Adhyaya 27

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने भण्डपुत्रवधो नाम षड्विंशो ऽध्यायः अथ नष्टेषु पुत्रेषु शोकानलपरिप्लुतः / विललाप स दैत्येन्द्रो मत्वा जातं कुलक्षयम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில், ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில், லலிதோபாக்யானத்தில் ‘பண்டபுத்ரவதம்’ எனப்படும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம். பின்னர், மகன்கள் அழிந்ததால் சோகஅக்னியால் மூழ்கிய அந்த தைத்யேந்திரன், குலநாசம் ஏற்பட்டதாக எண்ணி, புலம்பினான்।

Verse 2

हा पुत्रा हा गुणोदारा हा मदेकपरायणाः / हा मन्नेत्रसुधापूरा हा मत्कुलविवर्धनाः

அய்யோ மக்களே! அய்யோ குணத்தில் உயர்ந்தவர்களே! அய்யோ என்னையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டவர்களே! அய்யோ என் கண்களுக்கு அமுதப் பெருக்காய் இருந்தவர்களே! அய்யோ என் குலத்தை வளர்த்தவர்களே!

Verse 3

हा समस्तसुरश्रेष्ठमदभञ्जनतत्पराः / हा समस्तसुरस्त्रीणामन्तर्मोहनमन्मथाः

அய்யோ எல்லா தேவர்களிலும் சிறந்தோரின் அகந்தையை உடைக்கத் துடித்தவர்களே! அய்யோ எல்லா தேவமாதர்களின் உள்ளத்தை மயக்கும் மன்மதன் போன்றவர்களே!

Verse 4

दिशत प्रीतिवाचं मे ममाङ्के वल्गताधुना / किमिदानीमिमं तातमवमुच्य सुखं गताः

எனக்கு அன்பு மொழி கூறுங்கள்; இப்போது என் மடியில் விளையாடுங்கள். மகனே, இப்பொழுது இந்தத் தந்தையை விட்டுவிட்டு நீங்கள் எவ்வாறு இன்பமாகச் சென்றீர்கள்?

Verse 5

युष्मान्विना न शोभन्ते मम राज्यानि पुत्रकाः / रिक्तानि मम गेहानि रिक्ता राजसभापि मे

மகன்களே, உங்களின்றி என் அரசுகள் அழகு பெறவில்லை; என் இல்லங்கள் வெறுமையாகின்றன, என் அரசசபையும் வெறுமையாகிறது.

Verse 6

कथमेवं विनिःशेषं हतायूयं दुराशयाः / अप्रधृष्यभुजासत्त्वान्भवतो मत्कुलाङ्कुरान् / कथमेकपदे दुष्टा वनिता संगरे ऽवधीत्

தீய எண்ணமுடையவர்களே, நீங்கள் இவ்வாறு முற்றிலும் எப்படிக் கொல்லப்பட்டீர்கள்? அடக்க முடியாத புஜவலத்துடன் என் குலத்தின் முளைகளாய் இருந்த உங்களை, அந்தத் தீய பெண் போரில் ஒரே கணத்தில் எவ்வாறு வதைத்தாள்?

Verse 7

मम नष्टानि सौख्यानि मम नष्टाः कुलस्त्रियः / इतः परं कुले क्षीणे साहसानि सुखानि च

என் இன்பங்கள் அழிந்தன; என் குலத்தின் பெண்களும் அழிந்தனர். இனி குலம் சிதைந்தபின் துணிவும் இன்பமும் நிலைநிற்காது.

Verse 8

भवतः सुकृतैर्लब्ध्वा मम पूर्वजनुःकृतैः / नाशो ऽयं भवतामद्य जातो नष्टस्ततो ऽस्म्यहम्

உங்கள் புண்ணியத்தாலும் என் முன்ஜன்மக் கர்மத்தாலும் பெற்றது இன்று உங்களுக்கே இவ்வழிவு ஆகிவிட்டது; ஆகவே நானும் அழிந்தவனாயினேன்.

Verse 9

हा हतो ऽस्मि विपन्नो ऽस्मि मन्दभाग्यो ऽस्मि पुत्रकाः / इति शोकात्स पर्यस्यन्प्रलपन्मुक्तमूर्धजः / मूर्च्छया लुप्तहृदयो निष्पपात नुपासनात्

‘அய்யோ! நான் அழிந்தேன்; நான் துன்பத்தில் வீழ்ந்தேன்; நான் துர்பாக்கியன், மக்களே!’ என்று துயரத்தில் புரண்டு, புலம்பி, சிதறிய கூந்தலுடன் மயங்கி, உணர்வு கெட்டு ஆசனத்திலிருந்து விழுந்தான்.

Verse 10

विशुक्रश्च विषङ्गश्च कुटिलाक्षश्च संसदि / भण्डमाश्वासयामासुर्दैवस्य कुटिलक्रमैः

அவையில் விசுக்ரன், விஷங்கன், குடிலாக்ஷன் ஆகியோர் தெய்வத்தின் வளைந்த விதிகளை எடுத்துரைத்து பண்டனை ஆறுதல் கூறினர்.

Verse 11

विशुक्र उवाच देवकि प्राकृत इव प्राप्तः शोकस्य वश्यताम् / लपसि त्वे प्रति सुतान्प्राप्तमृत्यून्महाहवे

விசுக்ரன் கூறினான்—‘தேவகி! நீ சாதாரணவள்போல் துயரத்திற்குக் கட்டுப்பட்டுவிட்டாய். மாபெரும் போரில் மரணமடைந்த உன் மக்களை நினைத்து நீ புலம்புகிறாய்.’

