Adhyaya 4

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे तृतीयो ऽध्यायः सूत उवाच श्रुत्वाऽश्रमविधिं कृत्सनमृषयो हृष्टमानसाः / नमस्कृत्य हृषीकेशं पुनर्वचनमब्रुवन्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—ஆசிரம விதியை முழுமையாகக் கேட்டு முனிவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஹ்ருஷீகேசனை வணங்கி மீண்டும் உரைத்தனர்.

Verse 2

मुनय ऊचुः भाषितं भवता सर्वं चातुराश्रम्यमुत्तमम् / इदानीं श्रोतुमिच्छामो यथा संभवते जगत्

முனிவர்கள் கூறினர்—நீங்கள் நான்கு ஆசிரமங்களின் உயர்ந்த விதியை முழுமையாக உரைத்தீர்கள். இப்போது இந்த உலகம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது என்பதை நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 3

कुतः सर्वमिदं जातं कस्मिंश्च लयमेष्यति / नियन्ता कश्च सर्वेषां वदस्व पुरुषोत्तम

இவை அனைத்தும் எதிலிருந்து தோன்றின, இறுதியில் எதில் லயமாகும்? மேலும் எல்லோருக்கும் ஆளும் நியந்தா யார்? ஓ புருஷோத்தமா, கூறுவாயாக.

Verse 4

श्रुत्वा नारायणो वाक्यमृषीणां कूर्मरूपधृक् / प्राह गम्भीरया वाचा भूतानां प्रभवाप्ययौ

முனிவர்களின் சொற்களை கேட்ட கூர்மரூபம் தாங்கிய நாராயணன், ஆழ்ந்த குரலில் எல்லா உயிர்களின் தோற்றமும் லயமும் உரைத்தான்.

Verse 5

श्रीकूर्म उवाच महेश्वरः परो ऽव्यक्तश्चतुर्व्यूहः सनातनः / अनन्तश्चाप्रमेयश्च नियन्ता विश्वतोमुखः

ஸ்ரீகூர்மன் உரைத்தான்— மகேஸ்வரன் பரமன்; அவ்யக்தன், சனாதனன், நான்கு வ்யூஹமாக வெளிப்படுபவன். அவன் அனந்தன், அளவிடமுடியாதவன், அந்தர்யாமி நியந்தா, எங்கும் முகமுடையவன்.

Verse 6

अव्यक्तं कारणं यत्तन्नित्यं सदसदात्मकम् / प्रधानं प्रकृतिश्चेति यदाहुस्तत्त्वचिन्तकाः

நித்தியமான அவ்யக்த காரணத் தத்துவம் சத்-அசத் இரண்டின் இயல்புமாய் இருப்பதாகத் தத்துவ சிந்தகர்கள் அதை ‘பிரதானம்’ அல்லது ‘பிரக்ருதி’ என அழைக்கின்றனர்.

Verse 7

गन्धवर्णरसैर्हेनं शब्दस्पर्शविवर्जितम् / अजरं ध्रुवमक्षय्यं नित्यं स्वात्मन्यवस्थितम्

அவன் மணம், நிறம், சுவை மூலம் அறியப்படுவான்; ஆனால் ஒலி, தொடுதல் இன்றியவன். பிறவியற்றவன், முதுமையற்றவன், நிலையானவன், அழிவிலி—நித்தம் தன் ஆத்மத்தில் நிலைத்தவன்.

Verse 8

जगद्योनिर्महाभूतं परं ब्रह्म सनातनम् / विग्रहः सर्वभूतानामात्मनाधिष्ठितं महत्

சனாதன பரப்ரஹ்மமே உலகின் கருவும் மகாபூதமும்; அதுவே எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான வடிவம்—ஆத்மத்தால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட அந்த மஹத்தத்துவம்.

Verse 9

अनाद्यन्तमजं सूक्ष्मं त्रिगुणं प्रभवाप्ययम् / असांप्रतमविज्ञेयं ब्रह्माग्रे समवर्तत

அந்தப் பிரம்மம் ஆதியுமில்லா முடிவுமில்லா, பிறவியற்ற, நுண்ணிய, முக்குணமயம்; உலகின் தோற்றமும் லயமும் அதுவே. இப்போது புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அறியமுடியாதது; பிரம்மாவுக்கு முன்பே அது இருந்தது.

