Sukta 3

Mantra 1

पिबा सुतस्य रसिनो मत्स्वा न इन्द्र गोमतः । आपिर्नो बोधि सधमाद्यो वृधेऽस्माँ अवन्तु ते धियः ॥

ஒளிரும் கதிர்களுடன் கூடிய இந்திரா! பிழிந்த சோமத்தின் ரசத்தைப் பருகி, எங்களுள் மகிழ்ந்து மயங்குவாயாக. எங்களுக்கு அண்மையான துணையாக விழித்தெழு; ஒருங்கிய மத-உல்லாசத்தின் தோழனாய் எங்கள் வளர்ச்சிக்காக இரு. உன் ஊக்கமூட்டும் ‘தியः’ (தியான-சிந்தனைகள்) எங்களைப் பாதுகாத்து வளர்ப்பனவாக.

Mantra 2

भूयाम ते सुमतौ वाजिनो वयं मा नः स्तरभिमातये । अस्माञ्चित्राभिरवतादभिष्टिभिरा नः सुम्नेषु यामय ॥

வலச் செல்வங்களை அருளும் வஜினே! வலத்தின் நிறைவைக் நாடும் நாங்கள் உன் சுமதியில் மேலும் மேலும் நிலைபெறுவோமாக; பகைமைக் கருத்துடையவனின் தாக்குதலுக்குத் தள்ளிவிடாதே. உன் பல்வண்ண உதவிகளால் எங்களைப் பாதுகாத்து, உன் ‘சும்ன’—மங்களங்களில் எங்களை நடத்திச் செல்.

Mantra 3

इमा उ त्वा पुरूवसो गिरो वर्धन्तु या मम । पावकवर्णाः शुचयो विपश्चितोऽभि स्तोमैरनूषत ॥

புரூவஸு—விரிந்த ஒளியுடையவனே! என் இவ்வுரைகள் உன்னை வளர்ப்பனவாக. பாவக-வர்ணம் உடைய, தூய, விபஶ்சித் (பேரறிவுடைய) ரிஷிகள் ஸ்தோமங்களால் உன்னைப் புகழ்ந்து பாடினர்.

Mantra 4

अयं सहस्रमृषिभिः सहस्कृतः समुद्र इव पप्रथे । सत्यः सो अस्य महिमा गृणे शवो यज्ञेषु विप्रराज्ये ॥

இந்த ஆற்றல், ஆயிரம் ரிஷிகளால் வலிமைப்படுத்தப்பட்டு, கடல் போல விரிந்து பரவியது. அவனது மகிமை உண்மையே; யாகங்களில், விப்ர-ராஜ்யத்தில் (ஊக்கமுற்ற ஞானிகளின் ஆட்சியில்), அவனது வீர-வலிமையை நான் பாடுகிறேன்.

Mantra 5

इन्द्रमिद्देवतातय इन्द्रं प्रयत्यध्वरे । इन्द्रं समीके वनिनो हवामह इन्द्रं धनस्य सातये ॥

தேவத்துவத்தின் வருகைக்காக நாம் இன்றனையே அழைக்கிறோம்; முன்னேறும் அத்வர-யாகத்தில் இன்றனை. நேரடி மோதலில் நாம்—தேடுபவர்கள், வனின—இன்றனை வேண்டுகிறோம்; செல்வத்தை வெல்ல இன்றனை.

Mantra 6

इन्द्रो मह्ना रोदसी पप्रथच्छव इन्द्रः सूर्यमरोचयत् । इन्द्रे ह विश्वा भुवनानि येमिर इन्द्रे सुवानास इन्दवः ॥

இன்றன் தன் மகத்துவத்தால், தன் வீர-வலிமையால், இரு உலகங்களையும் விரிவாக்கினான்; இன்றன் சூரியனை ஒளிரச் செய்தான். இன்றனிலேயே எல்லாப் புவனங்களும் தம் உரிய நிலைப்பாட்டை அடைகின்றன; இன்றனிலேயே பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட (ஸுவான) சோமத் தாரைகள் பாய்கின்றன.

