Sarga 114

Verse 1

तासांविलपमानानांतदाराक्षसयोषिताम् ।ज्येष्ठापत्नीप्रियाजीनाभर्तारंसमुदैक्षत ।।।।

அந்த ராக்ஷஸி பெண்கள் புலம்பிக் கொண்டிருக்கையில், அப்போது மூத்த மனைவி—அன்புக்குரியவள், துயரால் தளர்ந்தவள்—தன் கணவனை நோக்கிப் பார்த்தாள்.

Verse 2

दशग्रीवंहतंदृष्टवारामेणाचिन्त्यकर्मणा ।पतिंमण्डोदरीतत्रकृपणापर्यदेवयत् ।।।।

அளவிட முடியாத செயல்களையுடைய ராமனால் தசக்ரீவன் (ராவணன்) கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து, மண்டோதரி அங்கே தன் கணவனை நினைத்து துயரால் உருகி புலம்பினாள்.

Verse 3

ननुनाममहाबाहोतववैश्रवणानुज ।क्रुद्धस्यप्रमुखेस्थातुंत्रस्यत्यपिपुरन्दरः ।।।।

மஹாபாஹோ, வைஶ்ரவணனின் இளையோனே! நீ கோபித்தால் உன் முன்னிலையில் நிற்கப் புரந்தரன் (இந்திரன்) கூட அஞ்சுவான் என்பது புகழ்பெற்றது।

Verse 4

ऋषयश्चमहान्तोऽपिगन्धर्वाश्चयशस्विनः ।ननुनामतवोद्वेगाच्चारणाश्चदिशोगताः ।।।।

உன் அச்சத்தினால்—இது நன்கு அறியப்பட்டதே—மகா முனிவர்களும், புகழ்மிக்க கந்தர்வர்களும், சாரணர்களும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிச் சென்றனர்।

Verse 5

स त्वंमानुषमात्रेणरामेणयुधिनिर्जितः ।न व्यपत्रपसेराजन् किमिदंराक्षसेश्वर ।।।।

ஓ அரசே, ராக்ஷசேஸ்வரா! நீ போரில் வெறும் மனிதமட்டுமான ஸ்ரீராமனால் தோற்கடிக்கப்பட்டும் வெட்கப்படவில்லையா? இது என்ன நிலை?

Verse 6

कथंत्रैलोक्यमाक्रम्यश्रियावीर्येणचान्वितम् ।अविषह्यंजघानत्वांमानुषोवनगोचरः ।।।।

மூன்று உலகங்களையும் வென்று, செல்வமும் வீரமும் உடைய, எதிர்க்க இயலாதவனெனத் தோன்றிய உன்னை, காடுகளில் உலாவும் ஒரு மனிதன் எவ்வாறு வீழ்த்த முடிந்தது?

Verse 7

मानुषाणामविषयेचरतःकामरूपिणः ।विनाशस्तवरामेणसम्युगेनोपपद्यते ।।।।

மனிதரின் எல்லைக்கு அப்பால் உலாவி, விருப்பம்போல் உருவம் எடுப்பவனான உனக்கு—போரில் ராமன் கையால் அழிவு ஏற்படுவது கூட நம்ப முடியாததுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 8

न चैतत्कर्मरामस्यश्रद्धधामिचमूमुखे ।सर्वतस्समुपेतस्यतवतेनाभिमर्षणम् ।।।।

படைத்தலைவனே! இது ராமனுடைய செயல் என்று நான் நம்பவில்லை—எல்லாத் திசைகளிலும் முழுமையாகத் தயாராக இருந்த உன்னை அவர் இவ்வாறு அடக்கி வென்றார் என்பதைக்.

Verse 9

यदैव च जनस्थानेराक्षसैर्भहुनिर्ववृतः ।खरस्तवहतोभ्रातातदैवासौ न मानुषः ।।।।

ஜனஸ்தானத்தில் பல ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டிருந்த உன் அண்ணன் கரன் கொல்லப்பட்டபோதே, அவன் (ராமன்) சாதாரண மனிதன் அல்ல என்பது தெளிவாயிற்று।

Verse 10

यदैवनगरींलङ्कांदुष्प्रवेशांसुरैरपि ।प्रविष्टोहनुमान्वीर्यात्तदैवव्यथितावयम् ।।।।

தேவர்களுக்கே அரிதாக நுழையத்தக்க லங்கா நகரில், தன் வீரப் பராக்கிரமத்தால் ஹனுமான் நுழைந்த அதே கணத்தில், நாங்கள் அச்சமும் கலக்கமும் கொண்டு துயருற்றோம்।

Verse 11

यदैववानरैर्घोरैर्बद्धस्सेतुर्महार्णवे ।तदैवहृदयेनाहंशङ्केरामममानुषम् ।।।।

அந்தப் பேராற்றல்மிக்க வானரர்கள் மகாசமுத்திரத்தில் பாலம் கட்டிய அதே தருணத்திலிருந்தே, என் உள்ளத்தில் ‘ராமன் சாதாரண மனிதன் அல்ல; அமாநுஷத் தெய்வமகிமை உடையவன்’ என்ற உறுதி எழுந்தது.

Verse 12

अथवारामरूपेणकृतान्तस्स्वयमागतः ।मायांतवविनाशायविधायाप्रतितर्किताम् ।।।।

துயரத்தில் மூழ்கிய ராக்ஷசர்கள் ராவணனை நறுமணங்களாலும் மாலைகளாலும் அலங்கரித்து, விபீஷணன் துணையுடன் பலவகை ஆடைகளால் மூடி, கண்ணீர் நிறைந்த முகங்களுடன் லாஜம் (வறுத்த நெல்) தூவினர்.

Verse 13

अथवावासवेनत्वंधर्षितोऽपिमहाबल ।वासवस्यतुकाशक्तिस्त्वांद्रष्टुमपिसंयुगे ।।।।

அல்லது, ஓ மகாபலவானே! வாசவன் (இந்திரன்) கூட உன்னைத் தாழ்த்தினான் என்று நீ சொன்னாலும், போர்க்களத்தில் உன்னைப் பார்க்கவும் இந்திரனுக்கு என்ன வல்லமை உள்ளது?

Verse 14

व्यक्तमेषमहायोगीपरमात्मासनातनः ।अनादिमध्यनिधनोमहतंपरमोमहान् ।।।।तमसःपरमोधाताशङ्खचक्रगदाधरः ।श्रीवत्सवक्षानित्यश्रीरजय्यश्शाश्वतोध्रुवः ।।।।मानुषंरूपमास्थायविष्णुस्सत्यपराक्रमः ।सर्वैःपरिवृतोदेवैर्वानरत्वमुपागतैः ।।।।सर्वलोकेश्वर्श्रीमान्लोकानांहितकाम्यया ।सराक्षसरपरीवारंहतवांस्त्वांमहाद्युतिः ।।।।

இது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது—இந்த ராமன் மகாயோகி, சனாதன பரமாத்மா; ஆதியும் நடுவும் முடிவும் இல்லாதவன், மகத்தோரிலும் பரம மகான். இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட தாதா, சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்தியவன்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் கொண்டவன்; நித்தியஸ்ரீ, அஜேயன், சாச்வதன், திடமானவன். மனித உருவம் கொண்டு உண்மைப் பராக்கிரமம் உடைய விஷ்ணு, வானர வடிவில் வந்த தேவர்களால் சூழப்பட்டு, உலக நலத்திற்காக, ஓ மகாத்யுதியே, ராக்ஷசப் பரிவாரத்துடன் உன்னை அழித்தான்.

Verse 15

व्यक्तमेषमहायोगीपरमात्मासनातनः ।अनादिमध्यनिधनोमहतंपरमोमहान् ।।6.114.14।।तमसःपरमोधाताशङ्खचक्रगदाधरः ।श्रीवत्सवक्षानित्यश्रीरजय्यश्शाश्वतोध्रुवः ।।6.114.15।।मानुषंरूपमास्थायविष्णुस्सत्यपराक्रमः ।सर्वैःपरिवृतोदेवैर्वानरत्वमुपागतैः ।।6.114.16।।सर्वलोकेश्वर्श्रीमान्लोकानांहितकाम्यया ।सराक्षसरपरीवारंहतवांस्त्वांमहाद्युतिः ।।6.114.17।।

முன்பு புலன்களை வென்று நீ மூன்று உலகங்களையும் வென்றாய்; ஆனால் இப்போது அந்தப் புலன்களே பழைய பகையை நினைத்ததுபோல், புலன்களாலேயே நீ தோற்கடிக்கப்பட்டாய்.

Verse 16

व्यक्तमेषमहायोगीपरमात्मासनातनः ।अनादिमध्यनिधनोमहतंपरमोमहान् ।।6.114.14।।तमसःपरमोधाताशङ्खचक्रगदाधरः ।श्रीवत्सवक्षानित्यश्रीरजय्यश्शाश्वतोध्रुवः ।।6.114.15।।मानुषंरूपमास्थायविष्णुस्सत्यपराक्रमः ।सर्वैःपरिवृतोदेवैर्वानरत्वमुपागतैः ।।6.114.16।।सर्वलोकेश्वर्श्रीमान्लोकानांहितकाम्यया ।सराक्षसरपरीवारंहतवांस्त्वांमहाद्युतिः ।।6.114.17।।

ஜனஸ்தானத்தில் பல ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டிருந்த போதிலும் உன் சகோதரன் கரன் கொல்லப்பட்டபோதே, ராமன் சாதாரண மனிதன் அல்ல என்பது உறுதியானது. மேலும் தேவர்களுக்குக் கூட நுழையக் கடினமான லங்கா நகரில் ஹனுமான் தன் வீரத்தால் புகுந்தபோதே, நாங்கள் அச்சத்தால் கலங்கினோம்.

Verse 17

व्यक्तमेषमहायोगीपरमात्मासनातनः ।अनादिमध्यनिधनोमहतंपरमोमहान् ।।6.114.14।।तमसःपरमोधाताशङ्खचक्रगदाधरः ।श्रीवत्सवक्षानित्यश्रीरजय्यश्शाश्वतोध्रुवः ।।6.114.15।।मानुषंरूपमास्थायविष्णुस्सत्यपराक्रमः ।सर्वैःपरिवृतोदेवैर्वानरत्वमुपागतैः ।।6.114.16।।सर्वलोकेश्वर्श्रीमान्लोकानांहितकाम्यया ।सराक्षसरपरीवारंहतवांस्त्वांमहाद्युतिः ।।6.114.17।।

அனைத்து உலகங்களின் ஸ்ரீமான் ஈசன் உலக நலத்திற்காக, ஓ மகாத்யுதியே, ராக்ஷசப் பரிவாரத்துடன் உன்னை வதைத்தான்.