Verse 12

धर्मवान्विहितः पन्था वीराणामेष शाश्वतः / अशोच्यमाहवे मृत्युं प्राप्नुवन्ति यदर्हितम्

வீரர்களுக்கு இதுவே தர்மம் சார்ந்த நிலையான வழியாகும். போரில் அடையும் மரணம் துக்கத்திற்குரியதல்ல, அதுவே அவர்களுக்குத் தகுந்தது.

Verse 13

एतदेव विनाशाय शल्यवद्बाधते मनः / यत्स्त्री समागत्य हठान्नि हन्ति सुभटान्रणे

அழிவிற்கான இந்த ஒரு செயல் மட்டுமே முள் போல மனதை உறுத்துகிறது; ஒரு பெண் வந்து போரில் சிறந்த வீரர்களை வலிமையுடன் கொன்றாள் என்பது தாங்க முடியாதது.

Verse 14

इत्युक्ते तेन दैत्येन पुत्रशोको व्यमुच्यत / भण्डेन चण्डकालाग्निसदृशः क्रोध आदधे

அந்த அசுரன் அவ்வாறு கூறியதும், பண்டாசுரன் புத்திர சோகத்தைக் கைவிட்டு, ஊழிக்காலத் தீயைப் போன்ற கடும் கோபத்தைக் கொண்டான்.

Verse 15

स कोशात्क्षिप्रमुद्धृत्य खड्गमुग्रं यमोपमम् / विस्फारिताक्षियुगलो भृशं जज्वाल तेजसा

அவன் உறையிலிருந்து எமனைப் போன்ற பயங்கரமான வாளை விரைவில் உருவி, விரிந்த கண்களுடன் தேஜஸினால் மிகவும் பிரகாசித்தான்.

Verse 16

इदानीमेव तां दुष्टां खड्गेनानेन खण्डशः / शकलीकृत्य समरे श्रमं प्राप्स्यामि बन्धुभिः

இப்பொழுதே அந்தத் தீயவளை இந்த வாளினால் போரில் துண்டு துண்டாக வெட்டி, என் உறவினர்களுடன் நான் அமைதி அடைவேன்.

Verse 17

इति रोषस्खलद्वर्णः श्वसन्निव भुजङ्गमः / खड्गं विधुन्वन्नुत्थाय प्रचचाला तिमत्तवत्

இவ்வாறு கூறி அவன் கோபத்தால் நிறம் மாறி, சீறும் பாம்புபோல், வாளை அசைத்துக்கொண்டு எழுந்து, மதமுற்றவன் போல முன்னே நடந்தான்।

Verse 18

तं निरुध्य च संभ्रान्ताः सर्वे दानवपुङ्गवाः / वाचमूचुरतिक्रोधाज्ज्वलन्तो ललितां प्रति

அவனைத் தடுத்து, கலங்கிய எல்லா தானவச் சிறந்தோரும், மிகுந்த கோபத்தால் எரிந்தபடி, லலிதையை நோக்கி வார்த்தைகள் கூறினர்।

Verse 19

न तदर्थे त्वया कार्यः स्वामिन्संभ्रम ईदृशः / अस्माभिः स्वबलैर्युक्तै रणोत्साहो विधीयते

ஸ்வாமி! இதற்காக நீங்கள் இவ்வளவு கலக்கம் கொள்ள வேண்டாம்; நாங்கள் எங்கள் பலத்துடன் கூடி போரின் உற்சாகத்தை ஏற்படுத்துவோம்।

Verse 20

भवदाज्ञालवं प्राप्य समस्तभुवनं हठात् / विमर्द्दयितुमीशाः स्मः किमु तां मुग्धभामिनीम्

உமது ஆணையின் சிறு துளி கிடைத்தாலே, நாங்கள் எல்லாப் புவனங்களையும் வலுக்கட்டாயமாக மிதித்து நசுக்க வல்லோம்; அப்படியிருக்க அந்த மயங்கும் நங்கை என்ன?

Verse 21

किं चूषयामः सप्ताब्धीन्क्षोदयामो ऽथ वा गिरीन् / अधरोत्तरमेवैतत्त्रैलोक्यं करवाम वा

ஏழு சமுத்திரங்களையும் உறிஞ்சிவிடலாமா, அல்லது மலைகளை அரைத்துப் பொடியாக்கலாமா? இல்லை இந்தத் திரைலோகத்தையே தலைகீழாக்கலாமா?

Verse 22

छिनदाम सुरान्सर्वान्भिनदाम तदालयान् / पिन्षाम हरित्पालानाज्ञां देहि महामते

நாம் எல்லா தேவர்களையும் வெட்டி வீழ்த்தி, அவர்களின் ஆலயங்களையும் உடைத்து நொறுக்குவோம்; ஹரித்பாலர்களை அரைத்தழிப்போம். ஹே மஹாமதே, ஆணை அருள்க.

Verse 23

इत्युदीरित माकर्ण्य महाहङ्कारगर्वितम् / उवाच वचनं क्रुद्धः प्रतिघारुणलोचनः

இவ்வாறு பேரகங்காரக் கர்வம் நிறைந்த சொற்களை கேட்டவுடன், எதிர்தாக்குதலுக்குக் கடுமையான கண்களுடன் கோபித்து அவன் உரைத்தான்.

