Adhyaya 120

Verse 1

अपन छा | अ-णक्राछ एकोनविशत्यधिकशततमोड< ध्याय: पाण्डुका कुन्तीको पुत्र-प्राप्तिके लिये प्रयत्न करनेका आदेश वैशम्पायन उवाच तत्रापि तपसि श्रेष्ठे वर्तमान: स वीर्यवान्‌ | सिद्धचारणसड्घानां बभूव प्रियदर्शन:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ ஜனமேஜயா! அங்கேயும் வல்லமைமிக்க பாண்டு அரசன் உயர்ந்த தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, சித்தர் மற்றும் சாரணர் கூட்டங்களுக்கு மிகப் பிரியமான காட்சியாக ஆனான்; அவனைப் பார்த்தவுடனே அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

Verse 2

शुश्रूषुरनहंवादी संयतात्मा जितेन्द्रिय: । स्वर्ग गन्तुं पराक्रान्तः स्वेन वीर्येण भारत

ஓ பாரதா! அவர் முனிவர்களின் சேவையில் ஆர்வமுடையவராகவும், அகந்தையற்றவராகவும், தன்னடக்கமுடையவராகவும், இந்திரியங்களை வென்றவராகவும் இருந்தார். தன் வீரியமும் ஒழுங்கான முயற்சியும் துணையாக, ஸ்வர்கலோகத்தை அடைய அவர் இடையறாது முயன்றார்.

Verse 3

केषांचिदभवद्‌ भ्राता केषांचिदभवत्‌ सखा । ऋषयपस्त्वपरे चैनं पुत्रवत्‌ पर्यपालयन्‌

சிலருக்கு அவர் சகோதரனாக ஆனார்; சிலருக்கு நண்பனாக ஆனார். மற்ற முனிவர்கள் அவரை மகனெனக் கருதி எப்போதும் பாதுகாத்தனர்.

Verse 4

स तु कालेन महता प्राप्य निष्कल्मषं तप: । ब्रह्मर्षिसदृश: पाण्डुबभूव भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ जनमेजय! राजा पाण्डु दीर्घकालतक पापरहित तपस्याका अनुष्ठान करके ब्रह्मर्षियोंके समान प्रभावशाली हो गये थे

ஓ பரதகுலச் சிறந்த ஜனமேஜயா! நீண்ட காலம் குற்றமற்ற தவத்தை அடைந்து, பாண்டு அரசன் பிரம்மரிஷிகளைப் போல ஒளிமிக்கவனாகவும் பெருமைமிக்கவனாகவும் ஆனான்.

Verse 5

अमावास्यां तु सहिता ऋषय: संशितव्रता: । ब्रह्माणं द्रष्टकामास्ते सम्प्रतस्थुर्महर्षय:

அமாவாசை நாளில் கடுமையான விரதங்களால் கட்டுப்பட்ட பல ரிஷி-மகரிஷிகள் ஒன்றுகூடினர். பிரம்மாவை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால் அந்த மகரிஷிகள் பிரம்மலோகத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 6

सम्प्रयातानृषीन्‌ दृष्टवा पाण्डुर्वचनमब्रवीत्‌ | भवन्त: क्व गमिष्यन्ति ब्रूत मे वदतां वरा:

புறப்படுகின்ற முனிவர்களைக் கண்ட பாண்டு அவர்களை நோக்கி கூறினான்—“வாக்கில் சிறந்தவர்களே, வணக்கத்திற்குரிய முனிவர்களே! நீங்கள் எங்கே செல்கிறீர்கள்? தயவுசெய்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 7

ऋषय ऊचु: समवायो महानद्य ब्रह्मलोके महात्मनाम्‌ | देवानां च ऋषीणां च पितृणां च महात्मनाम्‌ | वयं तत्र गमिष्यामो द्रष्टकामा: स्वयम्भुवम्‌

முனிவர்கள் கூறினர்—“அரசே! இன்று பிரம்மலோகத்தில் உயர்ந்த தேவர்கள், ரிஷிகள், மேலும் மகத்தான பித்ருக்கள் ஆகியோரின் பெரும் கூடுகை நடைபெற உள்ளது. நாங்கள் ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அவரைத் தரிசிக்க விரும்பி அங்கே செல்கிறோம்.”