Verse 18

इन्द्रियाणिपुराजित्वाजितंत्रिभुवनंत्वया ।स्मरद्भिरिवतद्वैरमिन्द्रियैरेवनिर्जितः ।।।।

முன்பு புலன்களை வென்று நீ மூன்று உலகங்களையும் வென்றாய்; ஆனால் இப்போது அந்தப் புலன்களே பழைய பகையை நினைத்ததுபோல், புலன்களாலேயே நீ தோற்கடிக்கப்பட்டாய்.

Verse 19

यदैवहिजनस्थानेराक्षसैर्भहुभिर्वृतः ।खरस्तुनिहतोभ्रातातदारामो न मानुषः ।।।।यदैवनगरींलङ्कांदुष्प्रवेशांसुरैरपि ।प्रविष्टोहनुमान्वीर्यात्तदैवव्यथितावयम् ।।।।

ஜனஸ்தானத்தில் பல ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டிருந்த போதிலும் உன் சகோதரன் கரன் கொல்லப்பட்டபோதே, ராமன் சாதாரண மனிதன் அல்ல என்பது உறுதியானது. மேலும் தேவர்களுக்குக் கூட நுழையக் கடினமான லங்கா நகரில் ஹனுமான் தன் வீரத்தால் புகுந்தபோதே, நாங்கள் அச்சத்தால் கலங்கினோம்.

Verse 20

यदैवहिजनस्थानेराक्षसैर्भहुभिर्वृतः ।खरस्तुनिहतोभ्रातातदारामो न मानुषः ।।6.114.19।।यदैवनगरींलङ्कांदुष्प्रवेशांसुरैरपि ।प्रविष्टोहनुमान्वीर्यात्तदैवव्यथितावयम् ।।6.114.20।।

ஜனஸ்தானத்தில் பல ராட்சசர்களால் சூழப்பட்டிருந்த உன் சகோதரன் கரன் கொல்லப்பட்ட அதே தருணமே, ராமன் மனிதன் மட்டுமல்லன் என்பது தெளிந்தது. மேலும் தேவர்களுக்கும் நுழைய அரிதான லங்காநகரில் ஹனுமான் தன் பராக்கிரமத்தால் மட்டும் புகுந்தபோதே நாங்கள் ஆழ்ந்த அச்சத்தால் கலங்கினோம்.

Verse 21

क्रियतामविरोधश्चराघवेणेतियन्मया ।उच्यमानं न गृह्णासितस्येयंव्युष्टिरागता ।।।।

நான் ‘ராகவனுடன் பகை செய்யாதே’ என்று கூறினேன். நீ என் அறிவுரையை ஏற்கவில்லை; அதற்கே இப்போது இந்தப் பேராபத்து வந்து சேர்ந்தது.

Verse 22

अकस्माच्छाभिकामोऽसिसीतांराक्षसपुङ्गवः ।ऐश्वर्यस्यविनाशायदेहस्यस्वजनस्य च ।।।।

ஓ ராட்சசர்களில் முதன்மையானவனே! நீ திடீரென சீதையின் மீது காமத்தில் மூழ்கினாய்; அதனால் உன் அரசாட்சிச் செல்வமும், உன் உயிரும், உன் சொந்த மக்களும் அழிவுற்றனர்।

Verse 23

अरुन्धत्याविशिष्टांतांरोहिण्याश्चापिदुर्मते ।सीतांधर्षयतामान्यांत्वयाह्यसदृशंकृतम् ।।।।

ஓ தீயமனத்தவனே! அருந்ததியை ஒத்த புனிதமும், ரோஹிணியைவிடவும் மேன்மையும் உடைய, வணக்கத்திற்குரிய சீதையைத் துன்புறுத்தியது உனக்கேற்றதல்லாத மிக அநாகரிகச் செயல் ஆகும்।

Verse 24

वसुधायाहिवसुधांश्रियःश्रींभर्तृवत्सलाम् ।सीतांसर्वानवद्याङ्गीमरण्येविजनेशुभाम् ।।।।आनयित्वातुतांदीनांछद्मनात्मस्वदूषण ।अप्राप्यतंचैवकामंमैथिलीसङ्गमेकृतम् ।।।।पतिव्रतायास्तपसानूनंदग्धोऽसिमेप्रभो ।

நீ வஞ்சகத்தால்—உன் குலத்தையே களங்கப்படுத்திக் கொண்டு—அந்த துயருற்ற சீதையை கொண்டு வந்தாய்; அவள் பொறுமையில் பூமியைப் போன்றவள், ஒளியில் லக்ஷ்மியைப் போன்றவள், கணவனுக்கு அர்ப்பணித்தவள், எல்லா அங்கங்களிலும் குற்றமற்றவள், மங்களமானவள், தனிமையான காட்டில் வாழ்ந்தவள். ஆனால் மைதிலியுடன் சங்கமம் பெறும் உன் ஆசை நிறைவேறவில்லை. என் ஆண்டவனே, அந்தப் பதிவிரதையின் தவத்தீயால் நீ நிச்சயமாகத் தகிந்தாய்।

Verse 25

वसुधायाहिवसुधांश्रियःश्रींभर्तृवत्सलाम् ।सीतांसर्वानवद्याङ्गीमरण्येविजनेशुभाम् ।।6.114.24।।आनयित्वातुतांदीनांछद्मनात्मस्वदूषण ।अप्राप्यतंचैवकामंमैथिलीसङ्गमेकृतम् ।।6.114.25।।पतिव्रतायास्तपसानूनंदग्धोऽसिमेप्रभो ।

அந்த மெலிந்த இடையுடைய தேவியொத்த பெண்ணை நீ துன்புறுத்தியபோதும் உடனே நீ எரிந்து போகவில்லை; காரணம் இதுவே—இப்போது இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும், அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு, உனக்கு எதிராக எழுந்துள்ளனர்।

Verse 26

तदैवयन्नदग्धगद्धस्त्वंधर्षयंस्तनुममध्यमाम् ।देवाभिभ्यतेतेसर्वेसेन्द्राःसानाग्नीपुरोगमाः ।।।।

அந்த மெலிந்த இடையுடைய தேவியொத்த பெண்ணை நீ துன்புறுத்தியபோதும் உடனே நீ எரிந்து போகவில்லை; காரணம் இதுவே—இப்போது இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும், அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு, உனக்கு எதிராக எழுந்துள்ளனர்।

Verse 27

अवश्यमेवलभतेफलंपापस्यकर्मणः ।घोरंपर्यागतेकालेकर्तानास्त्यत्रसंशयः ।।।।

பாவச் செயலின் பலனைச் செய்பவன் நிச்சயமாகவே அனுபவிக்கிறான்; காலம் கனிந்தபோது கொடிய செயல் செய்தவன் அழிவுறுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 28

न कुलेन न रूपेण न दाक्षिण्येनमैथिली ।मयाधिकावातुल्यावातत्त्वंमोहान्नबुध्यसे ।।।।

மைதிலி குலத்தாலும், அழகாலும், நற்குண‑தாட்சிண்யத்தாலும் என்னைவிட மேன்மையுடையவள் அல்ல; என்னுடன் சமமுமல்ல; ஆயினும் மோகத்தால் நீ இதை உணரவில்லை।

Verse 29

सर्वदासर्वभूतानांनास्तिमुत्युरलक्षणः ।तवतावदयंमृत्युर्मैथिलीकृतलक्षणः ।।।।

எல்லா உயிர்களுக்கும் மரணம் காரணமின்றி வராது; ஆனால் உனக்கான இந்த மரணம் மைதிலியால் குறியிடப்பட்டது—அவளாலேயே ஏற்பட்டது।

Verse 30

सीतानिमित्तजोमृत्युस्त्वयादूरादुपाहृतः ।मैथिलीसहरामेणविशोकाविहरिष्यति ।।।।

சீதையின் காரணமாக எழுந்த இந்த மரணத்தை நீ தூரத்திலிருந்தே அழைத்து வந்தாய். மைதிலி ராமனுடன் சேர்ந்து துயரமின்றி இன்பமாய் வாழ்வாள்।

Verse 31

अल्पपुण्यात्वहंघोरेपतिताशोकसागरे ।कैलासेमन्दरेमेरौतथाचैत्ररथेवने ।।।।देवोद्यानेषुसर्वेषुविहृत्यसहितात्वया ।विमानेनानुरूपेणयायाम्यतुलयाश्रिया ।।।।पश्यन्तिविविधान्देशांस्तांस्तांश्चित्रस्रगम्बरा ।भ्रम्शिताकामभोगेभ्यःसास्मिवीरवधात्तव ।।।।सैवान्येवास्मिसम्वृत्ताधिग्राज्ञांचञ्चलाःश्रियः ।

அற்பப் புண்ணியமுடைய நான் இந்தக் கொடிய துயரக் கடலில் வீழ்ந்தேன். ஒருகாலத்தில் உன்னுடன் கைலாசம், மந்தரம், மேரு, சைத்ரரத வனம் ஆகியவற்றில் உலாவினேன்; எல்லா தேவர்தோட்டங்களிலும் உன்னோடு இன்புற்று, ஏற்ற விமானத்தில் ஒப்பற்ற செல்வச் சிறப்புடன் பயணித்தேன். வியத்தகு மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து பல பல நாடுகளைப் பார்த்தேன்; ஆனால் வீரனே, உன் வதத்தால் இன்று நான் காதல்-இன்பங்களிலிருந்து வீழ்ந்தேன். அயோ—அரசரின் லக்ஷ்மி நிலையற்றது; நான் இனி முன்புபோல் இல்லை.

Verse 32

अल्पपुण्यात्वहंघोरेपतिताशोकसागरे ।कैलासेमन्दरेमेरौतथाचैत्ररथेवने ।।6.114.31।।देवोद्यानेषुसर्वेषुविहृत्यसहितात्वया ।विमानेनानुरूपेणयायाम्यतुलयाश्रिया ।।6.114.32।।पश्यन्तिविविधान्देशांस्तांस्तांश्चित्रस्रगम्बरा ।भ्रम्शिताकामभोगेभ्यःसास्मिवीरवधात्तव ।।6.114.33।।सैवान्येवास्मिसम्वृत्ताधिग्राज्ञांचञ्चलाःश्रियः ।

அய்யோ அரசனே, என் ஆண்டவனே! உன் அந்த மென்மையான முகம்—அழகிய புருவங்களுடன், மிருதுத் தோலுடன், உயர்ந்த மூக்குடன்—நிலா, தாமரை, சூரியன் போன்ற காந்தி-ஸ்ரீ-ஒளியால் ஒப்பாகப் பிரகாசித்தது. மின்னும் கிரீடத்தால் ஒளிர்ந்து, செம்பட்ட உதடுகளும் தீப்த குண்டலங்களும் அணிந்து, மதுபான மண்டபங்களில் மயக்கத்தால் அலைபாயும் கண்களுடன்; பலவகை மாலைகளால் அலங்கரித்து, மனோஹரமும் மங்களமும், இனிய புன்னகை-வாக்குகளும் கொண்டது—அதே முகம் இன்று ஒளியிழந்தது. ராமனின் அம்புகளால் குத்தப்பட்டு, வழியும் இரத்தத்தில் நனைந்து; கொழுப்பும் மூளையும் சிதறி, ரதங்களின் தூசியால் வறண்டு மாசடைந்தது.

