Sukta 69

Mantra 1

प्रप्र वस्त्रिष्टुभमिषं मन्दद्वीरायेन्दवे । धिया वो मेधसातये पुरंध्या विवासति ॥

மீண்டும் மீண்டும் அவள் உங்களுக்காக த்ரிஷ்டுப்-சந்தஸின் ஊக்கவலிமையையும், வீரர்களில் மகிழும் சோமன் (இந்து) க்கான போஷக ‘இஷ்’ (உந்துதல்/ஊட்டம்) யையும் முன்னே கொண்டு வருகிறாள். ‘தியா’ (சிந்தனை) மூலம் அவள் உங்களுக்காக ‘மேதாஸாதி’—ஒளிமிகு அறிவைப் பெறுதல்—என்பதற்குச் சேவை செய்கிறாள்; ‘புரந்தீ’ (நிறைவு-சக்தி) வணக்கத்தை அர்ப்பணிக்கிறாள்.

Mantra 2

नदं व ओदतीनां नदं योयुवतीनाम् । पतिं वो अघ्न्यानां धेनूनामिषुध्यसि ॥

நீ உன் பெருகும் ஆற்றல்களுக்கு நாதமயமான ஓட்டமாகிறாய்; எப்போதும் யோகமடையும் சக்திகளுக்கு ஒலிக்கும் நதியாகிறாய். நீ ‘அக்ன்யா’—அழிக்கமுடியாத பசுக்கள், பால்-ஓடைகள்—இவற்றின் அதிபதி; போஷக ‘இஷ்’ நம்முள் உறுதியாக நிலைபெறும்படியாக.

Mantra 3

ता अस्य सूददोहसः सोमं श्रीणन्ति पृश्नयः । जन्मन्देवानां विशस्त्रिष्वा रोचने दिवः ॥

இந்த ‘ப்ருஷ்ணயः’—புள்ளிப்புள்ளி நிறமுடைய, மிகுதியாகப் பால் தரும் பசுக்கள்—சோமத்தை கலக்கி சீராக்குகின்றன. தேவர்களின் பிறப்பில் அவை அவர்களின் ‘விஶః’ (குடிகள்/ஜனங்கள்); திவத்தின் மூன்று ‘ரோசன’—மூன்று ஒளிமிகு உலகங்களில்—அவை ஒளிரும் ஹவிஸை நிறுவுகின்றன.

Mantra 4

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम् ॥

வாக்கினால் முன்னேறி, இந்திரன்—கோபதி (கோ/ஒளிக்-கோவின் அதிபதி)—அவனைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள்; அப்பொழுது நாம் அறியலாம்: சத்தியத்தின் சூனு, ருதத்தின் சத்பதி.

Mantra 5

आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे ॥

வாருங்கள்—ஹரி (செம்மஞ்சள்/மஞ்சள்) சக்திகள் விடுபட்டு, பர்ஹிஷி (புனித ஆசனம்) மீது அமரட்டும்; அங்கே நாம் அபி-ஸந்நவாமஹே—ஒருமித்த குரலில், ஏக்கம் மற்றும் அர்ப்பணத்தின் கூட்டு ஓட்டத்தில்—இணைவோம்.

Mantra 6

इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत् ॥

இந்திரனுக்காக, காவஃ (ஒளிக் கதிர்கள்) வஜ்ரிணே (வஜ்ரதாரி)க்கென மதுவை—ரசமிகு கலவையை—பாலாகக் கறந்தன; அவன் அதை உபஹ்வரே, அருகிலுள்ள மறை பள்ளத்தில், உள்ளார்ந்த இடைவெளியில், கண்டடையும் போது.

Mantra 7

उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे ॥

நீ உதித்த பிரத்்னன் (ஒளிமிகு) என்பவனுடைய விரிந்த உலகம்—அவனுடைய இல்லம்—அதற்கு ஏறிச் செல்லும் போது, அங்கே செல், ஓ இந்திரா; மது (சோமரசம்) அருந்தி, எங்களுடன் நட்புறவாகச் சேர்ந்து நட—நட்பின் திரிஃ-ஸப்த (இருபத்தொன்று) அடிகளில்.

Mantra 8

अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत ॥

பாடுங்கள், மேலும் பாடுங்கள்—யாகத்தை நேசிக்கும் பிரியமேதாஸ் (யாகப் பிரியர், மேதையுடையோர்)—பாடுங்கள்; மகன்களும் பாடட்டும்; மேலும் கோட்டையைப் போலத் துணிவுடன் பாடட்டும், அப்பொழுது அந்தச் சாந்தம் சத்தியத்திற்கான உறுதியான கோட்டை-வெளியாக ஆகும்.

Mantra 9

अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत् । पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम् ॥

கீழ்நோக்கி கர்கரன் போன்ற ஒலி முழங்குகிறது; கோதா போலச் சுற்றிலும் சலசலத்து அதிர்கிறது. பிங்கா (செம்பொன் நிறத் தீச்சுடர்) சுற்றிலும் துள்ளுகிறது—இந்திரனுக்காக உயர்த்தப்பட்ட பிரஹ்ம (ஊக்கமுற்ற வாக்கு) வெளிப்பாட்டிற்காக எழுகிறது.

