Sarga 101
शक्तिप्रहारः (Ravana’s Shakti Javelin and Lakshmana’s Wounding)
युद्धकाण्ड
சர்க்கம் 101-ல் இராம-ராவணப் போர் உக்கிரமடைகிறது. இராவணனின் அஸ்திரங்களை இராமர் செயலிழக்கச் செய்கிறார். இலக்குவன் இராவணனின் தேர்க்கொடியை அறுத்து, சாரதியைக் கொல்கிறான்; விபீஷணன் குதிரைகளை வீழ்த்துகிறான். சினந்த இராவணன் விபீஷணன் மீது ஒரு சக்தி ஆயுதத்தை ஏவ, இலக்குவன் அதைத் தடுத்து உடைக்கிறான். பின்னர், இராவணன் மயனால் உருவாக்கப்பட்ட, எட்டு மணிகள் கொண்ட பயங்கரமான சக்தியை இலக்குவன் மீது வீசுகிறான். அது இலக்குவனின் மார்பைத் துளைக்க, அவன் மயங்கி விழுகிறான். இராமர் துயருற்றாலும், உறுதியுடன் அந்தச் சக்தியைப் பிடுங்கி உடைக்கிறார். அனுமனிடமும் சுக்கிரீவனிடமும் இலக்குவனைப் பாதுகாக்கக் கூறிவிட்டு, இன்று உலகம் இராவணன் இல்லாமலோ அல்லது இராமர் இல்லாமலோ போகும் என்று சபதம் செய்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
तस्मिन्प्रतिहतेऽस्त्रेतुरावणोराक्षसाधिपः ।क्रोधं च द्विगुणंचक्रेक्रोधाच्चास्त्रमनन्तरम् ।।।।
அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதைக் கண்ட ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் கோபத்தை இரட்டிப்பாக்கி, கோபத்தினால் உடனே மற்றொரு அஸ்திரத்தைத் தயாரித்தான்.
Verse 2
मयेनविहितंरौद्रमन्यदस्त्रंमहाद्युतिः ।उत्सृष्टुंरावणोभीमंराघवायप्रचक्रमे ।।।।
அப்போது மிகுந்த ஒளியுடைய ராவணன், மாயையால் அமைக்கப்பட்ட ரௌத்ரமான—ருத்ரன் ஆளும்—பயங்கரமான மற்றொரு அஸ்திரத்தை ராகவன்மேல் எய்யத் தொடங்கினான்.
Verse 3
ततःशूलानिनिश्चेरुर्गदाश्चमुसलानि च ।कार्मुकाद्दीप्यमानानिवज्रसाराणिसर्वशः ।।।।
அப்போது வில்லிலிருந்து எங்கும் வஜ்ரம் போல் கடினமும் ஒளிவீசுவதுமான திரிசூலங்கள், கதைகள், இரும்புக் கம்புகள் புறப்பட்டன.
Verse 4
मुद्गराःकूटपाशाश्चदीप्ताश्चाशनयस्तथा ।निष्पेतुर्विविधास्तीक्ष्णावाताइवयुगक्षये ।।।।
முத்கரங்கள், முள்ளுப் பாசங்கள், மேலும் எரியும் இடி-ஒத்த பலவகை கூர்மையான ஆயுதங்கள் பாய்ந்தன—யுகநாசத்தில் எழும் பெருங்காற்றைப் போல.
Verse 5
तदस्त्रंराघव्श्रीमानुत्तमास्त्रविदांवरः ।जघानपरमास्त्रणगान्धर्वेणमहाद्युतिः ।।।।
அப்போது பேரொளியுடைய ஸ்ரீமான் ராகவன்—அஸ்திரவித்தையில் சிறந்தோரில் முதன்மை—பரம காந்தர்வ அஸ்திரத்தால் அந்த அஸ்திரத்தைத் தணித்து நிர்வீரியமாக்கினான்.
