अग्निः in the Rig Veda

अग्निम् ईळे—यज्ञस्य पुरोहितं देवं ऋत्विजम्; होतारं रत्नधातमं, यः अस्मासु अन्तः-रत्नसमृद्धिं निधत्ते।

अग्निः पूर्वैः ऋषिभिः ईड्यः नूतनैः उत; स देवाँ इह वक्षति—दीप्ताः शक्तीः अस्मासु आकरिष्यति।

अग्निना रयिम् अश्नवत्—पोषम् एव दिवे-दिवे; यशसं वीरवत्तमम्।

अग्ने, यं यज्ञमध्वरं च त्वं सर्वतः परिभूः, तेनैव सामर्थ्येन साधको मनुष्यः देवान् प्रति गत्वा देवेषु उपगच्छति।

अग्निर्होता कविक्रतुः सत्यश्चित्रश्रवस्तमः; स देवो देवेभिः सह अस्मान् प्रति आगच्छतु।

अग्ने, दाशुषे यद् भद्रं त्वं करिष्यसि, तदेव तव कर्मणः सत्यं, अङ्गिरः; तव प्रतिश्रुतं कल्याणम् अस्मासु निश्चयेन सिध्यति।

हे अग्ने, दिवे दिवे वयं त्वामुप यामः; दोषासु चोषसः आगमने प्रबुद्धया धिया त्वामुपसर्पामः। नमो भरन्तो वयमेमसि—तव दीप्ते सान्निध्ये मार्गदर्शने च प्रवेशं याचमानाः।

अध्वराणां राजन्तं, ऋतस्य गोपाम्, दीदिविमं तमग्निं—स्वे दमे (अस्मासु) वर्धमानम्।

हे अग्ने, नः पितेव सूनवे सूपायनो भव—सुलभः नेतुं च तत्परः। नः स्वस्तये सचस्व—ऋते आत्मनः क्षेमवृद्ध्यै।

अस्माकं पोषणरक्षणाय वयं सुरूपकृत्नुमूतये सुदुघामिव गोदुहे द्यविद्यवि अग्निं जुहूमसि।

वयं अग्निं दूतं वृणीमहे—होतारं विश्ववेदसम्। अस्य यज्ञस्य स सुक्रतुः—दीप्तः सम्यक्-कार्यकरः संकल्पः—भवतु।

अग्निमग्निं हवीमभिः सदा हवन्त—विश्पतिं जनपतीं च; हव्यवाहं पुरुप्रियं च आह्वयत।

अग्ने, देवानिह वह; जज्ञानो वृक्तबर्हिषे यज्ञाय, असि नः होता ईड्यः।

तान् उशतः विबोधय, यदग्ने यासि दूत्यं; देवैः सह बर्हिषि आ सत्सि।

घृताहवन दीदिवः, प्रति ष्म रिषतः दह; अग्ने, त्वं रक्षस्विनः—विकृतितमसां शक्तीनां प्रतिरक्षकः।

अग्निनाग्निः समिध्यते—कविर्गृहपतिर्युवा; हव्यवाड् जुह्वास्यः—एकस्मिन्नेव संस्कारे गृह्णाति च ददाति च।

कविमग्निमुप स्तुहि सत्यधर्माणमध्वरे; देवं अमीवचातनं—अन्तर्याम्यामीवं च व्यसनं च नुदति।

हे अग्ने, हविष्पते, यस्त्वां देवदूतं सपर्यति, तस्य स्म प्राविता भव—अग्रे रक्षिता मार्गे च सहायः।

यो हविष्मान् देववीतयेऽग्निम् आविवासति, तस्मै हे पावक मृळय—कृपां प्रसादं च देहि।

स नः पावक दीदिवोऽग्ने देवान् इहावह; उप यज्ञं हविश्च नः—समीपं गच्छ।