனை; ஒருவேளை ஒருவர் அதை அறியக்கூடும்.

Mantra 12

तद्विविड्ढि यत्त इन्द्रो जुजोषत्स्तुहि सुष्टुतिं नमसा विवास । उप भूष जरितर्मा रुवण्यः श्रावया वाचं कुविदङ्ग वेदत् ॥

இந்திரன் உண்மையாக மகிழும் வழியை நன்றாக அறிந்துகொள்—நல்ல ஸ்துதியைத் துதித்து, நமஸ்கார-பாவத்துடன் பணிவிடை செய். ஓ பாடகர், இதை அலங்கரித்து உயர்த்து; வீணாகக் கூச்சலிடாதே—வாக்கை கேட்குமாறு ஒலிக்கச் செய்; அப்பொழுது ஒருவன் நிச்சயமாக அறியக் கூடும்.

Mantra 13

अव द्रप्सो अंशुमतीमतिष्ठदियानः कृष्णो दशभिः सहस्रैः । आवत्तमिन्द्रः शच्या धमन्तमप स्नेहितीर्नृमणा अधत्त ॥

அம்சுமதி (ஒளிமிகு) மீது துளி இறங்கியது; நகர்ந்து வந்த கருமைச் சக்தி பத்தாயிரம் வலங்களுடன் முன்னேறியது. இந்திரன் தன் ஶசீ (செயலாற்றும் வல்லமை) கொண்டு அந்தத் தமன்/தமக்கும் (உராய்ந்து உருவாக்கும்) ஒன்றை அணைந்தான்; ஆண்மையான மனத்துடன் ஒட்டிக்கொண்ட மறைப்புகளை அகற்றினான்.

Mantra 14

द्रप्समपश्यं विषुणे चरन्तमुपह्वरे नद्यो अंशुमत्याः । नभो न कृष्णमवतस्थिवांसमिष्यामि वो वृषणो युध्यताजौ ॥

அந்தத் துளியை நான் கண்டேன்—அது தன் தன் பாதைகளில் தனித்தனியாகச் சென்று, அம்சுமதி (கதிர் நிறைந்த) நதிகள் ஓடும் அந்த உபஹ்வர (சுழலும் பள்ளம்) இடத்தில் இருந்தது. அது அங்கே கரிய மேகக் கட்டிபோல் நிலைத்திருந்தது; ஓ வृषணः (வல்லமைமிகு) வீரர்களே, போர்க்களத்தில் யுத்தம் செய்ய உங்களை நான் ஊக்குவிக்கிறேன்.

Mantra 15

अध द्रप्सो अंशुमत्या उपस्थेऽधारयत्तन्वं तित्विषाणः । विशो अदेवीरभ्याचरन्तीर्बृहस्पतिना युजेन्द्रः ससाहे ॥

அப்போது ஒளிமிகு அம்சுமதியின் மடியில் அந்தத் துளி தன் உடலைத் தாங்கி நிலைபெற்று, தீவிரமாகப் பிரகாசித்தது. ப்ருஹஸ்பதியுடன் யோகமுற்ற இந்திரன், ஒளிக்கெதிராக நகர்ந்த தேவியற்ற (அதர்ம) குலங்களை வென்றான்.

Mantra 16

त्वं ह त्यत्सप्तभ्यो जायमानोऽशत्रुभ्यो अभवः शत्रुरिन्द्र । गूळ्हे द्यावापृथिवी अन्वविन्दो विभुमद्भ्यो भुवनेभ्यो रणं धाः ॥

நீயே, ‘ஏழு’ (ஸப்த) இலிருந்து பிறந்தவனாய், இந்திரா, பகைவரற்ற (விரோத சக்திகளின்) பகைவனானாய். மறைந்திருந்த த்யாவா-ப்ருதிவீயை நீ கண்டறிந்தாய்; பரந்த உலகுகளுக்காகப் போர்க்களம்—தீர்மான அரங்கம்—நிறுவினாய்.

