Sukta 97

Mantra 1

या इन्द्र भुज आभरः स्वर्वाँ असुरेभ्यः । स्तोतारमिन्मघवन्नस्य वर्धय ये च त्वे वृक्तबर्हिषः ॥

சுவர்லோகச் செல்வமுடைய இந்திரனே! அசுரப் படைகளிடமிருந்து நீ கொண்டு வந்த இன்பங்களையும் உடைமை-வல்லமைகளையும் கொண்டு—மகவன், பாடுபவனை வளர்த்து; மேலும் உனக்காக பர்ஹிஸ் (புனித ஆசனம்) விரித்தவர்களையும், முறையான ஏற்பாடு செய்தவர்களையும் வளர்த்து.

Mantra 2

यमिन्द्र दधिषे त्वमश्वं गां भागमव्ययम् । यजमाने सुन्वति दक्षिणावति तस्मिन्तं धेहि मा पणौ ॥

இந்திரனே, நீ வைக்கும் அழியாத பங்கு—அச்வ-வலிமை, கோ-ஒளி, நாசமற்ற அம்‌சம்—அதை சோமத்தைப் பிழியும் யஜமானனிடமும், தக்ஷிணை அளிப்பவனிடமும் வைத்தருள்வாய். அதை பணி (வாணிக மனம், பேரம் பேசும் இயல்பு) யில் வைக்காதே.

Mantra 3

य इन्द्र सस्त्यव्रतोऽनुष्वापमदेवयुः । स्वैः ष एवैर्मुमुरत्पोष्यं रयिं सनुतर्धेहि तं ततः ॥

ஓ இந்திரா! சத்திய-விரதமற்றவன், கடமைநெறியில் அலட்சியமானவன், உறக்கத்தில் மூழ்கியவன், தேவர்களை நாடாதவன்—அவன் தன் சொந்த நடையாலேயே வீழ்கிறான். ஆனால் உண்மை முயற்சியால் அதை வெல்லும் வெற்றியாளனிடம், போஷிப்பான ரயி (செல்வ-சமృద్ధி)யை நிறுவு; அதை அங்கேயே வை, அந்த மற்றவனிடமிருந்து விலக்கி.

Mantra 4

यच्छक्रासि परावति यदर्वावति वृत्रहन् । अतस्त्वा गीर्भिर्द्युगदिन्द्र केशिभिः सुतावाँ आ विवासति ॥

ஓ வ்ருத்ரஹன்! நீ தொலைவான பகுதியில் இருந்தாலும், அருகிலான பகுதியில் இருந்தாலும்—அதனால் சோமத்தைப் பிழியும் யஜமானன், வாக்கின் கூந்தல்போல் ஒளிரும் கதிர்களையுடைய ஸ்துதிகளால் உன்னை இங்கே அழைத்து, பாடல்களால் உன்னை முன்னிலைப்படுத்துகிறான்.

Mantra 5

यद्वासि रोचने दिवः समुद्रस्याधि विष्टपि । यत्पार्थिवे सदने वृत्रहन्तम यदन्तरिक्ष आ गहि ॥

நீ விண்ணுலகின் ஒளிரும் ரோசனத் தாமத்தில் இருப்பினும், அல்லது இருப்பின் சமுத்திரத்தின் மேல் உள்ள உச்சி-ஆசனத்தில் இருப்பினும், அல்லது பூமியின் இருப்பிடத்தில் இருப்பினும்—ஓ மிகுந்த வ்ருத்ரஹந்தம! அல்லது அந்தரிக்ஷத்தில் இருப்பினும்—இங்கே வா.