Verse 8

वैशम्पायन उवाच पाण्डुरुत्थाय सहसा गन्तुकामो महर्षिभि: । स्वर्गपारं तितीर्ष: स शतशूज्रादुदड्मुख:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“அரசே! இதைக் கேட்டதும், மகரிஷிகளுடன் செல்ல ஆவலுற்ற மகாராஜா பாண்டு உடனே எழுந்தான். சொர்க்கத்தின் அப்பால் கடக்க வேண்டுமெனும் பேராசை அவனுள் எழுந்தது; வடக்கு நோக்கி, சதச்ருங்க மலையிலிருந்து புறப்பட்டான்.”

Verse 9

प्रतस्थे सह पत्नीभ्यामन्रुवंस्तं च तापसा: । उपर्युपरि गच्छन्त: शैलराजमुदड्मुखा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“அரசே! பாண்டு தன் இரு மனைவியருடன் புறப்பட்டான்; தவமுனிவர்களும் அவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர். மலைமன்னனின் உயரங்களின் மேல் உயரங்களைத் தாண்டி, வடக்கு நோக்கி அவர்கள் முன்னேறினர்.”

Verse 10

दृष्टवन्तो गिरौ रम्ये दुर्गान्‌ देशान्‌ बहून्‌ वयम्‌ | विमानशतसम्बाधां गीतस्वरनिनादिताम्‌

“பரதர்களில் சிறந்தவனே! இந்த இனிய மலையில், எட்ட இயலாத பல கடினமான இடங்களை நாங்கள் கண்டோம். இது தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் விளையாடும் தலம்—நூற்றுக்கணக்கான விமானங்கள் நெருக்கமாக நிறைந்து, இனிய பாடல்களின் ஒலி முழங்கிக் கொண்டிருக்கும்.”

Verse 11

“भरतश्रेष्ठ इस रमणीय पर्वतपर हमने बहुत-से ऐसे प्रदेश देखे हैं

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே! இந்த இனிய மலைமேல் நாம் சென்றடைதல் மிகக் கடினமான பல பகுதிகளை கண்டோம். அங்கே தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் விளையாடும் க்ரீடாபூமி உள்ளது; நூற்றுக்கணக்கான விமானங்கள் நெருக்கமாக நிறைந்திருக்க, இனிய பாடல்களின் ஒலி இடையறாது எதிரொலிக்கிறது. இதே மலையிலே குபேரனுடைய பல தோட்டங்கள் உள்ளன; அங்குள்ள நிலம் எங்கோ சமமாகவும் எங்கோ ஒற்றுமையற்றதாகவும்—எங்கோ உயர்ந்தும் எங்கோ தாழ்ந்தும் உள்ளது.

Verse 12

महानदीनितम्बांश्न गहनान्‌ गिरिगह्दरान्‌ । सन्ति नित्यहिमा देशा निर्वक्षमृगपक्षिण:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த வழியில் நாம் பெருநதிகளின் அபாயகரமான கரைகளையும் பல ஆழ்ந்த மலைப் பள்ளத்தாக்குகளையும் கண்டோம். இங்கே எப்போதும் பனி படிந்திருக்கும் சில பகுதிகள் உள்ளன—அங்கே மரங்களே இல்லை; மிருகங்களோ பறவைகளோ இருப்பதற்கான சுவடுகூட இல்லை.

Verse 13

सन्ति क्वचिन्महादर्यों दुर्गा: काश्चिद्‌ दुरासदा: । नातिक्रामेत पक्षी यान्‌ कुत एवेतरे मृगा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—சில இடங்களில் இங்கே மிகப் பெரிய குகைகளும் அபாயகரமான மலைவழிகளும் உள்ளன; அவற்றில் நுழைவதே மிகக் கடினம், சிலவற்றை அணுகுவதும் அரிது. அத்தகைய பகுதிகளைப் பறவைகள்கூட கடக்க முடியாது—அப்படியிருக்க மான் முதலான பிற உயிர்கள் பற்றி என்ன சொல்லுவது?

