Adhyaya 3
Varnāśrama-Krama, Vairāgya as the Ground of Saṃnyāsa, and Brahmārpaṇa Karma-yoga
முந்தைய அதிகாரத்தில் வர்ண–ஆசிரம விதி கூறப்பட்ட பின், முனிவர்கள் ஆசிரமதர்மத்தின் வரிசையை வேண்டுகின்றனர். பகவான் கூர்மர் பிரம்மச்சரியம், கிருஹஸ்தம், வானப்ரஸ்தம், யதி/ஸந்நியாசம் என்ற இயல்பான முன்னேற்றத்தை விளக்கி, ஆனால் உண்மைஞானம், விவேகம், தீவிர வைராக்யம் போன்ற ‘உகந்த காரணம்’ எழும்பினால் விதிவிலக்கையும் ஏற்கிறார். திருமணம், யாகம், சந்ததி ஆகிய கிருஹஸ்தக் கடமைகளைச் சொல்லியும், மிகுந்த வைராக்யம் இருந்தால் சில சடங்குகள் நிறைவடையாவிட்டாலும் உடனடி ஸந்நியாசம் உரியது என்றும், ஆசிரமங்களுக்கு மீளச் செல்லும் விதி-தடைங்களையும் கூறுகிறார். பின்னர் போதனை உள்ளார்ந்த முக்திமார்க்கமாக மாறுகிறது: பலன் பற்றற்ற கர்மம் விடுதலை தரும்; உச்ச நிலை ‘பிரஹ்மார்ப்பணம்’—எல்லா செயலும் அதன் பலனும் பிரஹ்மன்/ஈசுவரனுக்கு அர்ப்பணித்தல். தூய கர்மத்தால் அமைதி, அமைதியால் பிரஹ்ம சாக்ஷாத்காரம்; ஞானமும் ஒழுங்கான கர்மமும் சேர்ந்து யோகம், நைஷ்கர்ம்யம் அளித்து, இறுதியில் ஜீவன்முக்தி மற்றும் பரமாத்மா (மஹேசுவர/பரமேசுவர) யில் லயத்தைத் தரும். இந்த ஒருங்கிணைந்த ஒழுங்கை மீறாமல் காக்கும்போதுதான் சித்தி என அதிகாரம் உறுதிப்படுத்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे द्वितीयो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः वर्णा भगवतोद्दिष्टाश्चत्वारो ऽप्याश्रमास्तथा / इदानीं क्रममस्माकमाश्रमाणां वद प्रभो
இவ்வாறு ஸ்ரீ கூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ரிஷிகள் கூறினர்—பகவான் நான்கு வர்ணங்களையும், அதுபோல நான்கு ஆச்ரமங்களையும் உபதேசித்தார்; இப்போது, பிரபோ, எங்கள் ஆச்ரமங்களின் வரிசையை விளக்கி அருளுங்கள்.
Verse 2
श्रीकूर्म उवाच ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा / क्रमेणैवाश्रमाः प्रोक्ताः कारणादन्यथा भवेत्
ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—பிரம்மச்சரியம், கிருஹஸ்தம், வானப்ரஸ்தம், யதி ஆகிய ஆசிரமங்கள் வரிசையாகவே உரைக்கப்பட்டன; உரிய காரணமிருந்தால் மட்டுமே வேறுபடலாம்.
Verse 3
उत्पन्नज्ञानविज्ञानो वैराग्यं परमं गतः / प्रव्रजेद् ब्रह्मचर्यात् तु यदिच्छेत् परमां गतिम्
உண்மையான ஞானமும் அனுபவமுற்ற விவேகமும் எழுந்து, பரம வைராக்யம் அடைந்தால், பரமகதி (மோட்சம்) நாடுபவன் பிரம்மச்சரிய நிலையிலிருந்தே துறவறம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 4
दारानाहृत्य विधिवदन्यथा विविधैर्मखैः / यजेदुत्पादयेत् पुत्रान् विरक्तो यदि संन्यसेत्
விதிப்படி மனைவியை ஏற்று, பின்னர் பலவகை யாகங்களால் வழிபட்டு, புதல்வர்களை பெற வேண்டும்; வைராக்யம் வந்தால் அப்போது சந்நியாசம் மேற்கொள்ளலாம்.