Verse 33

अल्पपुण्यात्वहंघोरेपतिताशोकसागरे ।कैलासेमन्दरेमेरौतथाचैत्ररथेवने ।।6.114.31।।देवोद्यानेषुसर्वेषुविहृत्यसहितात्वया ।विमानेनानुरूपेणयायाम्यतुलयाश्रिया ।।6.114.32।।पश्यन्तिविविधान्देशांस्तांस्तांश्चित्रस्रगम्बरा ।भ्रम्शिताकामभोगेभ्यःसास्मिवीरवधात्तव ।।6.114.33।।सैवान्येवास्मिसम्वृत्ताधिग्राज्ञांचञ्चलाःश्रियः ।

வியத்தகு மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து பலவகை நாடுகளை நான் கண்டேன்; ஆனால் வீரனே, உன் வதத்தால் இன்று நான் காதல்-இன்பங்களிலிருந்து வீழ்ந்தேன்.

Verse 34

हाराजन् सुकुमारंतेसुभ्रुसुत्वक्समुन्नसम् ।।।।कान्तिश्रीद्युतिभिस्तुल्यमिन्दुपद्मदिवाकरैः ।किरीटकूटोज्ज्वलितंताम्रास्यंदीप्तकुण्डलम् ।।।।मदव्याकुललोलाक्षंभूत्वायत्पानभूमिषु ।विविधस्रग्धरंचारुवल्गुस्मितकथंशुभम् ।।।।तदेवाद्यतवैवंहिवक्त्रं न भ्राजतेप्रभो ।रामसायकनिर्भिन्नंरक्तंरुधिरविस्रवैः ।।।।वीशीर्णमेदोमस्तिष्कंरूक्षस्यन्दनरेणुभिः ।

அய்யோ அரசனே, என் ஆண்டவனே! உன் அந்த மென்மையான முகம்—அழகிய புருவங்களுடன், மிருதுத் தோலுடன், உயர்ந்த மூக்குடன்—நிலா, தாமரை, சூரியன் போன்ற காந்தி-ஸ்ரீ-ஒளியால் ஒப்பாகப் பிரகாசித்தது. மின்னும் கிரீடத்தால் ஒளிர்ந்து, செம்பட்ட உதடுகளும் தீப்த குண்டலங்களும் அணிந்து, மதுபான மண்டபங்களில் மயக்கத்தால் அலைபாயும் கண்களுடன்; பலவகை மாலைகளால் அலங்கரித்து, மனோஹரமும் மங்களமும், இனிய புன்னகை-வாக்குகளும் கொண்டது—அதே முகம் இன்று ஒளியிழந்தது. ராமனின் அம்புகளால் குத்தப்பட்டு, வழியும் இரத்தத்தில் நனைந்து; கொழுப்பும் மூளையும் சிதறி, ரதங்களின் தூசியால் வறண்டு மாசடைந்தது.

Verse 35

हाराजन् सुकुमारंतेसुभ्रुसुत्वक्समुन्नसम् ।।6.114.34।।कान्तिश्रीद्युतिभिस्तुल्यमिन्दुपद्मदिवाकरैः ।किरीटकूटोज्ज्वलितंताम्रास्यंदीप्तकुण्डलम् ।।6.114.35।।मदव्याकुललोलाक्षंभूत्वायत्पानभूमिषु ।विविधस्रग्धरंचारुवल्गुस्मितकथंशुभम् ।।6.114.36।।तदेवाद्यतवैवंहिवक्त्रं न भ्राजतेप्रभो ।रामसायकनिर्भिन्नंरक्तंरुधिरविस्रवैः ।।6.114.37।।वीशीर्णमेदोमस्तिष्कंरूक्षस्यन्दनरेणुभिः ।

அரசனே, உன் முகம் நிலா, தாமரை, சூரியன் போன்ற காந்தி-ஸ்ரீ-ஒளியுடன் ஒப்பானது; மின்னும் கிரீடம், செம்பட்ட உதடுகள், தீப்த குண்டலங்கள் ஆகியவற்றால் அது பிரகாசித்தது.

Verse 36

हाराजन् सुकुमारंतेसुभ्रुसुत्वक्समुन्नसम् ।।6.114.34।।कान्तिश्रीद्युतिभिस्तुल्यमिन्दुपद्मदिवाकरैः ।किरीटकूटोज्ज्वलितंताम्रास्यंदीप्तकुण्डलम् ।।6.114.35।।मदव्याकुललोलाक्षंभूत्वायत्पानभूमिषु ।विविधस्रग्धरंचारुवल्गुस्मितकथंशुभम् ।।6.114.36।।तदेवाद्यतवैवंहिवक्त्रं न भ्राजतेप्रभो ।रामसायकनिर्भिन्नंरक्तंरुधिरविस्रवैः ।।6.114.37।।वीशीर्णमेदोमस्तिष्कंरूक्षस्यन्दनरेणुभिः ।

அரசே, உன் அந்த முகம்—முன்பு மங்களமும் அழகும் உடையது; பலவகை மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மதுபான மண்டபங்களில் மயக்கத்தால் அலைபாயும் கண்களுடன், மென்மையான புன்னகையும் இனிய பேச்சும் கொண்டதாக இருந்தது—

Verse 37

हाराजन् सुकुमारंतेसुभ्रुसुत्वक्समुन्नसम् ।।6.114.34।।कान्तिश्रीद्युतिभिस्तुल्यमिन्दुपद्मदिवाकरैः ।किरीटकूटोज्ज्वलितंताम्रास्यंदीप्तकुण्डलम् ।।6.114.35।।मदव्याकुललोलाक्षंभूत्वायत्पानभूमिषु ।विविधस्रग्धरंचारुवल्गुस्मितकथंशुभम् ।।6.114.36।।तदेवाद्यतवैवंहिवक्त्रं न भ्राजतेप्रभो ।रामसायकनिर्भिन्नंरक्तंरुधिरविस्रवैः ।।6.114.37।।वीशीर्णमेदोमस्तिष्कंरूक्षस्यन्दनरेणुभिः ।

அரசே, இன்று உன் அதே முகம் இனி ஒளிவிடவில்லை; ராமனின் அம்புகளால் குத்துண்டு, வழியும் இரத்தத்தால் சிவந்துள்ளது; கொழுப்பும் மூளையும் சிதறி, தேர்கள் எழுப்பிய தூசியால் கரடுமுரடாகவும் மாசடைந்ததாகவும் உள்ளது।

Verse 38

हापश्चिमामेसम्प्राप्तादशावैधव्यदायिनी ।।।।यामयासीन्नसुम्बद्धाकदाचिदपिमन्दया ।

அய்யோ! என்மேல் இந்த இறுதி நிலை வந்து சேர்ந்தது—விதவைத்தனத்தை அளிப்பது. மந்தமதியான நான், இப்படிப்பட்ட காலம் வரும் என்று ஒருபோதும் உணரவில்லை।

Verse 39

पतादानवराजोमेभर्तामेराक्षसेश्वरः ।।।।पुत्रोमेशक्रनिर्जेताइत्यहंगर्विताभृशम् ।

“என் தந்தை தானவர்களின் அரசன்; என் கணவர் ராக்ஷசர்களின் ஈசன்; என் மகன் சக்கிரன் (இந்திரன்) கூட வென்றவன்”—என்று எண்ணி நான் மிகுந்த அகந்தையால் நிறைந்தேன்।

Verse 40

दृप्तामर्दनाःशूराःप्रख्यातबलपौरुषाः ।।।।अकुतश्चिद्भयानाथाममेत्यासीन्मतिर्दृढा ।

என் நாதர்களான காவலர்கள் அகந்தையுடையோரைக் குலைக்கும் வீரர்கள்; வலமும் ஆண்மைப் பராக்கிரமமும் புகழ்பெற்றவர்கள்; எங்கும் அஞ்சாதவர்கள்—என்பதே என் உறுதியான நம்பிக்கை ஆக இருந்தது।

Verse 41

तेषामेवंप्रभावाणांयुष्माकंराक्षसर्षभाः ।।।।कथंभयमसम्बुद्धंमानुषादिदमागतम् ।

ராட்சசர்களில் சிறந்தவர்களே! உங்கள் வல்லமை இத்தகையதாக இருந்தபோது, ஒரு சாதாரண மனிதனிடமிருந்து இந்த எதிர்பாராத அச்சம் உங்களுக்கு எவ்வாறு வந்தது?

