शिवः in the Rig Veda

हे जराबोध, तत् सम्यग्विद्धि; विशेविशे (प्रत्येककुले) यज्ञियाय (पूज्याय) रुद्राय दृशीकं (दर्शनमयं) स्तोमं रचय।

कं नु वयं रुद्राय प्रचेतसे मीळ्हुष्टमाय तव्यसे वचेम—यद् हृदि शंतमं भवेत्?

यथा नोऽदितिः करोतु—पश्वे नृभ्यः यथा गवे; तथा तोकायापि रुद्रियं भेषजं कृपां च भवतु।

यथा नो मित्रो वरुणोऽवगच्छतः पालयतः, तथा नः स्यात्; यथा रुद्रः सम्यग्बोधं प्रबोधयति, तथा स्यात्; यथा च विश्वे देवाः सजोशसः समन्विताः संमतिं ददति, अन्तः अस्मासु सह कार्यं कुर्वन्ति, तथा स्यात्।

गाथपतिं मेधपतिं रुद्रं जला-आष-भेषजं—तस्मात् तच्छंयोः सुम्नं, शान्ति-कल्याणकरं प्रसादं वयं ईमहे।

ते दिवः जज्ञिरे—ऋष्वास उक्षणो रुद्रस्य मर्या असुरा अरेपसः। पावकासः शुचयः सूर्या इव सत्वानो न द्रप्सिनो घोरवर्पसः।

इमा रुद्राय तवसे कपर्दिने क्षयद्वीराय प्र भरामहे मतीः। यथा शमसद्द्विपदे चतुष्पदे विश्वं पुष्टं ग्रामे अस्मिन्ननातुरम्॥

मृळा नो रुद्र, उत नो मयस्कृधि। क्षयद्वीराय नमसा विधेम ते। यच्छं च योश्च मनुरायेजे पिता, तदश्याम तव रुद्र प्रणीतीषु॥

अश्याम ते सुमतिं देवयज्यया क्षयद्वीरस्य तव रुद्र मीढ्वः। सुम्नायन्निद्विशो अस्माकमा चरारिष्टवीरा जुहवाम ते हविः॥

त्वेषं वयं रुद्रं यज्ञसाधं वङ्कुं कविमवसे नि ह्वयामहे। आरे अस्मद्दैव्यं हेळो अस्यतु सुमतिमिद्वयमस्या वृणीमहे॥

नमसा वयं दिव्यं रुद्रम्—अरुषं वराहं कपर्दिनं त्वेषरूपम्—आह्वयामः। यः हस्ते वर्याणि भेषजानि बिभ्रत्, स नः शर्म च वर्म च छर्दिश्च ददातु।

इदं वचो मरुतां पित्रे उच्यते—स्वादोः स्वादीयो रुद्राय वर्धनम्। हे अमृत! अस्मभ्यं च मर्त्यभोजनं रास्व; आत्मने तोकाय तनयाय च मृळ।

मा नः महान्तं मा च नः अर्भकं; मा न उक्षन्तं मा च न उक्षितम्। मा नः पितरं वधीः मा च मातरम्; मा नः प्रियास्तन्वो रुद्र रीरिषः।

मा नः स्तोके तनये मा न आयौ मा नो गोषु मा नो अश्वेषु रीरिषः। वीरान् मा नो रुद्र भामितो वधीः; हविष्मन्तः सदैव त्वा हवामहे॥

अवोचाम नमोऽस्मै अवस्यवः। शृणोतु नो हवं रुद्रो मरुत्वान्। तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्ताम्; अदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः च तद् धारणं कुर्वन्तु।

प्र वो रघुमन्यवः पान्तम् अन्धो यज्ञं च पुरः प्र वहत; मील्हुषे रुद्राय यज्ञं भरध्वम्। दिवोऽस्तोष्यसुरस्य वीरैर्मरुद्भिः सह; इषुध्येव रोदस्योर्मध्ये बलैः पूर्णा मरुतोऽवतिष्ठन्ते।

दस्मो हि ष्मा वृषणं पिन्वसि त्वचं कं चिद् यावीरररुं शूर मर्त्यं परिवृणक्षि मर्त्यम् । इन्द्रोत तुभ्यं तद्दिवे तद्रुद्राय स्वयशसे । मित्राय वोचं वरुणाय सप्रथः सुमृळी॒काय सप्रथः ॥

त्वमग्ने रुद्रोऽसुरो महो दिवस्त्वं शर्धो मारुतं पृक्ष ईशिषे । त्वं वातैररुणैर्यासि शंगयस्त्वं पूषा विधतः पासि नु त्मना ॥

आ ते पितर्मरुतां सुम्नमेतु मा नः सूर्यस्य संदृशो युयोथाः । अभि नो वीरो अर्वति क्षमेत प्र जायेमहि रुद्र प्रजाभिः ॥

त्वादत्तेभिः रुद्र शंतमेभिः भेषजेभिः शतं हिमा अशीय। व्यस्मद्द्वेषो वितरं व्यंहो व्यमीवाश्चातयस्व विषूचीः॥