Verse 5
अनिष्ट्वा विधिवद् यज्ञैरनुत्पाद्य तथात्मजम् / नगार्हस्थ्यं गृहीत्यक्त्वा संन्यसेद् बुद्धिमान् द्विजः
விதிப்படி யாகங்களைச் செய்யாமலும், புதல்வனைப் பெறாமலும், கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தை விட்டு சந்நியாசம் மேற்கொள்ளக் கூடாது—இது புத்திமான் த்விஜனுக்குரியது.
Verse 6
अथ वैराग्यवेगेन स्थातुं नोत्सहते गृहे / तत्रैव संन्यसेद् विद्वाननिष्ट्वापि द्विजोत्तमः
பின்னர் வைராக்யத்தின் வேகத்தால் வீட்டில் தங்க இயலாதபோது, கல்வியுடைய சிறந்த த்விஜன் அங்கேயே துறவறம் மேற்கொள்ள வேண்டும்—யாகங்கள் செய்யாதிருந்தாலும் கூட.
Verse 7
अन्यथा विविधैर्यज्ञैरिष्ट्वा वनमथाक्षयेत् / तपस्तप्त्वा तपोयोगाद् विरक्तः संन्यसेद् यदि
இல்லையெனில் பலவகை யாகங்களை முறையாகச் செய்து, பின்னர் வனத்தில் தங்க வேண்டும். தபோயோக ஒழுக்கத்தால் தவம் செய்து வைராக்யம் உண்டானால், சந்நியாசம் ஏற்று உலகைத் துறந்து செல்லலாம்.
Verse 8
वानप्रस्थाश्रमं गत्वा न गृहं प्रविशेत् पुनः / न संन्यासी वनं चाथ ब्रह्माचर्यं न साधकः
வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் நுழைந்தவன் மீண்டும் இல்லற வீட்டிற்குத் திரும்பக் கூடாது. அதுபோல சந்நியாசியும் வனவாச முறைக்கு மீளக் கூடாது; சாதகனும் தன் உரிய சாதன ஒழுக்கத்தை விட்டுப் பிரம்மச்சரிய நிலைக்குப் பின்னோக்கிச் செல்லக் கூடாது.
Verse 9
प्राजापत्यां निरूप्येष्टिमाग्नेयीमथवा द्विजः / प्रव्रजेत गृही विद्वान् वनाद् वा श्रुतिचोदनात्
ப்ராஜாபத்ய இஷ்டி அல்லது அக்னி தொடர்பான யாகத்தை முறையாக ஏற்பாடு செய்து நிறைவேற்றிய பின், கல்வியுடைய இருபிறப்பன் இல்லறத்தான் வேத ஆணைப்படி துறவறம் கொண்டு புறப்பட வேண்டும். அல்லது வானப்ரஸ்தனாக வனத்தில் இருந்து, ஸ்ருதி விதிப்படி சந்நியாசம் ஏற்கலாம்.
Verse 10
प्रकर्तुमसमर्थो ऽपि जुहोतियजतिक्रियाः / अन्धः पङ्गुर्दरिद्रो वा विरक्तः संन्यसेद् द्विजः
இருபிறப்பன் ஹோமம்-யாகம் போன்ற கிரியைகளைச் செய்ய இயலாதவராயினும், குருடனாகவோ, முடவராகவோ, ஏழையாகவோ, அல்லது உள்ளத்தில் வைராக்யம் கொண்டவராகவோ இருந்தால், சந்நியாசம் ஏற்க வேண்டும்.
Verse 11
सर्वेषामेव वैराग्यं संन्यासाय विधीयते / पतत्येवाविरक्तो यः संन्यासं कर्तुमिच्छति
அனைவருக்கும் சந்நியாசத்தின் அடிப்படை வைராக்யமே என்று விதிக்கப்பட்டுள்ளது. வைராக்யமின்றி சந்நியாசம் செய்ய விரும்புபவன் நிச்சயமாக வீழ்ச்சி அடைவான்.
Verse 12
एकस्मिन्नथवा सम्यग् वर्तेतामरणं द्विजः / श्रद्धावनाश्रमे युक्तः सो ऽमृतत्वाय कल्पते
ஒரு த்விஜன் ஒரே ஆசிரமத்திலேயேனும் நம்பிக்கையுடன், அந்த ஆசிரம ஒழுக்கத்தில் கட்டுப்பாட்டுடன் முறையாக நடந்து கொண்டால், அவன் அமரத்துவம் (மோட்சம்) பெறத் தகுதியானவன் ஆவான்.