Verse 42

स्निग्धेन्द्रनीलनीलंतुप्रांशुशैलोपमंमहत् ।।।।केयूराङ्गदवैडूर्यमुक्ताहारस्रगुज्ज्वलम् ।कान्तंविहारेष्वधिकंदीप्तांसङ्ग्रामभूमिषु ।।।।भात्याभरणभाभिर्यद्विद्युद्भिरिवतोयदः ।तदेवाद्यशरीरंतेतीक्ष्णैर्नैकशरैश्चितम् ।।।।पुनर्दुर्लभसम्पर्शंपरिष्वक्तुं न शक्यते ।श्वाविधःशलकैर्यद्वद्भाणैर्लग्नैर्निरन्तरम् ।।।।स्वर्पितैर्मर्मसुभृशंसञ्छिन्नस्नायुबन्धनम् ।क्षितौनिपतितंराजन् श्यामंवैरुधिरच्छवि ।।।।वज्रप्रहाराभिहतोविकीर्णइवपर्वतः ।

அரசே! உமது உடல்—உயர்ந்த மலைபோல் பெரிதாய், இந்திரநீல மணிபோல் மினுமினுக்கும் கருநீலமாய்—ஒருகாலத்தில் கேயூரம், அங்கதம், வைடூர்ய மணிகள், முத்துமாலை, பூமாலைகள் ஆகியவற்றால் ஒளிவீசியது; ஓய்வுநேரங்களில் மிக இனிமையாய், போர்க்களத்தில் தீப்தியாய்—மின்னலால் ஒளிரும் மேகம்போல் பிரகாசித்தது। அதே உடல் இன்று எண்ணற்ற கூரிய அம்புகளால் நிரம்பி உள்ளது; அதைத் தொடுதலே அரிது, அணைத்தல் எவ்வாறு இயலும்? முள்ளம்பன்றிபோல் எங்கும் அம்புகள் குத்திக்கிடக்க, மర్మஸ்தானங்களில் ஆழமாகப் பதிந்த சரங்கள் நரம்புக் கட்டுகளைச் சிதைத்துள்ளன। பூமியில் விழுந்து, கருமையும் இரத்தச் சாயமும் கொண்டு, இடியாயுதத் தாக்குதலால் சிதைந்த மலைபோல் அது சிதறிக் கிடக்கிறது।

Verse 43

स्निग्धेन्द्रनीलनीलंतुप्रांशुशैलोपमंमहत् ।।6.114.42।।केयूराङ्गदवैडूर्यमुक्ताहारस्रगुज्ज्वलम् ।कान्तंविहारेष्वधिकंदीप्तांसङ्ग्रामभूमिषु ।।6.114.43।।भात्याभरणभाभिर्यद्विद्युद्भिरिवतोयदः ।तदेवाद्यशरीरंतेतीक्ष्णैर्नैकशरैश्चितम् ।।6.114.44।।पुनर्दुर्लभसम्पर्शंपरिष्वक्तुं न शक्यते ।श्वाविधःशलकैर्यद्वद्भाणैर्लग्नैर्निरन्तरम् ।।6.114.45।।स्वर्पितैर्मर्मसुभृशंसञ्छिन्नस्नायुबन्धनम् ।क्षितौनिपतितंराजन् श्यामंवैरुधिरच्छवि ।।6.114.46।।वज्रप्रहाराभिहतोविकीर्णइवपर्वतः ।

கேயூரம், அங்கதம், வைடூர்ய மணிகள், முத்துமாலை, மாலைகள் ஆகியவற்றால் ஒளிவீசிய அந்த உடல் ஓய்வில் மிக அழகாய், போர்க்களத்தில் தெய்வீகத் திகழ்வுடன் பிரகாசித்தது।

Verse 44

स्निग्धेन्द्रनीलनीलंतुप्रांशुशैलोपमंमहत् ।।6.114.42।।केयूराङ्गदवैडूर्यमुक्ताहारस्रगुज्ज्वलम् ।कान्तंविहारेष्वधिकंदीप्तांसङ्ग्रामभूमिषु ।।6.114.43।।भात्याभरणभाभिर्यद्विद्युद्भिरिवतोयदः ।तदेवाद्यशरीरंतेतीक्ष्णैर्नैकशरैश्चितम् ।।6.114.44।।पुनर्दुर्लभसम्पर्शंपरिष्वक्तुं न शक्यते ।श्वाविधःशलकैर्यद्वद्भाणैर्लग्नैर्निरन्तरम् ।।6.114.45।।स्वर्पितैर्मर्मसुभृशंसञ्छिन्नस्नायुबन्धनम् ।क्षितौनिपतितंराजन् श्यामंवैरुधिरच्छवि ।।6.114.46।।वज्रप्रहाराभिहतोविकीर्णइवपर्वतः ।

ஆபரணங்களின் ஒளியால் மின்னலொளி கொண்ட மேகம்போல் பிரகாசித்த உமது உடல், அதே உடல் இன்று எண்ணற்ற கூரிய அம்புகளால் நிரம்பியுள்ளது।

Verse 45

स्निग्धेन्द्रनीलनीलंतुप्रांशुशैलोपमंमहत् ।।6.114.42।।केयूराङ्गदवैडूर्यमुक्ताहारस्रगुज्ज्वलम् ।कान्तंविहारेष्वधिकंदीप्तांसङ्ग्रामभूमिषु ।।6.114.43।।भात्याभरणभाभिर्यद्विद्युद्भिरिवतोयदः ।तदेवाद्यशरीरंतेतीक्ष्णैर्नैकशरैश्चितम् ।।6.114.44।।पुनर्दुर्लभसम्पर्शंपरिष्वक्तुं न शक्यते ।श्वाविधःशलकैर्यद्वद्भाणैर्लग्नैर्निरन्तरम् ।।6.114.45।।स्वर्पितैर्मर्मसुभृशंसञ्छिन्नस्नायुबन्धनम् ।क्षितौनिपतितंराजन् श्यामंवैरुधिरच्छवि ।।6.114.46।।वज्रप्रहाराभिहतोविकीर्णइवपर्वतः ।

முள்ளம்பன்றி முட்களால் நிறைந்தது போல, அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட உன்னைத் தழுவவோ தொடவோ இயலவில்லை.

Verse 46

स्निग्धेन्द्रनीलनीलंतुप्रांशुशैलोपमंमहत् ।।6.114.42।।केयूराङ्गदवैडूर्यमुक्ताहारस्रगुज्ज्वलम् ।कान्तंविहारेष्वधिकंदीप्तांसङ्ग्रामभूमिषु ।।6.114.43।।भात्याभरणभाभिर्यद्विद्युद्भिरिवतोयदः ।तदेवाद्यशरीरंतेतीक्ष्णैर्नैकशरैश्चितम् ।।6.114.44।।पुनर्दुर्लभसम्पर्शंपरिष्वक्तुं न शक्यते ।श्वाविधःशलकैर्यद्वद्भाणैर्लग्नैर्निरन्तरम् ।।6.114.45।।स्वर्पितैर्मर्मसुभृशंसञ्छिन्नस्नायुबन्धनम् ।क्षितौनिपतितंराजन् श्यामंवैरुधिरच्छवि ।।6.114.46।।वज्रप्रहाराभिहतोविकीर्णइवपर्वतः ।

அரசே! வர்ம ஸ்தானங்களில் அம்புகள் பாய்ந்து நரம்புகள் அறுந்து, வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்ட மலையைப் போல ரத்த வெள்ளத்தில் பூமியில் கிடக்கிறாய்.

Verse 47

हास्वप्नस्सत्यमेवेदंत्वंरामेणकथंहतः ।।।।त्वंमृत्योरपिमृत्युस्स्याःकथंमृत्युवशंगत:

ஐயோ! இது கனவா அல்லது நிஜமா? ராமனால் நீ எப்படி கொல்லப்பட்டாய்? எமனுக்கே எமனாக இருந்த நீ, எப்படி மரணத்தின் பிடியில் சிக்கினாய்?

Verse 48

त्रैलोक्यवसुभोक्तारंत्रैलोक्योद्वेगदंमहत् ।।।।जेतारंलोकपालानांक्षेप्तारांशङ्करस्य च ।

மூன்று உலகங்களின் செல்வத்தை அனுபவித்தவனே, மூன்று உலகங்களையும் அச்சுறுத்தியவனே, திசைக்காவலர்களை வென்றவனே, சிவபெருமானையும் அசைத்தவனே!

Verse 49

दृप्तानांनिग्रहीतारमाविष्कृतपराक्रमम् ।।।।लोकक्षोभयितारं च नादैर्भूतविराविणम् ।

செருக்கினரை அடக்கியவனே, வலிமையை வெளிப்படுத்தியவனே, உலகைக் கலக்கியவனே, உன் கர்ஜனையால் உயிரினங்களை அலற வைத்தவனே!

Verse 50

ओजसादृप्तवाक्यानांवक्तारंरिपुसन्निधौ ।।।।स्वयूथभृत्यगोप्तारंहन्तारंभीमकर्मणाम् ।

பகைவர் முன்னிலையிலும் வலிமையுடன் அகந்தைமிகு சொற்களை உரைத்தவன்; தன் கூட்டத்தையும் பணியாளர்களையும் காத்தவன்; கொடிய செயல்களில் ஈடுபடுவோரை அழித்தவன்.

Verse 51

हन्तारंदानवेन्द्राणांयक्षाणां च सहस्रशः ।।।।निवातकवचानां च सङ्ग्रहीतारमाहवे ।

தானவேந்திரர்களை அழித்தவன்; ஆயிரக்கணக்கான யக்ஷர்களையும் கொன்றவன்; மேலும் போரில் நிவாதகவசர்களையும் அடக்கி ஆள்ந்தவன்.

Verse 52

नैकयज्ञविलोप्तारंत्रातारंस्वजनस्य च ।।।।धर्मव्यवस्थाभेत्तारंमायास्रष्टारमाहवे ।

பல யாகங்களைச் சிதைத்தவன்; ஆயினும் தன் சொந்த மக்களைப் பாதுகாத்தவன்; தர்மத்தின் நிலைமுறையை உடைத்தவன்; போரில் மாயைச் சூழ்ச்சிகளை உருவாக்கியவன்.

Verse 53

देवासुरनृकन्यानामाहर्तारंततस्ततः ।।।।शत्रुस्त्रीशोकदातारं नेतारं स्वजनस्य च ।

தேவர், அசுரர், மனிதர் ஆகியோரின் கன்னியரை இடமிடமாகக் கவர்ந்தவன்; பகைவரின் பெண்களுக்கு துயரம் அளித்தவன்; மேலும் தன் மக்களுக்குத் தலைவனாக இருந்தவன்.

Verse 54

लङ्काद्वीपस्यगोप्तारंकर्तारंभीमकर्मणाम् ।।।।अस्माकंकामभोगानांदातारंरथिनांवरम् ।

லங்காத்வீபத்தின் காவலன், பயங்கரச் செயல்களின் செய்பவன், எங்களுக்குக் காமபோகங்களை அளிப்பவன்—ரதவீரர்களில் சிறந்தவன்.

Verse 55

एवंप्रभावंभर्तारंदृष्टवारामेणपातितम् ।।।।स्थिरास्मियादेहमिमंधारयामिहतप्रिया ।

இத்தகைய வல்லமை உடைய என் கணவர் ராமனால் வீழ்த்தப்பட்டதைப் பார்த்தும், என் பிரியன் இழந்த நிலையிலும், நான் நிலைத்து நின்று இந்த உடலைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

Verse 56

शयनेषुमहार्हेषुशयित्वाराक्षसेश्वर ।।।।इहकर्मात्प्रसुप्तोऽसिधरण्यांरेणुगुण्ठितः ।

ஓ ராக்ஷசேஸ்வரா! மிக உயர்ந்த படுக்கைகளில் துயின்ற நீ, இப்போது உன் சொந்த கர்மவசத்தால் உறங்குகிறவனைப் போல, தூசியால் மூடப்பட்டு இந்த மண்ணில் கிடக்கிறாய்.