Mantra 17

त्वं ह त्यदप्रतिमानमोजो वज्रेण वज्रिन्धृषितो जघन्थ । त्वं शुष्णस्यावातिरो वधत्रैस्त्वं गा इन्द्र शच्येदविन्दः ॥

நீயே, வஜ்ரதாரியே, வஜ்ரத்தால் அந்த ஒப்பற்ற, அளவிலா வலிமையைச் சிதைத்தாய். மரண ஆயுதங்களால் சுஷ்ணனைத் தாழ்த்தினாய்; இந்திரா, உன் ஶசி (செயற்படும் சக்தி) மூலம் ஒளிக்கதிர்கள்—பசுக்கள்—நீ கண்டடைந்தாய்.

Mantra 18

त्वं ह त्यद्वृषभ चर्षणीनां घनो वृत्राणां तविषो बभूथ । त्वं सिन्धूँरसृजस्तस्तभानान्त्वमपो अजयो दासपत्नीः ॥

ஓ வृषபா! நீ மக்களைக் காத்தோனாய், தடுப்பவர்களான வ்ருத்ரர்களை நசைக்கும் ‘கன’மாக, பேராற்றலுடன் விளங்கினாய். கட்டுண்டிருந்த நதிகளை நீ விடுவித்தாய்; தாசனுக்குச் சேவையாக்கப்பட்ட (தாசபத்னீ) அபः—நீர்சக்திகளை—நீ வென்றாய்.

Mantra 19

स सुक्रतू रणिता यः सुतेष्वनुत्तमन्युर्यो अहेव रेवान् । य एक इन्नर्यपांसि कर्ता स वृत्रहा प्रतीदन्यमाहुः ॥

அவன் சுக்ரது—நல்லத் தீர்மானம் உடையவன்—வெற்றியாளர்; சுதேஷு (சோம யாகங்களில்) ஒப்பற்ற மன்யு—உற்சாகம்—உடையவன்; அஹி போலச் சேமித்த வல்லமையால் செல்வமிக்கவன். மனிதர்க்குரிய செயல்களைச் செய்பவன் அவன் ஒருவனே; அந்த வ்ருத்ரஹாவையே அவர்கள் எல்லோருக்கும் எதிர்நிகர் (சமன்) என அழைக்கின்றனர்.

Mantra 20

स वृत्रहेन्द्रश्चर्षणीधृत्तं सुष्टुत्या हव्यं हुवेम । स प्राविता मघवा नोऽधिवक्ता स वाजस्य श्रवस्यस्य दाता ॥

வ்ருத்ரஹே இந்திரனை—மக்களைத் தாங்குபவனை—நாம் நன்கு அமைந்த ஸ்துதியெனும் ஹவ்யத்துடன் அழைப்போம். அவனே நம் பிராவிதா—காவலன்—; மகவா—தானவான்—நம் அதிவக்தா (வழக்குரைஞன்/ஆதரவாளர்); அவனே வாஜத்தின் நிறைவும், ஸ்ரவஸ்ய—ஒளிமிகு புகழும்—அளிப்பவன்.

Mantra 21

स वृत्रहेन्द्र ऋभुक्षाः सद्यो जज्ञानो हव्यो बभूव । कृण्वन्नपांसि नर्या पुरूणि सोमो न पीतो हव्यः सखिभ्यः ॥

அவர் வ்ருத்ரஹன் இந்திரன்—ரிபுக்ஷாஃ, நுண்ணறிவு-வடிவமைப்பின் வல்லமை—உடனே வெளிப்பாட்டில் பிறந்து, அக்கணமே ஹவ்யன் (அழைக்கத் தகுந்தவன்) ஆனான். மனிதர்க்கு உபகாரமான பல செயல்களைச் செய்கிறான்; சோமம் அருந்தப்பட்டபோது அது ஹவ்யமாக இன்பம் தருவது போல, அவன் சகர்களுக்கு (உடன் வரும் உள்ளார்ந்த சக்திகளுக்கு) இன்பமளிக்கும் ஹவ்யமாகிறான்.