Verse 24

विशुक्र भवता गत्वा मायान्तार्हितवर्ष्मणा / जयविघ्नं महायन्त्रं कर्त्तव्यं कटके द्विषाम्

ஹே விஷுக்ரா! மாயையால் உடலை மறைத்துக்கொண்டு பகைவரின் படைவீட்டிற்குச் சென்று ‘ஜயவிக்ந’ எனும் மகாயந்திரத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 25

इति तस्य वचः श्रुत्वा विशुक्रो रोषरूषितः / मायातिरोहितवपुर्जगाम ललिताबलम्

அவன் சொற்களை கேட்ட விஷுக்ரன் கோபத்தால் கொதித்தான்; மாயையால் உடலை மறைத்துக்கொண்டு லலிதையின் படையினிடம் சென்றான்.

Verse 26

तस्मिन्प्रयातुमुद्युक्ते सुर्यो ऽस्तं समुपागतः / पर्यस्तकिरणस्तोमपाटलीकृतदिङ्मुखः

அவன் புறப்படத் தயாரான வேளையில் சூரியன் அஸ்தமித்தான்; கதிர்களின் தொகுதி சிதறி, திசைகளின் முகங்கள் பாட்டளி நிறமாக மாறின.

Verse 27

अनुरागवती संध्या प्रयान्तं भानुमालिनम् / अनुवव्राज पातालकुञ्जे रन्तुमिवोत्सुका

அன்புமிகு சந்தியா, புறப்படும் சூரியதேவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்; பாதாளக் குஞ்சத்தில் விளையாட ஆவலுற்றவள்போல்.

Verse 28

वेगात्प्रपततो भानोर्देहसंगात्समुत्थिताः / चरमाब्धेरिव पयःकणास्तारा विरेजिरे

வேகமாக அஸ்தமிக்கும் சூரியனின் தேகத் தொடர்பிலிருந்து எழுந்த துகள்கள், கடலின் கடைசி கரையிலுள்ள நீர்த்துளிகள் போல, நட்சத்திரங்களாய் ஒளிர்ந்தன.

Verse 29

अथाससाद बहुलं तमः कज्जलमेचकम् / सार्थं कर्त्तुमिवोद्युक्तं सवर्णस्यासिदुर्धिया

அப்போது காஜல் போன்ற கருமைமிக்க அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்தது; அந்த தீயமதி, தன் நிறத்தவரைக் கூட்டமாக்க முயல்வதுபோல் தோன்றியது.

Verse 30

मायारथं समारूढो गूढशर्वरसंवृतः / अदृश्यवपुरापेदे ललिताकटकं खलः

மாயாரதத்தில் ஏறி, இரவின் மறைவில் ஒளிந்த அந்த துஷ்டன், காணாத உடலுடன் லலிதையின் கடகத்தை அடைந்தான்.

Verse 31

तत्र गत्वा ज्वलज्ज्वालं वह्निप्राकारमण्डलम् / शतयोजनविस्तारामालोकयत् दुर्मतिः

அங்கே சென்று அந்த தீயமதி, ஜ்வாலைகள் கொழுந்தெழும் அக்னிப் பிராகார மண்டலத்தை கண்டான்; அது நூறு யோஜனங்கள் விரிந்திருந்தது.

Verse 32

परितो विभ्रमञ्शालमवकाशमवाप्नुवन् / दक्षिणं द्वारमासाद्य निदध्यौ क्षणमुद्धतः

அவன் சுற்றிலும் அந்த விப்ரம-சாலையின் வெளிவெளியை அடைந்து, தெற்கு வாயிலை அணைந்து, உயர்ந்த உள்ளத்துடன் சிறிதுநேரம் தியானித்தான்।

Verse 33

तत्रापश्यन्महासत्त्वास्सावधाना धृतायुधाः / आरूढयानाः सनद्धवर्माणो द्वारदेशतः

அங்கே வாயில் பகுதியில் அவன் மகா வீரர்களைக் கண்டான்—எச்சரிக்கையுடன், ஆயுதம் தாங்கி, வாகனமேறி, கவசம் அணிந்தவர்களாக।

Verse 34

स्तंभिनीप्रमुखाः शक्तीर्विशत्यक्षौहिणीयुताः / सर्वदा द्वाररक्षार्थं निर्दिष्टा दण्डनाथया

ஸ்தம்பினி முதலிய சக்திகள், இருபது அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன், எப்போதும் வாயில் காவலுக்காக தண்டநாதையால் நியமிக்கப்பட்டிருந்தன।

Verse 35

विलोक्य विस्मयाविष्टो विचार्य च चिरं तदा / शालस्य बहिरेवासौ स्थित्वा यन्त्रं समातनोत्

இதைக் கண்டு அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்து நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான்; பின்னர் சாலையின் வெளியே நின்றபடியே ஒரு யந்திரத்தை அமைத்தான்।

Verse 36

गव्यूतिमात्रकायामे तत्समानप्रविस्तरे / शिलापट्टे सुमहति प्रालिखद्यन्त्रमुत्तमम्

கவ்வியூதி அளவு நீளமும் அதே அளவு அகலமும் கொண்ட மிகப் பெரிய கல் பலகையில் அவன் சிறந்த யந்திரத்தை வரையினான்।

Verse 37

अष्टदिक्ष्वष्टशूलेन संहाराक्षरमौलिना / अष्टभिर्दैवतैश्चैव युक्तं यन्त्रं समालिखत्

அவன் எட்டு திசைகளிலும் ஸம்ஹாராக்ஷர-மௌலியுடைய அஷ்டசூலமும், எட்டு தேவதைகளும் இணைந்த யந்திரத்தை முறையாக வரையச் செய்தான்.