Verse 10

गुणसाम्ये तदा तस्मिन् पुरुषे चात्मनि स्थिते / प्राकृतः प्रलयो ज्ञेयो यावद् विश्वसमुद्भवः

குணங்கள் சமநிலைக்கு வந்து, புருஷன்—ஆத்மா—தன்னிலே நிலைத்திருக்கும் போது, அதுவே ப்ராக்ருதப் பிரளயம் என அறியப்பட வேண்டும்; உலகம் மீண்டும் எழும் வரை அது நீடிக்கும்.

Verse 11

ब्राह्मी रात्रिरियं प्रोक्ता अहः सृष्टिरुदाहृता / अहर्न विद्यते तस्य न रात्रिर्ह्युपचारतः

இது பிரம்மாவின் ‘இரவு’ எனக் கூறப்படுகிறது; வெளிப்பாடு/படைப்பு காலம் அவரது ‘பகல்’ என அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் அந்த பரமத் தத்துவத்திற்கு உண்மையில் பகலும் இல்லை, இரவும் இல்லை—இவை வழக்குச் சொற்கள் மட்டுமே.

Verse 12

निशान्ते प्रतिबुद्धो ऽसौ जगदादिरनादिमान् / सर्वभूतमयो ऽव्यक्तो ह्यन्तर्यामीश्वरः परः

இரவு முடிவில் அவர் விழித்தெழுகிறார்—உலகின் ஆதிமூலம், ஆதியற்றவர். அவர் எல்லா உயிர்களின் சாரம், அவ்யக்தன்; உள்ளே உறையும் பரமேச்வரன்—அந்தர்யாமி।

Verse 13

प्रकृतिं पुरुषं चैव प्रविश्याशु महेश्वरः / क्षोभयामास योगेन परेण परमेश्वरः

மகேச்வரன்—பரமேச்வரன்—விரைவாகப் பிரகிருதி மற்றும் புருஷன் இரண்டிலும் புகுந்து, தன் பரம யோகத்தால் அவற்றை அசைத்து செயல்படச் செய்தான்.

Verse 14

यथा मदो नरस्त्रीणां यथा वा माधवो ऽनिलः / अनुप्रविष्टः क्षोभाय तथासौ योगमूर्तिमान्

எவ்வாறு மது மயக்கம் ஆண்-பெண் மனங்களை கலக்கமடையச் செய்கின்றதோ, எவ்வாறு மாதவனின் வசந்தக் காற்று உள்ளே புகுந்து அனைத்தையும் அசைக்கின்றதோ, அவ்வாறே யோகமூர்த்தியான அந்த பரமத் தத்துவம் உள்ளே புகுந்து உடலுடையோரின் உள்ளக் கலக்கத்திற்குக் காரணமாகின்றான்।

Verse 15

स एव क्षोभको विप्राः क्षोभ्यश्च परमेश्वरः / स संकोचविकासाभ्यां प्रधानत्वे ऽपि च स्थितः

ஓ விப்ரர்களே, அந்த பரமேஸ்வரனே கலக்கத்தை உண்டாக்குபவனும், கலக்கப்படுவதற்குரிய ஆதாரமுமாக இருக்கிறான்; சுருக்கமும் விரிவும் ஆகிய இரண்டினாலும், பிரதானம் (பிரகృతి) என இருந்தாலும் நிலைபெற்று நிற்கிறான்।

Verse 16

प्रधानात् क्षोभ्यमाणाच्च तथा पुंसः पुरातनात् / प्रादुरासीन्महद् बीजं प्रधानपुरुषात्मकम्

கலக்கமடைந்த பிரதானம் (பிரகృతి) மற்றும் அந்த ஆதிப் புருஷன் (சைதன்யம்) ஆகிய இரண்டிலிருந்தும், பிரதான-புருஷ இயல்புகளை உடைய மகத்தான விதை ‘மஹத்’ வெளிப்பட்டது।