Verse 6
तस्मिन्प्रतिहतेऽतुराघवेणमहात्मना ।रावणःक्रोधाताम्राक्षस्सौरमस्त्रमुदैरयत् ।।।।
மகாத்மா ராகவன் அந்த அஸ்திரத்தைத் தடுத்து நீக்கினபோது, கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடைய இராவணன் சௌராஸ்திரத்தை ஏவினான்।
Verse 7
ततश्चक्राणिनिष्पेतुर्भास्वराणिमहान्ति च ।कार्मुकाद्भीमवेगस्यदशग्रीवस्यधीमतः ।।।।
அப்போது பயங்கர வேகமுடைய ஞானமிகு தசக்ரீவன் ராவணனின் வில்லிலிருந்து பேரொளி வீசும் மாபெரும் சக்கர ஆயுதங்கள் பாய்ந்து வெளிவந்தன।
Verse 8
तैरासीद्गगनंदीप्तंसन्ततद्भिःरितस्ततः ।पतद्भिश्चदिशोदीप्ताश्चन्द्रसूर्यग्रहैरिव ।।।।
அவை இடையறாது எங்கும் பாய்ந்து விழுந்ததால் ஆகாயம் தீப்தமாய் எரிந்தது; திசைகள் சந்திரன், சூரியன், கிரகங்கள் ஒளியால் ஒளிர்வதுபோல் பிரகாசித்தன।
Verse 9
तानिचिच्छेदबाणौघैश्चक्राणितु स राघवः ।आयुधानि च चित्राणिरावणस्यचमूमुखे ।।।।
அப்போது ராகவன் அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தால் அந்தச் சக்கர ஆயுதங்களையும், ராவணனின் பலவகை வியத்தகு ஆயுதங்களையும் படையின் முன்னணியிலேயே துண்டித்துச் சிதைத்தான்।
Verse 10
तदस्त्रंतुहतंदृष्टवारावणोराक्षसाधिपः ।विव्याथदशभिर्बाणैरामंसर्वेषुमर्मसु ।।।।
தன் அஸ்திரம் வீணானதைக் கண்ட ராக்ஷசாதிபதி ராவணன், ராமனை பத்து அம்புகளால் எல்லா மர்மஸ்தானங்களிலும் குத்திப் புண்படுத்தினான்.
Verse 11
स विद्धोदशभिर्बाणैर्महाकार्मुकनिस्सृतैः ।रावणेनमहातेजा न प्राकम्पतराघवः ।।।।
ராவணன் பெரும் வில்லிலிருந்து விடுத்த பத்து அம்புகளால் குத்தப்பட்டபோதும், மகத்தான தேஜஸுடைய ராகவன் சிறிதும் நடுங்கவில்லை.
Verse 12
ततोविव्याथगात्रेषुसर्वेषुसमितिञ्जयः ।राघवस्तुसुसङ्क्रुद्धोरावणंबहुभिश्शरैः ।।।।
பின்னர் போரில் வெற்றி பெறும் ராகவன் கடும் கோபத்துடன் பல அம்புகளால் ராவணனை அவன் உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் குத்தினான்.
Verse 13
एतस्मिन्नन्तरेक्रुद्धोराघवस्यानुजोबली ।लक्ष्मणःसायकान्सप्तजग्राहपरवीरहा ।।।।
அவ்விடையே ராகவனின் இளையோன், வல்லமைமிக்க, பகை வீரரை அழிப்பவன் லக்ஷ்மணன் கோபம் கொண்டு ஏழு அம்புகளை எடுத்தான்.
Verse 14
तै: स्सायकैर्महावेगैरावणस्यमहाद्युति ।ध्वजंमनुष्यशीर्षंतुतस्यचिच्छेदनैकधा ।।।।
அந்த மிகவேகமுள்ள அம்புகளால் மகாதேஜஸ்வியான லக்ஷ்மணன், மனிதத் தலை அலங்காரமுடைய ராவணனின் கொடியை பல துண்டுகளாக வெட்டினான்.
Verse 15
सारदथेश्चापिबाणेनशिरोज्वलितकुण्डलम् ।जहारलक्ष्मणःश्रीमान्नैरृतस्यमहाबलः ।।।।
திருமிகு மகாபலன் லக்ஷ்மணன், ஒரு அம்பால் அந்த ராக்ஷச சாரதியின் ஜ்வலிக்கும் குண்டலங்கள் ஒளிரும் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான்.
Verse 16
तस्यबाणैश्चचिच्छेदधनुर्गजकरोपमम् ।लक्ष्मणोराक्षसेन्द्रस्यपञ्चभिर्निशितैस्तदा ।।।।
அப்போது லக்ஷ்மணன் ஐந்து கூரிய அம்புகளால், யானைத் துதிக்கையை ஒத்த ராக்ஷசேந்திரனின் வில்லை வெட்டி அறுத்தான்.