Verse 57

यदातेतनयश्शस्तोलक्ष्मणेनेन्द्रजिद्युधि ।।।।तदात्वभिहतातीव्रमद्यत्वस्मिनिपातिता ।

போரில் உன் மகன் இந்திரஜித் இலக்குமணனால் கொல்லப்பட்டபோது நான் கடும் துயரால் காயமடைந்தேன்; இன்று நீயும் இங்கே வீழ்த்தப்பட்டாய்.

Verse 58

साहंबन्धुजनैर्हीनाहीनानाथेन च त्वया ।।।।विहीनाकामभोगैश्चशोचिष्येशाश्वतीस्समाः ।

நான் உறவினர்களற்றவள்; நீ—என் கணவனும் காவலனும்—உன்னை இழந்து ஆதரவற்றவள்; மேலும் எல்லாக் காமபோகங்களும் இழந்து, முடிவில்லா ஆண்டுகள் துயருறுவேன்.

Verse 59

प्रपन्नोदीर्घमध्वानंराजन्नद्यसुदुर्गमम् ।।।।नयमामपिदुःखार्तां न वर्तिष्येत्वयाविना ।

அரசே, இன்று நீங்கள் மிகக் கடினமான நீண்ட பாதையில் புறப்பட்டீர்கள். துயரால் வாடும் என்னையும் உடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்; உம்மின்றி நான் வாழமாட்டேன்॥

Verse 60

कस्मात्त्वंमांविहायेहकृपणांगन्तुमिच्छसि ।।।।दीनांविलपतींमन्दांकिंवामांनाभिभाषसे ।

என்னை இங்கே பரிதாபமானவளாகவும் ஆதரவற்றவளாகவும் விட்டுச் செல்ல நீங்கள் ஏன் விரும்புகிறீர்கள்? நான் துயர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கிறேன்—ஆயினும் என்னிடம் ஒரு சொல்லும் ஏன் பேசவில்லை?॥

Verse 61

दृष्टवा न खल्वभिक्रुद्धोमामिहानवकुण्ठिताम् ।।।।निर्गतांनगरद्वारात्पद्भ्यामेवागतांप्रभो ।

பிரபுவே, நான் இங்கே வெட்கமின்றி—நகர வாயிலைக் கடந்து—கால்நடையாக வந்ததைப் பார்த்தும் நீங்கள் ஏன் கோபமடைவதில்லை?॥

Verse 62

पश्येष्टदारदारांस्तेभ्रष्टलज्जावकुण्ठितान् ।।।।बहिर्निष्पतितान्सर्वान्कथंदृष्टवा न कुप्यसि ।

பாருங்கள், உமது அன்புப் பெண்கள் அனைவரும் வெட்கமும் தயக்கமும் விட்டு வெளியில் ஓடிவந்துள்ளனர். இதைக் கண்டும் நீங்கள் ஏன் கோபமடைவதில்லை?॥

Verse 63

अयंक्रीडासहायस्तेऽनाथेलालप्यतेजनः ।।।।न चैवमाश्वासयसिकिंवा न बहुमन्यसे ।

இவர்கள்—உமது விளையாட்டு தோழர்கள்—இப்போது ஆதரவற்றவர்களைப் போல அலறி அழைக்கின்றனர். நீங்கள் ஏன் அவர்களை ஆறுதல் கூறவில்லை? அல்லது ஏன் அவர்களை மதிக்கவில்லை?॥

Verse 64

याःस्त्वयाविधवाराजन्कृतानैकाःकुलस्त्रियः ।।।।पतिव्रताधर्मरतागुरुशुश्रूषणेरताः ।ताभिश्शोकाभितप्ताभिश्शप्तःपरवशंगतः ।।।।त्वयाविप्रकृताभिर्यत्तदाशप्तंतदागतम् ।

அரசே, உன்னால் பல உயர்குலப் பெண்கள் விதவையாக்கப்பட்டனர்—பதிவிரதையர், தர்மத்தில் நிலைத்தோர், மூத்தோரின் சேவையில் ஈடுபட்டோர். துயரால் தகித்த அவர்கள் உன்னைச் சபித்தனர்; அதனால் நீ பகைவரின் வசப்பட்டாய். நீ துன்புறுத்திய அவர்களால் அப்போது உரைக்கப்பட்ட சாபமே இப்போது உன்மேல் வந்து சேர்ந்தது.

Verse 65

याःस्त्वयाविधवाराजन्कृतानैकाःकुलस्त्रियः ।।6.114.64।।पतिव्रताधर्मरतागुरुशुश्रूषणेरताः ।ताभिश्शोकाभितप्ताभिश्शप्तःपरवशंगतः ।।6.114.65।।त्वयाविप्रकृताभिर्यत्तदाशप्तंतदागतम् ।

அந்தப் பெண்கள்—பதிவிரதையர், தர்மத்தில் உறுதியானோர், மூத்தோரின் சேவையில் ஈடுபட்டோர்—உன்னால் அநீதிக்குள்ளாகி துயரால் தகித்தனர். அவர்களின் சாபத்தால் நீ பகைவரின் வசமானாய்; அப்போது உரைக்கப்பட்ட சாபமே இப்போது திரும்பி வந்தது.

Verse 66

प्रवादस्सत्यएवायंत्वांप्रतिप्रायशोनृप ।।।।प्रतिव्रतानांनाकस्मात्सपत्नत्यश्रूणिभूतले ।

அரசே, உன்னிடத்தில் இந்தப் பழமொழி உண்மையாயிற்று—பதிவிரதையரின் கண்ணீர் மண்ணில் வீணாக விழாது; அதன் பலனாகவே இந்தத் துன்பம் உன்மேல் வந்தடைந்தது.

Verse 67

कथं च नामतेराजन् लोकानाक्रम्यतेजसा ।।।।नारीचौर्यमिदंक्षुद्रंकृतंशौण्डीर्यमानिना ।

அரசே, ஒளிவலிமையால் உலகங்களை ஆக்கிரமித்த நீ, வீரத்தைக் களிப்பாகக் கொண்டிருந்தும், இந்தச் சிறுமையான ‘பெண்-கவர்ச்சி’ (நாரீசௌரியம்) எவ்வாறு செய்தாய்?

Verse 68

अपनीयाश्रमाद्रामंयन्मृगच्छद्मनात्वया ।।।।आनीतारामपनतीसातत्तेकातर्यलक्षणम् ।

மான்-வேடம் கொண்டு நீ ராமனை ஆசிரமத்திலிருந்து விலக்கி இழுத்துச் சென்று, ராமபத்னியான சீதையை அபகரித்து வந்தாய்—இதுவே உன் கோழைத்தனத்தின் அடையாளம்.

Verse 69

कातर्यं न च तेयुद्धेकदाचित्संस्मराम्यहम् ।।।।तत्तुभाग्यविपर्यासान्नूनंतेपक्वलक्षणम् ।

போரில் நீ எப்போதும் அஞ்சியவன் என்று எனக்கு நினைவில்லை; ஆனால் விதியின் புரட்டலால் இக்கோழைத்தனம் வெளிப்பட்டது—இது உன் அழிவை முன்னறிவிக்கும் முதிர்ந்த குறியாம்.

Verse 70

अतीतानागतार्थज्ञोवर्तमानविचक्षणः ।।।।मैथिलीमाहृतांदृष्टवाध्यात्वानिःश्वस्यचायतम् ।सत्यवाक्यमहाबाहो देवरोमेयदब्रवीत् ।।।।अयंराक्षसमुख्यानांविनाशःपर्युपस्थितः ।कामक्रोधसमुत्थेनव्यसनेनप्रसङ्गिना ।।।।

மகாபாஹோ! என் மைத்துனன்—உண்மை மொழிபவன், நிகழ்காலத்தை நுண்ணறிவுடன் அறிபவன், கடந்த-எதிர்காலத்தை அறிந்தவன்—மைதிலி அபகரிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து சிறிதுநேரம் தியானித்து, நீண்ட நெடுமூச்சு விட்டுப் பேசினான்: “காமமும் கோபமும் எழுப்பும், பற்றிக்கொண்டு பெருகும் இந்தத் துன்பத்தால் ராக்ஷசத் தலைவர்களின் அழிவு நெருங்கிவிட்டது।”

Verse 71

अतीतानागतार्थज्ञोवर्तमानविचक्षणः ।।6.114.70।।मैथिलीमाहृतांदृष्टवाध्यात्वानिःश्वस्यचायतम् ।सत्यवाक्यमहाबाहो देवरोमेयदब्रवीत् ।।6.114.71।।अयंराक्षसमुख्यानांविनाशःपर्युपस्थितः ।कामक्रोधसमुत्थेनव्यसनेनप्रसङ्गिना ।।6.114.72।।

உன் செயல் காரணமாகவே இந்தப் பெரும் பேரழிவு நிகழ்ந்தது—வேர் அறுக்கும் அளவிலானது. இதையெல்லாம் நீயே செய்தாய்; ராக்ஷச குலத்தை ஆதாரமற்றதும் அடைக்கலமற்றதும் ஆக்கிவிட்டாய்.

Verse 72

अतीतानागतार्थज्ञोवर्तमानविचक्षणः ।।6.114.70।।मैथिलीमाहृतांदृष्टवाध्यात्वानिःश्वस्यचायतम् ।सत्यवाक्यमहाबाहो देवरोमेयदब्रवीत् ।।6.114.71।।अयंराक्षसमुख्यानांविनाशःपर्युपस्थितः ।कामक्रोधसमुत्थेनव्यसनेनप्रसङ्गिना ।।6.114.72।।

இராட்சசர்களின் முதன்மையோரின் இந்த அழிவு இப்போது அண்மித்துவிட்டது. காமமும் கோபமும் எழுப்பிய நாசகரமான பற்றுதலெனும் தீவினை இதற்குக் காரணமாயிற்று।

Verse 73

निर्वृत्तस्त्वत्कृतेऽनर्थःसोऽयंमूलहरोमहान् ।त्वयाकृतमिदंसर्वमनाधंराक्षसंकुलम् ।।।।

உன் செயல் காரணமாகவே இந்தப் பெரும் பேரழிவு நிகழ்ந்தது—வேர் அறுக்கும் அளவிலானது. இதையெல்லாம் நீயே செய்தாய்; ராக்ஷச குலத்தை ஆதாரமற்றதும் அடைக்கலமற்றதும் ஆக்கிவிட்டாய்.