Verse 38

अलसा कृपणा दीना नितन्द्राच प्रमीलिका / क्लीबा च निरहङ्कारा चेत्यष्टौ देवताः स्मृताः

அலஸா, க்ருபணா, தீனா, நிதந்த்ரா, ப்ரமீலிகா, க்லீபா, நிரஹங்காரா—இவ்வாறு எட்டு தேவதைகள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 39

देवताष्टकमेतश्च शूलाष्टकपुटोपरि / नियोज्य लिखितं यन्त्रं मायावी सममन्त्रयत्

அந்த மாயாவி, அஷ்டசூலத்தின் உறைமேல் இத்தேவதாஷ்டகத்தை நிறுவி, எழுதப்பட்ட யந்திரத்தின் மீது முறையாக மந்திரஜபம் செய்தான்.

Verse 40

पूजां विधाय मन्त्रस्य बलिभिश्छागलादिभिः / तद्यन्त्रं चारिकटके प्राक्षिपत्समरे ऽसुरः

மந்திரத்தின் பூஜையைச் செய்து, ஆடு முதலிய பலிகளை அளித்து, அந்த அசுரன் போரில் அந்த யந்திரத்தை சாரிகடகத்தில் எறிந்தான்.

Verse 41

पाकारस्य बहिर्भागे वर्तिना तेन दुर्धिया / क्षिप्तमुल्लङ्घ्य च रणे पपात कटकान्तरे

அந்த தீயமதி கொண்டவன் பாகாரத்தின் வெளிப்புறத்தில் அதை எறிந்தான்; அது போரில் தாவி, படைவட்டத்தின் நடுவே விழுந்தது.

Verse 42

तद्यन्त्रस्य विकारेण कटकस्थास्तुशक्तयः / विमुक्तशस्त्रसंन्यासमास्थिता दीनमानसाः

அந்த யந்திரத்தின் மாற்றத்தால் கோட்டையில் இருந்த சக்திகள் அனைத்தும் ஆயுதங்களை விடுத்து, ஆயுத-துறவினை ஏற்று, துயர்மனத்துடன் இருந்தன।

Verse 43

किं हतैरसुरैः कार्यं शस्त्राशस्त्रिक्रमैरलम् / जयसिद्धफलं किं वा प्राणिहिंसा च पापदा

கொல்லப்பட்ட அசுரர்களால் என்ன பயன்? ஆயுதமும் ஆயுதமற்ற முறைகளும் போதும். வெற்றி-சித்தியின் பலன் என்ன? உயிர் கொலை பாவத்தைத் தரும்.

Verse 44

अमराणां कृते को ऽयं किमस्माकं भविष्यति / वृथा कलकलं कृत्वा न फलं युद्धकर्मणा

அமரர்களுக்காக இது யாருக்காக? நமக்கு என்ன ஆகும்? வீணாக ஆரவாரம் செய்து போர்செய்தாலும் பலன் இல்லை.

Verse 45

का स्वामिनी महाराज्ञी का वासौ दण्डनायिका / का वा सा मन्त्रिणी श्यामा भृत्यत्वं नो ऽथ कीदृशम्

அந்த ஸ்வாமினி மகாராணி யார்? தண்டனை அளிப்பவள் யார்? அந்த ஷ்யாம மந்திரிணி யார்? நமது பணிவாழ்வு எத்தகையது?

Verse 46

इह सर्वाभिरस्माभिर्भृत्यभूताभिरेकिका / वनिता स्वामिनीकृत्ये किं फलं मोक्ष्यते परम्

இங்கே பணிவாழ்வில் உள்ள நம்மில் ஒருத்தியை ஸ்வாமினியாக்கினர்; அவளின் சேவையால் எந்த உயர்ந்த பலன்—மோட்சம்—கிடைக்கும்?

Verse 47

परेषां मर्मभिदुरैरायुधैर्न प्रयोजनम् / युद्धं शाम्यतु चास्माकं देहशस्त्रक्षतिप्रदम्

பிறரின் மர்மம் கிழிக்கும் ஆயுதங்கள் எமக்கு வேண்டாம். எம் உடலுக்கு ஆயுதக் காயம் தரும் இந்தப் போர் அமைதியடையட்டும்.

Verse 48

युद्धे च मरणं भावि वृथा स्युर्जीवितानि नः / युद्धे मृत्युर्भवेदेव इति तत्र प्रमैव का

போரில் மரணம் நிச்சயம்; ஆகவே எம் வாழ்வு வீணாகும். போரில் மரணமே நிகழும்—அங்கே சான்று என்ன?

Verse 49

उत्साहेन फलं नास्ति निद्रैवैका सुखावहा / आलस्यसदृशं नास्ति चित्तविश्रान्तिदायकम्

உற்சாகத்தில் பயன் இல்லை; தூக்கமே ஒரே இன்பம் தருவது. சோம்பலைப் போல மனத்திற்கு ஓய்வு தருவது வேறில்லை.

Verse 50

एतादृशीश्च नो ज्ञात्वा सा राज्ञी किं करिष्यति / तस्या राज्ञीत्वमपि नः समवायेन कल्पितम्

எங்கள் இந்நிலையை அறியாமல் அந்த அரசி என்ன செய்ய முடியும்? அவளின் அரசித்தன்மையும் எங்கள் கூட்டு ஒப்புதலால் அமைந்ததே.

Verse 51

एवं चोपेक्षितास्माभिः सा विनष्टबला भवेत् / नष्ट सत्त्वा च सा राज्ञी कान्नः शिक्षां करिष्यति

இவ்வாறு எங்கள் அலட்சியத்தால் அவள் வலிமை இழப்பாள். துணிவு குன்றிய அந்த அரசி எமக்கு என்ன போதிக்க முடியும்?

Verse 52

एवमेव रणारंभं विमुच्य विधुतायुधाः / शक्तयो निद्रया द्वारे घूर्णमाना इवाभवन्

இவ்வாறே போர்தொடக்கத்தை விட்டுவிட்டு, ஆயுதங்களைத் தள்ளிய சக்திசேனைகள் நித்திரையால் வாயிலில் சுழன்று தளர்வதுபோல் ஆனார்கள்.

