इन्द्रः in the Samaveda

कस्य नूनं परीणसि धियो जिन्वसि सत्पते । जोषाता यस्य ते गिरः ॥

देवो वः द्रविणोदाः पूर्णाम् आस्यचम् उद्वा सिञ्जध्वम् उप वा पृणध्वम्; आदिद् वो देव ओहते हितम्।

इतः ते दिवः उदारुहन्; जयिनः प्र ययुः। येन पथा अङ्गिरसः ययुः, तेन पथा वयमपि उद्याम।

तद्वो गाय सुते सचा पुरुहूताय सत्वने, शं यद्गवे न शाकिने।

यस् ते नूनं शतक्रतव् इन्द्र द्युम्नितमो मदः; तेन नूनं मदे मदेः।

अरमश्वाय गायता, श्रुतकक्षारं गवे; अरमिन्द्रस्य धाम्ने।

तमिन्द्रं वाजयामसि, महे वृत्राय हन्तवे; स वृषा वृषभो भुवत्।

त्वमिन्द्र बलादधि सहसो जात ओजसः। त्वं सन् वृषन् वृषेदसि॥

यज्ञ इन्द्रमवर्धयद् यद् भूमिं व्यवर्तयत्। चक्राण ओपशं दिवि॥

यदिन्द्राहं तथा त्वमीशीय वस्व एक इत्। स्तोता मे गोसखा स्यात्॥

हे सोतारः, पण्यं पण्यं सोमम् आ धावत; माद्याय, वीराय, शूराय (इन्द्राय)।

हे वसो, इदं सुतम् अन्धः पिब; सुपूर्णम् उदरम् (आ) पूरय; अनाभयः (भव), नरिमाणं ते अरिः दूरं अस्तु।

हे वृत्रहन्, अद्य यत् किञ्चित् उदगाः—सूर्यम् अभि—तत् सर्वं, हे इन्द्र, तव वशे।

यः सुनीत्या परावतः तुर्वशं यदुं च आनयत्—स इन्द्रः नः युवा सखा अस्तु।

हे इन्द्र, मा नः कुतश्चिद् दिक्-प्रदेशात् शूरः हिंसीत्; तं संयमय। त्वया सह युजा वयं तत् वरं जयेम।

हे इन्द्र, अस्माकम् ऊतये तद् रयिं भर—यः सानसिं ददाति, सदा-सहः, सदा-जित्, वरिषिष्ठः।

महाधनं इन्द्रं वयं हवामहे; आपदि इन्द्रमेव आह्वयामः—वज्रिणं वृतरेषु युजं।

इन्द्रः कद्रुवः सुतं सोममपिबत्; सहस्रबाहोः बले तत्रैव पौंस्यं वीर्यमादधीत।

वयं इन्द्र त्वायवोऽभि प्र नोनुमः; वृषन्, अस्य नः स्तोमस्य विद्धि, वसो।

आ घ येऽग्निमिन्धते स्तृणन्ति बर्हिरानुषक्; येषामिन्द्रो युवा सखा।