Sukta 144

Mantra 1

एति प्र होता व्रतमस्य माययोर्ध्वां दधानः शुचिपेशसं धियम् । अभि स्रुचः क्रमते दक्षिणावृतो या अस्य धाम प्रथमं ह निंसते ॥

உள்ளார்ந்த ஹோதா தன் மாயா-சக்தியால் முன்னே செல்கிறான்; ஒளிமிகு, நன்கு வடிவுற்ற தியா (சிந்தனை) யை உயர்த்தி தாங்குகிறான். அவன் தக்ஷிணாவர்த்தமாக (வலப்புறமாகச் சுழன்று) ஹவியின் ஸ்ருசுகள் (அர்ப்பணக் கரண்டிகள்) நோக்கி அடியெடுத்து செல்கிறான்—தன் இருப்பின் முதற்காலத் தாமங்கள், தன் முதல் ஆசனங்கள் நோக்கி; அங்கே அவன் நிறுவப்படுகிறான்.

Mantra 2

अभीमृतस्य दोहना अनूषत योनौ देवस्य सदने परीवृताः । अपामुपस्थे विभृतो यदावसदध स्वधा अधयद्याभिरीयते ॥

அவனைச் சுற்றி ருதத்தின் ‘தோஹனங்கள்’ (பாலோட்டங்கள்) ஒலித்தன—தேவனின் ஸதனத்தில், யோனிக்குள், சுற்றிலும் மூடப்பட்டவையாக. அபாம் (நீர்கள்) எனும் நீரின் மடியில் தாங்கப்பட்டு அவன் வந்து தங்கியபோது, அவன் ஸ்வதா-வை ஓடச் செய்தான்—அந்த சக்திகளாலேயே அவன் தொடர்ந்து பயணிக்கிறான்.

Mantra 3

युयूषतः सवयसा तदिद्वपुः समानमर्थं वितरित्रता मिथः । आदीं भगो न हव्यः समस्मदा वोळ्हुर्न रश्मीन्त्समयंस्त सारथिः ॥

சமவயதுடைய இருவர் வடிவில் வேறுபட்டாலும் ஒரே அர்த்தம்—ஒரே நோக்கம்—தாங்குகின்றனர்; பரஸ்பர மாறிமாறி இயங்குகின்றனர். அப்போது பகன் போல—ஹவ்யத்தை ஏற்கும் அருள்தரும் தாதா போல—அவன் அவர்களை நம்மிடம் இழுத்து வருகிறான்; சாரதி போல கயிறுகளை (ரஷ்மிகள்) ஒன்றுசேர்த்து சக்திகளை ஒரே கட்டுப்பாட்டில் இணைக்கிறான்.

Mantra 4

यमीं द्वा सवयसा सपर्यतः समाने योना मिथुना समोकसा । दिवा न नक्तं पलितो युवाजनि पुरू चरन्नजरो मानुषा युगा ॥

அவரை இரண்டு சம வலிமைகள் சேவிக்கின்றன—ஒரே யோனியிலிருந்து ஒன்றாகப் பிறந்த, ஜோடியாக, ஒரே இல்லத்தில் வாழ்பவை. பகலும் இரவும் போல அவர் ஒரே நேரத்தில் பழமையானவரும் என்றும் இளமையானவரும்; பல பாதைகளில் நடமாடி, மனித யுகங்களிலும் அவர் அஜரன்.

Mantra 5

तमीं हिन्वन्ति धीतयो दश व्रिशो देवं मर्तास ऊतये हवामहे । धनोरधि प्रवत आ स ऋण्वत्यभिव्रजद्भिर्वयुना नवाधित ॥

பத்து ‘தீதி’கள் (உந்தும் ஞான-சக்திகள்) அவரை முன்னே செலுத்துகின்றன; உதவிக்காக மர்த்தியர்கள் அந்த தேவனை அழைக்கின்றனர். சரிவான ஓட்டத்தில், வில்லிலிருந்து போல, அவர் தன் வேகத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்; புதிய விவேகங்களுடன், வெளியே விரைந்து வட்டத்தை உடைப்பவர்களுடன், அவர் இலக்கை அடைகிறார்.

Mantra 6

त्वं ह्यग्ने दिव्यस्य राजसि त्वं पार्थिवस्य पशुपा इव त्मना । एनी त एते बृहती अभिश्रिया हिरण्ययी वक्वरी बर्हिराशाते ॥

அக்னியே, தெய்வீக உலகின் ராஜஸில் நீயே ஆள்பவன்; பூமியிலும், உன் சொந்த இயல்பினால், நீ மந்தைகளை காக்கும் காவலன் போல இருக்கிறாய். இவ்விரண்டும்—பெரிதும் ஒளிமிக்கதும், பொன்னிறமும் நன்கு நெய்யப்பட்டதும்—உனக்காக யாகத்தின் புனித ஆசனம், ‘பர்ஹிஸ்’, ஆக அமர்கின்றன.

Mantra 7

अग्ने जुषस्व प्रति हर्य तद्वचो मन्द्र स्वधाव ऋतजात सुक्रतो । यो विश्वतः प्रत्यङ्ङसि दर्शतो रण्वः संदृष्टौ पितुमाँ इव क्षयः ॥

அக்னியே, இந்த வாக்கை ஏற்று அதில் மகிழ்வாயாக; அதற்குத் திரும்பு—மந்திரன் (இனிமைமிகு), ஸ்வதாவான் (தன் சக்தியால் நிறைந்தவன்), ருத-ஜாதன், ஸுக்ரது (ஒளிமிகு சங்கல்பம் உடையவன்). எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எங்களை நோக்கி முகம் கொண்ட, காணத்தக்கவும் ரண்வ (மகிழ்வூட்டும்) ஆன நீ—நம் பார்வைச் சந்திப்பில் பிதுமான् (போஷணமிக்க) இல்லம் போலத் தங்குமிடம் ஆவாய்.