Verse 53

सर्वत्र मान्द्यं कार्येषु महदालस्यमागतम् / शिथिलं चाभवत्सर्वं शक्तीनां कटकं महत्

எங்கும் செயல்களில் மந்தம் பரவி, பெரும் சோம்பல் வந்தது; சக்திகளின் அந்தப் பெரும் படை முழுதும் தளர்ந்து போயிற்று.

Verse 54

जयविघ्नं महायन्त्रमिति कृत्वा स दानवः

அந்த தானவன் அதை ‘வெற்றிக்கு இடையூறு செய்யும் மகாயந்திரம்’ என்று கருதினான்.

Verse 55

निर्विद्य तत्प्रभावेण कटकं प्रमिमन्थिषुः / द्वितीययुद्धदिवसस्यार्धरात्रे गते सति

அதன் தாக்கத்தால் மனம் சலித்து, இரண்டாம் போர்நாளின் அரைநிசி கடந்தபோது, அவர்கள் படையைக் குலைத்தழிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 56

निस्मृत्य नगराद्भूयस्त्रिंशदक्षौहिणीवृतः / आजगाम पुनर्दैत्यो विशुक्रः कटकं द्विषाम्

மீண்டும் நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டு, முப்பது அக்ஷௌஹிணிகளால் சூழப்பட்ட தைத்யன் விசுக்ரன், பகைவரின் படையின்மேல் மறுபடியும் வந்தான்.

Verse 57

अश्रूयन्त ततस्तस्य रणनिःसाणनिस्वनाः / तथापि ता निरुद्योगाः शक्तयः कटके ऽभवन्

அப்போது அவனுடைய போர்முரசும் சங்கநாதமும் ஒலித்தன; ஆயினும் அந்த சக்திகள் செயற்பாடின்றி படைவாசலிலேயே இருந்தன।

Verse 58

तदा महानुभावत्वाद्विकारैर्विघ्नयन्त्रजैः / अस्पृष्टे मन्त्रिणीदण्डनाथे चिन्तामवा पतुः

அப்போது மகத்தான ஆற்றலால், தடையந்திரத்தில் பிறந்த மாற்றங்கள் அமைச்சினியும் தண்டநாதனையும் தொடவில்லை; ஆயினும் அவர்கள் கவலையில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 59

अहो बत महत्कष्टमिदमापतितं भयम् / कस्य वाथ विकारेण सैनिका निर्गतोद्यमाः

அய்யோ! எத்தகைய பெருந்துயரும் பயமும் வந்து விழுந்தது; யாருடைய மாற்றத்தால் படைவீரரின் முயற்சி மங்கியது?

Verse 60

निरस्तायुधसंरंभा निद्रातन्द्राविघूर्णिताः / न मानयन्ति वाक्यानि रार्चयन्ति महेश्वरीम् / औदासीन्यं वितन्वन्ति शक्तयो निस्पृहा इमाः

ஆயுதம் எடுக்கும் வேகத்தை விட்டுவிட்டு, நித்திரைத் தளர்ச்சியால் சுழன்று நின்றன; சொற்களை மதிக்கவில்லை, மகேஸ்வரியையே வழிபட்டன; அலட்சியத்தைப் பரப்பின—இந்த சக்திகள் ஆசையற்றவையாகின।

Verse 61

इति ते मन्त्रिणीदण्डनाथे चिन्तापरायणे / चक्रस्यन्दनमारूढे महाराज्ञीं समूचतुः

இவ்வாறு கூறி, கவலையில் ஆழ்ந்த அமைச்சினியும் தண்டநாதனும், சக்கரரதத்தில் ஏறிய மகாராணியிடம் உரைத்தனர்।

Verse 62

मन्त्रिण्युवाच देवि सक्य विकारो ऽयं शक्तयो विगतोद्यमाः / न शृण्वन्ति महाराज्ञि तवाज्ञां विश्वपालिताम्

அமைச்சி கூறினாள்—தேவி, இவ்விகாரம் நீக்கத்தக்கது; சக்திகள் அனைத்தும் முயற்சியற்றவையாகிவிட்டன. மகாராணி, உலகைப் பேணும் உமது ஆணையை அவர்கள் கேட்கவில்லை.

Verse 63

अन्योन्यं च विरक्तास्ताः पराच्यः सर्वकर्मसु / निद्रातन्द्रामुकुलिता दुर्वाक्यानि वितन्वते

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விரக்தியுற்று, எல்லாக் காரியங்களிலும் அலட்சியமாக உள்ளனர். நித்திரைத் துயரால் மந்தமடைந்து, கடுஞ்சொற்களைப் பரப்புகின்றனர்.

Verse 64

का दण्डिनी मन्त्रिणी का महाराज्ञीति का पुनः / युद्धं च कीदृशमिति क्षेपं भूरि वितन्वते

‘தண்டினி யார், அமைச்சி யார், இந்த மகாராணி யார்?’ ‘போர் எப்படிப்பட்டது?’ என்று பலவித இகழ்ச்சிகளை அவர்கள் பரப்புகின்றனர்.

Verse 65

अस्मिन्नेवान्तरे शत्रुरागच्छति महाबलः / उद्दण्डभेरीनिस्वानैर्विभिन्दन्निव रोदसी

அந்த வேளையிலேயே மகாபலமுடைய பகைவன் வந்து சேர்ந்தான்; வெறிகொண்ட பேரிகளின் முழக்கத்தால் இரு உலகங்களையும் பிளப்பதுபோல் முன்னேறினான்.