Verse 14

वायुरेको हि यात्यत्र सिद्धाश्व परमर्षय: । गच्छन्त्यौ शैलराजेडस्मिन्‌ राजपुत्रयां कथं त्विमे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ சித்தாஸ்வா, ஓ மகரிஷியே! இங்கே தடையின்றி செல்லக் கூடியது காற்றே மட்டுமே. இந்த மலைமன்னனில் இளவரசர்கள் எவ்வாறு முன்னே செல்ல இயலும்?

Verse 15

पाण्डुरुवाच अप्रजस्य महाभागा न द्वारं परिचक्षते

பாண்டு கூறினார்—ஓ பெரும் பாக்கியமுடைய முனிவர்களே! சந்ததி இல்லாதவர்க்கு சொர்க்கத்தின் வாயில் திறக்காது என்று மக்கள் கூறுகின்றனர். நானும் சந்ததியற்றவன்; ஆகையால் துயரால் வாடி உங்களிடம் இந்த வேண்டுகோளை முன்வைக்கிறேன். ஓ தவத்தால் செல்வமுடையவர்களே! நான் இன்னும் பித்ருகடனிலிருந்து விடுபடவில்லை; அதனால் கவலையால் எரிகிறேன்.

Verse 16

स्वर्गे तेनाभितप्तो5हमप्रजस्तु ब्रवीमि व: । पित्र्यादृणादनिर्मुक्तस्तेन तप्ये तपोधना:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— சொர்க்கத்திலும் அதே எண்ணமே என்னை வாட்டுகிறது; புத்திரரில்லாதவனாய் உங்களிடம் உரைக்கிறேன். தவவளமுடைய முனிவர்களே! பித்ரு-கடனிலிருந்து இன்னும் விடுபடவில்லை; அதனால் கவலையால் எரிகிறேன்.

Verse 17

देहनाशे ध्रुवोी नाश: पितृणामेष निश्चय: । ऋणैश्नतुर्भि: संयुक्ता जायन्ते मानवा भुवि

வைசம்பாயனர் கூறினார்— இந்த உடல் அழிந்தால் என் முன்னோர்களின் வீழ்ச்சி நிச்சயம்—இதுவே உறுதியான உண்மை. ஏனெனில் மனிதர்கள் இந்தப் பூமியில் நான்கு வகைக் கடன்களுடன் பிறக்கிறார்கள்.

Verse 18

पितृदेवर्षिमनुजैददेयं तेभ्यश्व धर्मत: । एतानि तु यथाकालं यो न बुध्यति मानव:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— தர்மப்படி பித்ருக்கள், தேவர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள்—இவர்களுக்கு உரியதை வழங்க வேண்டும். ஆனால் காலத்திற்கேற்றபடி இக் கடமைகளை உணராத மனிதனுக்கு புண்ணிய உலகங்கள் எளிதில் கிடையாது.

Verse 19

न तस्य लोका: सन्तीति धर्मविद्धि: प्रतिष्ठितम्‌ । यज्ैस्तु देवान्‌ प्रीणाति स्वाध्यायतपसा मुनीन्‌

தர்மத்தை அறிந்தோர் இவ்விதியை நிறுவினர்: இக் கடமைகளை அலட்சியம் செய்பவனுக்கு புண்ணிய உலகங்கள் இல்லை. யாகங்களால் மனிதன் தேவர்களை மகிழ்விக்கிறான்; சுவாத்யாயமும் தவமும் மூலம் முனிவர்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறான்.