Verse 17

महानात्मा मतिर्ब्रह्मा प्रबुद्धिः ख्यातिरीश्वरः / प्रज्ञाधृतिः स्मृतिः संविदेतस्मादिति तत् स्मृतम्

அவன் ‘மஹானாத்மா’ என அழைக்கப்படுகிறான்; அவனே மதி, பிரம்மா, விழிப்புணர்வு, புகழ், ஈஸ்வரன். அவனே ஞானம், திடத்தன்மை, நினைவு, சைவிதம் (சம்பித்)—ஆகையால் இந்நாமங்களால் அவன் நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 18

वैकारिकस्तैजसश्च भूतादिश्चैव तामसः / त्रिविधो ऽयमहङ्कारो महतः संबभूव ह

மஹத்திலிருந்து இந்த மூவகை அகங்காரம் தோன்றியது—சத்துவப் பாங்கான ‘வைகாரிக’, ரஜோப் பாங்கான ‘தைஜஸ’, மற்றும் தமோப் பாங்கான ‘பூதாதி’।

Verse 19

अहङ्कारो ऽबिमानश्च कर्ता मन्ता च स स्मृतः / आत्मा च पुद्गलो जीवो यतः सर्वाः प्रवृत्तयः

அஹங்காரம், அபிமானம் ஆகியவை தன்னைச் செய்பவன், சிந்திப்பவன் எனக் கருதும் தத்துவமாக நினைக்கப்படுகின்றன. அதுவே ஆத்மா, புத்கலன், ஜீவன் என அழைக்கப்படுகிறது; அதிலிருந்தே எல்லா செயல்பாடுகளும் எழுகின்றன.

Verse 20

पञ्चभूतान्यहङ्कारात् तन्मात्राणि च जज्ञिरे / इन्द्रियाणि तथा देवाः सर्वं तस्यात्मजं जगत्

அஹங்காரத்திலிருந்து ஐந்து மகாபூதங்களும் தன்மாத்திரைகளும் தோன்றின; அதுபோல இந்திரியங்களும் தேவர்களும் வெளிப்பட்டனர். இந்த முழு உலகமும் அதனுடைய சந்ததியாகப் பிறந்தது.

Verse 21

मनस्त्वव्यक्तजं प्रोक्तं विकारः प्रथमः स्मृतः / येनासौ जायते कर्ता भूतादींश्चानुपश्यति

மனம் அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றியது என்றும் அது முதல் விகாரம் என்றும் கூறப்படுகிறது. அதன்மூலமே ஜீவன் தன்னைச் செய்பவன் என எண்ணி, பூதாதி தத்துவங்களை அறிகிறது.

Verse 22

वैकारिकादहङ्कारात् सर्गो वैकारिको ऽभवत् / तैजसानीन्द्रियाणि स्युर्देवा वैकारिका दश

வைகாரிக (சாத்த்விக) அஹங்காரத்திலிருந்து வைகாரிகப் படைப்பு தோன்றியது. தைஜஸ (ராஜஸ) அம்சத்திலிருந்து இந்திரியங்கள் உண்டாகின்றன; அவற்றின் அதிஷ்டாதேவர்கள் பத்து பேரும் வைகாரிகர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 23

एकादशं मनस्तत्र स्वगुणेनोभयात्मकम् / भूततन्मात्रसर्गो ऽयं भूतादेरभवन् प्रजाः

அங்கே பதினொன்றாம் தத்துவமாக மனம் தோன்றியது; அது தன் இயல்புக் குணத்தால் இருவகைத் தன்மையுடையது. இது பூத-தன்மாத்திரப் படைப்பு; பூதாதி மூலத்திலிருந்து பிரஜைகள் தோன்றின.

Verse 24

भूतादिस्तु विकुर्वाणः शब्दमात्रं ससर्ज ह / आकाशं शुषिरं तस्मादुत्पन्नं शब्दलक्षणम्

பூதாதி (தாமஸ அஹங்காரம்) மாற்றமடைந்து, ஒலி-தன்மாத்திரம் ஒன்றையே படைத்தது. அதிலிருந்து ஒலி-லட்சணமுடைய, வெற்றிடமாய் எங்கும் பரவிய ஆகாசம் தோன்றியது.