Mantra 10

आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे ॥

வேகமுடைய, நன்கு பால் தரும் (பசுக்கள்) சிதறாமல் இங்கே பறந்து வரும்போது, இந்திரன் பருகுவதற்காக சிந்தாத சோமத்தை உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்க; இறங்கிவரும் சக்திக்காக அந்த ஆனந்த-ரஸத்தை நிலைநிறுத்துக.

Mantra 11

अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव ॥

இந்திரன் பருகினான்; அக்னியும் பருகினான்; எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர். வருணனும் இங்கேயே தங்கினான்; அப்போது ஆபः (நீர்த் தேவியர்) முணுமுணுத்தபடி அவனை நோக்கி நகர்ந்தனர்—கன்றைச் சுற்றி மாடுகள் கத்துவது போல—தங்கள் ஓடும் ஒப்புதலால் உள்ளே நிலைபெற்ற ‘ருத’த்தைப் போஷித்தனர்.

Mantra 12

सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्म्यं सुषिरामिव ॥

வருணா, நீ சுதேவன்; உன் ‘காகுத’—அலை தாங்கும் உயரம்—அதைத் தொடர்ந்து உன் ஏழு சிந்து நதிகள் ஓடுகின்றன; நன்கு கால்வாயமைந்த பாதையில் ஓடும் ஓடைகள் போல; அதுபோல உன்னுள் ஒழுங்குபட்ட நீரோட்டங்கள் முறிவின்றி செல்கின்றன.

Mantra 13

यो व्यतीँरफाणयत्सुयुक्ताँ उप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत ॥

எதிர்நிற்கும் படைகளைக் கலைத்து, தானம் அளிப்பவனிடம் நன்கு-யோகமடைந்த (சுயுக்த) சக்திகளை அண்மைப்படுத்துபவன்—அவனே விரைவு தலைவர்; அவனுடைய அதே வடிவமே அளவாகவும் உவமையாகவும் நிற்கிறது; அவனே விடுதலையடைந்து சுதந்திரச் செயல்பாட்டில் இயங்குபவன்.

Mantra 14

अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा ॥

மிக வலிமைமிக்க சக்ரன் தாக்கி வெளிப்பட்டான்; இந்திரன் எல்லா வெறுப்புகளையும் கடந்தான். ‘கனீன’ (இளைஞன்) சமைக்கப்படுகின்ற ஓதனப் பாத்திரத்தையும் (பானையையும்) அவர் பிளக்கிறான்—தூரம் எட்டும் வாக்கு (கிரா) மூலம்; இவ்வாறு பகைமை உருவாக்கங்கள் உயர்ந்த உச்சரிப்பால் உடைக்கப்படுகின்றன.

Mantra 15

अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्नवं रथम् । स पक्षन्महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम् ॥

ஒரு சிறு குழந்தை போல, ஒரு இளைய குமாரன் போல, அவன் எப்போதும் புதுமையான ரதத்தில் ஏறுகிறான். காளைபோலும் மிருகம்போலும் அந்தப் பெரும் வலிமையை அவன் முதிரச் செய்து, தந்தைக்கும் தாய்க்கும் அர்ப்பணிக்கிறான்—பரந்த, அனைத்தையும் செயல்படுத்தும் சங்கல்பம் (விபு-க்ரது) உடையவன்.

Mantra 16

आ तू सुशिप्र दम्पते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् । अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम् ॥

வா, ஓ சு-ஶிப்ர (அழகிய உதடுகளையுடைய) இல்லத்தலைவனே! பொன்னாலான ரதத்தில் ஏறு. பின்னர் அந்த ஒளிமிகு அசுவை யோக்கு—ஸஹஸ்ர-பாத (எண்ணற்ற ஆற்றல்களையுடைய), அருஷ (செம்மைத் தேஜஸுடன்), ஸ்வஸ்தி-காமின் (நலப் பாதையில் அழைத்துச் செல்லும்), அநேஹஸ் (அயராத, இடையறாத)—எங்களை உடன் கொண்டு செலுத்து.

Mantra 17

तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतव आवर्तयन्ति दावने ॥

அவரிடமே—ஆம், இவ்வாறே—நமஸ்வின் (வணங்குவோர்) மக்கள் ஸ்வராஜ (சுய-ஆளும்) ஆண்டவனிடம் அணுகி, அவருடன் அமர்கிறார்கள். அவருடைய நன்கு நிறுவப்பட்ட நோக்கமும் தெளிவாகிறது; அவர்கள் அவரை பயணத்திற்கும், தானம் (தாவன) செய்வதற்கும் திருப்பும்போது.

Mantra 18

अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम् । पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत ॥

பழமையான வாசஸ்தானம் (சனாதன நிலை) என்பதன் தொடர்ச்சியில் இவர்கள் பிரியமேதஸ் (அன்பான ஞானம்/உள்ளுணர்வு நாடுவோர்) முன்னே செல்கிறார்கள். அவர்கள் முன்னைய, ஆதிய முயற்சி/அகன்ற முன்னேற்றத்தை (பூர்வாம்… பிரயதிம்) அடைகிறார்கள்—பர்ஹிஸ் (யாகப் புல்) வெட்டித் தயாராக்கியவர்களும், தங்கள் பிரயஸ் (ஆற்றல்) ஹித-பிரயஸ் (சரியான ஒழுங்கில் அமைந்த) ஆக வைத்தவர்களும்.