Verse 20

पुत्र: श्राद्धैः पितृश्षञापि आनृशंस्येन मानवान्‌ । ऋषिदेवमनुष्याणां परिमुक्तो5स्मि धर्मत:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— மகன், ஸ்ராத்த கர்மங்களால் பித்ருக்களை மகிழ்விக்கிறான்; கருணையுடனும் கொடுமையற்ற நடத்தையுடனும் மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறான். இவ்வாறு தர்மத்தின் கணக்கில் நான் ரிஷி, தேவர், மனிதர்—இந்த மூன்று கடன்களிலிருந்து விடுபட்டேன்.

Verse 21

त्रयाणामितरेषां तु नाश आत्मनि नश्यति । पित्र्यादृणादनिर्मुक्त इदानीमस्मि तापसा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “மீதமுள்ள கடன், ஒருவன் தன் உடல் அழிந்ததாலேயே அழிவதில்லை. ஓ தவசிகளே, இன்றும் நான் பித்ருக் கடனிலிருந்து விடுபடவில்லை.”

Verse 22

इह तस्मात्‌ प्रजाहेतो: प्रजायन्ते नरोत्तमा: | यथैवाहं पितु: क्षेत्रे जातस्तेन महर्षिणा

“ஆகையால் இங்கு சந்ததிக்காக நியமிக்கப்பட்ட முறையினால் உயர்ந்தோர் பிறக்கச் செய்யப்படுகின்றனர்—அந்த மகரிஷியால் நான் என் தந்தையின் க்ஷேத்திரத்தில் பிறந்ததுபோல.”

Verse 23

ऋषय ऊचु: अस्ति वै तव धर्मात्मन्‌ विद्यो देवोपमं शुभम्‌

ரிஷிகள் கூறினர்— “ஓ தர்மாத்மா! உனக்கு தேவரைப் போன்ற ஒளிமிக்க, நல்வழிப்பட்ட, பாவமற்ற சந்ததி உண்டாகும் என்று எங்கள் திவ்யக் கண்ணால் காண்கிறோம். ஆகவே, ஓ அரசே, விதி உனக்காக நிர்ணயித்த பலனை முயற்சியால் அடை.”

Verse 24

अपत्यमनघं राजन्‌ वयं दिव्येन चक्षुषा । दैवोद्दिष्टं नरव्यात्र कर्मणेहोपपादय

ரிஷிகள் கூறினர்— “ஓ அரசே! திவ்யக் கண்ணால் நாங்கள் காண்கிறோம்—உனக்கு பாவமற்ற சந்ததி உண்டாகும். ஓ மனிதப் புலியே! விதி குறித்த பலனை செயலும் முயற்சியுமால் இங்கே நிறைவேற்று.”

Verse 25

अक्लिष्टं फलमव्यग्रो विन्दते बुद्धिमान्‌ नर: । तस्मिन्‌ दृष्टे फले राजन्‌ प्रयत्नं कर्तुमहसि

“அறிவுடையவன் மனத்தைச் சிதறவிடாமல் வைத்தால், துன்பகரமான இழுபறியால் அல்லாது எளிதில் கிடைக்கும் பலனை அடைகிறான். ஓ அரசே, அத்தகைய பலன் தெரிந்தபோது நீ முயற்சி செய்ய வேண்டும்.”

Verse 26

वैशम्पायन उवाच नच्छुत्वा तापसवच: पाण्ड्श्विन्तापरो3भवत्‌,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तपस्वी मुनियोंका यह वचन सुनकर राजा पाण्डु बड़े सोच-विचारमें पड़ गये

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ ஜனமேஜயா! தவமுனிவர்களின் சொற்களை கேட்ட அரசன் பாண்டு மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்து, எது தர்மமான வழி என மனத்தில் தீவிரமாக சிந்தித்தான்।

Verse 27

आत्मनो मृगशापेन जानन्नुपहतां क्रियाम्‌ । सो<ब्रवीद्‌ विजने कुन्तीं धर्मपत्नीं यशस्विनीम्‌ । अपत्योत्पादने यत्नमापदि त्वं समर्थय

மான் வடிவில் வந்த முனிவரின் சாபத்தால் தன் சந்தானப் பெறும் ஆற்றல் அழிந்தது என்பதை அறிந்து, அவர் தனிமையில் தன் புகழ்மிக்க தர்மபத்தினி குந்தியிடம் கூறினார்—“தேவி! இது நமக்கு ஆபத்துக் காலம்; இந்நெருக்கடியில் சந்தானம் பெற வேண்டிய அவசிய முயற்சிக்கு நீ துணைபுரி.”