Verse 17
नीलमेघनिभांश्चास्यसदश्वान् पर्वतोपमान् ।जघानाप्लुत्यगदयारावणस्यविभीषणः ।।।।
விபீஷணன் பாய்ந்து சென்று, நீலமேகம்போல் கருமையும் மலைபோல் பெருமையும் கொண்ட ராவணனின் குதிரைகளை கதையால் அடித்து வீழ்த்தினான்.
Verse 18
हताश्वात्त्तुस्वोवेगादवप्लुत्यमहारथात् ।कोपमाहारत्तीव्रंभ्रातरंप्रतिरावणः ।।।।
தன் குதிரைகள் கொல்லப்பட்டதும் ராவணன் மகாரதத்திலிருந்து வேகமாகத் தாவி இறங்கி, தன் சகோதரனை நோக்கி மிகுந்த உக்கிரக் கோபத்தை வெளிப்படுத்தினான்।
Verse 19
ततश्शक्तिंमहाशक्तिर्दीप्तार्दीप्ताशनीमिव ।विभीषणस्यचिक्षेपराक्षसेन्द्रःप्रतापवान् ।।।।
அப்போது மகாசக்திமான், பிரதாபமிகு ராக்ஷசேந்திரன், மின்னலைப் போல் ஜ்வலிக்கும் மகாசக்தியை விபீஷணன் மீது எறிந்தான்।
Verse 20
अप्राप्तामेवतांबाणैस्त्रिभिश्चिच्छेदलक्ष्मणः ।अथोदतिष्ठत्सन्नादोवानराणांमहारणे ।।।।
அது இலக்கை அடைவதற்குமுன்னே லக்ஷ்மணன் மூன்று அம்புகளால் அந்த சக்தியைச் சிதைத்தான்; பின்னர் மகாபோரில் வானரர்களின் வெற்றிநாதம் எழுந்தது।
Verse 21
स पपातत्रिधाछिन्नाशक्तिःकाञ्चनमालिनी ।सविस्फुलिङ्गाज्वलितामहोल्केवदिवश्च्युता ।।।।
பொன்மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த சக்தி மூன்று துண்டுகளாகப் பிளந்து விழுந்தது; சினங்கற்கள் சிதற ஜ்வலித்தது—வானத்திலிருந்து விழுந்த பெரும் உல்கை போல।
Verse 22
ततःसम्भाविततरांकालेनापिदुरासदाम् ।जग्राहविपुलांशक्तिंदीप्यमानांस्वतेजसा ।।।।
பின்னர் ராவணன் தன் சொந்த தேஜஸால் ஒளிரும் பெரும் சக்தியைப் பற்றிக் கொண்டான்—அது அவ்வளவு அசாதாரணமானது; காலனுக்கே எதிர்க்க அரிதானது।
Verse 23
सावेगिताबलवतारावणेनदुरात्मना ।जज्वालसुमहातेजादीप्ताशनिसमप्रभा ।।।।
துராத்மாவும் வல்லவனுமான இராவணன் அதனை வேகமுடன் சுழற்றியபோது, அந்த சக்தி பேரொளியுடன் எரிந்து, எரியும் இடியாயுதம் போலப் பிரகாசித்தது।
Verse 24
एतस्मिन्नन्तरेवीरोलक्ष्मणस्तंविभीषणम् ।प्राणसंशयमापन्नंतूर्णमभ्यवपद्यत ।।।।
அச்சமயம் வீரன் இலக்குமணன், உயிர் ஆபத்தில் விழுந்த விபீஷணனைப் பார்த்து, அவனைப் பாதுகாக்க உடனே அவன் அருகே விரைந்தான்।
Verse 25
तंविमोक्षयितुंवीरश्चापमायम्यलक्ष्मणः ।रावणंशक्तिहस्तंवैशरवर्षैरवाकिरत् ।।।।
அவனை அந்த ஆபத்திலிருந்து விடுவிக்க வீர இலக்குமணன் வில்லை இழுத்து, கையில் சக்தி ஏந்திய இராவணன் மீது அம்புமழை பொழிந்தான்।
Verse 26
कीर्यमाणश्शरौघेणविसृष्टेनमहात्मना ।न प्रहर्तुंमनश्चक्रेविमुखीकृतविक्रमः ।।।।
மகாத்மா இலக்குமணன் விட்ட அம்புகளின் பெருக்கால் தாக்கப்பட்ட இராவணன், தன் வீரியம் தடுக்கப்பட்டதால் தாக்குவதற்கான எண்ணத்தையும் அமைக்க முடியவில்லை।
Verse 27
मोक्षितंभ्रातरंदृष्टवालक्ष्मणेन स रावणः ।लक्ष्मणाभिमुखस्तिष्ठन्निदंवचनमब्रवीत् ।।।।
இலக்குமணன் தன் சகோதரன் விபீஷணனை விடுவித்ததைப் பார்த்த இராவணன், இலக்குமணனை எதிர்நோக்கி நின்று இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।
Verse 28
मोक्षितस्तेबलश्लाघिन्यस्मादेवंविभीषणः ।विमुच्यराक्षसंशक्तिस्त्वयीयंविनिपात्यते ।।।।
வலத்தைப் பெருமைபேசுவோனே! நீ இவ்வாறு விபீஷணனை விடுவித்ததால், நான் விடுத்த இந்த ராட்சஸ சக்தி இப்போது உன் மேல் விழும்.