Verse 13
न्यायागतधनः शान्तो ब्रह्मविद्यापरायणः / स्वधर्मपालको नित्यं सो ऽमृतत्वाय कल्पते
நியாயமான வழியில் ஈட்டிய செல்வமுடையவன், அமைதியுடையவன், பிரம்மவித்யையில் பராயணன், என்றும் தன் ஸ்வதர்மத்தைப் பேணுபவன்—அவன் அமரத்துவம் (மோட்சம்) பெறத் தகுதியானவன் ஆவான்.
Verse 14
ब्रह्मण्याधाय क्रमाणि निःसङ्गः कामवर्जितः / प्रसन्नेनैव मनसा कुर्वाणो याति तत्पदम्
எவன் தன் செயல்களைப் பிரம்மனில் ஒப்படைத்து, பற்றற்றவனாய், ஆசையற்றவனாய், அமைதியான மனத்துடன் செயல் செய்கிறானோ—அவன் அந்த பரமப் பதத்தை அடைகிறான்.
Verse 15
ब्रह्मणा दीयते देयं ब्रह्मणे संप्रदीयते / ब्रह्मैव दीयते चेति ब्रह्मार्पणमिदं परम्
தானம் பிரம்மனால் அளிக்கப்படுகிறது; பிரம்மனுக்கே சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது; அளிக்கப்படுவதும் பிரம்மனே—இதுவே பரமமான பிரம்மார்ப்பணம்.
Verse 16
नाहं कर्ता सर्वमेतद् ब्रह्मैव कुरुते तथा / एतद् ब्रह्मार्पणं प्रोक्तमृषिभिः तत्त्वदर्शिभिः
“நான் கர்த்தா அல்ல; இவை அனைத்தையும் பிரம்மனே அதே முறையில் செய்கிறான்”—என்று தத்துவதரிசி ரிஷிகள் ‘பிரம்மார்ப்பணம்’ எனப் போதித்தனர்.
Verse 17
प्रीणातु भगवानीशः कर्मणानेन शाश्वतः / करोति सततं बुद्ध्या ब्रह्मार्पणमिदं परम्
இந்தச் செயலில் நித்திய பகவான் ஈசன் மகிழ்வானாக. நிலைத்த புத்தியுடன் எப்போதும் தன் செயல்கள் அனைத்தையும் பிரம்மனுக்கே அர்ப்பணிப்பதே இந்த உயர்ந்த பிரம்மார்ப்பணம்.
Verse 18
यद्वा फलानां संन्यासं प्रकुर्यात् परमेश्वरे / कर्मणामेतदप्याहुः ब्रह्मार्पणमनुत्तमम्
அல்லது பரமேஸ்வரனிடத்தில் செயல்களின் பலன்களைத் துறந்து விடுக; இதையும் ஞானிகள் செயல்களின் ஒப்பற்ற பிரம்மார்ப்பணம் எனக் கூறுவர்.
Verse 19
कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं सङ्गवर्जितम् / क्रियते विदुषा कर्म तद्भवेदपि मोक्षदम्
‘இது செய்யவேண்டும்’ என்ற எண்ணத்தால், விதிக்கப்பட்ட கடமையாக, பற்றின்றி செய்யப்படும் செயல்—அதை ஞானி செய்தால் அது மோட்சத்தையும் அளிக்க வல்லது.
Verse 20
अन्यथा यदि कर्माणि कुर्यान्नित्यमपि द्विजः / अकृत्वा फलसंन्यासं बध्यते तत्फलेन तु
இல்லையெனில், இருமுறை பிறந்தவன் தினமும் செயல்களைச் செய்தாலும், பலன்-துறவைச் செய்யாவிட்டால், அவன் அந்தப் பலன்களாலேயே கட்டுப்படுவான்.
Verse 21
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन त्यक्त्वा कर्माश्रितं फलम् / अविद्वानपि कुर्वोत कर्माप्नोत्यचिरात् पदम्
ஆகையால், எல்லா முயற்சியுடனும் செயலில் சார்ந்த பலனைத் துறந்து, கல்வியில்லாதவனும் கடமையான செயலைச் செய்யட்டும்; அத்தகைய செயல் மூலம் அவன் விரைவில் பரம பதத்தை அடைவான்.