Verse 28

अपत्यं नाम लोकेषु प्रतिष्ठा धर्मसंहिता । इति कुन्ति विदुर्धीरा: शाश्व॒तं धर्मवादिन:

“குந்தி! உலகங்களில் சந்தானமே தர்மத்துடன் கூடிய நிலையான மதிப்பின் அடித்தளம்”—என்று எப்போதும் தர்மத்தை உரைப்போர் ஆகிய உறுதியான ஞானிகள் அறிந்துள்ளனர்।

Verse 29

इष्टं दत्तं तपस्तप्तं नियमश्न स्वनुछ्ित: । सर्वमेवानपत्यस्य न पावनमिहोच्यते

சந்தானமில்லாதவன் யாகம் செய்தாலும், தானம் அளித்தாலும், தவம் செய்தாலும், நியமங்களைச் சிறப்பாகக் கடைப்பிடித்தாலும்—இவ்வுலகில் அவை அனைத்தும் அவனுக்குப் பூரணப் புனிதம் அளிப்பவை எனச் சொல்லப்படுவதில்லை।

Verse 30

सो>हमेवं विदित्वैतत्‌ प्रपश्यामि शुचिस्मिते | अनपत्य: शुभॉल्लोकान्‌ न प्राप्स्यामीति चिन्तयन्‌

“தூய புன்னகையுடையவளே! இதனை இவ்வாறு அறிந்து நான் தெளிவாகக் காண்கிறேன்—சந்தானமில்லாததால் எனக்கு நல்வுலகங்கள் கிடையாது”—என்று எண்ணி அவர் இடையறாது அந்தக் கவலையில் மூழ்கினார்।

Verse 31

मृगाभिशापान्नष्टं मे जननं हाकृतात्मन: । नृशंसकारिणो भीरु यथैवोपहतं पुरा

வைசம்பாயனர் கூறினார்— மானின் சாபத்தால் எனது சந்தானம் பெறும் ஆற்றல் அழிந்தது. நான் என்னை நான் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை; கொடூரச் செயல் செய்தேன். அஞ்சும் பெண்ணே! ஆகவே, முன்பு நான் அந்த மானை கொன்று அதன் இணைவில் தடையிட்டதுபோலவே என் இனப்பெருக்க ஆற்றலும் தாக்கப்பட்டு அழிந்தது।

Verse 32

इमे वै बन्धुदायादा: षटू्‌ पुत्रा धर्मदर्शने । षडेवाबन्धुदायादा: पुत्रास्ताउछूणु मे पृथे

வைசம்பாயனர் கூறினார்— தர்மத்தை வெளிப்படுத்தும் சாஸ்திரத்தில், இங்கே கூறப்படவுள்ள ஆறு வகை மகன்கள் ‘பந்துதாயாதர்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்; குடும்ப வம்ச உறுப்பினர்களாக இருப்பதால் அவர்கள் சொத்துக்கு வாரிசுகள். அதுபோலவே இன்னும் ஆறு வகை மகன்கள் ‘அபந்துதாயாதர்’ எனப்படுவர்; அதே பொருளில் பந்து அல்லாதவர்களாயினும், வாரிசுரிமைக்கு தகுதியானவர்களென அறிவிக்கப்பட்டுள்ளனர். ப்ருதையே, இவர்களின் விவரத்தை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 33