Verse 25

आकाशस्तु विकुर्वाणः स्पर्शमात्रं ससर्ज ह / वायुरुत्पद्यते तस्मात् तस्य स्पर्शो गुणो मतः

ஆகாசம் மாற்றமடைந்து, ஸ்பரிச-தன்மாத்திரம் ஒன்றையே உண்டாக்குகிறது. அதிலிருந்து வாயு தோன்றுகிறது; ஆகவே ஸ்பரிசமே அதன் குணம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 26

वायुश्चापि विकुर्वाणो रूपमात्रं ससर्ज ह / ज्योतिरुत्पद्यते वायोस्तद्रूपगुणमुच्यते

வாயுவும் மாற்றமடைந்து, ரூப-தன்மாத்திரம் ஒன்றையே படைக்கிறது. வாயுவிலிருந்து ஜ்யோதி (அக்னி/தேஜஸ்) தோன்றுகிறது; ரூபம் அதன் குணம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 27

ज्योतिश्चापि विकुर्वाणं रसमात्रं ससर्ज ह / संभवन्ति ततो ऽम्भांसि रसाधाराणि तानि तु

ஜ்யோதி (தேஜஸ்) மாற்றமடைந்து, ரச-தன்மாத்திரம் ஒன்றையே உண்டாக்குகிறது. அதிலிருந்து நீர்கள் தோன்றுகின்றன—ரசமே ஆதாரமான அவை.

Verse 28

आपश्चापि विकुर्वन्त्यो गन्धमात्रं ससर्जिरे / संघातो जायते तस्मात् तस्य गन्धो गुणो मतः

நீர்களும் மாற்றமடைந்து, கந்த-தன்மாத்திரம் ஒன்றையே உண்டாக்குகின்றன. அதிலிருந்து சங்காதம் (திடத்தன்மை/கூட்டம்) தோன்றுகிறது; ஆகவே கந்தமே அதன் குணம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 29

आकाशं शब्दमात्रं यत् स्पर्शमात्रं समावृणोत् / द्विगुणस्तु ततो वायुः शब्दस्पर्शात्मको ऽभवत्

ஆகாசத்தின் ஒரே குணம் சப்தம்; அது ஸ்பரிசக் குணத்தால் மூடப்பட்டபோது, சப்தமும் ஸ்பரிசமும் உடைய இருகுண வायु தோன்றியது.

Verse 30

रूपं तथैवाविशतः शब्दस्पर्शौ गुणावुभौ / त्रिगुणः स्यात् ततो वह्निः स शब्दस्पर्शरूपवान्

பின்னர் ரூபமும் புகுந்தது; சப்தம், ஸ்பரிசம் என்ற இரு குணங்களுடன் சேர்ந்து, அதனால் முக்குண அக்னி தோன்றியது—சப்த-ஸ்பரிச-ரூபம் உடையது.

Verse 31

शब्द स्पर्शश्च रूपं च रसमात्रं समाविशन् / तस्माच्चतुर्गुणा आपो विज्ञेयास्तु रसात्मिकाः

சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம் மற்றும் ரஸ-தன்மாத்திரை புகுந்தபோது, அதிலிருந்து நீர் தோன்றுகிறது; அது நான்கு குணமுடையது, ரஸமே அதன் சாரம் என அறிய வேண்டும்.

Verse 32

शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धं समाविशन् / तसमात् पञ्चगुणा भूमिः स्थूला भूतेषु शब्द्यते

சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் ஆகியவை அனைத்தும் புகுந்தபோது, ஐந்து குணமுடைய பூமி தோன்றுகிறது; பூதங்களில் அதுவே மிக ஸ்தூலமானது எனப்படுகிறது.

Verse 33

शान्ता घोराश्च मूढाश्च विशेषास्तेन ते स्मृताः / परस्परानुप्रवेशाद् धारयन्ति परस्परम्

ஆகவே அவை சாந்தம், கோரம், மூடம் என்ற விசேஷ நிலைகளாக நினைக்கப்படுகின்றன; பரஸ்பர அனுப்ரவேசத்தால் அவை ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன.