Mantra 6

स नः सोमेषु सोमपाः सुतेषु शवसस्पते । मादयस्व राधसा सूनृतावतेन्द्र राया परीणसा ॥

சோமபானனே, வலத்தின் அதிபதியே! எங்களுக்காக சோம அர்ப்பணிப்புகளில், இச் சுத (பிழிந்த) சோமங்களில், உன் தான-வளத்தால் மயங்குவாயாக. இந்திரனே! சுன்ருதா (சத்தியவாக்கு) உடன் கூடிய நிறைவும், ராயா (செல்வம்) எனும் பரீணஸா (பெருக்கம்) யாலும் எங்களை மகிழ்வித்து வலுப்படுத்துவாயாக.

Mantra 7

मा न इन्द्र परा वृणग्भवा नः सधमाद्यः । त्वं न ऊती त्वमिन्न आप्यं मा न इन्द्र परा वृणक् ॥

இந்திரனே! எங்களைத் தள்ளிவிடாதே; எங்களுக்குச் சதமாத்ய (கூட்டு உல்லாச/மத)த்தின் தோழனாக இரு. நீயே எங்கள் ஊதி (பாதுகாப்பு/உதவி); நீயே எங்கள் ஆப்ய (அந்தரங்கச் சொந்தம்). இந்திரனே! எங்களைத் தள்ளிவிடாதே.

Mantra 8

अस्मे इन्द्र सचा सुते नि षदा पीतये मधु । कृधी जरित्रे मघवन्नवो महदस्मे इन्द्र सचा सुते ॥

இந்திரனே! எங்களுடன், சுத (பிழிந்த) சோமத்தின் அருகில், மதுவை அருந்த அமர்வாயாக. மகவன் (தானவீரனே)! பாடுபவனான ஜரித்ர (ஸ்தோத்திரகர்)க்காக, எங்களுக்காக, ஒரு மாபெரும் துணையை உருவாக்கு—இங்கே, எங்களுடன், சுத சோமத்தில், இந்திரனே!

Mantra 9

न त्वा देवास आशत न मर्त्यासो अद्रिवः । विश्वा जातानि शवसाभिभूरसि न त्वा देवास आशत ॥

அத்ரிவஃ (வஜ்ரதாரி) இந்திரா! தேவர்களும் உன்னை எட்ட முடியார்; மர்த்தியரும் எட்ட முடியார். உன் வீரிய-பலத்தால் பிறந்த அனைத்தையும் நீ அடக்கி மேலோங்குகிறாய்; தேவர்களும் உன்னை எட்ட முடியார்.

Mantra 10

विश्वाः पृतना अभिभूतरं नरं सजूस्ततक्षुरिन्द्रं जजनुश्च राजसे । क्रत्वा वरिष्ठं वर आमुरिमुतोग्रमोजिष्ठं तवसं तरस्विनम् ॥

அனைத்துப் போர்களும் ஒரே இயக்கமாக ஒன்றிணைந்து, அரசாட்சிக்காக வெற்றிநாயகன் ‘நர’ இந்திரனை வடித்து வெளிப்படுத்தின. க்ரதுவில் மிகச் சிறந்தவன், வர (உயர்ந்த தேர்வில்) மிகத் தேர்ந்தவன், தாக்குதலில் எதிர்க்க முடியாதவன்; உக்ரன், ஓஜஸில் மிக வலிமைமிக்கவன், தவஸால் நிறைந்தவன்—வெற்றிவேகத்தைத் தாங்கி ஓடுபவன்.

Mantra 11

समीं रेभासो अस्वरन्निन्द्रं सोमस्य पीतये । स्वर्पतिं यदीं वृधे धृतव्रतो ह्योजसा समूतिभिः ॥

ரேபாஃ (ஒளிமிகு பாடகர்கள்) ஒன்றாகக் குரல் எழுப்பி, சோமபானத்திற்காக இந்திரனை அழைத்தனர்—ஸ்வர்பதி (ஒளி-லோகத்தின் ஆண்டவன்) யை; அவர் த்ருதவ்ரதன் (உறுதியான விரதம் உடையவன்) ஆகி, ஓஜஸால் வளர்ந்து, சமூதிகள் (உதவியின் நிறைவுகள்) அனைத்தையும் தன்னுள் சேர்த்துக்கொள்ளும் போது.