स्वयंजात: प्रणीतश्न तत्सम: पुत्रिकासुत: । पौनर्भवश्ल कानीन: भगिन्यां यश्ष॒ जायते

வைசம்பாயனர் கூறினார்— சட்டப்படி மணந்த மனைவியிடம் தானே பெற்ற மகன் ‘ஸ்வயஞ்சாதன்’. மனைவியின் கர்ப்பத்தில் தகுதியான ஒருவனின் நியோக/அனுகிரகத்தால் பிறந்தவன் ‘ப்ரணீதன்’. மகளின் மகன் (புத்ரிகா-சுதன்) அவனுக்கு இணையாகக் கருதப்படுகிறான். மறுமணம் செய்த பெண்ணில் பிறந்தவன் ‘பௌனர்பவ’. கன்னியிடமிருந்து (நியமிக்கப்பட்ட ஒப்பந்தப்படி) பிறந்தவன் ‘கானீன’. மேலும் சகோதரியின் மகன்—அதாவது மருமகன்/மருமான் (நேப்யூ)—இவர்களுள் ஒன்றாகக் கணிக்கப்படுகிறான்।

Verse 34

दत्त: क्रीतः कृत्रिमश्न॒ उपगच्छेत्‌ स्वयं च यः । सहोढो ज्ञातिरेताश्व हीनयोनिधृतश्च यः

வைசம்பாயனர் கூறினார்— ‘அபந்துதாயாதர்’ எனக் கருதப்படும் ஆறு வகை மகன்கள் இவர்கள்: (1) தத்தன்—பெற்றோர் விதிப்படி ஒப்படைத்தவன்; (2) க்ரீதன்—பணம் கொடுத்து வாங்கப்பட்டவன்; (3) க்ருத்ரிமன்—தானே வந்து ‘நான் உங்கள் மகன்’ என்று சொல்லி அணைந்தவன்; (4) ஸஹூடன்—திருமண நேரத்திலேயே கர்ப்பமாக இருந்த மணப்பெண்ணின் கருவில் பிறந்தவன்; (5) ஞாதிரேதன்—குலத்திலுள்ள ஞாதி ஒருவனால் உண்டாக்கப்பட்டவன்; (6) ஹீனயோனித்ருதன்—தன்னைவிடத் தாழ்ந்த ஜாதி/வர்ணப் பெண்ணின் கருவில் பிறந்தவன். இவர்கள் அனைவரும் அபந்துதாயாதர் என வகைப்படுத்தப்படுகின்றனர்।

Verse 35

पूर्वपूर्वतमाभावं मत्वा लिप्सेत वै सुतम्‌ । उत्तमादवरा: पुंस: काडुशक्षन्ते पुत्रमापदि

முன்னர் கூறப்பட்ட மகன் இல்லாத நிலையைக் கருத்தில் கொண்டே அடுத்த வகை மகனை நாட வேண்டும். ஆபத்துக் காலத்தில் தாழ்ந்த நிலையிலுள்ள ஆணும் உயர்ந்த நிலையிலுள்ள ஆணின் மூலம் மகனைப் பெற விரும்பலாம்।

Verse 36

अपत्यं धर्मफलदं श्रेष्ठ विन्दन्ति मानवा: । आत्मशुक्रादपि पृथे मनु: स्वायम्भुवोडब्रवीत्‌

“பிருதே! மனிதர் தம் வீரியம் இல்லாமலும்கூட, ஒரு சிறந்த புருஷனின் தொடர்பினால் சிறந்த சந்ததியைப் பெறுவர்; அது தர்மத்தின் பலனை அளிப்பதாகும்”—என்று ஸ்வாயம்புவ மனு உரைத்தார்.

Verse 37

तस्मात्‌ प्रहेष्याम्यद्य त्वां हीन: प्रजननात्‌ स्वयम्‌ | सदृशाच्छेयसो वा त्वं विद्धापत्यं यशस्विनि

ஆகையால், யசஸ்வினி குந்தி! நான் தானே சந்ததியை உண்டாக்கும் ஆற்றல் இன்றியவன்; எனவே இன்று உன்னை மற்றொருவரிடம் அனுப்புவேன். எனக்கு ஒப்பானவனிடமோ, எனைவிடச் சிறந்தவனிடமோ சந்ததியைப் பெற்று வருக.