Verse 29
एषातेहृदयंभित्त्वाशक्तिर्लोहितलक्षणा ।मद्भाहुपरिघोत्सृष्टाप्राणानादाययास्यति ।।।।
என் கதையெனும் கம்பம்போன்ற புஜத்தால் எறியப்பட்ட இந்த செந்நிறக் குறியுடைய சக்தி, உன் இதயத்தைத் துளைத்து உன் உயிரை எடுத்துக்கொண்டு போய்விடும்.
Verse 30
इत्येवमुक्तातांशक्तिमष्टघण्टांमहास्वनाम् ।मयेनमायाविहिताममोघंशत्रुघातिनीम् ।।।।लक्ष्मणायसमुद्धिश्यज्वलन्तीमिवतेजसा ।रावणःपरमक्रुद्धश्चिक्षेप च ननाद च ।।।।
இவ்வாறு கூறி மிகக் கோபமுற்ற ராவணன், மாயையால் அமைக்கப்பட்ட அசைக்க முடியாத, பகைவரை அழிக்கும், எட்டு மணிகளுடன் பேரொலியெழுப்பும் அந்த சக்தியை இலக்குமணனை நோக்கி எறிந்தான்; அது தேஜஸால் தீப்போல் ஜ்வலித்தது; எறியும் போதே அவன் கர்ஜித்தான்.
Verse 31
इत्येवमुक्तातांशक्तिमष्टघण्टांमहास्वनाम् ।मयेनमायाविहिताममोघंशत्रुघातिनीम् ।।6.101.30।।लक्ष्मणायसमुद्धिश्यज्वलन्तीमिवतेजसा ।रावणःपरमक्रुद्धश्चिक्षेप च ननाद च ।।6.101.31।।
பயங்கர வேகத்துடன் எறியப்பட்ட, வஜ்ரத்தின் இடியொலிபோன்ற ஒலியுடைய அந்த சக்தி, போரின் முன்னணியில் இலக்குமணனை நோக்கி சீறி வந்தது.
Verse 32
साक्षिप्ताभीमवेगेनवज्राशनिसमस्वना ।शक्तिरभ्यपतद्वेगाल्लक्ष्मणंरणमूर्धनि ।।।।
பயங்கர வேகத்துடன் எறியப்பட்ட, வஜ்ரத்தின் இடியொலிபோன்ற ஒலியுடைய அந்த சக்தி, போரின் முன்னணியில் இலக்குமணனை நோக்கி சீறி வந்தது.
Verse 33
तामनुव्याहरच्छक्तिमापतन्तीं स राघवः ।स्वस्त्यस्तुलक्ष्मणआयेतिमोघाभवहतोद्यमा ।।।।
வேகமாக வந்த அந்த சக்தியை நோக்கி ராகவன் கூறினான்— “லக்ஷ்மணனுக்கு சுபம் உண்டாக; ஹதோத்யமே, உன் தாக்குதல் வீணாகுக!”
Verse 34
रावणेनरणेशक्तिःक्रुद्धेनाशीविषोपमाः ।मुक्ताशूरस्यभीतस्यलक्ष्मणस्यममज्जसा ।।।।
போரில் கோபமுற்ற ராவணன் எறிந்த, கொடிய விஷப்பாம்பின் விஷம்போல் பயங்கரமான அந்த சக்தி அஞ்சாத வீரன் லக்ஷ்மணனுள் பாய்ந்து பதிந்தது.