Verse 66

अत्र यत्प्राप्तरूपं तन्महाराज्ञि प्रपद्यताम् / इत्युक्त्वा सह दण्डिन्या मन्त्रिणी प्रणतिं व्यधात्

‘மகாராணி, இங்கே ஏற்பட்ட நிலை எதுவோ அதற்கேற்ப அடைக்கலம் கொள்ளுங்கள்.’ என்று கூறி, அமைச்சி தண்டினியுடன் சேர்ந்து வணங்கினாள்.

Verse 67

ततः सा ललिता देवी कामेश्वरमुखं प्रति / दत्तदृष्टडिः समहसदतिरक्तरदावलिः

அப்போது லலிதா தேவி காமேஸ்வரரின் முகத்தை நோக்கி பார்வை செலுத்தினாள்; மெல்லிய புன்னகையுடன் அவளது மிகச் சிவந்த பற்கள் ஒளிர்ந்தன।

Verse 68

तस्याः स्मितप्रभापुञ्जे कुञ्जराकृतिमान्मुखे / कटक्रोडगलद्दानः कश्चिदेव व्यजृंभत

அவளது புன்னகை ஒளிக்குவியலில், யானை வடிவ முகத்தில், கன்னப்பகுதியில் மதம் சொட்டும் ஒரு தேவன் (கணேசன்) வெளிப்பட்டான்।

Verse 69

जपापटलपाटल्यो बालचन्द्रवपुर्धरः / बीजपूरगदामिक्षुचापं शूलं सुदर्शनम्

ஜபா மலர்த் தாளைப் போல அருண நிறம் கொண்டவன், இளஞ்சந்திரன் போன்ற உடலை உடையவன்; பீஜபூரம், கதா, கரும்பு வில், சூலம், சுதர்சனம் ஆகியவற்றைத் தாங்கினான்।

Verse 70

अब्जपाशोत्पलव्रीहिमञ्जरीवरदां कुशान् / रत्नकुंभं च दशभिः स्वकैर्हस्तैः समुद्वहन्

தன் பத்து கரங்களால் தாமரைப் பாசம், உற்பலம், நெல் மஞ்சரி, வரத முத்திரை, குசம் மற்றும் ரத்தினக் கும்பத்தையும் ஏந்தினான்।

Verse 71

तुन्दिलश्चन्द्रचूडालो मन्द्रबृंहितनिस्वनः / सिद्धिलक्ष्मीसमाश्लिष्टः प्रणनाम महेश्वरीम्

பெரு வயிற்றுடன், சந்திரச்சூடம் அணிந்தவனாய், ஆழ்ந்த கர்ஜனை போன்ற குரலுடன்; சித்தி, லக்ஷ்மி அணைத்திருக்க மகேஸ்வரியை வணங்கினான்।

Verse 72

तया कृताशीः स महान्गणनाथो गजाननः / जयविघ्नमहायन्त्रंभेत्तुं वेगाद्विनिर्ययौ

அவளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அந்த மகா கணநாதன் கஜானனன், ‘ஜயவிக்ந’ எனும் மஹாயந்திரத்தை உடைக்க வேகமாகப் புறப்பட்டான்.

Verse 73

अन्तरेवहि शालस्य भ्रमद्दन्तावलाननः / निभृतं कुत्रचिल्लग्नं जयविघ्नं व्यलोकयत्

மண்டபத்தின் உள்ளேயே, சுழலும் தந்தங்களுடைய யானைமுகன், எங்கோ அமைதியாகச் சிக்கியிருந்த ‘ஜயவிக்ந’னை கண்டான்.

Verse 74

स देवो घोरनिर्घातैर्दुःसहैर्दन्तपातनैः / क्षणाच्चूर्मीकरोति स्म जयविघ्नमहाशिलाम्

அந்த தேவன் கொடிய மோதல்களாலும் தாங்கமுடியாத தந்தத் தாக்கங்களாலும், கணநேரத்தில் ‘ஜயவிக்ந’ மஹாசிலையை நொறுக்கினான்.

Verse 75

तत्र स्थिताभिर्दुष्टाभिर्देवताभिः सहैव सः / परागशेषतां नीत्वा तद्यन्त्रं प्रक्षिपद्दिवि

அங்கே நின்ற தீய தேவர்களுடன் சேர்ந்து, அவன் அந்த யந்திரத்தைத் தூளாக மாற்றி, வானில் எறிந்தான்.

Verse 76

ततः किलकिलारावं कृत्वाऽलस्यविवर्जिताः / उद्यताः समरं कर्तुं शक्तयः शस्त्रपाणयः

பின்பு சோம்பல் அற்ற அந்த சக்திகள், ஆயுதங்களை கைகளில் ஏந்தி, கிலகில ஒலியெழுப்பி, போருக்கு எழுந்தன.

Verse 77

स देतिवदनः कण्ठकलिताकुण्ठनिस्वनः / जययन्त्रं हि तत्सृष्टं तथा रात्रौ व्यनाशयत्

அவன் அசுரமுகத்தவன்; தொண்டையில் மங்காத முழக்கத்தைத் தாங்கியவன்; உருவாக்கப்பட்ட அந்த ஜயயந்திரத்தை அதே இரவில் அழித்தான்.

Verse 78

इमं वृत्तान्तमाकर्ण्य भण्डः स क्षोभमाययौ / ससर्जय बहूनात्मरूपान्दन्तावलाननान्

இந்த நிகழ்வை கேட்டதும் பண்டன் கலக்கமும் கோபமும் அடைந்தான்; தந்தவரிசை கொண்ட முகங்களையுடைய பல தன் உருவங்களை அவன் படைத்தான்.