Verse 119

इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि पाण्डुपृथासंवादे ऊनविंशत्यधिकशततमो<ध्याय:

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில், பாண்டு–பிருதா (குந்தி) உரையாடலில் நூற்று பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 131

आक्रीडशभूमिं देवानां गन्धर्वाप्सरसां तथा । उद्यानानि कुबेरस्थ समानि विषमाणि च

தேவர்களின் விளையாட்டு நிலங்களும் இருந்தன; கந்தர்வர், அப்சரஸ்களின் விளையாட்டுத் தளங்களும் அதுபோலவே இருந்தன. குபேரனுக்குரிய தோட்டங்களும் இருந்தன—சில சமநிலமாக, சில உயர்தாழ்வாகவும் பல்வகையாகவும்.

Verse 143

न सीदेतामदुःखाहें मा गमो भरतर्षभ । “इस मार्गपर केवल वायु चल सकती है तथा सिद्ध महर्षि भी जा सकते हैं। इस पर्वतराजपर चलती हुई ये दोनों राजकुमारियाँ कैसे कष्ट न पायेंगी? भरतवंशशिरोमणे! ये दोनों रानियाँ दुःख सहन करनेके योग्य नहीं हैं; अतः आप न चलिये'

துன்பத்துக்கு பழகாத இவ்விருவரும் வருந்தாதிருக்கட்டும்; பாரதர்களில் சிறந்தவனே, நீ முன்னே செல்லாதே. இந்த வழியில் காற்றே செல்லும்; সিদ্ধ மகரிஷிகளும் மட்டுமே கடக்க இயலும். இந்த மலைராஜன் மீது நடந்து செல்லும் இவ்விரு அரசகுமாரிகள் எவ்வாறு துன்பமடையாமல் இருப்பர்? பாரத குலத்தின் மணிமுடியே, இவ்விரு அரசியரும் இத்தகைய வேதனையைத் தாங்கத் தகுதியற்றவர்கள்; ஆகையால் நீ தொடராதே.

Verse 226

तथैवास्मिन्‌ मम क्षेत्रे कथं वै सम्भवेत्‌ प्रजा । इस लोकमें श्रेष्ठ पुरुष पितृ-ऋणसे मुक्त होनेके लिये संतानोत्पत्तिका प्रयत्न करते और स्वयं ही पुत्ररूपमें जन्म लेते हैं। जैसे मैं अपने पिताके क्षेत्रमें महर्षि व्यासद्वारा उत्पन्न हुआ हूँ

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “அப்படியானால், என் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் சந்ததி எவ்வாறு தோன்றும்? பித்ரு-ருணத்திலிருந்து விடுபட உயர்ந்தோர் சந்தானோற்பத்திக்குப் பாடுபடுவர்; தந்தை மகனாகவே மறுபிறவி எடுப்பதுபோல் ஆகும். நான் தந்தையின் க்ஷேத்திரத்தில் மகரிஷி வியாசரால் உண்டானதுபோல், என் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் சந்ததி எவ்வாறு உண்டாகும்?”

Verse 253

अपत्यं गुणसम्पन्नं लब्धा प्रीतिकरं हासि । बुद्धिमान्‌ मनुष्य व्यग्रता छड़कर बिना क्लेशके ही अभीष्ट फलको प्राप्त कर लेता है। राजन! आपको उस दृष्ट फलके लिये प्रयत्न करना चाहिये। आप निश्चय ही गुणवान्‌ और हर्षोत्पादक संतान प्राप्त करेंगे

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “நற்குணங்கள் நிறைந்த, மகிழ்ச்சி தரும் சந்ததியைப் பெற்றவன் களிப்புற வேண்டும். அறிவுடையவன் கலக்கத்தை விட்டு, துன்பமின்றியே விரும்பிய பயனை அடைகிறான். அரசே, அந்தத் தெளிவான (கண்ணுக்குப் புலப்படும்) பயனுக்காக நீ முயல வேண்டும்; நீ நிச்சயமாக நற்குணமிக்க, மகிழ்ச்சி தரும் பிள்ளைகளைப் பெறுவாய்.”