Mantra 7

अभि त्वा पूर्वपीतय इन्द्र स्तोमेभिरायवः । समीचीनास ऋभवः समस्वरन्रुद्रा गृणन्त पूर्व्यम् ॥

ஓ இந்திரா! முதற்பானம் (சோமபானம்) பெற உன்னை நோக்கி ஸ்தோத்திரங்களுடன் நாடுவோர் வருகின்றனர். ஒத்த இசைவில் ருபுக்கள் ஒரே ஓசையை எழுப்புகின்றனர்; ருத்ரர்கள் உன் பழம்பெரும் வீரியத்தைப் பாடுகின்றனர்.

Mantra 8

अस्येदिन्द्रो वावृधे वृष्ण्यं शवो मदे सुतस्य विष्णवि । अद्या तमस्य महिमानमायवोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा ॥

ஓ விஷ்ணுவே! இவ்விதமே (சோமத்தால்) இந்திரன் தன் வृष்ண்ய வலிமையில்—ஆண்மைக் களத்தில்—பிழிந்த சோமத்தின் மதத்தில் வளர்ந்தான். இன்று நாடுவோர் அவன் மகிமையைப் பழம்படி வழக்கின்படி பின்பற்றி ஸ்துதிக்கின்றனர்.

Mantra 9

तत्त्वा यामि सुवीर्यं तद्ब्रह्म पूर्वचित्तये । येना यतिभ्यो भृगवे धने हिते येन प्रस्कण्वमाविथ ॥

உன் அந்த சுவீரியம்—வீரவலிமை—அதையே நான் நாடுகிறேன்; அதுவே பிரஹ்ம (வாக்கு), பழம்பெரும் சித்தம் விழிப்பதற்கானது. அதனால் நீ முயல்வோரான ப்ருகுவுக்கு, செல்வம் நிறுவப்பட்டபோது, துணை செய்தாய்; அதனால் நீ பிரஸ்கண்வனைப் பாதுகாத்தாய்.

Mantra 10

येना समुद्रमसृजो महीरपस्तदिन्द्र वृष्णि ते शवः । सद्यः सो अस्य महिमा न संनशे यं क्षोणीरनुचक्रदे ॥

எந்த ஆற்றலால் நீ சமுத்திரத்தைப் பாய்ச்சினாயோ, அந்த மஹத்தான ஆபः (நீர்த் தத்துவம்/நீர்கள்)—ஓ இந்திரா, அதுவே உன் வृष்ணி (காளைபோன்ற) வீர-வலிமை. உடனே அவனுடைய மகிமை குறையாது—அவனைத் தொடர்ந்து பூமியின் உலகங்கள் தங்கள் சுற்றுப்பாதையில் சுழல்கின்றன.

Mantra 11

शग्धी न इन्द्र यत्त्वा रयिं यामि सुवीर्यम् । शग्धि वाजाय प्रथमं सिषासते शग्धि स्तोमाय पूर्व्य ॥

ஓ இந்திரா, எங்களுக்காக வல்லவனாக இரு—ஏனெனில் நான் உன்னிடம் ரயி (செல்வ-சமృద్ధி) வேண்டி வருகிறேன்; அது சுவீர்ய (உன்னத வீரியம்/ஆன்மப் பராக्रमம்). வாஜ (வலிமை-நிறைவு) முதற் வெற்றிக்காக முயல்பவர்களுக்காக வல்லவனாக இரு; எங்கள் பண்டைய ஸ்தோம (ஸ்துதி-பாடல்) க்காகவும் வல்லவனாக இரு.

Mantra 12

शग्धी नो अस्य यद्ध पौरमाविथ धिय इन्द्र सिषासतः । शग्धि यथा रुशमं श्यावकं कृपमिन्द्र प्रावः स्वर्णरम् ॥

ஓ இந்திரா, இதிலும் எங்களுக்காக வல்லவனாக இரு—ஏனெனில் வெற்றிக்காக முயன்றபோது நீ உண்மையிலேயே பௌர (முன்னோர்) தியः (உந்துதல்/ஞானம்) களுக்கு துணை செய்தாய். முன்பு ரூஷம, ஷ்யாவக, க்ருப ஆகியோரைக் கடுமையாகக் காத்ததுபோல் இப்போதும் வல்லவனாக இரு—ஓ இந்திரா, ஸ்வர்ணர (ஒளி/ஸ்வர் நோக்கி நடத்துபவன்)।