Verse 79

ते कटक्रोडविगलन्मदसौरभचञ्चलैः / चञ्चरीककुलैरग्रे गीयमानमहोदयाः

அவர்கள் மகோன்னதப் பெருமையுடையோர்; இடுப்புப் பகுதியில் வழியும் மதத்தின் மணத்தால் அலைபாயும் வண்டுக் கூட்டங்கள் முன்புறம் பாடிச் சென்றன.

Verse 80

स्फुरद्दाडिमकिञ्जल्कविक्षेपकररोचिषः / सदा रत्नाकरानेकहेलया पातुमुद्यताः

அவர்களின் கைகளின் ஒளி மின்னும் மாதுளை மலர்த் தூளின் சிதறலைப் போன்றது; பல லீலைகளால் எப்போதும் ரத்தினாகரங்களைப் பருகத் தயாராயிருந்தனர்.

Verse 81

आमोदप्रमुखा ऋद्धिमुख्यशक्तिनिषेविताः / आमोदश्च प्रमोदश्च मुमुखो दुर्मुखस्तथा

அவர்கள் ஆமோதன் முதலியோர்; ரித்தி மற்றும் முதன்மை சக்திகளால் சேவிக்கப்படுபவர்கள்; மேலும் ஆமோதன், பிரமோதன், முமுகன், துர்முகனும் இருந்தனர்.

Verse 82

अरिघ्नो विघ्नकर्त्ता च षडेते विघ्ननायकाः / ते सप्तकोटिसंख्यानां हेरंबाणामधीश्वराः

அரிக்நன், விக்நகர்த்தா ஆகியோர்—இவ்வாறு ஆறு விக்நநாயகர்கள். அவர்கள் ஏழு கோடி எண்ணிக்கையுள்ள ஹேரம்பர்களின் அதீஸ்வரர்கள்.

Verse 83

ते पुरश्चलितास्तस्य महागणपते रणे / अग्निप्राकारवलयाद्विनिर्गत्य गजाननाः

அந்த கஜானனர்கள், மகாகணபதியின் போரில் முன்னே சென்றனர்; அக்கினிப் பிராகார வளையத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர்.

Verse 84

क्रोधहुङ्कारतुमुलाः प्रत्य पद्यन्त दानवान् / पुनः प्रचण्डफूत्कारबधिरीकृतविष्टपाः

கோபத்தின் ஹுங்காரத்தால் முழங்கிய அவர்கள் தானவர்களை எதிர்த்து பாய்ந்தனர்; மீண்டும் அவர்களின் கடும் ஊதல் ஒலியால் உலகங்கள் செவிடாயின.

Verse 85

पपात दैत्यसैन्येषु गणचक्रचमूगणः / अच्छिदन्निशितैर्बाणैर्गणनाथः स दानवान्

கணசக்கிரப் படை தைத்திய சேனைகளில் விழுந்தது; கணநாதன் கூரிய அம்புகளால் அந்த தானவர்களை வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 86

गणनाथेन तस्याभूद्विशुक्रस्य महौजसः / युद्धमुद्धतहुङ्कारभिन्नकार्मुकनिःस्वनम्

அப்போது மாபெரும் தேஜஸுடைய விசுக்ரனுக்கு கணநாதனுடன் போர் ஏற்பட்டது; வெறித்த ஹுங்காரங்களால் வில்லின் ஒலியே பிளந்தது போல இருந்தது.

Verse 87

भ्रुकुटी कुटिले चक्रे दष्टोष्ठमतिपाटलम् / विशुक्रो युधि बिभ्राणः समयुध्यत तेन सः

புருவங்களைச் சுருக்கி வளைத்துக் கொண்டு, உதட்டை பற்களால் கடித்து மிகச் சிவந்தவனான விஷுக்ரன் போர்க்களத்தில் ஆயுதம் தாங்கி அவனுடன் நேர்மையாகப் போரிட்டான்.

Verse 88

शस्त्राघट्टननिस्वानैर् हुंकारैश्च सुरद्विषाम् / दैत्यसप्तिखुरक्रीडत्कुद्दालीकूटनिस्वनैः

ஆயுதங்கள் மோதும் ஒலிகள், தேவர்களை வெறுப்போரின் ஹுங்காரங்கள், தைத்யர்களின் குதிரைக் குளம்புகளின் விளையாட்டு ஒலிகள், கொடாலி அடிகளின் நாதங்கள் ஆகியவற்றால் (எங்கும் முழங்கியது).

Verse 89

फेत्कारैश्च गचेन्द्राणां भयेनाक्रन्दनैरपि / हेषया च हयश्रेण्या रथचक्रस्वनैरपि

யானைத் தலைவர்களின் அலறல்கள், அச்சத்தால் எழும் அழுகுரல்கள், குதிரைப் படையின் கிண்ணரிப்பு, தேர்ச் சக்கரங்களின் ஒலியாலும் (போர்க்களம் முழங்கியது).

Verse 90

धनुषां गुणनिस्स्वानैश्चक्रचीत्करणैरपि

வில் நாணின் ஒலியாலும், சக்கரங்களின் சீற்றச் சத்தத்தாலும் (போர்க்களம் முழங்கியது).

Verse 91

शरसात्कारघोषैश्च वीरभाषाकदंबकैः / अट्टहासैर्महेन्द्राणां सिंहनादैश्चभूरिशः

அம்புகள் தாக்கும் முழக்கம், வீரர்களின் கர்ஜனை நிறைந்த உரைகள், மகேந்திரர்களின் அட்டஹாசம், சிங்கநாதம் ஆகியவற்றால் மிகுந்த (ஆரவாரம் எழுந்தது).