Verse 35
न्यपतत्सामहावेगालक्ष्मणस्यमहोरसि ।जिह्वेवोरगराजस्यदीप्यमानामहाद्युतिः ।।।।
மிகுந்த வேகத்துடன், எரியும் பேரொளியுடன் பிரகாசித்த அந்த சக்தி லக்ஷ்மணனின் அகன்ற மார்பின் மீது விழுந்தது— நாகராஜனின் தீப்பற்றிய நாவுபோல்.
Verse 36
ततोरावणवेगेनसुदूरमवगाढया ।शक्त्याविभिन्नहृदयःपपातभुविलक्ष्मणः ।।।।
பின்னர் ராவணனின் பேர்வேகத்தால் ஆழமாகப் பாய்ந்த அந்த சக்தி இதயத்தைப் பிளந்ததால் லக்ஷ்மணன் தரையில் விழுந்தான்.
Verse 37
तदवस्थंसमीपस्थोलक्ष्मणंप्रेक्ष्यराघवः ।भ्रातृस्नेहान्महातेजाविषण्णहृदयोऽभवत् ।।।।
அருகில் அந்த நிலையில் கிடந்த லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து, சகோதரப் பாசத்தால் மகாதேஜஸ்வியான ராகவனின் உள்ளம் துயரால் கனிந்தது.
Verse 38
स मुहूर्तमिवध्यात्वाबाष्पपर्याकुलेक्षणः ।बभूवसम्रब्धतरोयुगान्तइवपावकः ।।।।
அவன் சிறிதுநேரம் தியானத்தில் ஆழ்ந்து, கண்ணீர் மங்கிய கண்களுடன் இருந்தான்; பின்னர் யுகாந்தத் தீயைப் போல மேலும் கொடுமையாகக் கொந்தளித்தான்.
Verse 39
न विषादस्यकालोऽयमितिसञ्चिन्त्यराघवः ।चक्रेसुतुमुलंयुद्धंरावणस्यवधेधृतः ।।।।सर्वयत्नेनमहतालक्ष्मणंपरिवीक्ष्य च ।
‘இது மனச்சோர்வுக்கான காலமல்ல’ என்று எண்ணி, ராவணனை வதம் செய்யும் உறுதியுடன் ராகவன் மிகக் கொடிய கலகலப்பான போரில் இறங்கினான்; மேலும் பெரும் முயற்சியுடன் லக்ஷ்மணனையும் கவனமாகப் பராமரித்தான்.
Verse 40
सददर्शततोरामःशक्त्याभिन्नंमहाहवे ।।।।लक्ष्मणंरुधिरादिग्धंसपन्नगमिवाचलम् ।
அப்போது அந்த மகாபோரில் ராமன் கண்டான்—சக்தியால் குத்தப்பட்டு, இரத்தம் பூசப்பட்ட லக்ஷ்மணனை, மலைக்குள் பதிந்த பாம்பைப் போல.
Verse 41
तामपिप्रहितांशक्तिंरावणेनबलीयसा ।।।।यत्नतस्तेहरिश्रेष्ठा न शेकुरवमर्दितुम् ।अर्दिताश्चैवबाणौघैस्तेक्षिप्रहस्तेनरक्षसा ।। ।
வல்லமையுடைய இராவணன் எறிந்த அந்த சக்தியையும் வானரர்களில் சிறந்தோர் மிக முயன்றும் அகற்ற இயலவில்லை. ஏனெனில் விரைவுக் கையுடைய அந்த இராட்சசன் பொழிந்த அம்புக் குவியலால் அவர்கள் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டனர்.
Verse 42
तामपिप्रहितांशक्तिंरावणेनबलीयसा ।।6.101.41।।यत्नतस्तेहरिश्रेष्ठा न शेकुरवमर्दितुम् ।अर्दिताश्चैवबाणौघैस्तेक्षिप्रहस्तेनरक्षसा ।।6.101.42 ।
அந்த சக்தி சௌமித்ரியைத் துளைத்து பூமிக்குள் புகுந்தது. அப்போது போரில் கோபமுற்ற வல்லமைமிகு ஸ்ரீராமன் இரு கைகளாலும் அந்த அச்சமூட்டும் சக்தியைப் பற்றிக் கிழித்து இழுத்தெடுத்து உடைத்தான்.