Verse 74

हित्वंशोचितव्योमेप्रख्यातबलपौरुषः ।स्त्रीस्वभावात्तुमेबुद्धिःकारुण्येपरिवर्तते ।।।।

நீ வலமும் வீரமும் பெற்றுப் புகழ்பெற்றவன்; உன்னைப் பற்றி நான் அழவேண்டியதில்லை. ஆயினும் பெண் இயல்பினால் என் மனம் கருணையும் துயரமும் நோக்கித் திரும்புகிறது।

Verse 75

सुकृतंदुष्कृतं च त्वंगृहीत्वास्वांगतिंगतः ।आत्मानमनुशोचामित्वद्विनाशेनदुःखिताम् ।।।।

நல்லினமும் தீயினமும் இரண்டையும் உடன் எடுத்துக்கொண்டு நீ உன் முடிவை அடைந்தாய். உன் அழிவால் துயருற்ற நான் என்னையே நினைந்து புலம்புகிறேன்।

Verse 76

सुहृदांहितकामानां न श्रुतंवचनंत्वया ।भ्रात्रूणांचैवकार्त्न्सनहितमुक्तंदशानन ।।।।

ஓ தசானனே! நன்மை நாடிய நண்பர்களின் அறிவுரையை நீ கேளவில்லை. மேலும் சகோதரர்கள் முழுமையாகச் சொன்ன நல்வாக்கையும் நீ ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை।

Verse 77

हेत्वर्थयुक्तंविधिवच्छ्रेयस्करमदारुणम् ।विभीषणेनाभिहितं न कृतंहेतुमत्त्वया ।।।।

விபீஷணன் காரணமுடன், பொருளுடனும், முறையுடனும், நன்மை தருவதாகவும், கடுமையற்றதாகவும் கூறிய அந்த ஹிதவாக்கை—ஓ அறிவுடையவனே—நீ ஏற்றுச் செயல்படவில்லை.

Verse 78

मारीचकुम्भकर्णाभ्यांवाक्यंममपितुस्तथा ।न श्रुतंवीर्यमत्तेनतस्येदंफलमीदृशम् ।।।।

மாரீசனும் கும்பகர்ணனும் கூறிய வார்த்தைகளையும், அதுபோல என் தந்தையின் அறிவுரையையும் நீ கேளவில்லை. வீரமதத்தில் அவற்றை அலட்சியப்படுத்தினாய்; அதற்கே இத்தகைய பலன் இது.

Verse 79

नीलजीमूतसङ्काश पीताम्बरशुभाङ्गद ।स्वगात्राणिविनिक्षिप्यकिंशेषेरुधिराप्लुतः ।।।।

கருநீல மழைமேகம்போல் தோன்றும் ஒளிமிக்கவனே, பீதாம்பரம் அணிந்தவனே, அழகிய அங்கதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனே! உன் அங்கங்களை இவ்வாறு கீழே வீழ்த்தி, இரத்தத்தில் நனைந்து, இங்கே ஏன் கிடக்கிறாய்?

Verse 80

प्रसुप्तइवशोकार्तांकिंमां न प्रतिभाषसे ।महावीर्यस्यदक्षस्यसम्युगेष्वपलायिनः ।।।।यातुधानस्यदौहित्रींकिंमां न प्रतिभाषसे ।

நீ உறங்குகிறவனைப் போல இருக்கிறாய்; நான் துயரால் துடிக்கிறேன்—என்னிடம் ஏன் பதில் சொல்லவில்லை? மகாவீரியன் தக்ஷன், போரில் ஒருபோதும் பின்வாங்காத அந்த யாதுதானனின் பேத்தியாகிய என்னிடம்—நீ ஏன் பேசவில்லை?

Verse 81

उत्तिष्ठोत्तिष्ठकिंशेषेनवेपरिभवेकृते ।।।।अद्यवैनिर्भयालङ्कांप्रविष्टांसूर्यरश्मयः ।

எழுந்திரு, எழுந்திரு—ஏன் இப்படி கிடக்கிறாய்? புதிய அவமானம் நிகழ்ந்துவிட்டது. இன்று சூரியக் கதிர்களே அஞ்சாமல் லங்கைக்குள் நுழைந்துள்ளன॥

Verse 82

येनसूदयसेशत्रून् समरेसूर्यवर्चसा ।।।।वज्रंवज्रधरस्येवसोऽयंतेसततार्चितः ।रणेबहुप्रहरणोहेमजापरिष्कृतः ।।।।परिघोव्यवकीर्णस्तेबाणैश्चिन्नैःसहस्रधा ।

நீ போரில் சூரிய ஒளிபோன்ற வீரத்துடன் பகைவரை அழித்த அந்த—இந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற, நீ எப்போதும் வணங்கிய, பொன் வலை அலங்காரமுடைய, போரில் பல அடிகள் கொடுக்கும் அந்த இரும்புக் கோல்—இப்போது அம்புகளால் வெட்டப்பட்டு ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறிக் கிடக்கிறது॥

Verse 83

येनसूदयसेशत्रून् समरेसूर्यवर्चसा ।।6.114.82।।वज्रंवज्रधरस्येवसोऽयंतेसततार्चितः ।रणेबहुप्रहरणोहेमजापरिष्कृतः ।।6.114.83।।परिघोव्यवकीर्णस्तेबाणैश्चिन्नैःसहस्रधा ।

இந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற, நீ எப்போதும் போற்றிய இந்தப் பரி஘ம்—போரில் பல தாக்குதல்களைச் செய்யும், பொன் வலை அலங்காரமுடையது—இப்போது அம்புகளால் வெட்டப்பட்டு ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறிக் கிடக்கிறது॥

Verse 84

अप्रियामिवोपसंगृह्यकिंशेषेरणमेदिनीम् ।।।।अप्रियामिवकस्माच्छमांनेच्छस्यभिभाषितुम् ।

போர்க்கள மண்ணை காதலியென அணைத்துக் கொண்டு ஏன் கிடக்கிறாய்? மேலும் என்னை அன்பில்லாதவளென எண்ணி, என்னிடம் பதில் சொல்ல ஏன் விரும்பவில்லை?॥

Verse 85

धिगस्तुहृदयंयस्याममेदं न सहस्रधा ।।।।त्वयिपञ्चत्वमापन्नेफलतेशोकपीडितम् ।

என் இந்தத் துயரால் வாடும் இதயத்திற்கு நிந்தை—நீ பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தபோதும், இது ஏன் ஆயிரம் துண்டுகளாகப் பிளந்து விடவில்லை?॥

Verse 86

इत्येवंविलपन्तिसाबाष्पपर्याकुलेक्षणा ।।।।स्नेहोपस्कन्नहृदया तदा मोहामुपागमत् ।

இவ்வாறு புலம்பிய அவள், கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன், அன்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உள்ளத்துடன், அப்போது மோகத்தால் மயங்கி மூர்ச்சையடைந்தாள்।

Verse 87

कश्मलाभिहतासन्नाबभौसारावणोरसि ।।।।स्नध्यानुरक्तेजलदेदीप्ताविद्युदिवोज्ज्वला ।

மயக்கத்தால் தாக்கப்பட்டு அங்கங்கள் தளர்ந்த அவள் ராவணனின் மார்பில் சாய்ந்து கிடந்தாள்; மாலைச் சிவப்பால் நிறைந்த மழைமேகத்தில் ஒளிரும் மின்னலைப் போலப் பிரகாசித்தாள்।

Verse 88

तथागतंसमुत्थाप्यसपत्नयस्तांभृशातुराः ।।।।पर्यवस्थापयामासूरुदन्त्योरुदतींभृशम् ।

அப்போது மிகுந்த துயருற்ற அவளுடைய சகபத்தினிகள் அவளைத் தூக்கி எழுப்பினர்; அவள் பெரிதாய் அழுது அலற, அவர்கள் அவளைத் தாங்கி நிலைநிறுத்தினர்।

Verse 89

न तेसुविदितादेविलोकानांस्थितिरध्रुवा ।।।।दशाविभागपर्यायेराज्ञांवैचञ्चलाःश्रियः ।

தேவி! உலகத்தின் நிலை நிலையற்றது என்பதை நீ நன்கு அறியவில்லையா? காலநிலை மாறும் போது அரசர்களின் செல்வச் சிறப்பும் நிச்சயமாகச் சஞ்சலமானதே।

Verse 90

इत्येवमुच्यमानासासशब्दंप्ररुरोद ह ।।।।स्नापयन्तीतदास्रेणस्तनौवक्रंसुनिर्मलम् ।

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்டபோதிலும் அவள் மீண்டும் உரத்த ஒலியுடன் அழுதாள்; கண்ணீரால் தன் மார்பையும், தூய்மையும் அழகும் நிறைந்த முகத்தையும் நனைத்தாள்।

Verse 91

एतस्मिन्नन्तरेरामोविभीषणमुवाच ह ।।।।संस्कारःक्रियतांभ्रातुःस्त्रीगणःपरिसान्त्व्यताम् ।

அந்நேரத்தில் ராமன் விபீஷணனிடம் கூறினான்— “உன் அண்ணனுக்கான இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யச் செய்; பெண்கள் கூட்டத்தையும் ஆறுதல் கூறி அமைதிப்படுத்து.”

Verse 92

तमुवाचततोधीमान् विभीषणइदंवचः ।।।।विमृश्यबुद्ध्याधर्मज्ञोधर्मार्थसहितंहितम् ।

அப்போது தர்மத்தை அறிந்த ஞானமிக்க விபீஷணன் நன்கு சிந்தித்து, தர்மமும் நோக்கமும் ஒத்த நன்மை தரும் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 93

त्यक्तधर्मव्रतंशूरंनृशंसमनृतंतथा ।।।।नाहमर्होऽस्मिसंस्कर्तुंपरदाराभिमर्शिनम् ।

“அவன் தர்மவிரதங்களைத் துறந்தவன்; கொடூரன், இரக்கமற்றவன், பொய்யன்; பிறர் மனைவியரை அவமதித்தவன். அத்தகையவனுக்கு இறுதிச் சடங்குகள் செய்ய நான் தகுதியற்றவன்.”

Verse 94

भ्रातृरूपःहिमेशत्रुरेषसर्वाहितेरतः ।।।।रावणोनार्हतेपूजांपूज्योऽपिगुरुगौरवात् ।

“அண்ணன் வடிவில் இருந்தாலும் இவன் எனக்குப் பகைவன்; அனைவருக்கும் தீங்கு செய்வதிலே ஈடுபட்டவன். இந்த ராவணன் வணக்கத்திற்குத் தகுதியற்றவன்—பொதுவாக மூத்த அண்ணன் குரு-மரியாதையால் போற்றத்தக்கவனாயினும்.”

