மண்டோதரி

அளவிட முடியாத செயல்களையுடைய ராமனால் தசக்ரீவன் (ராவணன்) கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து, மண்டோதரி அங்கே தன் கணவனை நினைத்து துயரால் உருகி புலம்பினாள்.

கபி அங்கே மந்தோதரியை உறங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்—முத்து-மணி பதித்த ஆபரணங்களால் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டவள், பொன்னிற ஒளியால் பிரகாசிப்பவள்; தன் ஒளியாலேயே அந்தச் சிறந்த மாளிகையை அழகுபடுத்துவாள்போல். அவள் அந்தப்புரத்தின் பிரிய…

காமத்தால் வதைக்கப்பட்ட அவனை மந்தோதரி இனிய மொழியில் கூறினாள்—‘மகேந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரனே! உனக்கு சீதையால் என்ன தேவை?’

தன் கணவரின் தலையைக் கண்ட மண்டோதரி, வேதனையால் மயங்சி, தள்ளாடி நிலத்தில் விழுந்தாள். இளம் பெண்களின் கூட்டம் அழுதுகொண்டு எழுந்து ஓடி, அவளைத் தூக்கி ராவணனிடம் வந்தது. தங்கள் தலைவனின் நிலையைக் கண்டு அவர்கள் கூச்சிட்டு அழைத்தனர்; கூந்தல் கலைந்து…

அவர்களுக்கு வரங்களை அருளிவிட்டு பிரம்மா புறப்பட்டார்; அவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் இல்லங்களுக்குத் திரும்பினர். மாயனுக்கு மந்தோதரி என்பெயர் கொண்ட ஒரு மகள் இருந்தாள்; அவள் மிக அழகிய பெண்களில் சிறந்தவள். அந்த மாயன் அவளை அழைத்து வந்து…

மரத்தின் இலைகளிடையே ஒளிந்திருந்தான், "சகோதரனே, நான் என்ன செய்வது?" என எண்ணினான். அந்த வேளையில் ராவணன் அங்கு வந்தான், பல அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்களுடன் சேர்த்து. தீயவன் சீதையைப் பலவாறு வற்புக்கணித்தான், சாமம், தானம், பயம், பேதம் காட்டினான்.…

வியாசர் கூறினார்: அவனது சொற்களைக் கேட்டு, விதேக நாட்டு இளவரசி சீதை, மண்டோதரியின் கணவனைத் தற்செயலாக ஒரு திவ்யமான துறவி என்று கருதி இவ்வாறு பதிலளித்தாள்।

மெல்லிய இடையை உடையவளே! மந்தோதரியைப் போல, ஒரு மங்கலமான மன்னனையும் அனுகூலமான கணவனையும் துறந்து, காமத்தாலும் மோகத்தாலும் கலங்கி ஒரு வஞ்சகனை கணவனாக அடைந்தாள்.

மண்டோதரி, கௌசல்யா, சுபத்ரா, கௌரவி, ரேவதி, சத்யபாமா, காளிந்தி மற்றும் லக்ஷ்மணா।

பின்னர் இனிய வண்ணமிகு காடுகளிலும், நதிகளின் மணற்கரைகளிலும், அவளுடன் அவன் விளையாடினான்—ராவணன் மந்தோதரியுடன் விளையாடியது போல।

அவள் ‘மந்தோதரி’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; கணவன் பெறுவதற்காகத் தவம் செய்கிறாள்; உமையின் அன்புக்குரிய சுபப் பிரபு (சிவன்) அவரையே வரனாகக் கொண்டு ஆராதிக்கிறாள்।

அந்தப் பாவியை கும்பகர்ணன், விபீஷணன், மேலும் மீண்டும் மீண்டும் மந்தோதரி தடுத்தனர்— “சீதையை விடுவி, விடுவி!” என்று.