Verse 43
सौमित्रिंसाविनिर्भिद्यप्रविष्टाधरणीतलम् ।तांकराभ्यांपरामृश्यरामःशक्तिंभयावहाम् ।।।।बभञ्जसमरेक्रुद्धोबलवान्विचकर्ष च ।
அந்த சக்தி சௌமித்ரியைத் துளைத்து பூமிக்குள் புகுந்தது. அப்போது போரில் கோபமுற்ற வல்லமைமிகு ஸ்ரீராமன் இரு கைகளாலும் அந்த அச்சமூட்டும் சக்தியைப் பற்றிக் கிழித்து இழுத்தெடுத்து உடைத்தான்.
Verse 44
तस्यनिष्कर्षतःशक्तिंरावणेनबलीयसा ।।।।शराःसर्वेषुगात्रेषुपातितामर्मभेदिनः ।
அவர் சக்தியை இழுத்தெடுத்து கொண்டிருந்த வேளையில், வல்லமையுடைய இராவணன் அவரது உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் மர்மங்களைத் துளைக்கும் அம்புகளைப் பொழிந்தான்.
Verse 45
अचिन्तयित्वातान्बाणान्समालशिष्य च लक्ष्मणम् ।।।।अब्रवीच्चहनूमन्तंसुग्रीवं च महाकपिम् ।
அந்த அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல் ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனை அணைத்து, ஹனுமான் மற்றும் மகாகபி சுக்ரீவனிடம் உரைத்தான்.
Verse 46
क्ष्मणंपरिवार्यैवतिष्ठध्वंवानरोत्तमाः ।।।।पराक्रमस्यकालोऽयंसम्प्राप्तोमेचिरेप्सितः ।पापात्मायंदशग्रीवोवध्यतांपापनिश्चयः ।।।।काङ्क्षितस्स्तोककस्येवघर्मान्तेमेघदर्शनम् ।
“வானரர்களில் சிறந்தோரே! லக்ஷ்மணனைச் சுற்றிலும் நின்று காத்தருளுங்கள். என் வீரத்தின் நீண்டநாள் விரும்பிய காலம் இப்போது வந்தடைந்தது. பாவாத்மா, பாவத் தீர்மானமுடைய இந்த தசக்ரீவன் வதத்திற்குரியவன்—அவனை வீழ்த்துங்கள். கோடையின் முடிவில் மேகத் தரிசனத்தைச் சிறிதளவும் ஏங்கும் சாத்தகப் பறவை போல, இந்த நொடி எனக்கு வந்து சேர்ந்தது।”
Verse 47
क्ष्मणंपरिवार्यैवतिष्ठध्वंवानरोत्तमाः ।।6.101.46।।पराक्रमस्यकालोऽयंसम्प्राप्तोमेचिरेप्सितः ।पापात्मायंदशग्रीवोवध्यतांपापनिश्चयः ।।6.101.47।।काङ्क्षितस्स्तोककस्येवघर्मान्तेमेघदर्शनम् ।
வானரச் சிறந்தவர்களே, இலக்குமணனைச் சூழ்ந்து உறுதியாக நின்று காத்திருங்கள். என் வீரத்தை வெளிப்படுத்த நீண்ட நாள் காத்திருந்த காலம் இப்போது வந்தடைந்தது. பாவத்தில் உறுதியான இந்தப் பாபாத்மா தசக்ரீவன் வதம் செய்யப்படுக. கோடையின் இறுதியில் சாத்தகப் பறவைக்கு மேகத் தரிசனம் எவ்வளவு ஏங்கியதோ, எனக்கும் இக்கணம் அவ்வளவு ஏங்கியதாகும்.
Verse 48
अस्मिन् मुहूर्तेनचिरात्सत्यंप्रतिशृणोमिवः ।।।।अरावणमरामंवाजगद्ध्रक्ष्यथवानराः ।
வானரர்களே, இந்நேரமே நான் உங்களிடம் உண்மைச் சத்தியம் செய்கிறேன்—சிறிது காலத்திற்குள் உலகை நீங்கள் ராவணமற்றதாகவோ, அல்லது ராமமற்றதாகவோ காண்பீர்கள்.
Verse 49
राज्यनाशंवनेवासंदण्डकेपरिधावनम् ।।।।वैदेह्याश्चपरामर्शंरक्षोभिश्चसमागमम् ।
அரசாட்சி இழப்பு, வனவாசம், தண்டக வனத்தில் அலைதல், மேலும் வைதேகியின் அவமதிப்பும் ராட்சசர்களுடன் அவளுக்கான நேரிடலும்—இவ்வெல்லா துயரமும் இன்று என் முன் நேராக நிற்கிறது.
