इन्द्रः in the Samaveda

भिन्धि विश्वा अप द्विषः; परि बाधो जही मृधः; वसु स्पार्हं तदा भर।

इमे उ त्वा विचक्षते सखाय इन्द्र सोमिनः । पुष्टावन्तो यथा पशुम् ॥

देवानामिदवो महत्तदावृणीमहे वयम् । वृष्णामस्मभ्यमूतये ॥

जाग्रतमनसा नः इडा यथाविधि भवतु; भूर्यासुतिः वृत्रहा शक्रः अस्माकम् आशिषं शृणोतु।

क्वास्य वृषभो युवा तुविग्रीवोऽनानतः? ब्रह्मा कस्तं सपर्यति?

प्र सम्राजं चर्षणीनामिन्द्रं स्तोता नव्यं गीर्भिर्नरं नृषाहं मंहिष्ठम्।

इन्द्रोऽपादु—इन्द्रः दृढशिप्रः—सुदक्षस्य प्रहोषिणः; इन्द्रो यवाशिरः (यवमिश्रितं सोमम्) अपिबत्।

इमा उ त्वा पुरुवसोऽभि प्र नोनवुर्गिरः। गावो वत्सं न धेनवः॥

अत्राह गोरमन्वत नाम त्वष्टुरपीच्यम्। इत्था चन्द्रमसो गृहे॥

यदिन्द्रोऽनयदृतो महीरापो वृषन्तमः तत्र पूषाभवत्सचा।

गौर्धयति मरुतां श्रवस्युर्माता मघोनां युक्ता वह्नी रथानाम्।

उप नो हरिभिः सुतं याहि मदानां पते उप नो हरिभिः सुतम्।

इष्टा होतॄणामाह्वानानि इन्द्रम् असृक्षन्; अध्वरे तं वर्धयन्तः, ओजसा अवभृथं प्रति आचावभृथम आह्वयन्।

इन्द्रे सह नः सदमादाः रेवतीः सन्तु—तुविवाजाः, क्षुमन्तः—याभिः मदेम।

पान्तमा वो अन्धसः इन्द्रम् अभि प्र गायत; विश्वसाहं शतक्रतुं मंहिष्ठं चर्षणीनाम्।

प्र व इन्द्राय मादनं हर्यश्वाय गायता सखायः सोमपाव्ने॥

वयम् तदिदर्थाः, इन्द्र, त्वाम् आयन्तः; कण्वाः सखायः उक्थेभिः त्वां जरन्ते।

इन्द्राय मद्वने सुतम्; परि ष्टोभन्तु नो गिरः; अर्कम् अर्चन्तु कारवः।

अयं ते, इन्द्र, सोमो निपूतः अधि बर्हिषि; एहि, इमस्य द्रवा, पिब।

सुरूपकृत्नुमूतये सुदुघामिव गोधुहे जुहूमसि द्यविद्यवि।