Mantra 13

कन्नव्यो अतसीनां तुरो गृणीत मर्त्यः । नही न्वस्य महिमानमिन्द्रियं स्वर्गृणन्त आनशुः ॥

இந்த வாக்கு-நெய்யுநர்களில் எந்தப் புதிய மானவன் விரைந்து பாடுவான்? உண்மையிலே எவரும் அவன் மகிமையையும், அவன் இந்திர-சக்தியையும் அடையவில்லை—அவர்கள் ஸ்வர்க-ஒளியை நோக்கி ஸ்துதி பாடினாலும்.

Mantra 14

कदु स्तुवन्त ऋतयन्त देवत ऋषिः को विप्र ओहते । कदा हवं मघवन्निन्द्र सुन्वतः कदु स्तुवत आ गमः ॥

எப்போது Ṛta-வின் தாளத்தில் இயங்கும் புகழ்பாடுவோர் தெய்வத்துவத்தை இயக்குவார்கள்? எந்த ṛṣi, எந்த vipra உன்னை அருகே இழுக்க வல்லான்? ஹே மகவன் இந்திரா, சோமம் பிழிபவனின் அழைப்பிற்கு எப்போது வருவாய்—எப்போது ஸ்துதி செய்பவனிடம் வந்து சேர்வாய்?

Mantra 15

उदु त्ये मधुमत्तमा गिरः स्तोमास ईरते । सत्राजितो धनसा अक्षितोतयो वाजयन्तो रथा इव ॥

மிகுந்த மதுர-ரஸம் நிறைந்த அந்த வாக்குகள் மேலெழுகின்றன; ஸ்தோத்திரங்கள் பெருக்கெடுக்கின்றன. எப்போதும் வெற்றி பெறுவோர், செல்வம் ஈட்டுவோர், தளராத உதவிகளுடன், ரதங்கள் முன்னே பாய்வதுபோல் வாஜத்தை அவர்கள் ஓட்டுகின்றனர்.

Mantra 16

कण्वा इव भृगवः सूर्या इव विश्वमिद्धीतमानशुः । इन्द्रं स्तोमेभिर्महयन्त आयवः प्रियमेधासो अस्वरन् ॥

கண்வர்களைப் போல, ப்ருகுக்களைப் போல, சூரியரைப் போல ஒளிர்ந்து, அவர்கள் தியானமயமான பார்வையால் அனைத்தையும் அடைந்தனர். ஸ்தோத்திரங்களால் இந்திரனை மகிமைப்படுத்தி, பிரிய-மேதையால் நிறைந்த ஆயு மக்கள் ஊக்கமூட்டும் ஒலியுடன் முழங்கினர்.

Mantra 17

युक्ष्वा हि वृत्रहन्तम हरी इन्द्र परावतः । अर्वाचीनो मघवन्त्सोमपीतय उग्र ऋष्वेभिरा गहि ॥

வ்ருத்ரஹந்தம இந்திரா, பராவத் நாட்டிலிருந்து உன் இரு ஹரி (அச்வ) யுகத்தை யோகப்படுத்தி, இங்கே வா. மघவனே, சோமபானத்திற்காக இம்முகமாகத் திரும்பு; ரிஷிகளின் உக்ர உயர்வால் உயர்ந்து, வா.

Mantra 18

इमे हि ते कारवो वावशुर्धिया विप्रासो मेधसातये । स त्वं नो मघवन्निन्द्र गिर्वणो वेनो न शृणुधी हवम् ॥

இவை உன் பாடகர்கள், இந்திரா; தியா (ஊக்க-சிந்தனை) கொண்டு உரக்க அழைக்கின்றனர்—விப்ரர்கள் மேதா-வெற்றிக்காக. ஆகவே மघவனே இந்திரா, கீர்வணா, எங்கள் ஹவத்தை, ஏங்கும் காதலன் அழைப்பைக் கேட்பதுபோல் கேள்.