Verse 50
प्राप्तंदुःखंमहद्घोरंक्लेशश्चनिरयोपमः ।।।।अद्यसर्वमहंत्यक्ष्येनिहत्वारावणंरणे ।
என்னை வந்தடைந்த இந்தக் கொடிய பெருந்துயரும், நரகத்துக்கு ஒப்பான வேதனையும் இன்று முடிவுறும்; போரில் ராவணனை வதைத்து நான் இவை அனைத்தையும் துறந்து விடுவேன்।
Verse 51
यदर्थंवानरंसैन्यंसमानीतमिदंमया ।।।।सुग्रीवश्चकृतोराज्येनिहत्वावालिनंरणे ।यदर्थम् सगरःक्रान्तःसेतुःराब्धश्चसागरे ।सोऽयमद्यरणेपापश्चक्षुर्विषमागतः ।।।।
யாருக்காக நான் இந்த வானர சேனையைச் சேர்த்தேன்; யாருக்காகப் போரில் வாலியை வதைத்து சுக்ரீவனை அரசில் நிறுவினேன்; யாருக்காகக் கடல் கடக்கப்பட்டது, கடல்மேல் சேது அமைத்தல் தொடங்கப்பட்டது—அந்தப் பாவி இன்று இந்தப் போரில் என் பார்வை எல்லைக்குள் வந்துவிட்டான்।
Verse 52
यदर्थंवानरंसैन्यंसमानीतमिदंमया ।।6.101.51।।सुग्रीवश्चकृतोराज्येनिहत्वावालिनंरणे ।यदर्थम् सगरःक्रान्तःसेतुःराब्धश्चसागरे ।सोऽयमद्यरणेपापश्चक्षुर्विषमागतः ।।6.101.52।।
என் பார்வைக்குள் வந்தபின் இவன் உயிர்வாழத் தகுதியற்றவன். பார்வையே விஷமாகிய பாம்பு வைந்தேயன் (கருடன்) பார்வைக்கு வந்தவுடன் அழிவு உறுதியானதுபோல், இந்த ராவணனும் என் முன்னே வந்துள்ளான்।
Verse 53
चक्षुर्विषयमागत्यनायंजीवितुमर्हति ।।।।दृष्टिंदृष्टिविषस्येवसर्पस्यममरावणः ।यथावावैनतेयस्यदृष्टिंप्राप्तोभुजङ्गमः ।।।।
என் பார்வைக்குள் வந்தபின் இவன் உயிர்வாழத் தகுதியற்றவன். பார்வையே விஷமாகிய பாம்பு வைந்தேயன் (கருடன்) பார்வைக்கு வந்தவுடன் அழிவு உறுதியானதுபோல், இந்த ராவணனும் என் முன்னே வந்துள்ளான்।
Verse 54
चक्षुर्विषयमागत्यनायंजीवितुमर्हति ।।6.101.53।।दृष्टिंदृष्टिविषस्येवसर्पस्यममरावणः ।यथावावैनतेयस्यदृष्टिंप्राप्तोभुजङ्गमः ।।6.101.54।।
இன்று என் இந்தப் போரில் ராமனின் உண்மையான ‘ராமத்துவம்’ வெளிப்படட்டும்; மூன்று உலகங்களும்—கந்தர்வர்களுடன், தேவர்களுடன், ரிஷி-சாரணர்களுடன்—அதைச் சாட்சியாகக் காணட்டும்।
Verse 55
स्वस्थापश्यतदुर्धर्षायुद्धंवानरपुङ्गवाः ।असीनाःपर्वताग्रेषुममेदंरावणस्य च ।।।।
வானரத் தலைவர்களே! உறுதியாக இருந்து பாருங்கள்—மலைச் சிகரங்களில் அமர்ந்தபடி—எனக்கும் ராவணனுக்கும் இடையிலான இந்தக் கடுமையான போரை।
Verse 56
अद्यरामस्यरामत्वंपश्यन्तुममसंयुगे ।त्रयोलोकास्सगन्धर्वास्सदेवास्सर्षिचारणाः ।।।।
இன்று என் இந்தப் போரில் ராமனின் உண்மையான ‘ராமத்துவம்’ வெளிப்படட்டும்; மூன்று உலகங்களும்—கந்தர்வர்களுடன், தேவர்களுடன், ரிஷி-சாரணர்களுடன்—அதைச் சாட்சியாகக் காணட்டும்।
Verse 57
अद्यकर्मकरिष्यामियल्लोकाःसचराचराः ।सदेवाःकथयिष्यन्तियावद्भूमिर्धरिष्यति ।।।।समागम्यसदालोकेयथायुद्धंप्रवर्तितम् ।