Verse 95

नृशंसइतिमांराम वक्ष्यन्तिमनुजाभुवि ।।।।श्रुत्वातस्यागुणान्सर्वेवक्ष्यन्तिसुकृतंपुनः ।

ஹே ராமா! உலகில் மக்கள் என்னை ‘கருணையற்றவன்’ என்று கூறுவார்கள். ஆனால் அவனுடைய குற்றங்களை எல்லாம் கேட்டபின், அனைவரும் மீண்டும் ‘இது சுக்ருதம், நற்கருமமே’ என்று சொல்வார்கள்।

Verse 96

तच्छ्रुत्वापरमप्रीतोरामोधर्मभृतांवरः ।।।।विभीषणमुवाचेदंवाक्यज्ञंवाक्यकोविदः ।

அதை கேட்டதும் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையான, சொல்வன்மை உடைய ஸ்ரீராமர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு, வாக்கறிவு மிக்க விபீஷணனிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 97

तवापिमेप्रियंकार्यंत्वत्प्रभावान्मयाजितम् ।।।।अवश्यंतुक्षमंवाच्योमयात्वांराक्षसेश्वर ।

ஹே ராக்ஷசேஸ்வரா! நீ எனக்கு அன்பானவன்; உன் பெருமையாலேயே நான் வெற்றி பெற்றேன். ஆகவே உரியதும் பொருத்தமானதும் ஆகியதை நான் உனக்குத் தவறாமல் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 98

अधर्मानृतसंयुक्तःकामंत्वेषनिशाचरः ।।।।तेजस्वीबलवान् शूरःसङ्ग्रामेषु च नित्यशः ।

இந்த நிசாசரன் அதர்மமும் பொய்யும் நிறைந்தவனாக இருந்தாலும், அவன் ஒளிமிக்கவன், வலிமைமிக்கவன், போர்களில் எப்போதும் வீரன் ஆவான்।

Verse 99

शतक्रतुमुखैर्वीरैःश्रूयते न पराजितः ।।।।महात्माबलसम्पन्नोरावणोलोकरावणः ।

சதக்ரது (இந்திரன்) முதலான வீரர்களாலும் அவன் தோற்கடிக்கப்படவில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. மகாத்மாவும் வலிமைமிக்கவனும் ஆன ராவணன், ஆனால் உலகைத் துன்புறுத்தியவன்।

Verse 100

मरणानान्तिवैराणिनिर्वृत्तंनःप्रयोजनम् ।।।।क्रियतामस्यसंस्कारोममाप्येषयथातव ।

மரணத்திற்குப் பின் பகை நிலைத்திருக்காது; எங்கள் நோக்கம் நிறைவேறியது. இவரின் இறுதிச் சடங்குகள் செய்யப்படுக—உன் விருப்பம் போலவே என் விருப்பமும் அதுவே।

Verse 101

त्वत्सत्सकाशाद्धशग्रीवस्संस्कारंविधिपूर्वकम् ।।।।क्षिप्रमर्हतिधर्मेणत्वंयशोभाग्भविष्यसि ।

தசக்ரீவன் உன் கரங்களாலேயே விதிப்படி, தர்மப்படி இறுதிச் சடங்குகளைப் பெறத் தகுதியானவன்; அதைச் செய்தால் நீ விரைவில் புகழைப் பெறுவாய்।

Verse 102

राघवस्यवच्श्रुत्वात्वरमाणोविभीषण: ।।।।संस्कारयितुमारेभेभ्रातरंरावणंहतम् ।

ராகவனின் சொற்களைக் கேட்ட விபீஷணன் விரைந்து, கொல்லப்பட்ட தன் அண்ணன் ராவணனின் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்கினான்।

Verse 103

सप्रविश्यपुरींलङ्कांराक्षसेन्द्रोविभीषणः ।।।।रावणस्याअग्निहोत्रंतुनिर्यापयतिसत्वरम् ।

ராக்ஷசேந்திரன் விபீஷணன் லங்காபுரியில் நுழைந்து, ராவணனுக்குரிய அக்னிஹோத்ரம் தொடர்பான சடங்கு ஏற்பாடுகளை உடனடியாகச் செய்தான்।

Verse 104

शकटान् दारुरूपाणिअग्नीनवैयाजकांस्तथा ।।।।तथाचन्दनकाष्ठानिकाष्ठानिविविधानि च ।अगरूणिसुगधनीनिगन्धांश्चसुरभींस्तथा ।।।।मणिमुक्ताप्रवाळानिनिर्यापयतिराक्षसः ।

அந்த ராட்சசன் வண்டிகளில் சிறந்த மரக்கட்டைகள், யாகஅக்னி மற்றும் யாஜகப் புரோகிதர்களின் ஏற்பாடு; சந்தனக் கட்டைகள், பலவகை சமித்துகள்; அகறு முதலிய நறுமணத் திரவியங்கள், இனிய பரிமளங்கள்; மேலும் மணிகள், முத்துகள், பவளங்கள்—இவ்வனைத்தையும் சடங்கிற்கான பொருட்களாக முறையாகத் தயார் செய்தான்।

Verse 105

शकटान् दारुरूपाणिअग्नीनवैयाजकांस्तथा ।।6.114.104।।तथाचन्दनकाष्ठानिकाष्ठानिविविधानि च ।अगरूणिसुगधनीनिगन्धांश्चसुरभींस्तथा ।।6.114.105।।मणिमुक्ताप्रवाळानिनिर्यापयतिराक्षसः ।

அந்த ராட்சசன் மீண்டும் வண்டிகளில் சிறந்த மரக்கட்டைகள், யாகஅக்னி மற்றும் யாஜகப் புரோகிதர்களின் ஏற்பாடு; சந்தனக் கட்டைகள், பலவகை சமித்துகள்; அகறு முதலிய நறுமணத் திரவியங்கள், இனிய பரிமளங்கள்; மேலும் மணிகள், முத்துகள், பவளங்கள்—அந்த்யேஷ்டிக்காக அனைத்தையும் முழுமையாகத் தயாரித்தான்।

Verse 106

आजगाममुहूर्तेनराक्षसैःपरिवारितः ।।।।ततोमाल्यवतासार्थंक्रियामेवचकारसः ।

ராட்சசர்கள் சூழ்ந்தவனாக அவன் சிறிது நேரத்திலேயே மீண்டும் வந்தான்; பின்னர் மால்யவானுடன் சேர்ந்து விதிப்படி செய்யவேண்டிய சடங்குகளைச் செய்தான்।

Verse 107

सौवर्णींशिबिकांदिव्यामारोप्यक्षौमवासनम् ।।।।रावणंराक्षसाधीशमश्रुपूर्यमुखाद्विजाः ।तूर्यघोषैश्चविविधैस्स्तुवद्भिश्चाभिनन्दितम् ।।।।प्ताकाभिश्चचित्राभिस्सुमनोभिश्चचित्रिताम् ।उत्क्षिप्यशिबिकांतांतुविभीषणपुरोगमाः ।।।।दक्षिणाभिमुखास्सर्वेगृह्यकाष्ठानिभेजिरे ।

நுண் க்ஷௌம ஆடையணிந்த ராட்சசாதிபதி ராவணனைத் தெய்வீகமான பொன்னாலான சிபிகையில் ஏற்றி, கண்ணீரால் முகம் நனைந்த த்விஜப் புரோகிதர்கள் பலவகைத் தூரிய நாதங்களாலும் ஸ்துதி-பாடல்களாலும் அவனை மரியாதை செய்தனர்। அந்தச் சிபிகை வண்ணப் பதாகைகளாலும் மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அதைத் தூக்கி, விபீஷணனை முன்னணியாக வைத்து, அனைவரும் தெற்குநோக்கி சிதைக்கட்டைகளை எடுத்துச் சென்றனர்।

Verse 108

सौवर्णींशिबिकांदिव्यामारोप्यक्षौमवासनम् ।।6.114.107।।रावणंराक्षसाधीशमश्रुपूर्यमुखाद्विजाः ।तूर्यघोषैश्चविविधैस्स्तुवद्भिश्चाभिनन्दितम् ।।6.114.108।।प्ताकाभिश्चचित्राभिस्सुमनोभिश्चचित्रिताम् ।उत्क्षिप्यशिबिकांतांतुविभीषणपुरोगमाः ।।6.114.109।।दक्षिणाभिमुखास्सर्वेगृह्यकाष्ठानिभेजिरे ।

நுண் க்ஷௌம ஆடையணிந்த ராவணனைத் தெய்வீகமான பொன்னாலான சிபிகையில் ஏற்றி, கண்ணீரால் முகம் நனைந்த த்விஜப் புரோகிதர்கள் பலவகைத் தூரிய நாதங்களாலும் ஸ்துதி-பாடல்களாலும் அவனை மரியாதை செய்தனர்।

Verse 109

सौवर्णींशिबिकांदिव्यामारोप्यक्षौमवासनम् ।।6.114.107।।रावणंराक्षसाधीशमश्रुपूर्यमुखाद्विजाः ।तूर्यघोषैश्चविविधैस्स्तुवद्भिश्चाभिनन्दितम् ।।6.114.108।।प्ताकाभिश्चचित्राभिस्सुमनोभिश्चचित्रिताम् ।उत्क्षिप्यशिबिकांतांतुविभीषणपुरोगमाः ।।6.114.109।।दक्षिणाभिमुखास्सर्वेगृह्यकाष्ठानिभेजिरे ।

வண்ணமயமான கொடிகளாலும் மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தச் சிபிகையைத் தூக்கி, விபீஷணன் முன்னணியில் நிற்க, அனைவரும் தெற்குநோக்கி திரும்பி தகனக் கட்டைகளை எடுத்துக்கொண்டு சுடுகாடு வழியே சென்றனர்.

Verse 110

अग्नयोदीप्यमानास्तेतदाध्वर्युसमीरिताः ।।।।शरणाभिगताःसर्वेपुरस्तात्तस्यतेययुः ।

அப்போது அத்வர்யு புரோகிதனால் ஏற்றப்பட்ட அக்னிகள் ஒளிவீசி எரிந்தன; அடைக்கலம் நாடிய அனைவரும் அவன் முன்னிலையில் முன்னே சென்றனர்.

Verse 111

अन्तःपुराणिसर्वाणिरुदमानानिसत्वरम् ।।।।पृष्ठतोऽनुययुस्तानिप्लवमानानिसर्वतः ।

அந்தப்புரத்தின் பெண்கள் அனைவரும் அழுதபடியே விரைந்து பின்னால் தொடர்ந்தனர்; துயரால் கலங்கி, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அசைந்தாடி நடந்தனர்.

