Sukta 168

Mantra 1

वातस्य नु महिमानं रथस्य रुजन्नेति स्तनयन्नस्य घोषः । दिविस्पृग्यात्यरुणानि कृण्वन्नुतो एति पृथिव्या रेणुमस्यन् ॥

இப்போது வாதன் (காற்று) ரதத்தின் மகிமை முன்னே செல்கிறது—தடைகளை உடைத்து விரைந்து; அதன் முழக்கம் இடியெனக் கர்ஜிக்கிறது. அது விண்ணைத் தொட்டு நகர்ந்து, அருண (செம்மை) ஒளிகளை உருவாக்குகிறது; மேலும் பூமியின் தூசியைச் சிதறடித்தபடி முன்னே செல்கிறது॥

Mantra 2

सं प्रेरते अनु वातस्य विष्ठा ऐनं गच्छन्ति समनं न योषाः । ताभिः सयुक्सरथं देव ईयतेऽस्य विश्वस्य भुवनस्य राजा ॥

வாதனைத் தொடர்ந்து அவனுடைய துணையோர் ஒன்றாகத் தூண்டப்படுகின்றனர்; அவர்கள் அவனைச் சந்திக்கச் செல்கின்றனர்—சபைக்குச் செல்லும் இளம்பெண்கள் போல. அவர்களுடன், இணைந்து ஒரே ரதத்தில், அந்த தேவன் செல்கிறான்—இவ்வுலகமெங்கும் பரவிய இந்தப் புவனத்தின் அரசன்॥

Mantra 3

अन्तरिक्षे पथिभिरीयमानो न नि विशते कतमच्चनाहः । अपां सखा प्रथमजा ऋतावा क्व स्विज्जातः कुत आ बभूव ॥

அந்தரிக்ஷத்தின் பாதைகளில் சென்று கொண்டிருப்பவன் எந்த நாளிலும் சிறிதும் தங்குவதில்லை. அவன் ‘அபாம் ஸகா’—நீரின் நண்பன்—முதற்பிறவி, ‘ருதாவான்’ (ருதத்தின் காவலன்); அவன் உண்மையில் எங்கே பிறந்தான், எங்கிருந்து தோன்றினான்?

Mantra 4

आत्मा देवानां भुवनस्य गर्भो यथावशं चरति देव एषः । घोषा इदस्य शृण्विरे न रूपं तस्मै वाताय हविषा विधेम ॥

இவன் தேவர்களின் ஆத்மா; உலகத்தின் கர்ப்பம்; இந்த தேவன் தன் விருப்பம்போல் இயங்குகிறான். இவனுடைய ஒலிகள் கேட்கப்படுகின்றன; உருவம் அல்ல. அந்த ‘வாத’ (வாயு-தேவன்) க்கு நாம் ஹவிஸ் அர்ப்பணிப்போம்.