Mantra 12

नेमिं नमन्ति चक्षसा मेषं विप्रा अभिस्वरा । सुदीतयो वो अद्रुहोऽपि कर्णे तरस्विनः समृक्वभिः ॥

பார்வையுடைய விப்ரர்கள் மேஷம் (ராம்) நோக்கி நேமி (சக்கரப் பரிதி) யை வணங்கி, ஸ்வரத்துடன் ஸ்தோத்திர ஒலியை எழுப்புகின்றனர். ஓ உங்கள் தரஸ்விகள், சுதீப்தராய், அத்ருஹ (விரோதமற்ற)வராய், சம்ருக் (ரிச்)களுடன் எங்கள் காதிற்குள்ளும் நுழையுங்கள்—கேள்வியே வலிமைக்கான வாயிலாக ஆகட்டும்.

Mantra 13

तमिन्द्रं जोहवीमि मघवानमुग्रं सत्रा दधानमप्रतिष्कुतं शवांसि । मंहिष्ठो गीर्भिरा च यज्ञियो ववर्तद्राये नो विश्वा सुपथा कृणोतु वज्री ॥

அந்த இந்திரனை நான் மீண்டும் மீண்டும் அழைக்கிறேன்—மகவான், உக்ரன்—எப்போதும் தன் சக்திகளைத் தாங்கி நிற்பவன், யாராலும் தடுக்க முடியாதவன். மிகப் பெருந்தானம் உடையவன், யஜ்ஞியன், எங்கள் கீர்ப் (வாக்கு/ஸ்தோத்திரம்)களால் எங்களிடம் வரட்டும்; வஜ்ரீ எங்கள் ராய் (செல்வ-வளர்ச்சி)க்காக எல்லாப் பாதைகளையும் சுபதமாக ஆக்கட்டும்.

Mantra 14

त्वं पुर इन्द्र चिकिदेना व्योजसा शविष्ठ शक्र नाशयध्यै । त्वद्विश्वानि भुवनानि वज्रिन्द्यावा रेजेते पृथिवी च भीषा ॥

ஓ இந்திரா, நீ பழம்பெரும் புரः (முன்னணி எல்லைகள்/கோட்டைகள்) அறிந்தவன்; உன் வ்யோஜஸ் (விரிவுறும் வலிமை) மூலம், ஓ மிகவல்ல ஷக்ரா, பகைநாசத்திற்காக தீமையைச் சிதறடிக்கிறாய். ஓ வஜ்ரின், உன்னாலேயே எல்லாப் புவனங்களும் தம் நியமத்தைப் பெறுகின்றன; த்யாவா (வானம்)வும் ப்ருதிவீ (பூமி)யும் அச்ச-பக்தியால் நடுங்குகின்றன.

Mantra 15

तन्म ऋतमिन्द्र शूर चित्र पात्वपो न वज्रिन्दुरिताति पर्षि भूरि । कदा न इन्द्र राय आ दशस्येर्विश्वप्स्न्यस्य स्पृहयाय्यस्य राजन् ॥

ஓ இந்திரா, வீரனே, விசித்திரனே! அந்த ‘ருதம்’ (சத்திய-ஒழுங்கு) என்னைக் காக்கட்டும். ஓ வஜ்ரினே, நீர் போலப் பாய்ந்து என்னைத் தாங்கிச் சென்று, கடினமான அந்ருத/தவறுகளைக் கடந்துப் பல தூரம் கடத்திவிடு. ஓ அரசனே இந்திரா, எப்போது நீ எங்களுக்கு அந்த ‘ரயி’—நிறைவு—யை அளிப்பாய்? அது அனைத்திலும் பரவும் பெருக்குடையது, விரும்பத்தக்கது, ஏங்கத்தக்கது.