Verse 112

रावणंप्रयतेदेशेस्थाप्यतेभृशदुःखिताः ।।।।चितांचन्दनकाष्ठैश्चपद्मकोशीसंवृताम् ।ब्राह्म्यासम्वर्तयामासूराङ्कवास्तरणावृताम् ।।।।वर्ततेवेदविहितोराज्ञोवैपश्चिमःक्रतुः ।

விதிப்படி தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட இடத்தில் ராவணனை நிறுவி, மிகுந்த துயருற்றவர்கள் சந்தனக் கட்டைகளாலும் பத்மக மரக்கட்டைகளாலும் சிதையை அமைத்தனர்; குசப்புல், ஆசனம், போர்வை முதலியவற்றால் மூடி, பிராம்ய விதிப்படி அதை நிறைவேற்றினர். இவ்வாறு வேதம் விதித்த அரசனின் இறுதிக் கிரியை நடத்தப்பட்டது.

Verse 113

रावणंप्रयतेदेशेस्थाप्यतेभृशदुःखिताः ।।6.114.112।।चितांचन्दनकाष्ठैश्चपद्मकोशीसंवृताम् ।ब्राह्म्यासम्वर्तयामासूराङ्कवास्तरणावृताम् ।।6.114.113।।वर्ततेवेदविहितोराज्ञोवैपश्चिमःक्रतुः ।

புனிதமான இடத்தில் ராவணனை நிறுவி அவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். சந்தனம், பத்மக மரக்கட்டைகளால் சிதையை அமைத்து, குசைத் தழை மற்றும் துணியால் மூடி, பிராஹ்ம்ய விதிப்படி நிறைவேற்றினர்; இவ்வாறு அரசனுக்குரிய வேதவிதியான இறுதி சடங்கு—பச்சிமக் கிரது—நடைபெற்றது।

Verse 114

प्रचक्रुःराक्षसेन्द्रस्यपितृमेधमनुक्रमम् ।।।।वेदिं च दक्षिणप्राच्यांयथास्थानं च पावकम् ।

பின்னர் அவர்கள் ராக்ஷசேந்திரனுக்கான பித்ருமேதச் சடங்கின் வரிசையை விதிப்படி மேற்கொண்டனர். தென்கிழக்குத் திசையில் வேதியை நிறுவி, புனித அக்னியை உரிய இடத்தில் வைத்தனர்।

Verse 115

पृषदाज्येनसम्पूर्णंस्रुवंसर्वेप्रचिक्षिपुः ।।।।पादयोश्शकटंप्रादुरन्तरूर्वोरुलूखलंतदा ।

அப்போது தயிர் கலந்த நெய் நிரம்பிய ஸ்ருவத்தை அவர்கள் அவன் மீது ஊற்றினர். அதே வேளையில் அவன் பாதங்களருகே சகடம் (வண்டி) ஒன்றையும், தொடைகளுக்கிடையில் உலூகலம் (உரல்) ஒன்றையும் வைத்தனர்।

Verse 116

दारुपात्राणिसर्वाणिआरणिंचोत्तारारणिम् ।।।।दत्त्वातुमुसलंचान्यथास्थानंविचक्षणा: ।

பின்னர் அறிவுடையோர் எல்லா மரப்பாத்திரங்களையும், ஆரணி மற்றும் உத்தர-ஆரணி (அக்னி மந்தனக் குச்சிகள்), உலக்கை மற்றும் பிற பொருட்களையும்—ஒவ்வொன்றையும் உரிய இடத்தில் அமைத்தனர்।

Verse 117

शास्त्रादृष्टेनविधिनामहर्षिविहितेन च ।।।।तत्रमेध्यंपशुंहत्वाराक्षसेन्द्रस्यराक्षसाः ।परिस्तरणिकांराज्ञोघृताक्तांसमवेशयन् ।।।।

பின்னர் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டும் மகரிஷிகள் விதித்தும் உள்ள முறையின்படி, அங்கு ராக்ஷசர்கள் யாகத்திற்குரிய மேத்யப் பசுவை பலியிட்டு, தங்கள் ராக்ஷசேந்திர அரசனுக்காக நெய் பூசப்பட்ட பரிஸ்தரணிகை (விரிப்பு) ஒன்றை விரித்தனர்।

Verse 118

शास्त्रादृष्टेनविधिनामहर्षिविहितेन च ।।6.114.117।।तत्रमेध्यंपशुंहत्वाराक्षसेन्द्रस्यराक्षसाः ।परिस्तरणिकांराज्ञोघृताक्तांसमवेशयन् ।।6.114.118।।

சாஸ்திரத்தில் காணப்படும், மகரிஷிகள் விதித்த முறையின்படி அங்கே ராக்ஷசர்கள் ராக்ஷசேந்திரனுக்காக மேத்யப் பசுவை வதைத்து, தம் அரசனுக்காக நெய் தடவிய பரிஸ்தரணிகை (விரிப்புத் துணி) யை விதிப்படி அமைத்தனர்.

Verse 119

गन्धैर्माल्यैरलङ्कृत्यरावणंदीनमानसाः ।।।।विभीषणसहायास्तेवस्त्रैश्चविविधैरपि ।लाजैरश्चावकिरन्तिस्मबाष्पपूर्णमुखास्तदा ।।।।

அப்போது துயரால் தாழ்ந்த மனத்துடன் ராக்ஷசர்கள் ராவணனை நறுமணங்களாலும் மாலைகளாலும் அலங்கரித்து, விபீஷணன் துணையுடன் பலவகை ஆடைகளாலும் போர்த்தி, கண்ணீரால் நிறைந்த முகங்களுடன் லாஜம் (வறுத்த நெல்) தூவினர்.

Verse 120

गन्धैर्माल्यैरलङ्कृत्यरावणंदीनमानसाः ।।6.114.119।।विभीषणसहायास्तेवस्त्रैश्चविविधैरपि ।लाजैरश्चावकिरन्तिस्मबाष्पपूर्णमुखास्तदा ।।6.114.120।।

துயரத்தில் மூழ்கிய ராக்ஷசர்கள் ராவணனை நறுமணங்களாலும் மாலைகளாலும் அலங்கரித்து, விபீஷணன் துணையுடன் பலவகை ஆடைகளால் மூடி, கண்ணீர் நிறைந்த முகங்களுடன் லாஜம் (வறுத்த நெல்) தூவினர்.

Verse 121

ददौ च पावकंतस्यविधियुक्तंविभीषणः ।स्नात्वाचैवार्द्रवस्त्रेणतिलान्दूर्वाभिमिश्रितान् ।।।।उदकेन च सम्मिश्रान्प्रदायविधिपूर्वकम् ।प्रदायचोदकंतस्मैमूर्ध्नाचैनंनमस्य च ।।।।ताःस्त्रियोऽनुनयामाससान्तमुक्त्वापुनःपुनः ।गम्यतामितितास्सर्वाविविशुर्नगरीतदा ।।।।

விபீஷணன் விதிமுறையுடன் அவனுக்குச் சிதைஅக்னியை ஏற்றினான். நீராடி, ஈர ஆடை அணிந்து, துர்வா புல் கலந்த எள்ளை நீருடன் கலந்து விதிப்படி அர்ப்பணித்து, பின்னர் உதகதானமும் செய்து, தலை வணங்கி வணங்கினான். அவன் பெண்களை மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறி—“செல்லுங்கள்” என்றான்; அப்போது அவர்கள் அனைவரும் நகருக்குள் நுழைந்தனர்.

Verse 122

ददौ च पावकंतस्यविधियुक्तंविभीषणः ।स्नात्वाचैवार्द्रवस्त्रेणतिलान्दूर्वाभिमिश्रितान् ।।6.114.121।।उदकेन च सम्मिश्रान्प्रदायविधिपूर्वकम् ।प्रदायचोदकंतस्मैमूर्ध्नाचैनंनमस्य च ।।6.114.122।।ताःस्त्रियोऽनुनयामाससान्तमुक्त्वापुनःपुनः ।गम्यतामितितास्सर्वाविविशुर्नगरीतदा ।।6.114.123।।

விபீஷணன் விதிமுறையுடன் அவனுக்குச் சிதைஅக்னியை ஏற்றினான். நீராடி, ஈர ஆடை அணிந்து, துர்வா கலந்த எள்ளை நீருடன் கலந்து விதிப்படி அர்ப்பணித்து, பின்னர் உதகதானமும் செய்து, தலை வணங்கி வணங்கினான்.

Verse 123

ददौ च पावकंतस्यविधियुक्तंविभीषणः ।स्नात्वाचैवार्द्रवस्त्रेणतिलान्दूर्वाभिमिश्रितान् ।।6.114.121।।उदकेन च सम्मिश्रान्प्रदायविधिपूर्वकम् ।प्रदायचोदकंतस्मैमूर्ध्नाचैनंनमस्य च ।।6.114.122।।ताःस्त्रियोऽनुनयामाससान्तमुक्त्वापुनःपुनः ।गम्यतामितितास्सर्वाविविशुर्नगरीतदा ।।6.114.123।।

அவன் அந்தப் பெண்களை மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் மொழிகளால் சமாதானப்படுத்தி—“திரும்பிச் செல்லுங்கள்” என்றான்; அப்போது அவர்கள் அனைவரும் நகரத்துள் நுழைந்தனர்।

Verse 124

प्रविष्टासुसर्वासुराक्षसीषुविभीषणः ।रामपार्श्वमुपागम्यतदातिष्ठद्विनीतवत् ।।।।

அனைத்து ராக்ஷஸிப் பெண்களும் நகரத்துள் நுழைந்த பின், விபீஷணன் ராமரின் அருகே வந்து அவரின் பக்கத்தில் பணிவுடன் நின்றான்।

Verse 125

रामोऽपिसहसैन्येनससुग्रीवस्सलक्ष्मणः ।हर्षंलेभेरिपुंहत्वायथावृत्रंशतक्रतु: ।।।।

ராமரும் படையுடன், சுக்ரீவனும் இலக்குவனும் உடன், பகைவரை வதைத்த பின் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்—விருத்திரனை வதைத்த பின் சதக்ரது (இந்திரன்) மகிழ்ந்ததுபோல்।

Verse 126

ततोविमुक्त्वासशरंशरासनंमहेन्द्रदत्तंकवचं च तन्महत् ।विम्युचरोषंरिपुनिग्रहात्ततोरामःसुसौम्यत्वमुपागतोऽरिहा ।।।।

பின்னர் அவர் அம்புகளுடன் கூடிய வில்லையும், மகேந்திரன் அளித்த அந்தப் பெரும் கவசத்தையும் விலக்கி, பகைவரை அடக்கி முடித்த பின் கோபத்தைத் துறந்து, அரிஹா ராமர் மீண்டும் மென்மையான அமைதிநிலைக்கு வந்தார்।