Sukta 131

Mantra 1

अप प्राच इन्द्र विश्वाँ अमित्रानपापाचो अभिभूते नुदस्व । अपोदीचो अप शूराधराच उरौ यथा तव शर्मन्मदेम ॥

இந்திரா, முன்னிலையிலிருந்து வரும் எல்லா பகைவர்களையும் அகற்று; பின்னால் இருந்து நம்மைத் தாக்கும் அசுத்த/அபாப சக்திகளைத் துரத்து. வீரனே, வடதிசையிலிருந்தும் கீழிருந்தும் வருவோரையும் விலக்கு—உன் விரிந்த சர்மன் (அடைக்கலம்-அமைதி) உள்ளே நாம் மகிழ்ந்து வலிமை பெறும்படியாக.

Mantra 2

कुविदङ्ग यवमन्तो यवं चिद्यथा दान्त्यनुपूर्वं वियूय । इहेहैषां कृणुहि भोजनानि ये बर्हिषो नमोवृक्तिं न जग्मुः ॥

ஓ இந்திரா, யார் அறிவார்—தானியத்தில் செழிப்புடையவர்களும், யவம் (ஜௌ) கூட, முறையே பற்களால் மென்று (அனுபவித்து) தங்கள் தானியத்தை விட்டுக்கொடுக்கும் நிலைக்கு ஆளாக்கப்படுகின்றனர். இங்கேயே இங்கேயே அவர்களுக்குப் ‘போஜனங்கள்’ (உணவளிப்பு) ஏற்பாடு செய்—பர்ஹிஷ் (யாகப் புல்) மீது ‘நமோவ்ருத்தி’ (வணக்க-வடிவ வெட்டு/வினயம்) வரை சென்றடையாதவர்களுக்காக.

Mantra 3

नहि स्थूर्यृतुथा यातमस्ति नोत श्रवो विविदे संगमेषु । गव्यन्त इन्द्रं सख्याय विप्रा अश्वायन्तो वृषणं वाजयन्तः ॥

உன் வருகை ऋतु-ஒழுங்கின்படியே இருந்தாலும் அது கரடுமுரடாக அல்ல; மேலும் உன் புகழ் வெளிப்புறச் சந்திப்புகளிலேயே மட்டும் காணப்படுவதுமில்லை. ஊக்கமுற்ற விப்ரர்கள் நட்பிற்காக இந்திரனை நாடுகின்றனர்—அறிவின் கதிர்களை நாடி, ஆற்றலின் குதிரைகளை நாடி, வृषபனை (வீர-புல்லை) பல-நிறைவு நோக்கி ஊக்குவித்துக் கொண்டே.

Mantra 4

युवं सुराममश्विना नमुचावासुरे सचा । विपिपाना शुभस्पती इन्द्रं कर्मस्वावतम् ॥

ஓ அஷ்வினௌ, நீங்கள் இருவரும் அசுரப் புலத்தில் நமுசியுடன் அந்தத் தீவிர சுரா-ஆனந்தத்தை ஆழமாக அருந்தினீர்கள். ஓ ஷுபஸ்பதீ—ஒளிரும் அழகின் அதிபதிகளே—செயல்களில் இந்திரனைத் தாங்கி நிறுத்தினீர்கள்.

Mantra 5

पुत्रमिव पितरावश्विनोभेन्द्रावथुः काव्यैर्दंसनाभिः । यत्सुरामं व्यपिबः शचीभिः सरस्वती त्वा मघवन्नभिष्णक् ॥

தந்தை-தாய் மகனைப் போல், இரு அஶ்வினரும், ஓ இந்திரா, கவியரின் ஊக்கமூட்டும் திறன்களாலும் அதிசய வல்லமைகளாலும் (தம்ஸனா) உனக்கு துணை நின்றனர். நீ உன் ஶசீ-சக்திகளால் அந்தத் தீவிரமான சுரா-ரசத்தை அருந்தியபோது, ஓ மகவன், சரஸ்வதி உன்னை முன்னே தள்ளி வெற்றியாளனாக்கினாள்.

Mantra 6

इन्द्रः सुत्रामा स्ववाँ अवोभिः सुमृळीको भवतु विश्ववेदाः । बाधतां द्वेषो अभयं कृणोतु सुवीर्यस्य पतयः स्याम ॥

இந்திரன்—சுத்ராமா, தன் சொந்த வலிமை நிறைந்தவன்—தன் அவோ (உதவிகள்) மூலம் அருள்மிகு, விஶ்வவேதாஃ (அனைத்தையும் அறிந்தவன்) ஆகட்டும். அவன் பகையைத் தகர்த்து, அச்சமின்மையை அளிக்கட்டும்; நாங்கள் சுவீர்ய (ஒளிமிக்க, நிறைவான வீர-வலிமை)த்தின் அதிபதிகளாக இருப்போமாக.

Mantra 7

तस्य वयं सुमतौ यज्ञियस्यापि भद्रे सौमनसे स्याम । स सुत्रामा स्ववाँ इन्द्रो अस्मे आराच्चिद्द्वेषः सनुतर्युयोतु ॥

அந்த யஜ்ஞிய (யாகத்தில் போற்றத்தக்க) ஒளிமிக்க சக்தியின் சுமதியில்—அதன் பத்திர சௌமனஸ்ய (நலமிகு ஒற்றுமைமிக்க மனநிலை)யில்—நாங்களும் நிலைத்திருப்போமாக. சுத்ராமா, தன் வலிமை நிறைந்த இந்திரன், எங்களிடமிருந்து தொலைவில்—அற்பமானதாயினும்—பகையை அகற்றி, அதை முற்றிலும் நீக்குவானாக.