Mantra 19

निरिन्द्र बृहतीभ्यो वृत्रं धनुभ्यो अस्फुरः । निरर्बुदस्य मृगयस्य मायिनो निः पर्वतस्य गा आजः ॥

ஓ இந்திரா! ப்ருஹதீ எனும் மாபெரும் சக்திகளின் வில்லுகளிலிருந்து வ்ருத்ரன்—தடையிடுபவன்—அகன்று சிதறும்படி நீ செய்தாய். மாயை உடைய அர்புதன், அந்த ம்ருகயு (வேட்டைக்காரன்) என்பவனையும் நீ வெளியே துரத்தினாய்; மேலும் மலையின் உள்ளிருந்து நீ பசுக்களை—ஒளி மற்றும் அறிவின் கதிர்களை—வலிமையால் வெளிக்கொணர்ந்தாய்.

Mantra 20

निरग्नयो रुरुचुर्निरु सूर्यो निः सोम इन्द्रियो रसः । निरन्तरिक्षादधमो महामहिं कृषे तदिन्द्र पौंस्यम् ॥

அக்னிகள் வெளிப்பட்டு ஒளிர்ந்தன; சூரியன் உதித்தான்; சோமம் பாய்ந்தது—இந்திர-சக்தியின் ரசம். அந்தரிக்ஷத்திலிருந்து, கீழே மறைந்திருந்த அந்த மஹா-அஹி (மகாசர்ப்பம்)யை நீ இழுத்து வெளியே கொண்டுவந்தாய்—ஓ இந்திரா, இதுவே உன் பௌருஷம், உன் வெற்றிச் சக்தி.

Mantra 21

यं मे दुरिन्द्रो मरुतः पाकस्थामा कौरयाणः । विश्वेषां त्मना शोभिष्ठमुपेव दिवि धावमानम् ॥

எனக்காக இந்திரனும் மருத்களும்—அபக்வத்தைப் பக்குவப்படுத்துபவர்கள்—யாரை இயக்கினார்களோ, எல்லோரிலும் தன் சொந்த ஒளியால் மிகச் சிறப்பாகப் பிரகாசிப்பவனாகவும், விண்ணருகே ஓடுவது போலத் துரிதமாகச் செல்லுபவனாகவும் இருப்பவனை—அவனையே நான் உள்ளார்ந்த ஆகாயத்தில் உயர்வுக்கான விரைவு சக்தியாகக் கொண்டு தாங்குகிறேன்.

Mantra 22

रोहितं मे पाकस्थामा सुधुरं कक्ष्यप्राम् । अदाद्रायो विबोधनम् ॥

பாகஸ்தாமா எனக்கு ரோஹிதத்தை அளித்தான்—நன்கு யோகமிட்டது, சுற்றியுள்ள வெளிகளை நிரப்புவது—உள்ளிருக்கும் ராயஸ் (செல்வ-சமృద్ధி) விழிப்பூட்டுவது.

Mantra 23

यस्मा अन्ये दश प्रति धुरं वहन्ति वह्नयः । अस्तं वयो न तुग्र्यम् ॥

யாருக்காக மற்ற பத்து பேர் துரம் (நுகம்) ஏந்துகின்றனரோ—அக்னி-பலத்தின் தாங்கிகள்—மாலையில் தம் இல்லம் திரும்பும் பறவைகள் போல; அப்படியே எல்லா சக்திகளும் அந்த முன்னிலைத் தத்துவம், அந்த நிலைபெற்ற ஓய்விடத்திற்கே மீள்கின்றன.

Mantra 24

आत्मा पितुस्तनूर्वास ओजोदा अभ्यञ्जनम् । तुरीयमिद्रोहितस्य पाकस्थामानं भोजं दातारमब्रवम् ॥

ஆத்மாவே தந்தை; தனு (உடல்) வாசஸ்தலமும் ஆடையும்; ஓஜஸ் அளிப்பது உள்ளிருக்கும் அப்யஞ்சனம் (அபிஷேகம்). ரோஹிதத்தின் நான்காம் சக்தியாக நான் பாகஸ்தாமாவை—போஜ (உதாரன்), தாதா—என்று அறிவித்தேன்; அவன் ஆத்மாவின் பரிபக்வமான போகத்தை நிறைவு செய்கிறான்.