Sukta 143

Mantra 1

प्र तव्यसीं नव्यसीं धीतिमग्नये वाचो मतिं सहसः सूनवे भरे । अपां नपाद्यो वसुभिः सह प्रियो होता पृथिव्यां न्यसीददृत्वियः ॥

சஹஸின் புதல்வனான அக்னிக்காக, மேலும் வலிமையான, எப்போதும் புதுமையான தீதியையும் வாக்கின் மதியையும் நான் அர்ப்பணிக்கிறேன். நீரின் புதல்வன் (அபாம் நபாத்), வசுக்களுடன் பிரியமான ஹோதா, பூமியில் ருத்விஜாக அமர்ந்தான்—ருது-ஒழுங்கின்படி யாகத்தை நிறுவுகிறான்.

Mantra 2

स जायमानः परमे व्योमन्याविरग्निरभवन्मातरिश्वने । अस्य क्रत्वा समिधानस्य मज्मना प्र द्यावा शोचिः पृथिवी अरोचयत् ॥

அவன் பரம வியோமத்தில் பிறக்கும் போது, அக்னி மாதரிச்வனுக்காக வெளிப்படுகிறான். தன் க்ரது (உள்ளார்ந்த சங்கல்பம்) மற்றும் எரியூட்டலின் மகிமையால், தன் ஷோசிஷ் ஒளியால் வானையும் பூமியையும் பிரகாசப்படுத்துகிறான்.

Mantra 3

अस्य त्वेषा अजरा अस्य भानवः सुसंदृशः सुप्रतीकस्य सुद्युतः । भात्वक्षसो अत्यक्तुर्न सिन्धवोऽग्ने रेजन्ते अससन्तो अजराः ॥

இவனுடைய தீவிரங்கள் (த்வேஷா) அஜர—அழியாதவை; இவனுடைய பானுக்கள் (கதிர்கள்) சுஸந்த்ருஷ—அழகாகத் தென்படுகின்றன—சுப்ரதீக (அழகிய முகம்/வடிவு) உடைய, சுத்யுத் (ஒளிரும் பிரகாசம்) உடையவனுடையவை. இரவு (அக்து) எல்லையைத் தாண்டி நதிகள் பெருகுவது போல, ஓ அக்னியே, அவை நடுங்கி நகர்கின்றன—அஸஸந்தః (அயராத), அஜர (அகலாத) ஆக.

Mantra 4

यमेरिरे भृगवो विश्ववेदसं नाभा पृथिव्या भुवनस्य मज्मना । अग्निं तं गीर्भिर्हिनुहि स्व आ दमे य एको वस्वो वरुणो न राजति ॥

பிருகுக்கள் எழுப்பிய அந்த அக்னியை—விஷ்வவேதஸ் (அனைத்தையும் அறிந்தவன்) —பூமியின் நாபி, தன் மகிமை (மஜ்மனா) மூலம் உலகத்தின் மையம் ஆகியவனை—ஸ்துதிகளால் (கீர்பிஃ) உன் சொந்த இல்லத்திற்குள் (தமே) அழைத்து ஊக்குவி. அவன் ஒருவனே வசுக்கள் (செல்வங்கள்) மீது ஆட்சி செய்கிறான்—வருணனைப் போல—அரசனென விளங்குகிறான்.

Mantra 5

न यो वराय मरुतामिव स्वनः सेनेव सृष्टा दिव्या यथाशनिः । अग्निर्जम्भैस्तिगितैरत्ति भर्वति योधो न शत्रून्त्स वना न्यृञ्जते ॥

அவன் தளர்வதில்லை—மருத்களின் ஸ்வன (கர்ஜனை) போல; விடுவிக்கப்பட்ட படை போல; தெய்வீக அஷனி (வஜ்ரம்/மின்னல்) போல. கூர்மையான தாடைகளால் அக்னி விழுங்கி உண்ணுகிறான்; போர்வீரனைப் போல பகைவர்களை வீழ்த்துகிறான்—காடுகளில் உள்ளகத் தடைகளை அகற்றி வழியைத் தெளிவாக்குகிறான்.

Mantra 6

कुविन्नो अग्निरुचथस्य वीरसद्वसुष्कुविद्वसुभिः काममावरत् । चोदः कुवित्तुतुज्यात्सातये धियः शुचिप्रतीकं तमया धिया गृणे ॥

எங்களுக்காக அக்னி—உச்சாரண-ஸ்தோத்திரத்தில் அமர்ந்த வீரன்—(எங்களுக்கு) வசுவாக இருப்பானோ? வசுக்களுடன் சேர்ந்து எங்கள் உண்மையான காமத்தை நிறைவேற்றுவானோ? அந்தத் தூண்டுபவன் எங்கள் தியைகளை வெற்றிக்காக முன்னெடுப்பானோ? சுசி-பிரதீகம் (தூய முகம் உடையவன்) அவனை நான் இந்த ஆசைமிகு தியையால் புகழ்கிறேன்.

Mantra 7

घृतप्रतीकं व ऋतस्य धूर्षदमग्निं मित्रं न समिधान ऋञ्जते । इन्धानो अक्रो विदथेषु दीद्यच्छुक्रवर्णामुदु नो यंसते धियम् ॥

க்ருத-பிரதீகம், ருதத்தின் அடித்தளத்தில் அமர்ந்த அக்னி—மித்ரனைப் போல—சமிதையால் ஏற்றப்படுகிறான்; ஒழுங்கில் நிறுவப்படுகிறான். அவன் எரியும்போது, அக்ர (வளைவில்லா/அசையாத), விததங்களில் ஒளிர்ந்து, எங்களுக்காக சுக்ர-வர்ணா (ஒளிவண்ண) ஊக்கமுற்ற தியையை உயர்த்துகிறான்.

Mantra 8

अप्रयुच्छन्नप्रयुच्छद्भिरग्ने शिवेभिर्नः पायुभिः पाहि शग्मैः । अदब्धेभिरदृपितेभिरिष्टेऽनिमिषद्भिः परि पाहि नो जाः ॥

அக்னியே, அப்ரயுச்சன்—அப்ரயுச்சத் காவல்களுடன்—உன் சிவமான, சக்ம (வலிமைமிகு) பாயுக்களால் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. அதப்ப்த (ஏமாற்றமறா), அத்ருபித (தளராத) காவல்களால், இஷ்டனே, அனிமிஷத் (இமைக்காத) காவலுடன், எங்கள் ஜனங்களையும் பிறப்புகளையும் சுற்றிலும் சூழ்ந்து காத்தருள்வாயாக.