Verse 22
कर्मणा क्षीयते पापमैहिकं पौर्विकं तथा / मनः प्रसादमन्वेति ब्रह्म विज्ञायते ततः
தர்மமிகு கர்மத்தால் இவ்வாழ்விலும் முன்வாழ்விலும் சேர்ந்த பாவம் க்ஷயமாகிறது. பின்னர் மனத்தில் பிரசாதம் உண்டாகி, அதனால் பிரம்மத்தை உண்மையாக அறிகிறான்.
Verse 23
कर्मणा सहिताज्ज्ञानात् सम्यग् योगो ऽबिजायते / ज्ञानं च कर्मसहितं जायते दोषवर्जितम्
கர்மத்துடன் இணைந்த ஞானத்தால் சம்யக் யோகம் பிறக்கிறது; கர்மயுக்தமான ஞானமும் குற்றமின்றி தூயதாக எழுகிறது.
Verse 24
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन तत्र तत्राश्रमे रतः / कर्माणीश्वरतुष्ट्यर्थं कुर्यान्नैष्कर्म्यमाप्नुयात्
ஆகையால், தன் தன் ஆச்ரம தர்மத்தில் நிலைத்து, எல்லா முயற்சியுடனும் ஈசுவரனைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; அதனால் நைஷ்கர்ம்யம் அடைகிறான்.
Verse 25
संप्राप्य परमं ज्ञानं नैष्कर्म्यं तत्प्रसादतः / एकाकी निर्ममः शान्तो जीवन्नेव विमुच्यते
அவருடைய அருளால் பரம ஞானமும் நைஷ்கர்ம்யமும் அடைந்து, சாதகன் உள்ளார்ந்த தனிமையுடன், பற்றற்றவனாய், அமைதியுடன் இருந்து, வாழ்ந்தபடியே விடுதலை பெறுகிறான்.
Verse 26
वीक्षते परमात्मानं परं ब्रह्म महेश्वरम् / नित्यानन्दं निराभासं तस्मिन्नेव लयं व्रजेत्
பரமாத்மா—பரபிரம்மமான மகேஸ்வரனை—நித்திய ஆனந்தமாகவும், தோற்றங்களைக் கடந்த நிராபாசமாகவும் தரிசித்து, அவரிலேயே லயமடைய வேண்டும்.
Verse 27
तस्मात् सेवेत सततं कर्मयोगं प्रसन्नधीः / तृप्तये परमेशस्य तत् पदं याति शाश्वतम्
ஆகையால் தெளிந்த, அமைதியான புத்தியுடன் எப்போதும் கர்மயோகத்தைப் பயில வேண்டும். பரமேஸ்வரன் திருப்திக்காகச் செய்பவன் அந்த நித்திய பரமபதத்தை அடைவான்.
Verse 28
एतद् वः सथितं सर्वं चातुराश्रम्यमुत्तमम् / न ह्येतत् समतिक्रम्य सिद्धिं विन्दति मानवः
உங்களுக்காக நான்கு ஆசிரமங்களின் இந்த முழுமையான உயர்ந்த ஒழுங்கு நிறுவப்பட்டுள்ளது. இதை மீறினால் மனிதன் சித்தியை அடையமாட்டான்.
Frequently Asked Questions
Saṃnyāsa is authorized primarily by the rise of true knowledge (jñāna), realized discernment, and intense vairāgya; without dispassion, taking renunciation is said to lead to a fall.
It presents the normative expectation for a twice-born householder—proper marriage, prescribed sacrifices, and progeny—yet permits renunciation when overpowering dispassion makes household life untenable, even if customary sacrifices are incomplete.
Brahmārpaṇa is the inner offering in which the agent, action, and oblation are contemplated as Brahman; one acts without doership and offers deeds (or their fruits) to the Supreme, making karma itself a means toward purification and liberation.
Ordained duty performed without attachment to results purifies sin, yields serenity, and supports Brahman-realization; action bound to desire and fruit-binding attachment produces bondage, whereas niṣkāma karma can be liberative.
It speaks of the Supreme Self as highest Brahman and also as Maheśvara/Parameśvara, reflecting the Purāṇa’s Samanvaya tendency—uniting Vedāntic Brahman-realization with Īśvara-devotion vocabulary.