Devaki in the Mahabharata

लोकानामनुग्रहार्थं विष्णुर्लोकनमस्कृतः। वसुदेवात् देवक्यां महायशाः प्रादुर्भूतः।

कृष्णाद्वा देवकीपुत्रात् फल्गुनाद्वा परंतपात् । को वा दुर्योधनं शक्तः प्रतियोधयितुं रणे ॥

स चापि केशौ हरिरुद्बबर्ह शुक्लमेकमपरं चापि कृष्णम्। तौ चापि केशौ विशतां यदूनां कुले स्त्रियौ रोहिणीं देवकीं च। तयोरेको बलदेवो बभूव कृष्णो द्वितीयः केशवः संबभूव॥

ततो गते भगवति कृष्णे देवकीनन्दने, सुविपुलं जयं लब्ध्वा स राज्ञामभयदां तदा ददौ।

अस्यां च समितौ राज्ञामेकमप्यजितं युधि । न पश्यामि महीपालं सात्वतीपुत्रतेजसा ॥

सेव्यश्चोपासितव्यश्च मतो नः काङ्क्षितश्चिरम्; अयं च देवकीपुत्रः प्राप्तोऽस्मान् अवलोककः।

अथ स तान् अब्रवीत्—ननु देवकीपुत्रेण श्रीकृष्णेन नरके मज्जमानो राजर्षिर्नृगः तस्मात् कृच्छ्रात् समुद्धृत्य पुनः स्वर्गं प्रतिपादित इति?

यथोक्तं जामदग्न्येन भूयानेव ततोऽर्जुनः। कृष्णो हि देवकीपुत्रो देवैरपि दुरुत्सहः॥

प्रभज्यमानं तत्सैन्यं दृष्ट्वा देवकीनन्दनः । रथमुत्तमं निगृह्य पार्थं बीभत्सुमुवाच ॥

अथ कार्ष्णायसैर्बाणैः पूर्णकार्मुकनिःसृतैः; अविध्यद् देवकीपुत्रं हेमपुङ्खैः शिलाशितैः॥

अग्निस्पर्शसमास्तीक्ष्णाः शराः भगदत्तेन चोदिताः । देवकीपुत्रं निर्भिद्य ततः क्षितिं जग्मुः ॥

एतस्मिन्नेव काले तु देवकस्य महात्मनः। दुहितुः स्वयंवरे राजन् सर्वक्षत्रसमागमे॥

तत्र वै देवकीं देवीं वसुदेवार्थमाप्तवान्। निर्जित्य पार्थिवान् सर्वान् रथमारोपयच्छिनिः॥

तां दृष्ट्वा देवकीं शौरे रथस्थां पुरुषर्षभः। नामृष्यत महातेजाः सोमदत्तः शिनेर्नृप॥

कृष्णे वा देवकीपुत्रे मोहितो देवमायया । पार्थे वा शक्रकल्पे वै वधार्थं वासवीं प्रभो ॥

तमहं कदाचन नास्येयम् अन्यस्मिन् फल्गुनादृते, कृष्णाद्वा देवकीपुत्रात्; अत्र मे सत्यं शृणुष्व।

तान् समीपगतान् दृष्ट्वा जवेनोद्यतकार्मुकान्, उवाच देवकीपुत्रं कुन्तीपुत्रो धनंजयः।

एवं कृष्णेन सर्वसत्येन वचसा संबोधितः, जनाधिप, धृतराष्ट्रो महीपतिः देवकीपुत्रं प्रत्युवाच।

यं देवं देवी देवकी वसुदेवात् सुषुवे भौमस्य ब्रह्मणो गुप्त्यै, आरणिरिव दीप्तमग्निं जनयति।

भीष्म उवाच—अत्र ते वर्तयिष्यामि यथादृष्टं यथाश्रुतम्। रुक्मिणी देवकीपुत्रसंनिधौ पर्यपृच्छत॥