Verse 34

एते सप्त महात्मानो ह्यन्योन्यस्य समाश्रयात् / नाशक्नुवन् प्रजाः स्त्रष्टुमसमागम्य कृत्स्नशः

இந்த ஏழு மகாத்மாக்கள் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருந்தனர்; முழுமையாக ஒன்றுகூடும்வரை உயிர்களைப் படைக்க இயலவில்லை.

Verse 35

पुरुषाधिष्ठितात्वाच्च अव्यक्तानुग्रहेण च / महादादयो विशेषान्ता ह्मण्डमुत्पादयन्ति ते

புருஷன் எனும் பரமாத்மாவின் ஆதிபத்யத்தாலும், அவ்யக்தம் (பிரகృతి) அருளாலும், மகத் முதலான தத்துவங்கள் விசேஷங்கள்வரை ஒன்றுகூடி பிரம்மாண்ட அண்டத்தை உண்டாக்குகின்றன.

Verse 36

एककालसमुत्पन्नं जलबुद्बुदवच्च तत् / विशेषेभ्यो ऽण्डमभवद् बृहत् तदुदकेशयम्

அது ஒரே நேரத்தில் நீரின் குமிழிபோல் தோன்றியது; விசேஷ தத்துவங்களிலிருந்து பெரும் பிரம்மாண்ட அண்டம் உருவாகி, அந்த மகா அண்டம் நீர்மேல் தங்கியது.

Verse 37

तस्मिन् कार्यस्य करणं संसिद्धिः परमेष्ठिनः / प्राकृते ऽण्डे विवृत्तः स क्षेत्रज्ञो ब्रह्मसंज्ञितः

அந்த அண்டத்தின் உள்ளே படைப்புப் பணிக்கான கருவிகளும், பரமேஸ்வரனின் நோக்கம் நிறைவேறும் முழுச் சித்தியும் தோன்றின. அந்த பிராக்ருத அண்டத்தில் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் வெளிப்பட்டு ‘பிரம்மா’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 38

स वै शरीरी प्रथमः स वै पुरुष उच्यते / आदिकर्ता स भूतानां ब्रह्माग्रे समवर्तत

அவனே முதன்மையான உடலுடையவன்; அவனே ‘புருஷன்’ எனப்படுகிறான். உயிர்களின் ஆதிகர்த்தாவாக அவன் பிரம்மாவிற்கும் முன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 39

यमाहुः पुरुषं हंसं प्रधानात् परतः स्थितम् / हिरण्यगर्भं कपिलं छन्दोमूर्ति सनातनम्

அவரையே பரமபுருஷன்—ஹம்சன்—என்று கூறுவர்; அவர் பிரதானம் (பிரகృతి) கடந்தவனாய் நிலைத்தவன்; அவரே ஹிரண்யகர்பன், கபிலன், வேதச் சந்தஸ்ஸுரூபமான சனாதனன்।

Verse 40

मेरुरुल्बमभूत् तस्य जरायुश्चापि पर्वताः / गर्भोदकं समुद्राश्च तस्यासन् परमात्मनः

அந்த பரமாத்மனுக்குப் மேரு கர்ப்பக் கோஷம் (உல்ப) ஆனது; மலைகள் உறைமெம்படலங்கள் (ஜராயு) ஆனன; கடல்கள் அவனுடைய கர்ப்போதகம்—கர்ப்பநீர்—ஆனன।

Verse 41

तस्मिन्नण्डे ऽभवद् विश्वं सदेवासुरमानुषम् / चन्द्रादित्यौ सनक्षत्रौ सग्रहौ सह वायुना

அந்த அண்டத்தின் உள்ளே தேவர்-அசுரர்-மனிதர் உட்பட முழு பிரபஞ்சமும் வெளிப்பட்டது; சந்திரன்-சூரியன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், மேலும் வாயுவும் அதிலேயே தோன்றின.