இன்று நான் அத்தகைய செயலைச் செய்வேன்; அசையும்-அசையாத அனைத்துலகங்களும், தேவர்களுடன், பூமி நிலைத்திருக்கும் வரை சொல்லிக்கொண்டிருப்பர்—கூடிய உலகத்தின் முன்னிலையில் இங்கு இந்தப் போர் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்று।
Verse 58
एवमुक्त्वाशितैर्बाणैस्तप्तकाञ्चनभूषणैः ।।।।आजघानरणेरामोदशग्रीवंसमाहितः ।
இவ்வாறு கூறி, மனம் ஒருமித்த ராமன் போர்க்களத்தில் ஒளிரும் பொன் அலங்காரமுடைய கூரிய அம்புகளால் தசக்ரீவனைத் தாக்கினான்।
Verse 59
अथप्रदीप्तैर्नाराचैर्मुसलैश्चापिरावणः ।।।।अभ्यवर्षत्तदारामंधाराभिरिवतोयदः ।
அப்போது ராவணன் எரியும் நாராச அம்புகளாலும் முசலங்களாலும் ராமன் மீது மழைபோல் பொழிந்தான்; நீர்மேகம் நீர்த் தாரைகளைப் பொழிவதுபோல।
Verse 60
रामरावणमुक्तानामन्योन्यमभिनिघ्नताम् ।।।।शराणां च शराणां च बभूवतुमुलःस्वनः ।
இராமனும் இராவணனும் விடுத்த அம்புகள் ஆகாயத்தில் ஒன்றோடொன்று மோதியபோது, அம்பு அம்புடன் மோதிய பேரொலியாய் மிகக் கொந்தளிக்கும் நாதம் எழுந்தது।
Verse 61
तेभिन्नाश्चविकीर्णाश्चरामरावणयोःशराः ।।।।अन्तरिक्षात्प्रदीप्ताग्रानिपेतुर्धरणीतले ।
இராமன்-இராவணன் அம்புகள் உடைந்து சிதறின; முனைகள் தீப்பொறியாய் எரிய, அவை ஆகாயத்திலிருந்து நிலத்தின்மேல் விழுந்தன।
Verse 62
तयोर्ज्यातलनिर्घोषारामरावणयोर्महान् ।।।।त्रासनःसर्वभूतानांबभूवाद्भुतदर्शनः ।
இராமன்-இராவணன் வில்லின் நாணொலி பேரொலியாய் எழுந்தது; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டியது, காணவும் கேட்கவும் அதிசயமாயிருந்தது।
Verse 63
सकीर्यमाणश्शरजालवृष्टिभिर्महात्मनादीप्तधनुष्मतार्दितः ।भयात्प्रदुद्रावसमेत्यरावणोयथाविलेनाभिहतोबलाहकः ।।।।
ஒளிவீசும் வில்லுடைய மகாத்மா (இராமன்) அம்புக் கூட்டத்தின் மழையால் சுற்றிலும் சிதறடிக்கப் பட்டு தாக்கமடைந்த இராவணன், தன் துணையருடன் அச்சத்தால் ஓடினான்—காற்றால் அடிக்கப்பட்ட மேகம் தள்ளப்பட்டு ஓடுவது போல।
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Lakshmana’s interception of a lethal strike meant for Vibhishana, prioritizing allied protection over personal safety; the episode frames battlefield choice as a dharmic obligation to defend the righteous refugee-ally.
Rama models crisis ethics: grief is acknowledged but not indulged; he converts sorrow into disciplined resolve, anchors action in a public vow (satya), and re-centers the war’s purpose as the removal of adharma rather than personal vengeance.
The sarga is set in the frontline of the Lanka war (mahāraṇa/mahāhava) and highlights martial culture rather than geography—especially chariot insignia, ritualized challenge-speech, and named astras (Gandharva, Saura) as markers of epic-era warfare.