Verse 92

क्षुभ्यद्दिगन्तरं तत्र ववृधे युद्धमुद्धतम् / त्रिंशदक्षौहिणी सेना विशुक्रस्य दुरात्मनः

அங்கே திசைமுடிவுகள் நடுங்க, கொந்தளிக்கும் போர் மேலும் பெருகியது. துராத்மன் விஷுக்ரனுடைய முப்பது அக்ஷௌஹிணி சேனை எழுந்து வந்தது.

Verse 93

प्रत्येकं योधया मासुर्गणनाथा महारथाः / दन्तैर्मर्म विभिन्दन्तो विष्टंयतश्च शुण्डया

கணநாத மகாரதிகள் ஒவ்வொருவராகப் போரிட்டனர்; தந்தங்களால் மर्मங்களைப் பிளந்து, துதிக்கையால் பகைவரை இறுக்கிப் பிடித்து இழுத்தனர்.

Verse 94

क्रोधयन्तः कर्णतालैः पुष्कलावर्त्तकोपमैः / नासाश्वासैश्च परुषैर्विक्षिपन्तः पताकिनीम्

அவர்கள் காதுத் தாளங்களால் பெருஞ்சுழல் போன்ற கோபத்தை எழுப்பி, கடுமையான மூக்குச் சுவாசங்களால் கொடிவீரர் படையைச் சிதறடித்தனர்.

Verse 95

उरोभिर्मर्दयन्तश्च शैलवप्रसमप्रभैः / पिंषन्तश्च पदाघातैः पीनैर्घ्नन्तस्तथोदरैः

அவர்கள் மலைக்கோட்டை போன்ற வலிய மார்புகளால் மிதித்து நசுக்கி, கனமான காலடித் தாக்குதல்களால் அரைத்து, பெருத்த வயிறுகளாலும் மோதித் தாக்கினர்.

Verse 96

विभिन्दन्तश्च शूलेन कृत्तन्तश्चक्रपातनैः / शङ्खस्वनेन महता त्रासयन्तो वरूथिनीम्

அவர்கள் சூலத்தால் குத்திப் பிளந்து, சக்கரத் தாக்குதல்களால் வெட்டி வீழ்த்தி, பேர்சங்கு நாதத்தால் பகைவரின் படையணியை அச்சுறுத்தினர்.

Verse 97

गणनाथमुखोद्भूता गजवक्राः सहस्रशः / धूलीशेषं समस्तं तत्सैन्यं चक्रुर्महोद्यताः

கணநாதனின் முகத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான யானைமுகக் கணங்கள் தோன்றின. அவர்கள் பேருற்சாகத்துடன் அந்தத் தூளி-அவசேஷமெல்லாம் படையாக அமைத்தனர்.

Verse 98

अथ क्रोधसमाविष्टो निजसैन्यपुरोगमः / प्रेषयामास देवस्य गजासुर मसौ पुनः

அப்போது கோபத்தில் மூழ்கி, தன் படையின் முன்னணியில் இருந்த அந்த கஜாசுரன் மீண்டும் தேவனிடம் தாக்கச் செல்ல அனுப்பப்பட்டான்.

Verse 99

प्रचण्डसिंहनादेन गजदैत्येन दुर्धिया / सप्ताक्षौहिणियुक्तेन युयुधे स गणेश्वरः

பெருஞ்சிங்க நாதம் எழுப்பும் தீயபுத்தியுடைய யானைத் தைத்தியன், ஏழு அக்ஷௌஹிணி படையுடன் வந்தான்; அவனுடன் கணேச்வரன் கடும் போர் புரிந்தான்.

Verse 100

हीयमानं समालोक्य गजासुरभुजाबलम् / वर्धमानं च तद्वीर्यं विशुक्रः प्रपलायितः

கஜாசுரனின் புஜபலன் குறைவதைப் பார்த்தும், (கணேச்வரனின்) வீரியம் பெருகுவதை உணர்ந்தும், விசுக்ரன் அச்சத்தால் ஓடினான்.

Verse 101

स एक एव वीरेद्रः प्रचलन्नाखुवाहनः / सप्ताक्षौहिणिकायुक्तं गजासुरममर्दयत्

அவர் ஒருவரே வீரேந்திரன், மூஷகவாகனன்; முன்னே சென்று ஏழு அக்ஷௌஹிணி படையுடன் இருந்த கஜாசுரனை நசுக்கி அடக்கினான்.

Verse 102

गजासुरे च निहते विशुक्रे प्रपलायिते / ललितान्तिकमापेदे महागमपतिर्मृधात्

கஜாசுரன் வீழ்ந்ததும், விஷுக்ரன் ஓடிப்போனதும், மகாகணபதி போரிலிருந்து விலகி லலிதையின் அருகே சென்றார்।

Verse 103

कालरात्रिश्च दैत्यानां सा रात्रिर्विरतिं गता / ललिता चाति मुदिता बभूवास्य पराक्रमैः

தைத்தியர்களுக்கு அந்த இரவு காலராத்திரிபோல் இருந்தது; அந்த இரவு முடிந்தது. அவன் வீரத்தால் லலிதை மிக மகிழ்ந்தாள்।

Verse 104

विततार महाराज्ञीप्रीयमाणा गणेशितुः / सर्वदैवतपूजायाः पूर्वपूज्यत्वमुत्तमम्

கணேசரால் மகிழ்ந்த மகாராணி (லலிதை), எல்லா தேவபூஜைகளிலும் அவருக்கு உயர்ந்த ‘முன்பூஜ்ய’ உரிமையை அளித்தாள்।