Verse 42

अद्भिर्दशगुणाभिश्च बाह्यतो ऽण्डं समावृतम् / आपो दशगुणेनैव तेजसा बाह्यतो वृताः

பிரம்மாண்டம் வெளிப்புறம் பத்துமடங்கு அளவுள்ள நீரால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த நீரும் பத்துமடங்காய் வெளியில் தேஜஸ் (அக்னி) ஆல் மூடப்பட்டுள்ளது.

Verse 43

तेजो दशगुणेनैव बाह्यतो वायुनावृतम् / आकाशेनावृतो वायुः खं तु भूतादिनावृतम्

தேஜஸும் பத்துமடங்காய் வெளியில் வாயுவால் சூழப்படுகிறது; வாயு ஆகாசத்தால் சூழப்படுகிறது; ஆகாசம் பஞ்சபூதாதி தத்துவங்களின் ஆதிமூலத்தால் மூடப்படுகிறது.

Verse 44

भूतादिर्महता तद्वदव्यक्तेनावृतो महान् / एते लोका महात्मनः सर्वतत्त्वाभिमानिनः

ஓ மகாத்மா! பூதாதி தத்துவக் கூட்டம் மகத்தால் மூடப்பட்டுள்ளது; அதுபோல மகத்தும் அவ்யக்தத்தால் ஆவரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஓ பெருந்தகையே! இவ்வுலகங்கள் அனைத்துத் தத்துவங்களின் அபிமானத்தால் நிறைந்துள்ளன.

Verse 45

वसन्ति तत्र पुरुषास्तदात्मानो व्यवस्थिताः / ईश्वरा योगधर्माणो ये चान्ये तत्त्वचिन्तकाः

அங்கே புருஷர்கள்—அதே ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைபெற்று—வசிக்கின்றனர். அங்கே யோகதர்மம் உடைய ஈஸ்வரஸ்வரூபர்கள் மற்றும் பிற தத்துவசிந்தக முனிவர்களும் தங்குகின்றனர்.

Verse 46

सर्वज्ञाः शान्तरजसो नित्यं मुदितमानसाः / एतैरावरणैरण्डं सप्तभिः प्राकृतैर्वृतम्

அவர்கள் அனைத்தறிவுடையோர்; ரஜஸின் கலக்கம் அடங்கியது; மனம் எப்போதும் அமைதியும் ஆனந்தமும் நிறைந்தது. முனிவர்கள் கூறுவது: இந்த அண்டம் (பிரபஞ்ச முட்டை) ஏழு பிராக்ருத ஆவரணங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 47

एतावच्छक्यते वक्तुं मायैषा गहना द्विजाः / एतत् प्राधानिकं कार्यं यन्मया बीजमीरितम् / प्रजापतेः परा मूर्तिरितीयं वैदिकी श्रुतिः

ஓ த்விஜர்களே! இதளவுதான் சொல்ல இயலும்—இந்த மாயை மிக ஆழமும் அறியமுடியாததுமாகும். இது பிரதானம் (பிரக்ருதி) சார்ந்த காரியம்; நான் கூறிய அந்த விதையே இது. மேலும் வைதிக ஸ்ருதி கூறுவது: இதுவே பிரஜாபதியின் பரம மூர்த்தி.

Verse 48

ब्रह्माण्डमेतत् सकलं सप्तलोकतलान्वितम् / द्वितीयं तस्य देवस्य शरीरं परमेष्ठिनः

ஏழு லோகங்களும் தலலோகங்களும் உடைய இந்த முழு பிரஹ்மாண்டம், அந்த தெய்வீக பரமேஸ்வரன் (பரமேஷ்டின்) அவரின் இரண்டாம் சரீரம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 49

हिरण्यगर्भो भगवान् ब्रह्मा वै कनकाण्डजः / तृतीयं भगवद्रूपं प्राहुर्वेदार्थवेदिनः

ஹிரண்யகர்ப்பன் எனும் பகவான் பிரம்மா, பொன்னாண்டில் பிறந்தவன்; வேதார்த்தம் அறிந்தோர் அவனை பகவானின் மூன்றாம் ரூபம் என உரைக்கின்றனர்.

Verse 50

रजोगुणमयं चान्यद् रूपं तस्यैव धीमतः / चतुर्मुखः स भगवान् जगत्सृष्टौ प्रवर्तते

அந்த பரம ஞானியின் இன்னொரு ரூபம் ரஜோகுணமயம்; அவர் நான்முக பகவான் பிரம்மாவாய் உலகச் சிருஷ்டியில் ஈடுபடுகிறார்.

Verse 51

सृष्टं च पाति सकलं विश्वात्मा विश्वतोमुखः / सत्त्वं गुणमुपाश्रित्य विष्णुर्विश्वेश्वरः स्वयम्

விஷ்ணுவே—விச்வேஸ்வரன், விச்வாத்மா, எங்கும் முகமுடையவன்—சத்த்வ குணத்தைத் தழுவி படைக்கப்பட்ட அனைத்தையும் காக்கிறார்.

Verse 52

अन्तकाले स्वयं देवः सर्वात्मा परमेश्वरः / तमोगुणं समाश्रित्य रुद्रः संहरते जगत्

அந்திய காலத்தில் அதே தேவன்—பரமேஸ்வரன், சர்வாத்மா—தமோ குணத்தை ஏற்று ருத்ரனாய் உலகை ஒடுக்குகிறார்.

Verse 53

एको ऽपि सन्महादेवस्त्रिधासौ समवस्थितः / सर्गरक्षालयगुणैर्निर्गुणो ऽपि निरञ्जनः / एकधा स द्विधा चैव त्रिधा च बहुधा पुनः

மங்களமான மகாதேவன் உண்மையில் ஒருவனே; ஆயினும் இங்கு மூவகையாக நிலைகொள்கிறான். படைப்பு, காப்பு, லயம் என்ற செயல்களால் குணமுடையவன் போலத் தோன்றினாலும், அவன் நிர்குணன், நிரஞ்சனன். அவன் ஒன்று; மீண்டும் இரண்டாகவும், மூன்றாகவும், மேலும் பலவாகவும் ஆகிறான்.

Verse 54

योगेश्वरः शरीराणि करोति विकरोति च / नानाकृतिक्रियारूपनामवन्ति स्वलीलया

யோகேஸ்வரன் தன் தெய்வீக லீலையால் உடல்களை உருவாக்கியும் மாற்றியும் செய்கிறான்; பலவகை வடிவம், செயல், தோற்றம், பெயர் ஆகியவற்றை அவற்றுக்கு அளிக்கிறான்।

Verse 55

हिताय चैव भक्तानां स एव ग्रसते पुनः / त्रिधा विभज्य चात्मानं त्रैकाल्ये संप्रवर्तते / सृजते ग्रसते चैव वीक्षते च विशेषतः

பக்தர்களின் நலனுக்காக அவனே மீண்டும் உலகைத் தன்னுள் லயப்படுத்துகிறான். தன் ஆத்மாவை மூவகையாகப் பிரித்து, முக்காலத்திலும் செயல்படுகிறான்—படைக்கிறான், ஒடுக்குகிறான், மேலும் விசேஷமாக விழிப்புணர்வுடன் நோக்கி நடத்துகிறான்।

Verse 56

यस्मात् सृष्ट्वानुगृह्णाति ग्रसते च पुनः प्रजाः / गुणात्मकत्वात् त्रैकाल्ये तस्मादेकः स उच्यते

அவன் உலகை படைத்த பின் அருளோடு தாங்கி காக்கிறான்; மீண்டும் உயிர்களை ஒடுக்குகிறான். குணங்களின் சாரமாக இருந்து முக்காலத்திலும் செயல்படுவதால்—அவன் ஒருவனே எனப் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 57

अग्रे हिरण्यगर्भः स प्रादुर्भूतः सनातनः / आदित्वादादिदेवो ऽसौ अजातत्वादजः स्मृतः

ஆரம்பத்தில் அந்த சனாதன ஹிரண்யகர்பன் வெளிப்பட்டான். முதன்மையால் அவன் ஆதிதேவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; பிறவியில்லாததால் ‘அஜன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்।

Verse 58

पातियस्मात् प्रजाः सर्वाः प्रजापतिरिति स्मृतः / देवेषु च महादेवो माहदेव इति स्मृतः

அவன் எல்லா உயிர்களையும் காத்து பேணுவதால் ‘பிரஜாபதி’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்; தேவர்களிடையே அவனே மகாதேவன் என்பதால் ‘மாஹாதேவன்’ எனவும் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 59

बृहत्त्वाच्च स्मृतो ब्रह्मा परत्वात् परमेश्वरः / वशित्वादप्यवश्यत्वादीश्वरः परिभाषितः

அவருடைய பேர்விரிவினால் அவர் ‘பிரம்மா’ என நினைக்கப்படுகிறார்; பரத்துவத்தால் ‘பரமேஸ்வரன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். ஆளுமை உடையவராகவும் எவர்க்கும் அடங்காதவராகவும் இருப்பதால் அவர் ‘ஈஸ்வரன்’ என வரையறுக்கப்படுகிறார்.

Verse 60

ऋषिः सर्वत्रगत्वेन हरिः सर्वहरो यतः / अनुत्पादाच्च पूर्वत्वात् स्वयंभूरिति स स्मृतः

எங்கும் செல்வதனால் அவர் ‘ரிஷி’; அனைத்தையும் அகற்றுவதால் ‘ஹரி’ என நினைக்கப்படுகிறார். பிறப்பில்லாதவராகவும் அனைத்திற்கும் முன்னிருந்தவராகவும் இருப்பதால் அவர் ‘ஸ்வயம்பூ’—தன்னிற் பிறந்தவன்—எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 61

नराणामयनो यस्मात् तेन नारायणः स्मृतः / हरः संसारहरणाद् विभुत्वाद् विष्णुरुच्यते

அனைத்து நரர்களுக்கும் அடைக்கலமும் இறுதி தங்குமிடமும் (அயனம்) அவர் என்பதால் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார். சம்சாரத்தை அகற்றுவதால் அவர் ‘ஹரன்’; அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் மகிமையால் அவர் ‘விஷ்ணு’ எனச் சொல்லப்படுகிறார்.

Verse 62

भगवान् सर्वविज्ञानादवनादोमिति स्मृतः / सर्वज्ञः सर्वविज्ञानात् सर्वः सर्वमयो यतः

அனைத்து அறிவின் செல்வமும் எல்லோரையும் காக்கும் தன்மையும் உடையதால் அவர் ‘பகவான்’ என நினைக்கப்படுகிறார்; அவர் ‘ஓம்’ ஆகவும் உள்ளார். முழு அறிவினால் அவர் ‘சர்வஜ்ஞன்’; அனைத்திலும் நிறைந்து அனைத்தாக இருப்பதால் அவர் ‘சர்வன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 63

शिवः स निर्मलो यस्माद् विभुः सर्वगतो यतः / तारणात् सर्वदुः खानां तारकः परिगीयते

களங்கமற்ற தூய்மையால் அவர் ‘சிவன்’; எங்கும் நிறைந்திருப்பதால் ‘விபு’ என நினைக்கப்படுகிறார். எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் கடத்தி விடுவதால் அவர் ‘தாரகன்’—விடுவிப்பவன்—எனப் பாடப்படுகிறார்.

Verse 64

बहुनात्र किमुक्तेन सर्वं ब्रह्ममयं जगत् / अनेकभेदभिन्नस्तु क्रीडते परमेश्वरः

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? இந்த முழு உலகமும் பிரம்மமயம்; ஆயினும் பரமேஸ்வரன் எண்ணற்ற வேறுபாடுகளாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றி தன் தெய்வீக லீலையை நிகழ்த்துகின்றான்।

Verse 65

इत्येष प्राकृतः सर्गः संक्षेपात् कथितो मया / अबुद्धिपूर्वको विप्रा ब्राह्मीं सृष्टिं निबोधत

இவ்வாறு பிராக்ருத ஸர்கம் நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன். இப்போது, ஓ விப்ரர்களே, முன்-அறிவற்ற உந்துதலால் நிகழும் பிராஹ்மீ ஸிருஷ்டியை அறிந்துகொள்ளுங்கள்।